Ons pleintje nu:

vrijdag, januari 08, 2010

Feest en familiebezoek

Vrijdag

Gisteravond gingen we laat slapen na het kijken van alle foto's en filmpjes. Tot mijn verbazing schrik ik om zes uur wakker van het dichtslaan van een van de keukenkastjes. Dat kan nog geen kind zijn, dus moet Ricks vader al zo vroeg op zijn! Met een jet lag van zeven uur voelt het voor hem natuurlijk al vroeg in de middag.

Kai staat op om kwart over zes en gaat gewoon onder de douche. Ik draai me nog eens om, maar denk, dat de scholen dan wel op tijd zullen beginnen, want we hebben Kai gisteravond nog op het hart gedrukt om de Fairfax County Public Schools website bij het opstaan te bekijken.

Rick staat op om zijn vader gezelschap te houden en even later hoor ik hem tegen Saskia praten. Die juicht, dus ik vraag, wat er is. Er ligt toch zo'n vijf centimeter sneeuw en de scholen hebben een twee uur verlate start.

Vooral mensen, die het sneeuwerige weer in het noorden van dit land gewend zijn, maken daar altijd grapjes over. Maar ten eerste wordt hier nauwelijks geld opzij gezet voor strooien en/of sneeuwruimen en ten tweede is het enorm heuvelachtig, wat gevaarlijke glijpartijen tot gevolg kan hebben. Zelfs Ricks vader, die toch uit sneeuwerig West-Michigan komt, is hier voorzichtig, want hij weet hoe onbetrouwbaar de wegen kunnen zijn.

Mede daarom besluit mijn schoonvader al om zeven uur te vertrekken voor zijn lange rit naar huis. Wij weten niet beter, dan dat hij onderweg ergens zal overnachten, maar horen pas laat in de avond van hem. Hij heeft de hele 1400 km in een keer gereden! Die wilde echt graag naar huis!

Nadat we allemaal afscheid hebben genomen van Grandpa gaan Saskia en ik nog even terug naar bed. Katja heeft ook last van jet lag en is klaar wakker, hoogst ongewoon voor haar, zo vroeg. Kai heeft al gedoucht en Rick gaat X-Box met hem spelen (krijg je hem volgens mij ieder uur van de dag enthousiast voor). Tot mijn verbazing slaap ik ook echt nog een beetje, ondanks het achtergrond geluid van sneeuwruimende buren.

Door de late start van de scholen is de core training klas van vandaag afgelast. In plaats daarvan doe ik een Sports Active More Workouts routine. Met alweer een witte wereld buiten is de setting van een tropisch eiland zeer welkom! Wat zou ik nu graag dat witte strand en turquoise water zien en dan vooral de warmte, die dat ook brengt!

Rick heeft vandaag vrij genomen om meer tijd met Katja te kunnen doorbrengen. Hij moet volgende week namelijk op reis. Daarom wil hij graag met zijn drieen gaan lunchen. We zoeken een gezellig en vooral warm restaurant met dit koude weer. Rick kiest Mon Ami Gabi in Reston.

We vinden een parkeerplaats, maar Katja en ik kunnen er niet uit, want aan onze kant is er een van de inmiddels ijsbergen van sneeuw. We rennen praktisch naar het restaurant, zo koud is de harde wind. Het restaurant is, zoals Rick had gehoopt, lekker warm en gezellig.

Door het koude weer hebben we allemaal zin in soep. Er staan er drie op het menu: uiensoep (natuurlijk in een Frans restaurant), champignonsoep en prei- en aardappelsoep. We kunnen ook een "sampler" kiezen met minikopjes van alle drie. Dat laatste doen we alle drie.


De uiensoep op de foto is groter, dan in werkelijkheid

Verder neem ik de mosselen, die werkelijk de grootste zijn, die ik hier in de VS heb gezien! De anderen nemen sandwiches, die er ook erg lekker uitzien.

Thuis probeer ik vooral te rusten, want dit weer is funest voor mij. Ik kan niet met woorden beschrijven, hoe verschrikkelijk ik het vind! Ik voel me schuldig, want vandaag lukt het me niet echt aan mijn goede voornemen, dat de winter me niet zo down zal krijgen, te voldoen. Ik voel me huilerig door de pijn en erg vermoeid. Dat, terwijl de lunch toch erg gezellig was en we vanavond een leuk feest in het vooruitzicht hebben. Om daarvan te genieten dwing ik mezelf helemaal te ontspannen.

Saskia neemt Delaney mee naar huis. Niet bepaald het kind, dat "ontspanning" op haar voorhoofd heeft geschreven, al vind ik het een van haar leukste vriendinnetjes. De dames staan erop op de trampoline te gaan. Van mij moet die eerst sneeuwvrij gemaakt, dus nemen ze een bezem mee. Voor de trampoline schoon is, zijn ze al binnen, blauwbekkend (geen wonder, want met alleen sokken aan zijn je voeten al meteen bevroren op zo'n trampoline, natuurlijk).


Het ontspannen lukt me zo goed, dat ik, als het tijd wordt mijn galakleding aan te doen, bijna ingekakt ben. Uit moeten mijn lekker warme Noorse trui en spijkerbroek.

Jaloers zie ik toe, hoe Rick een lekker warme tuxedo aandoet. Ik doe een soort spinneweb van een panty aan met daarover een niet veel dikkere gala broek met valse diamanten aan weerszijden. Daarop een mouwloos (!) zilver en zwart topje en ik ben "aangekleed". Om van mijn mooie, maar zeer oncomfortabele schoenen nog niet eens te spreken. Waarom moeten vrouwen, om mooi te zijn, toch zo schaars gekleed gaan? Terwijl het voor mannen het omgekeerde is.


Al een paar jaar neemt het Microsoft "holiday" feest begin januari plaats. Iedereen vindt dat fijn, de feestdagen zijn druk genoeg en dan is er nog iets om naar uit te kijken naderhand. Ernaar uitkijken is zeker passend, want de feesten zijn ieder jaar weer extravagant.

Dit jaar wordt het in het Strathmore Music Center in Maryland gehouden. We geven onze auto aan de valet parkeerders en lopen dan rillend door de tunnel naar binnen.

Al gauw vinden we Doug en Scarlett, die mij gisteren via Facebook vroeg, wat ik zou dragen. Zij hebben al uitgevonden, dat er sushi zal worden geserveerd op de tafel het dichtst bij ons. We blijven daar wat hangen en inderdaad komt er een prachtige sushi "brug" met de lekkerste dingen! Ik ben de eerste, die ervan kan opscheppen! Later staat er een enorme rij, maar wij hebben gesmuld.


De mannen halen hamburgers, maar daar zijn Scarlett en ik niet in geinteresseerd. Boven is een Italiaans buffetje, waar we rauwe ham, verschillende groentes en wat mozzarella nemen. Dan hebben wij genoeg gegeten.

Er speelt een heel goede band en Rick en Doug gaan dansen. Ik word regelmatig gevraagd, maar gooi mijn onwil op mijn schoenen, die ook echt martelwerktuigen zijn. In werkelijkheid heb ik gewoon teveel pijn. Op andere feestjes dans ik graag, maar vanavond niet. Scarlett danst ook niet. Zij heeft soortgelijke lichamelijke problemen.

Als het tijd wordt voor het dessert vinden we lekkere profiterolles en canelloni. Dan zie ik ook het andere groepje van Ricks werk, dat ik ken. We kletsen gezellig bij, maar tegen elven kan ik echt niet meer. Rick vindt het prima om naar huis te gaan, gelukkig. Hij heeft met iedereen, die belangrijk is, gesproken. Doug en Scarlett vertrekken tegelijkertijd met ons.

Onderweg bespreken we, dat we dit een van de leukste feesten vonden. Vooral de bediening was heel erg goed! Helaas komen we om middernacht (!) nog in de file te staan op de Beltway. Op het moment worden vooral de gaten, die door het vriezen en dooien in het wegdek zijn ontstaan, gedicht.

Tegen enen zijn we thuis. Tot mijn verbazing is Saskia nog wakker, maar de andere kinderen, inclusief Delaney, slapen. Rick en ik gaan meteen plat, natuurlijk! Het was een superfeest, zoals altijd! Of eigenlijk, dit was van alle feesten het beste en dat zegt wat!

Zaterdag

Om kwart over negen gaat de telefoon, maar ik laat hem gaan, want ik ben nog niet klaar om te praten. Niet veel later hoor ik Saskia en Delaney op, dus is het ook tijd voor ons om op te staan.

Op het antwoordapparaat staat een berichtje van Mary Ellen, zij wil gaan lopen. Met dit ijzige weer en nog ijzigere wind is dat precies, wat ik nodig heb: een vriendin, die me ertoe dwingt naar buiten te gaan. Ik maak gauw een paar eieren in de magnetron en ben dan klaar om te gaan.

Het blijkt een stuk kouder, dan gedacht. Ik ben warm genoeg gekleed, maar Mary Ellen gaat terug naar huis om haar skijack aan te doen. Het is werkelijk onaangenaam, met harde wind, dus we lopen niet de voorgenomen 5 kilometer. Na een half uur houden we het voor gezien.

Na de lunch komt mijn zus op bezoek met haar jongste van bijna twee. Sasha is onderweg in slaap gevallen en blijft lekker in haar autostoeltje slapen. Rick is buiten bezig de lichtjes op te ruimen, dus houdt een oogje op haar. Wij kletsen gezellig bij.

Na een paar uur wordt Sasha (ik blijf Saskia typen!) wakker en warmt al gauw op. Ze lacht met Saskia, vindt Cosmo een heel leuk iets en is een goedlachse peuter. Wat zou ik graag willen, dat dit gezin dichterbij woonde! Die lekkere knuffeltjes, de twee anderen zijn nog in Massachusetts, maar natuurlijk ook mijn lieve zus en haar man. De afstand blijft moeilijk.


Tegen vijven nemen ze weer afscheid en gaat Saskia twee deuren verderop oppassen. Kai en Katja zijn thuis en Rick stelt voor samen ergens te gaan eten. Ik krijg het gevoel, dat hij ook door begint te hebben, dat zulke avonden, met de twee oudsten hier, zeldzaam zullen zijn. De keuze valt op Chef Geoff's, waar we nog de laatste tafel kunnen krijgen.

We delen hummus en pita's (Katja's favoriet, ze heeft er na Egypte nog geen genoeg van!) en mini Beef Wellingtons, die super lekker zijn. Ik bestel als hoofdgerecht soep en een tonijn "napoleon". Alles is even goed bereid en gepresenteerd. Het is alleen koud in het restaurant, iedereen houdt zijn of haar jas aan. Dat vind ik zo vreemd! Je zou denken, dat je dan als management de verwarming hoger zet.

Katja gaat eropuit met Leah (net terug van St. Lucia, ook al zo'n temperatuursschok!) en Raffi. Kai rijdt naar de mall om een film te kijken met vriend Charlie. Rick en ik zijn dus alleen thuis, want Saskia past tot na elven nog op. Tijd voor spelletjes, dus, ik verdwijn nu naar de basement!

19 reacties:

Bianca (Hollandranch) zei

Ha ha ha, die schaarse kleding inderdaad en die open schoenen en het materiaal waar die kleding van gemaakt is (viscose, spandex en weet ik wat niet meer voor enge stofjes)voelt altijd koud aan en het zit niet lekker. Het staat wel mooi ! Best leuk zo'n gala maar alleen als ik mijn Mukluks aan mag houden ;-) ;-) Sterkte met de kou ook bij jullie en misschien maak ik morgen wel uiensoep, gegratineerd met kaas uit de oven mmmmmm

Angelika zei

Wat fijn, zo'n korte bezoek van Ayesha. Ik kan me voorstellen, dat je haar mist. Ik heb hele lieve schoonfamilie hier, maar soms zou ik het leuk vinden af en toe eigen familie over de vloer te hebben....

Petr@ zei

Leuk dat het feest van Ricks werk altijd zo'n succes is. Aan het eten kan het sowieso niet liggen, het klinkt allemaal even lekker.

Fijn dat je nog even van Ayesha's gezelschap hebt kunnen genieten en van je nichtje (wat een schatje is dat toch) natuurlijk.

Sally zei

1400 km in een keer naar huis rijden. Tjonge wat een ruk.
Leuk je zusje op bezoek kwam. Gezellig.
Wbt het feest jammer dat je zo'n pijn had. Waarom wij vrouwen altijd zulke sjieke (lees: dunne)kleding aan moeten is mij ook een raadsel. Wat zeggen ze ook alweer: wie mooi wil zijn moet pijn lijden? Je zag er in elk geval prachtig uit. En wat ik ook al een tijdje wilde zeggen is dat deze haarkleur je fantastisch staat.

Monique (Nieuwen Oord) zei

Brrr, wat een leuke, maar koude gala-outfit. Ik kan me voorstellen dat dansen er voor jou niet in zat hoor. Gelukkig maakte het eten het feest toch de moeite waard

Gaat je zusje steeds meer op je lijken??

HennyB. zei

Tja, je hebt helemaal gelijk, feestkleding vrouwen voelt nooit prettig of aangenaam aan. Wel een leuke combinatie die je aan hebt op het feest.
Veel sterkte met de pijnen, hopelijk wordt het snel wat warmer bij jullie!

Derk, AA-forum zei

Weer een leuk verhaal, Petra :) Ben heel erg benieuwd naar de Egypte-foto's!

Wendy zei

Je zag er prachtig uit Petra!! Wat lijkt je zus toch veel op je!

Nina zei

Martelwerktuigen, hoe droog!! Fijn dat jullie zo'n leuk feest hadden.

Vreselijk, he, om 's avonds zo laat nog in de file te staan. Woensdagavond stond ik van 23:00 tot 01:00 in de file...tussen Amsterdam en Haarlem. Wat een hel!

En wat een ontzettend lieve foto's van je nichtje!!

Karin (dh) zei

Da's echt hartstikke rot dat je zoveel pijn hebt met dit weer; knap dat je ondanks dat toch nog alles maar 'gewoon' doet en dan ook nog de moed op kan brengen er schitterend uit te zien, mooie outfit joh voor dat feest! Petje af hoor.

Tink zei

Gek he die verschillen in zo'n 'syndrome '. Ik heb het liefste de kou, daar voel ik me het beste bij. Ik vind de warmte verschrikkelijk en kijk elk seizoen daar tegen op. Het doet me altijd het gevoel geven dat ik opzwel als een drachtige zeekoe door alle vocht die ik tijdens de hitte vasthoud. Nee geef mij maar lekker vrieskou. Iets waar ik ook niet
tegenkan zijn de barometerische scommelingen. Pijnen zijn dan het ergst en slapen is onmogelijk. Tegewoordig gebruik ik dank zij jou minral ice en dat helpt flink!

Petra S. zei

Zo zeg, grandpa had haast, 1400km in 1 keer!
Jullie zien er beiden prachtig uit, jammer dat je zo'n pijn had, maar je hebt je toch nog kunnen vermaken. De sushi brug ziet er superheerlijk uit.
Fijn dat je je zusje en haar kleintjes even op bezoek waren. Even quality family time. Heerlijk knuffelen.
Fijne rustige zondag!

Wendy zei

Wat gek inderdaad dat de verwarming niet voldoende aanstaat in zo'n restaurant. Het is ook zo ongezellig lijkt me allemaal met je jas aan! Is dat "normaal" bij jullie? Natuurlijk zijn er kosten aan de verwarming maar dit kost je toch ook klanten lijkt me!

Leuk verhaal! Door regelmatig je log te lezen, leren we hier veel over de USA! Dank je!

Groetjes Wendy

Kasaka zei

@Wendy -- Nee, hoor, gewoonlijk zijn de restaurants lekker warm.

B. zei

Grappig ja, voor mannen is het altijd zo makkelijk en comfortabel. Ik probeer zelf altijd een goede mix te vinden van mooi en comfortabel, schoenen zijn altijd het lastigs en meestal moet ik ook maar op martelwerktuigen lopen bij gebrek aan beter.
In mijn volgende leven zou ik graag een man zijn ;-).
Je hebt je er weer goed doorheen geslagen in elk geval. En je ziet er heel mooi uit!

Marjon zei

Brr, ik moet er niet aan denken om nu met zo'n mouwloos topje te lopen, dapper hoor. Daar zou trouwens heel goed zo'n heel kort vestje op kunnen die tegenwoordig zo in de mode zijn.

Wat rot dat je zoveel pijn hebt Petra. Ik hoop dat het snel wat warmer wordt bij jullie, zodat je je weer wat beter voelt.

Wat een schattig en mooi dochtertje heeft je zus!

Anoniem zei

Rick en jij zien er echt heel mooi en zeer feestelijk uit! Inderdaad wel koud, maar ik zie dat je dat hebt proberen op te lossen met een mooie sjaal.

Ik wens je snel een betere dag toe zonder pijn. Indrukwekkend filmpje trouwens wat je van de week erover plaatste.

groet,
Ingrid
CadIJ

Anja zei

Wat zagen jullie er mooi uit. Jammer dat zulke kleding niet altijd even comfortabel zit.
Vervelend dat je zoveel pijn hebt met dit weer, daar mag je best down of huilerig van worden. Je moet er natuurlijk wel voor zorgen dat je niet in zo'n "bui" blijft hangen....sterkte!!

Bente zei

Ik snap je depri-stemming met dit weer helemaal hoor. Ik heb zo'n hekel aan januari en februari.

Mooie schoenen had je aan!

En ondanks de kou, toch veel gezellige dingen gedaan!