Ons pleintje nu:

woensdag, januari 27, 2010

Great Falls maar weer eens

De afloop van het muisjesverhaal is, dat hij in een kooitje bij ons heeft overnacht. Vanochtend heeft Rick hem naar het bos gebracht en daar losgelaten, hopelijk ver genoeg van muizende katten. Ik dacht een teleurgestelde blik bij onze katten te bespeuren, dit diertje was tenslotte erg leuk vertier voor ze gisteravond! Gelukkig overleefde het de nacht, anders hadden we een erg verdrietige Saskia gehad, vrees ik.

Vandaag moet ik van mezelf een half uur op de stairmaster. Ik beloof Cosmo, die al vol verwachting naar de deur loopt, dat ik daarna met hem zal gaan wandelen. Hoeveel hij verstaat, weet ik niet, maar hij gaat geduldig op zijn plaats liggen.

Doordat ik helemaal in mijn boek ben, gaat het halve uur zo voorbij! Ik wil eigenlijk niet ophouden met lezen en overweeg er nog een half uur bij te doen. Maar de zon schijnt zo mooi, dat ik mezelf dwing mijn boek te sluiten en naar buiten te gaan.

Cosmo laat zich gewillig in zijn autoharnas hijsen. Dat harnas is een beetje een gedoe, dus ik was lui geworden en gebruikte het alleen voor de echt lange ritten. Tijdens de rijbewijsceremonie vorige week realiseerde ik me, hoe gevaarlijk het voor ons beiden is om Cosmo los in de auto te hebben, dus ga het van nu af aan bij elke rit gebruiken.

De rit naar Great Falls is, zoals gewoonlijk, prachtig. Ik vergaap me aan de prachtige huizen, al zijn ze me veel te afgelegen. De Park Ranger bij de ingang herkent me en wuift me, zonder vertoon van mijn pas, door.

Het heeft de laatste tijd flink geregend en gesneeuwd, dus ik verwacht hoog water. Als ik de van parkeer, zie ik het water door de bomen heen al razen. Dat heb ik nog niet eerder gezien! Het is ook goed te horen.

Bij het eerste uitkijkpunt zie ik, dat het water tot op een paar meter van het platform komt. Natuurlijk heeft het water in het verleden (veel) hoger gestaan, getuige de paal met recordvloedstanden, maar zo hoog heb ik het zelf nog nooit gezien.


Filmpje vanaf het eerste uitkijkpunt

Er is dan ook geen sprake meer van watervallen, maar van een bruine kolkende watermassa. De kracht van de rivier is enorm indrukwekkend! Door de stand van de zon zijn er op bepaalde plekken ook regenbogen te zien in het water. Zoals altijd is het weer genieten hier en ik neem, tot Cosmo's ongenoegen, ruim de tijd het in me op te nemen.


Dan besluit ik richting het adelaarsnest en de dam te lopen. Na een stukje hangt er een rood lint met "danger do not cross". Dat doe ik ook maar niet, want het pad erachter ligt diep onder water. Gelukkig kunnen we verder lopen over de parkeerplaatsen, het bos langs de weg is helemaal overstroomd.


Aan het einde van de asfaltweg hangen weer twee "caution" linten, maar het pad is droog, dus ik buk en loop eronder door. Net voor de dam wordt ons de weg afgesneden door kolkend water, dus moeten we noodgedwongen terug. Wat een natuurgeweld, allemaal!

Een groepje bluebirds vliegt af en aan en eentje is er zo vriendelijk even te blijven poseren. Na een uurtje ben ik met een zeer modderige Cosmo (hij staat erop regelmatig in de bladeren te rollen) weer terug bij de van. Gelukkig heb ik een doek mee om hem wat schoon te wrijven.


Op de terugweg stop ik bij Whole Foods. Onze GoodBelly's zijn weer op. Ze hebben van alles te proeven en ik doe er mijn lunch mee, lekker goedkoop.

Als Saskia uit school komt is het tijd voor haar nu tweewekelijkse chiropractor bezoek. Ze is gelukkig vrijwel meteen aan de beurt, dus ik wacht even in de wachtkamer.

Linda, de receptioniste, biedt me thee aan. Nu schreef ik al eerder, dat de keuze aan soorten thee hier erg is verruimd de afgelopen jaren. Wat ze hier echter hebben liggen is wel erg alternatief! De vreemdste kruidentheekeuzes liggen er. Ik kies maar de geroosterde paardenbloembladthee, die komt me nog het bekendst voor. Het smaakt werkelijk verschrikkelijk! Voor de beleefdheid drink ik ervan, maar ik houd er een bittere nasmaak van over. Geef mij maar "gewoon" groene, witte of zwarte thee!

Op de terugweg naar huis hoor ik op de radio, dat het lichaam van Morgan Harrington is aangetroffen op het grondgebied van een boerderij.

Morgan was een twintigjarige studente bij Virginia Tech en al maanden vermist, nadat ze naar een concert van Metallica in Charlottesville was geweest. Een boer vond haar gisteren tijdens zijn werk. Afschuwelijk en eng vind ik het. Katja is er ook erg van ontdaan, ook omdat veel mensen vinden, dat Morgan en zij op elkaar lijken. Katja zal vrijdag alleen door West-Virginia naar ons toe komen rijden en ik heb haar op het hart gedrukt vooral heel voorzichtig te zijn.

Vanavond ga ik naar de wijnbar hier in Vienna met een stel andere Nederlandse vrouwen, die hier in de buurt wonen. Het is weer een ander groepje, dan het maandelijkse groepje, alleen Karin zal daarvan ook komen. Ik heb er zin in en het is lekker dichtbij!



Deze ondeugende foto's van Cosmo wilde ik jullie niet onthouden. Hij ligt op de bank in de woonkamer en weet heel goed, dat dat helemaal niet mag! Ik kon het niet laten eerst een paar foto's te nemen, voor ik hem eraf joeg.



De rest van de Great Falls foto's staat hier.

11 reacties:

Cisca zei

O, bijna 2000 logjes! Ongelooflijk zeg.
Pfff, heftig he, van Morgan Harrington. Wat gebeuren er toch vreemde dingen in de wereld.

Anja zei

Oh wat een schattig muisje in je vorige blog. Gelukkig heeft hij/zij de nacht overleefd. Ik lees je blog met veel plezier en weet uit eigen ervaring hoe leuk reacties zijn.

Wat een naar verhaal van Morgan Harrington, daar moet je toch niet aan denken.

Die Cosmo...hij kijkt ook zo betrapt op de foto's.

Bente zei

Oh wat een rotnieuws over Morgan. Ze lijkt inderdaad wel wat op Katja.
De boze wereld komt zo wel heel dichtbij.

Bianca zei

Wat leuk die muis !

Wat afschuwelijk voor Morgan, haar familie en vrienden maar zeker ook voor de boer die haar gevonden heeft. Je zult zoiets vinden zeg, daar moet je niet aan denken.

Die Cosmo, die ligt daar wel prinsheerlijk zo ha ha

Petr@ zei

Katja lijkt inderdaad wel wat op Morgan Harrington. Wat een akelig verhaal. Verschrikkelijk om zulk nieuws te krijgen. De ouders zijn nu gelukkig uit onzekerheid, maar hadden natuurlijk liever beter nieuws gekregen.

Margo zei

Jouw filmpje van Great Falls laat inderdaad zien hoe indrukwekkend die Falls zijn. Wat een geweld al dat water, mooi hoor! En wat heerlijk om dat in de buurt te hebben. Wij zijn er ook eens geweest, toen wij bij familie logeerden die in Bethesda, MD woonden. Het is daar prachtig en heel begrijpelijk dus dat jij daar vaak heen gaat. Dat hebben wij hier met de Veluwe, wat een rijkdom om dat naast je deur te hebben.

O ja, just fyi, een bidon is trouwens gewoon een drinkfles, de term komt uit de wielrenwereld.

Nieuwenoord zei

Wat vreselijk van dat meisje Morgan. Als moeder voel je dit dubbel zo hard .... en zeker als je kind op dezelfde school zit.

Silvie zei

Hee ik ben via via op je blog gekomen. Ik ga je voortaan volgen :)

Groetjes, Silvie

Nicole zei

Wat een natuurgeweld bij Great Falls dit keer. Weer prachtige foto's!!

En wat erg dat verhaal van Morgan Harrington. Ik kan me voorstellen dat je het nu even niet zo prettig vindt dat Katja dat hele stuk alleen moet rijden.

Wat is Cosmo toch een prachtige hond! Maar wel een ondeugd ;-)

Enne two down, one to go!

Natasja zei

Grappig, ik was ook uitgenodigd voor een Nederlands avondje in de Church Street Cellars. Helaas kon ik niet, omdat ik bij de kapper zat. Volgens mij konden er maar 2 dames van de defensieclub. Ik weet eigenlijk niet of Yolanda en Natalie nog zijn gegaan. Wie weet, ben ik de volgende keer er wel bij. Dit restaurant zag er wel super uit op internet. Ik moet toch ook eens een pas aanschaffen voor Great Falls National park. Ik denk dat we zo'n pas aanschaffen, waarmee je toegang krijgt in elk nationaal park. Je foto met de vogel is werkelijk schitterend!

HennyB. zei

Wat bizar zeg van Morgan Harrington, krijg er de rillingen van!
De foto van de bluebird is goed gelukt zeg, heel mooi en Cosmo staat er ook weer geweldig op.