Ons pleintje nu:

zaterdag, februari 20, 2010

Bijna lenteachtig weer, eindelijk!

Zaterdag

Zoals zo vaak in het weekend heb ik helemaal geen zin om te gaan sporten! Ik mis mijn "routine" van fietsen met Janet de ene dag en hardlopen met Mary Ellen de andere dag.

In plaats daarvan gaan Rick en ik in de achtertuin aan de gang. Omdat daar weinig zon komt, is er nog nauwelijks sneeuw gesmolten. Erger, er liggen dikke lagen ijs op de trap naar beneden en over de afvoerpijpen. Dat laatste vooral moet weggehaald, want voor maandag wordt er regen voorspeld. Vandaag voelt het met zeven graden bijna warm aan buiten!


Terwijl Rick het ijs te lijf gaat met warme lampen, graaf ik een baan naar de trampoline. Saskia en haar vriendinnen popelen er weer op te gaan en het ijs daarop is bijna gesmolten. Ook schep ik de sneeuw van de stoelen, die ze gebruiken om op de trampoline te klimmen. Meteen neemt Cosmo het pad in gebruik. Zijn gewoonlijke ruime domein is wel heel klein geworden door de sneeuw.

Daarna probeer ik met een "pick axe" (alweer zo'n woord, waarvan ik het Nederlandse equivalent niet weet) het ijs rond een van de afvoeren aan te vallen. Die laag is zeker een kwart meter dik! We realiseerden ons niet, dat het zo erg was hierachter. Gelukkig lukt het met de bijl en de lampen na een paar uur de afvoeren vrij te krijgen. Toch hoop ik, dat het niet erg zal regenen, want veel water kan gewoon nergens naartoe.

Door de sneeuw is Kai's concert al drie keer uitgesteld, maar vanmiddag is dan eindelijk het eerste van de twee, waar ze al maanden zo hard voor hebben gerepeteerd. Dit keer wordt het bij Ned Devine's in Centreville gehouden.

Voor we bij Ned Devine's binnengaan, stoppen we nog even bij Shopper's om oordopjes voor mij te kopen. Ik kan helemaal niet tegen zulke luide muziek, want je zit bovenop de luidsprekers in zo'n klein restaurant. Tijdens het vorige concert heb ik de hele tijd met mijn vingers in mijn oren gezeten.

Bij binnenkomst in het restaurant zien we, dat ze bij de ingang ook verkocht worden. We zeggen hallo tegen Kai, die een uur van tevoren aanwezig moest zijn. Duidelijk heeft hij hier een leuke groep jongens en meisjes, want hij kletst er lekker op los, een kant van Kai, die wij niet vaak te zien krijgen.


Voor het concert



Saskia geniet ook



In de bar vinden we nog een tafeltje vrij. Hier in Virginia mogen kinderen in en aan de bar zitten, wat in veel staten verboden is. Ook zijn sinds kort bars, die geen duidelijke afscheiding van een restaurant hebben, rookvrij in deze tabaksstaat. Ik vind het (letterlijk) een verademing!

Tijdens dit concert spelen ze muziek van Kiss. Kai speelt de basgitaar bij vier van de twintig liedjes. Sommige liedjes van Kiss vind ik wel leuk, maar het is niet echt mijn smaak. Tussendoor vermaak ik me met het Olympische schansspringen, dat op een aantal van de tv's te zien is. Saskia eet alvast avondeten, want Rick en ik gaan vanavond samen uit.

Hier een paar filmpjes:






Na afloop van het concert gaat Kai met een groepje mee naar het huis van een van de zangeressen. Daarna gaat hij meteen door naar Champps, om daar UFC te gaan kijken met een vriend. Rick en ik zeggen niets tegen Kai, natuurlijk, maar we vinden het erg leuk, dat hij eens iets onderneemt zonder zijn twee vaste vrienden. Dit is de eerste keer, dat Kai echt 's avonds uitgaat!

Saskia heeft Laura om haar gezelschap te houden en Rick en ik gaan een voor ons nieuw restaurant uitproberen. Om dat te vinden raadpleegde ik de lijst van 100 beste restaurants. Daaruit kwam Willow in Arlington, een kwartiertje rijden verderop.

Onderweg bedenken we, dat we eigenlijk nooit naar Arlington gaan, terwijl daar heel veel leuke restaurants zijn en het is dichtbij. Ook Willow stelt absoluut niet teleur. De atmosfeer is gezellig en de bediening zeer attent.

Het eten is echter duidelijk, waarom het in de lijst van honderd beste staat. We bestellen allebei het voorafje van latkes met gerookte zalm. Dat blijkt een palet aan verschillende smaken te zijn, waaronder een appelgelei op wasabi creme fraiche, die allemaal heel goed samen gaan met het zoute van de zalm.

Als hoofdgerecht bestel ik de scallops met allerlei bijgerechten, waarvan ik de Nederlandse naam niet ken. Laten we zeggen, dat het smaakt, alsof er een engeltje op mijn tong pist, zoals mijn opa altijd zei. Ook Ricks filet mignon gerecht vindt hij erg goed en een bijzondere combinatie van smaken.

Rick wil altijd graag nog dessert, maar daar heb ik geen ruimte meer voor. Ik neem een paar hapjes van zijn "driekleuren" mousse (witte, melk en pure chocolade). Ook die is bijzonder licht en smakelijk. Het enige kleine minpuntje aan dit restaurant vinden we de beperkte keuze aan hoofdgerechten. Verder heeft het een terechte plek op de Washingtonian lijst.

Net op tijd om Tuitert goud te zien winnen, komen we thuis. Super, weer een Nederlandse gouden medaille en een zilveren voor een van mijn favoriete athleten, Shani Davis!

Zondag

Gisteren heb ik Mary Ellen opgebeld, ongeveer smekend, of ze vanochtend wil gaan hardlopen. Zij belde niet terug, dus ik had het al opgegeven en was een alternatief plan aan het bedenken, als om kwart over negen de telefoon gaat. Ik sta net op en Rick ligt nog te slapen, maar als ik zie, dat het Mary Ellen is, neem ik meteen op.

Mary Ellen vraagt, of we om half elf kunnen gaan, want haar jongste is ziek en daarmee wil ze eerst naar de dokter. Prima, dat geeft ons tijd ontbijt te eten, wat Rick bij Starbucks gaat halen.

Niet verwonderlijk loopt het doktersbezoek uit, dus uiteindelijk gaan Mary Ellen en ik pas om twaalf uur op pad. Ik heb inmiddels al gevoeld, dat het heerlijk weer is. Eindelijk hoef ik geen skijack en handschoenen aan tijdens het lopen! Een shirt met lange mouwen en mijn fleece "Holland" vest zijn voldoende. Heerlijk!

Mary Ellen heeft zich opgegeven de Cherry Blossom Ten Miler te lopen, maar biecht op, dat ze de afgelopen weken helemaal niets aan sporten heeft gedaan. Ik heb wel niet hardgelopen, maar natuurlijk wel allerlei andere dingen gedaan.

Nadat mijn Garmin de satellieten heeft gevonden, beginnen we. Mary Ellen heeft altijd moeite een tempo te houden, zij wil er als een speer vandoor, waardoor ze al heel gauw moet stoppen. Ze vraagt mij te leiden en dat gaat goed, want ik jog op een constant tempo. Zo houden we het allebei meer dan drie kilometer vol.

Dan komen we aan de voet van een stijle heuvel en opeens is het gedaan met Mary Ellens energie. We lopen de rest van de route, maar ik ben niet ontevreden over de 38 minuten voor vijf kilometer. Bovenal geeft het ons beiden het gevoel, dat het leven weer een beetje "normaal" wordt, al moesten we vrijwel de hele weg op straat lopen.

Er zijn weer een aantal films, die we graag willen zien, in de bioscoop. Kai gaat Shutter Island kijken met zijn vrienden en Rick en ik kiezen When in Rome. Saskia en Laura gaan intussen in de mall winkelen.

Het is enorm druk bij Tysons Corner en Rick zet mij af om alvast de kaartjes te kopen. Saskia heeft net haar zakgeld voor februari gekregen (Rick vergeet dat nogal eens en grappig genoeg de kinderen zelf ook), dus de meisjes gaan meteen op weg.

Er staat een flinke rij bij de kassa's en electronische machines en onze film zal over vijf minuten beginnen. Ik vrees dus slechte zitplaatsen, maar dat valt alles mee. Deze film is al een tijdje uit, dus we kunnen zelfs onze favoriete stoelen nemen, voor het hekje, zodat we onze voeten kwijt kunnen.

Onder het genot van een zak popcorn, Rick nam de kleinste maat en daarvan is na afloop van de film nog meer dan de helft over, en diet Coke, ook de kleinste maat, die ik niet opkrijg, maken we het ons gemakkelijk. De previews zullen geen van allen Oscars winnen en "When in Rome" ook niet, maar wij vinden het een leuke film.

Alweer worden we vanavond "getracteerd" op live schaatsen! Zoveel heb ik in voorafgaande Olympische Spelen volgens mij niet gezien, maar dat kan ook door het tijdsverschil komen. Zo zien we Ireen Wust live goud behalen. Super!

Het is deze spelen eigenlijk alleen maar juichen, als het niet voor Nederlanders is, is het wel voor de vele Amerikanen, die medailles verdienen. Voorheen deed Amerika het niet zo goed tijdens de Winterspelen, voor zo'n enorm land. Dat is dit keer (tot nu toe) wel anders. Een aantal athleten (Lindsey Vonn, Bode Miller) lukt nu, wat hen in Turijn niet lukte.

9 reacties:

Bente zei

Pikhouweel is het woord dat je zocht.
Jullie hebben het wel te stellen met al dat ijs en die sneeuw. Fijn dat het weer warmer wordt.

Heeft Kai genoten van zijn optreden?
Het is ook niet mijn muziek hoor. Hopelijk gaat hij nog wat meer muzieksoorten verkennen. :-)

Bianca zei

Wat zou dat fijn zijn als dat ijs en dat pak sneeuw weggesmolten is.

Leuk voor Kai om zo in een band te kunnen spelen !

Pascale zei

Fijn he, dat we als NederAmerikanen vol overtuiging voor 2 landen kunnen juichen?

Anja zei

Leuk da Kai zoveel plezier heeft in het spelen.
Super dat nederland opnieuw goud heeft gehaald!!

ilona zei

Hallo Petra,

Ik volg jou site al een tijdje en ik moet zeggen ik vind het super leuk vooral de manier hoe je alles beschrijft.Ik ben zelf een groot liefhebber van Amerika, ik heb een tijdje in Millbrook NY gewoond en in Wellington FL.Helaas zit het er voor mij niet in om defintief in Amerika te wonen maar ik ga meestal zo'n drie keer per jaar eventjes de sfeer proeven.Elke zomer maak een roadtrip en in de winter altijd een paar dagen naar Florida.
Ik geniet echt van jou verhalen en foto's super.
Met vriendelijke groet,

Ilona
Loenen (gld)
Nederland

Marie zei

Wat cool zeg, Kai en de band! Leuke filmpjes! Fijn dat het lente begint te worden, en zonder dikke jassen naar buiten te kunnen! Daar kijken we hier in Zug ook naar uit!

Annemiek zei

Leuk dat hij in een band speelt. Best wel snel nadat hij met lessen is begonnen, leuk dat hij zoiets heeft gevonden.

Margreet zei

Ach, ik vind Kiss wel leuk, vroeger zeker! Gelukkig ben ik wat doof aan 1 oor, dat scheelt, haha.
Wij zagen gisteren het USA hockey team winnen, op naar het goud!
Groetjes,
Margreet

Petra S. zei

Leuk dat jullie zo van Kai's concert hebben genoten!
Hier is de sneeuw nu zo goed als weg.....eindelijk!
Thnx voor je e-card!