Ons pleintje nu:

dinsdag, mei 24, 2011

James Madison's Montpelier

Vandaag heb ik met Scarlett afgesproken om een stukje Virginiaanse geschiedenis te gaan bekijken, namelijk het huis van onze vierde president, James Madison en zijn heel interessante vrouw Dolley. Dit landgoed ligt op zo'n anderhalf uur rijden hiervandaan, dus het is zaak op tijd te vertrekken. Tijd om te sporten heb ik dus niet, maar dat is ok.

We wonen nogal ver bij elkaar vandaan, dus hebben bij een winkelcentrum dicht bij de snelweg afgesproken. Om half tien tref ik Scarlett bij de grote Trader Joe's in Centreville. Ik laat mijn van staan en stap in haar auto, want zij wil graag rijden.

Na een stukje interstate 66 draaien we de US 29 op. Meteen rijden we door lieflijk glooiend landschap met oude boerderijen en schuren. Ik neem me voor hier weer eens een keer een fotografieexcursie heen te maken. Het is allemaal zo fotogeniek!

Na een uurtje rijden heb ik opeens enorme dorst. Scarlett wil ook wel wat drinken, dus we gaan op zoek naar een winkeltje. Dat valt nog niet mee hier in de "boondocks", maar na een tijdje zien we een schattig oud supermarktje. Op het bordje staat "Flag out, store is open" en de vlag hangt uit.

Binnen worden we door een vriendelijke meneer met een heel zuidelijk accent geholpen. We zijn hier nog geen anderhalf uur buiten Washington en toch al helemaal in het "Zuiden". Hij maakt een opmerking over mijn fototoestel en voor we het weten zijn we in gesprek over mooie hiking trails hier in de buurt. Hij weet er een met watervallen, die ik wel een keer met Kai wil lopen. De man zit zo op zijn praatstoel, dat we maar aangeven verder te moeten.

Niet veel later komen we door het leuke oude stadje Orange en nemen ons voor hier op de terugweg te gaan lunchen. Het landgoed Montpelier (spreek uit "Montpieljer) ligt net buiten Orange. Bij de ingang betalen we de $16 toegang en rijden dan naar het bezoekerscentrum.

Tot onze verbazing is het flink druk. Allerlei keurig aangeklede met hoed en wel oudere dames stappen uit. Vandaag blijkt de Dolley Madison lunch te worden gegeven. Dolley's 243ste verjaardag was afgelopen zaterdag en zij is nog altijd een van de meest geliefde first ladies. Gelukkig kunnen wij wel gewoon het huis bezoeken.

Toen ik hier voor het laatst was, in 2005, werd er net begonnen met het terugbrengen van dit huis in de staat, dat het was ten tijde van de Madisons. Na de Madisons woonde de bekende familie DuPont in het huis en bouwde er rijkelijk aan. Door middel van allerlei archeologisch onderzoek ziet het huis er nu van buiten net zo uit en gemaakt van dezelfde materialen, als in 1809. De restauratie van de binnenkant is nog in volle gang.

Met de miljoenen, die voor de restauratie werden gegeven, werd ook een interessant bezoekerscentrum gebouwd. Wij komen een kwartier voor de aanvang van de film aan en kijken even rond in de galerijen, waar onder anderen Dolley's verlovingsring te bewonderen valt. Ook kunnen we over de geschiedenis van de familie lezen.

De film duurt ongeveer een kwartier en vertelt verder over deze twee interessante mensen en hun huis. James Madison was de jongste van de "Founding Fathers" en een belangrijk figuur bij het schrijven van de Constitutie. De eerste tien wijzigingen van dat document, The Bill of Rights, zijn allemaal zijn initiatief.

Dolley was een intelligente dame, die erg populair was. Zij hielp de vrijgezel Thomas Jefferson, de derde president, als hostess in het Witte Huis. Het verhaal gaat, dat de tegenstander van James Madison, die de kleinste president ooit was, na de presidentsverkiezingen zei, dat hij nog van James had kunnen winnen, maar Dolley was teveel voor hem.

Na de film krijgen we een rondleiding door het huis, iets wat in 2005 niet mogelijk was. Alles, en dan ook letterlijk alles, wordt weer zoals in 1809. Gelukkig had de familie DuPont heel veel originele materialen hergebruikt, zelfs de open haarden. Met uitzondering van een, die men niet kon vinden. Tot een buurman kwam vertellen, dat zijn grootvader die open haard waarschijnlijk had gekregen. Inderdaad paste zijn open haard perfect in de eetkamer van de Madisons.

Nadat de gids interessant over het leven van dit echtpaar heeft verteld, mogen we naar boven. Hier staan nog geen meubels, maar wel heel veel informatie over hoe de restauratie in zijn werk gaat. Heel interessant allemaal, maar ik heb dan ook veel interesse in archeologie.

Eenmaal weer buiten lopen Scarlett en ik nog door de keuken, die heel ongewoon onder het huis ligt. Vanwege brandgevaar was dat bij de meeste coloniale plantages niet het geval. Ook hier bij Montpelier werkten zo'n honderd slaven. James Madison had een hekel aan slavernij, maar een man in zijn tijd had ze nodig om welvarend te kunnen zijn.

Even verderop ligt een klein tempeltje, waar James zich weleens terugtrok. Onder die tempel lag een ijsdoos. De Madisons hadden zeven maanden van het jaar ijs, heel ongewoon in Virginia, waar de zomers al vroeg heet worden. Als laatste lopen we door de prachtig aangelegde tuinen, waar we nog een slang zien wegritselen. De graven van James en Dolley zijn een eindje lopen en we hebben honger, dus besluiten die niet te bezoeken.

Op mijn telefoon zoek ik restaurants in Orange op. Ik vind het Hornet's Nest en dat vinden we een leuke naam. Ze serveren echter alleen bbq en daar hebben we geen van beiden zin in. Even terug bij het station hadden we The Light Well zien liggen en gaan daar dan maar naartoe.

Dat blijkt een goede keuze te zijn. We bestellen allebei hun verse champignonsoep, die werkelijk heerlijk is. Daarbij neem ik een veggie wrap met hummus en groentes en Scarlett een salade. Na afloop lopen we nog even door de leuke hoofdstraat van Orange en beginnen dan aan de terugrit.

Onderweg vertelt Scarlett, die heel veel over de vroege Amerikaanse geschiedenis weet, interessant over de eerste presidenten van dit land. Het was een interessant groepje mannen, dat moet gezegd.

Terug bij de Trader Joe's nemen we afscheid. Ik ga naar binnen, want ik heb beloofd om voor ons Nederlandse vriendinnenavondje vanavond dessert mee te nemen. Ze hebben ruime keuze en na enig dubben kies ik voor vier verschillende koekjes, waaronder maccarons en ministroopwafeltjes. Vanavond is ons etentje bij Karin en waarschijnlijk buiten, want het is zalig weer.

Foto's van vandaag staan hier.

(Ik ben wel benieuwd hoeveel reacties ik op deze blog ga krijgen, want meestal zijn er net zoveel lezers, maar veel minder reacties, als ik over iets plaatselijks schrijf. De reacties zijn mij dierbaar, dus hoe meer, hoe beter)

29 reacties:

Margreet zei

Een gezellig dagje, dus. Ik baal dat hier geen TJ zit, daar was ik in California vaste klant.

Anoniem zei

Ook al krijg je minder reacties toch blijven doorgaan met het schrijven over je plaatselijke uitstapje. Ik vind het namelijk wel heel leuk hierover te lezen. Jullie wonen in een historisch zeer interessant gebied volgens mij kan ik nog jaren bij jullie in de buurt op vakantie komen en dan heb ik nog niet alles gezien. Volgend jaar staat Washington waarschijnlijk wel weer in de planning misschien kunnen we elkaar dan weer ontmoeten.
Goetjes, Jacqueline

Anoniem zei

Sinds ongeveer een half jaar lees ik elke morgen bij de koffie je blog, met heel veel plezier. Je schrijft erg leuk en de onderwerpen zijn interessant. Ook al is jou leven totaal anders dan de mijne, ik ga eigenlijk nooit op vakantie of uit eten, ik hoop je nog heel lang te kunnen volgen!
Groetjes van Hanneke

Kristel Holsbeek zei

Het was weer een leuk en interessant dagje uit...
Mooie fotos...

Marion zei

Wat ongewoon dat je minder reacties krijgt dan. Ik vind het juist heel interessant en leuk om te lezen.
Maar als je dát weet dan weet je waarschijnlijk ook waarover je moet schrijven om juist veel reacties te krijgen? Ben heel benieuwd wat dat dan is. Welke onderwerpen zetten mensen wel aan tot reageren?

Waar komt de naam Montpelier vandaan? Aangezien je het ook over Orange hebt doet het me vermoeden dat er toch een connectie is met de plaats in het zuiden van Frankrijk. Echter dat schrijf je met dubbel l, Montpellier. Oh well.

Sinds ik wat frequenter op Facebook zit, ben ik meestal vooraf al een beetje op de hoogte van de onderwerpen van je volgende blog :-)

Goed, ik wilde even reageren maar heb een drukke dag voor de boeg dus ga nu echt aan de slag. Have a nice day!!

Els zei

Dan ga ik zeker reageren, want ik vind het net heel interessant als je over zo een uitstappen schrijft, is net alsof ik daar dan ook een beetje rondloop, zeker ook door de mooie foto's. En zo leer ik nog wat bij over de geschiedenis van Virginia (of bij uitbreiding VS) wat ik altijd leuk vind.

Theo zei

Blijkbaar zijn we dan sprakeloos van de leuke informatie!

Het is erg interessant wat je schrijft. Ik probeer me altijd virtueel naar je decor te verplaatsen, maar ik zal ooit die kant op moeten. Oude machthebbers, de burgeroorlog, het interesseert me mateloos, dus dan zit ik in Virginia (en Washington) goed, niet waar. Eerst de kinderen wat groter, dan kunnen we weer naar grotere reizen kijken, nu blijft het bij 2 weekjes Landal (speeltuin, zwembad...).

Theo

HennyB. zei

Juist leuk om zo'n dag te beschrijven, zo leren we nog eens wat over de geschiedenis enzo!
Mooie foto's trouwens....

Sally zei

ik blijf me verbazen hoeveel er in 'de buurt' bij jullie te doen, beleven en te zien valt. Ook ik reageer nie taltijd maar geniet volop van je historische uitleg en achtergrond info.

Ann zei

Hey Petra,
ik lees altijd met veel interesse, omdat ik eigenlijk totaal niets weet over de geschiedenis van amerika ...
Dat hiking trail met de watervallen lijkt me echt iets voor jou en Kai !
Ann

Petr@ zei

Leuk weer, zo'n stukje geschiedenis van jouw omgeving. En je vertelt er altijd zulke leuke weetjes bij.

Ook de foto's zijn weer super. Ik ben net begonnen met een workshop fotografie bij een lokale fotograaf, dus hoop ooit net zulke mooie foto's te maken als jij.

Suus zei

Hoi Petra,

ik heb weer heel geboeid zitten lezen. Ik blijf me er over verbazen, ja eigenlijk niet het goede woord, verwonderen misschien, hoe Amerika zijn geschiedenis in ere houdt. Nu ik er over nadenk is verwonderen ook niet het juiste woord.
Ik vind het gewoon één van de grootste en het meest fantastische dingen van Amerika, dat dat juist zo goed bewaard wordt. Sinds ik in 2004 mijn eerste stap op Amerikaanse bodem heb gezet ben ik verliefd. Ik vind het juist leuk als je dit soort dingen vertelt.
Geweldig!

Groetjes uit een zonnig Nederland.

Sandrah zei

Hmm... jouw laatste opmerking zet me wel meteen aan het denken. Ik vraag me af of ik een van diegene ben die dan niet reageert. Ik hoop het niet, want ik vind het juist zo interessant om over de geschiedenis in jullie gebied te lezen.
Ooit, in 1992, ben ik in Washington DC en de omgeving geweest en heb toen ook wel iets meegekregen over de geschiedenis, maar niet zoveel als ik van jouw blog op doe.

Dus lekker blijven bloggen over je uitstapjes, hoor.

Sandra

syl zei

ik lees het altijd wel hoor! Zie een heleboel voorbij komen waar ik niets van wist, dus altijd leuk!

Piet zei

Petra,

ik ben ook een vaste lezer van je stukjes, sorry dat ik niet zo vaak reageer, ik vindt ze in ieder geval erg leuk, ook de foto's.

Piet

naomi zei

Hallo

Ik geniet echt van jouw verslagen en foto's van je geschiedenis tripjes. Ik vondt dit ook weer zo'n mooi huis en vond de tuin wel wat weg hebben van de Oatlands.

Bijzonder dat ook deze president zo dicht bij jouw heeft gewoont. Ik vindt het knap hoeveel extra weetjes je erbij beschrijft.

Hebben deze plaatsen connectie met Frankrijk.

Jammer dat mensen zo weinig reageren op dit soort verslagen. Ik kan alleen zeggen blijf ze schrijven geniet er erg van.

Groetjes Naomi

Ineke zei

Vreemd dat je dan minder reacties krijgt (haha van die reacties kan ik alleen maar dromen, knipoog).
Ook ik vind het altijd heel interessant om over je uitstapjes te lezen. Ga vooral zo door.

Nicole zei

Wat een heerlijk stukje Amerikaanse historie! Ik geniet altijd erg van jouw verhalen over de geschiedenis. En ik val in herhaling (weer eens) als ik zeg dat je in een heel interessant stuk van Amerika woont. Dus wat mij betreft: gimme more...

Wilma zei

Juist erg leuk om te lezen, leer zo steeds meer over de Amerikaanse geschiedenis.

Ik volg je nu zo'n anderhalf jaar, en heb nu al een heel andere kijk op de omgeving van Washington,
er is zoveel meer bij jullie in de buurt dan ik voor ogen had.

Ik heb bij mijn 3 mannen al aangegeven, dat als ik 50 jaar wordt, dat ik dan richting Washington zou willen.
Of ze er iets mee doen is me nu een raadsel.(duurt nog 2 jaar)


De jongens riepen gelijk in koor,
"maar toch niet jullie met z'n tweetjes" dan willen wij wel mee!

Blijf schrijven, al ben ik meer een type van foto's, bijv. van wat je onderweg tegenkomt en ziet aan oude boerderijtjes e.d.

Groetjes Wilma loeffen

Wen zei

Eerlijk is eerlijk ook ik lees vaak je verhalen maar laat bijna nooit een reactie achter. Maar nu wil ik je laten weten hoe ik in Nederland ENORM geniet van je blog!
Wen

Anoniem zei

Ik vind het ook hardstikke leuk om te lezen over de history. Dus vooral doorgaan.
Hoe is de oversteek van Kay en Dad gegaan?

Groet, Bea

Anoniem zei

Love it...... De geschiedenis van Amerika vind ik vooral zo leuk omdat het allemaal nog niet zo lang geleden is.
De geschiedenis ligt soms gewoon aan je voeten.
(Prachtig, die 'historic sites', langs de kant van de wegen.)
Jammer, dat Amerika zo ver weg is.......
Kan je eigenlijk heimwee hebben naar een vakantieland ;)
Marjon

Sophie zei

Nou Petra, bij deze ook een reactie van mij. Ik vind dit soort posts JUIST heel erg leuk, maar dat komt ook door mijn interesse in de staat Virginia en in de Amerikaanse geschiedenis. Ik heb weer veel geleerd van je bericht, en vind het zo leuk dat ik op die manier toch een beetje een kijkje kon nemen in Montpelier :)

En je moet zeker die barn photo tour gaan doen! Het is zeker iets wat ik ook nog eens graag wil doen, en ik weet nog goed dat Larissa en ik tegen elkaar zeiden dat we dergelijke barns zo typisch aan Amerika en Virginia vonden, en dat we het zo'n mooi beeld vonden. Ik kijk er nu al naar uit.

Groetjes,

Sophie

Petra zei

Wow, leuk, bedankt voor de reacties allemaal!

@Margreet - Ik vergeet TJ vaak en dat zou ik niet moeten doen, ze hebben zoveel lekkers.

@Jacqueline - Dat zou heel leuk zijn!

@Hanneke - Leuk dat je reageerde en dank je wel voor het compliment!

@Kristel - Dank je.

@Marion - De meeste reacties krijg ik op de persoonlijkere blogs. Scarlett en ik wilden ook weten, waar Montpelier vandaan komt, maar niemand wist dat en ik kan het online ook niet vinden. Dolley Madison was wel erg francofoon, dus misschien toch inderdaad van de Franse stad.

@Els - Dank je wel voor je reactie. Een van de redenen, dat ik zo van dit gebied houd is zijn rijke geschiedenis.

@Theo - Je deed me hardop lachen met dat sprakeloos zijn, LOL! Toen de kinderen klein waren gingen we altijd in een huisje in Florida, net zoiets als Landal dus.

@Henny - Dank je!

@Sally - Scarlett en ik hadden het er gisteren over, dat er nog zoveel meer te bezoeken valt, waar we nooit zijn geweest.

@Ann - Mij ook, ik ga het Kai voorstellen, als hij weer thuis is.

@Petra - Wat leuk een fotografiecursus! Veel succes.

@Suus - Inderdaad er wordt hier veel aan preservatie gedaan en ook zoveel "levende" musea. Het zal geen geheim zijn inmiddels, dat ik dol ben op geschiedenis, dus ik kan mijn hart hier ophalen.

@Sandra - Nee hoor, ik bedoelde niemand specifiek. Het viel me gewoon op, dat dit soort "toeristische" blogs minder reacties krijgen. Vandaag is dat zeker veranderd ;).

@Syl - Leuk, dank je voor je reactie!

@Piet - Ook jij dank voor je reactie.

@Naomi - Inderdaad, die tuin deed me ook heel erg aan de Oatlands denken. Ik denk, dat ze uit dezelfde tijd stammen.

@Ineke - Nu blijkt wel, dat er toch veel interesse is in dit soort "toeristische" stukjes.

@Nicole - Ha ha, nou, dat zal ik doen, dan ;). Er zijn nog zoveel plekken, die ik wil bezichtigen maar nog niet heb gezien.

@Wilma - Dat zou een super cadeau zijn voor 50! Ik hoop, dat je mannen er werk van gaan maken.

@Wen - Dank je wel voor je reactie en ook voor het compliment!

@Bea - We hebben vandaag van ze gehoord, dat het prima is verlopen.

@Marjon - Volgens mij kan dat inderdaad best. Ik heb dat weleens met Aruba.

@Sophie - Het gaat hopelijk over een paar weken al gebeuren, een van mijn fotografievriendinnen is enthousiast om mee te gaan.

Cisca zei

Ja, dan reageer ik ook hoor. Want ik vind deze logjes juist altijd heel leuk!

Moet trouwens erg lachen om de webcam images van jullie huis. Het is hier (vijf over half negen) echt al pikdonder, terwijl het bij jullie nog licht is!

Petra zei

@Cisca - Echt, pikdonker? Hier is nog niet, het schemert wel.

Floor zei

Hoi Petra,

Misschien had iemand het al opgemerkt, maaar ik vind het altijd zo grappig wanneer er in de VS gesproken word over 'archeologie'. Ik denk dan altijd uit voorwerpen van de ijzertijd of de romijnse tijd of whatever, niet van een paar honderd jaar geleden. :-) Hoewel dat uiteraard OOK archeologie is.
Verder vind ik juist de posts die met lokale 'toerisme' dingen te maken hebben harstikke leuk om te lezen! Net alsof ik er zelf ben! :-) Groetjes, Floor

Petra zei

@Floor - Inderdaad, daar heb ik ook een tijdje aan moeten wennen. Maar het is natuurlijk ook werk voor archeologen. Het heeft mij de ogen geopend, hoe divers dat werk eigenlijk kan zijn. Van fossielen uit de grond halen tot uitvinden welk behang er in de 17e eeuw werd gebruikt.

Corry zei

Zeer interessant om over Madison te lezen. Prachtig gebied en zeker weer een bezoek waardig!
XX
C