Ons pleintje nu:

maandag, mei 30, 2011

Ottawa bezoek

Zaterdag

We zijn net op als Saskia opbelt. Ze krijgt de televisie in de family room niet aan en het alarm werkt niet goed. Kennelijk is er vannacht weer een stroomuitval geweest. Beiden zijn dingen, waar ze ook zonder kan, gelukkig, want van zo ver kunnen wij er niets aan doen.

Bij Starbucks halen we ontbijt, een spinaziewrap en een misto voor mij, een turkey bacon and egg sandwich en een hazelnootlatte voor Rick. Dan rijden we verder naar het noorden. Dit keer ga ik achter het stuur.

Al gauw komen we bij de Canadese grens. Er staan maar een paar auto's voor ons, dat is andere jaren weleens anders geweest. De Canadese immigratiebeambte ziet er geen dag ouder uit, dan Kai en is nogal onvriendelijk. Gelukkig mogen we na een paar vragen doorrijden.

Bij het grenswisselkantoor wisselt Rick wat Amerikaanse dollars voor Canadese en dan zetten we onze tocht voort. We hebben nog 99 mijl te gaan, zo'n 160 kilometer. Via de Thousand Islands brug met prachtig uitzicht over de St. Lawrence met zijn duizend eilanden rijden we highway 401 op.

Opvallend vind ik altijd, hoe onbewoond het hier is. Na een kilomater of zestig komen we bij highway 416, die ons naar Ottawa brengt. Zo af en toe komen we langs kleine plaatsjes, maar verder is alles boerenland. Tot we opeens Ottawa in de verte zien.

Om klokslag twaalf uur komen we bij mijn broer, BJ, en schoonzus, AM, aan. Na even bijkletsen gaan we met zijn allen, Sandy van 14 en Athena van 10 ook, bij Tim Horton's lunchen. Deze Canadese keten hebben wij niet in onze omgeving, dus dat is leuk. De tomatensoep en het broodje ham en kaas gaan er goed in.

Rick en ik moeten ons nog even aanpassen aan het weer hier. Gelukkig hebben we regenjassen mee. Het is droog, maar bepaald koel, hoewel dat BJ niet lijkt te deren, die loopt gewoon in korte broek en t-shirt.

Het is enorm druk in de stad en BJ klaagt steen en been. Voor ons is het eigenlijk wel normaal, want het is altijd druk in Washington. Toch willen we geen risico lopen, dat onze hotelkamer wordt vergeven.

Daarom willen we liever vroeg bij het Novotel inchecken. Terwijl de rest in de auto wacht loop ik naar binnen. Inderdaad hoor ik de receptionist een ander stel vertellen, dat ze geen kamers meer hebben. Ik ben blij, dat ik ver van tevoren heb gereserveerd. Ik krijg de sleutels dan ook zo mee.

De volgende stop is het Nederlandse winkeltje in Nepean. Daar weet Rick, dat ze Zaanse mosterd hebben en neemt er meteen vier potten van mee. Verder nemen we heel wat Cup a Soup pakjes, Pickwick thee en andere lekkernijen mee. Ook BJ en AM hebben een hele doos spullen. Ik benijd ze wel, dat ze zo'n winkel dichtbij hebben, vooral omdat ze er ook haring, kroketten en bitterballen verkopen.

Thuis maakt BJ een pakje bitterballen als snack. Met de Zaanse mosterd smaken ze super. Intussen deel ik onze meegebrachte cadeautjes uit. Die vallen allemaal goed in de smaak. Het is zo fijn ze weer te zien! De kinderen zijn enorm gegroeid sinds de laatste keer.

BJ en ik gaan bij Costco inkopen doen voor de barbecue van morgenavond. Rick houdt AM gezelschap. Het voelt allemaal weer zo vertrouwd. BJ en ik zijn ons hele leven al heel close en AM is een heel goede vriendin. We verzuchten altijd weer, dat we wilden, dat we dichter bij elkaar woonden.

Voor vanavond heeft BJ een reservering gemaakt bij de Empire Grill in het centrum van Ottawa. Alleen wisten we niet, dat vanavond ook een 10k gelopen zou worden. Hierdoor zijn allerlei straten afgesloten en komen we helemaal in het verkeer vast te zitten.

Gelukkig kan het restaurant ons tafeltje vasthouden. We zijn met zijn allen in onze van gekomen, die we eindelijk in de parkeergarage van ons hotel kunnen parkeren. Drie kwartier na de oorspronkelijke reserveringstijd zitten we eindelijk aan tafel!

Het is een heel mooi en modern restaurant. We bestellen cocktails("virgin" voor Sandy en Athena) en toasten op ons samenzijn dit weekend. Het eten is voortreffelijk. Mijn tonijn is precies, zoals ik het heb besteld en de anderen zijn ook zeer tevreden. We blijven nog lang natafelen, tot Athena tekenen van vermoeidheid laat zien.

Bij ons hotel nemen we afscheid en gaan de anderen met de bus terug naar huis. Rick en ik lopen naar de van om onze bagage naar de kamer te brengen. De Novotel zou zo in Europa kunnen zijn, het meubilair is zeer modern en Europees ogend. Onze lichten gaan al heel snel uit na deze gezellige, drukke dag.

Zondag

Na lekker geslapen te hebben in de rustige kamer (we hebben uitzicht op een binnenplaatsje) zoek ik de fitnessruimte op. Zoals bij de meeste hotels stelt die niet veel voor. Gelukkig is er wel een crosstrainer, waar ik een half uur op ga. Dat moet maar genoeg zijn voor vandaag.

Met BJ en AM en de kinderen hebben we afgesproken in de stad te gaan brunchen. Zij komen met de bus naar het hotel. Helaas plenst het van de regen en is het ietwat kil.

We duiken gauw het Rideau Centre aan de overkant van de straat in, waar de Rich Tree Market is. Dit restaurant bestaat uit verschillende stations, waar je allerlei gerechten kunt bestellen. We krijgen ieder een soort credit card, waar onze bestellingen op worden geregistreerd.

Hier in Canada is zalm een nationaal produkt, dus ik bestel een omelet met groentes en gerookte zalm. De anderen hebben pannenkoeken, wafels en broodpudding. Het wordt een gezellige maaltijd. We genieten echt van het samenzijn, misschien nog wel meer, omdat we elkaar zo weinig zien.

Na het eten regent het nog steeds. BJ, de optimist, dacht, dat het rond elf uur droog zou worden en de kinderen hebben geen regenspullen mee. Op de Byward Market gaat BJ een paraplu voor ze kopen. De rest van ons wacht bij een typisch Canadees maple syrup standje. AM koopt maple syrup snoepjes voor ons allemaal en die zijn erg lekker.

Met dit grijze weer is het wel leuk om een museum in te gaan en BJ stelt de National Gallery of Canada voor. Dit museum hebben Rick en ik nog nooit bezocht. Na de $9 per persoon entree te hebben betaald, gaan we naar boven.

Het gebouw is mooi en gigantisch! We beginnen met de moderne kunst. Vooral Louise Bourgeois heeft hier veel werken staan, waaronder een gigantische spin buiten voor het museum, “Maman” genoemd. Zeker een artieste wiens werken je aan het denken zetten. De kinderen zijn nogal geschokt door een paar ervan.

Na de moderne kunst lopen we naar het klassieke gedeelte. Ik moet toegeven, dat mij dat toch meer ligt. Wellicht ook vanwege mijn interesse in geschiedenis, ik vind het altijd zo knap, dat men 400 jaar geleden zo kon schilderen. Er hangen Breughels, een Frans Hals, een Rembrandt en bij de impressionisten ook een van Gogh. Hier zou ik nog wel uren kunnen lopen.

De kinderen zijn lange tijd goed geinteresseerd, maar na een paar uur beginnen ze tekens van verveling te vertonen. We besluiten, dat we genoeg cultuur hebben gezien en na een bezoek aan de winkel lopen we weer naar buiten. Het is gelukkig droog en de zon komt langzaam tevoorschijn.

We lopen door de gezellige Byward Market en besluiten een terrasje te pikken. Bij The Grand pizzeria bestellen de volwassenen een biertje. Ook hebben we wel zin in een snack en nemen een Catalana pizza om te delen.

Sandy wil niet langer bij ons blijven, dus gaat de bus terug naar huis nemen. Wel handig, dat de tieners door het goede openbaarvervoerssysteem zo onafhankelijk kunnen zijn. Dat hebben onze kinderen ook met de metro, maar in ons gebied is dat verder ongewoon. Ottawa is niet alleen een heel gezellige stad, maar heeft ook fantastisch openbaar vervoer.

Athena had geen zin in pizza, maar wel in een typisch Canadese “beavertail”. Dat is een plat gefrituurd broodje, dat je zowel zoet als hartig kunt bestellen. Athena neemt er een met suiker en kaneel, waar ze citroensap over sprenkelt. Ik mag ook een stukje, want ik moet toch kunnen zeggen, dat ik beavertail heb geprobeerd. De combinatie van suiker, kaneel en citroen is verrassend lekker.

Op de terugweg gaan we de enorme snoepwinkel Sugar Mountain binnen en voelen we ons weer even kind. We vullen een zakje met allerlei lekkere zoetigheden en delen die met zijn allen. Langzaam lopen we terug naar ons hotel. In het Rideau Centre zoek ik nog even naar een Canadees bedeltje voor mijn Pandora armband, maar ze hebben helaas niets leuks.

Bij het hotel halen we onze van op en rijden naar het huis van BJ en AM. Zij hebben een bovendegronds zwembad, waarvan de belijning (geen idee, of dit het Nederlandse woord is) lek is. BJ heeft de nieuwe belijning en Rick helpt hem de oude vervangen.

Na een tijdje hebben de mannen ook de hulp van AM, Athena en mij nodig. Met vereende krachten krijgen we het voor elkaar en kan het zwembad weer gevuld worden. Precies op tijd voor het warme weer, dat er hier na een erg natte en koele lente eindelijk aan lijkt te komen.

Als tractatie na gedane arbeid snijd ik de gisteren gekochte haringen in stukjes. Die smaken werkelijk heerlijk, alsof ze zo van de haringkraam komen! Het is alweer een aantal jaren geleden, dat ik haring at en ik heb spijt, dat ik maar een pakje met twee haringen heb gekocht gisteren. Rick en ik besluiten te kijken, of het Nederlandse winkeltje morgen voor we vertrekken open is, zodat we wellicht haringen mee naar huis kunnen nemen.

Het is zo lekker warm, dat we de door BJ gegrilde zalm en biefstuk buiten opeten. De zalm is wild gevangen en dat proef je goed. De kleur van het vlees is ook een dieproze, niet het lichte roze van gecultiveerde zalm. Het smaakt allemaal prima en is beregezellig. Met veel moeite nemen Rick en ik pas na tienen afscheid. Ons familieweekend zit er alweer op. Hopelijk lukt het hen om deze zomer nog naar Washington te komen.

Maandag

Om de een of andere reden ben ik al heel vroeg klaar wakker. Om kwart over zeven besluit ik op te staan. Rick is ook wakker en we kleden ons gauw aan. Het is prachtig weer en we willen nog gaan fotograferen in deze mooie stad, voor we vertrekken.

Eerst lopen we naar de Byward Market op zoek naar een tentje, dat ontbijt serveert. Bij Le Moulin de Provence heeft president Obama ook gegeten, weliswaar alleen maar een koekje, maar dat moet dan toch goed zijn, denken wij. Ik bestel een stokbroodje met ham en kaas en koffie en Rick een meergranen croissant en een capuccino. Op het terrasje met uitzicht op de markt eten we het op. Waarom Obama uitgerekend hier kwam eten is ons een raadsel, want het voedsel is allerminst om over naar huis te schrijven. Maar goed, het vult de maag.

We lopen verder richting de Houses of Parliament. Deze gebouwen zijn enorm fotogeniek en we schieten plaatje na plaatje. Boven op Parliament Hill hebben we ook uitzicht op de Ottawa rivier en Gatineau, Quebec aan de overkant. Het weer kan bijna niet mooier, de wolken van de afgelopen dagen zijn nergens meer te bekennen.

Op weg terug naar de kamer kopen we een koelbox bij een drugstore. Op onze terugweg willen we nog langs het Nederlandse winkeltje om meer haring te kopen en mee naar huis te nemen. Vis mag gelukkig wel in de Verenigde Staten ingevoerd worden en die haringen smaakten naar meer!

Op de kamer maken we ons gauw klaar en pakken in. Een telefoontje naar de Dutch Grocery wijst uit, dat die open is, helemaal perfect. Er zijn nog vier pakjes haringen, die we dus meteen maar allemaal meenemen. Bij de Petro Canada aan de overkant kopen we twee zakken ijs in de hoop, dat de haringen daarmee bevroren zullen blijven tijdens de lange weg naar huis.

Het is net na tienen, als we de terugweg officieel inzetten. Rick rijdt het eerste stuk, terwijl ik Italiaanse lessen doe. Bij de Thousands Islands brug parkeren we de auto en lopen halverwege de brug op. Van daaruit hebben we mooi uitzicht over de St. Lawrende rivier en de eilanden.

Even verderop is het 1000Islands Skydeck, een toren met uitzicht over de eilanden. Rick is daar nog nooit naar boven geweest, dus dat gaan we vandaag doen. Voor $9,95 per persoon kopen we een kaartje en worden met de lift naar boven gebracht.

De toren heeft drie uitkijkplatforms en wij nemen de trap naar de bovenste. Van daaruit is er schitterend uitzicht over een van mijn favoriete gebieden. Het diepblauwe water met de al even diepgroen begroeide eilanden, ooit wil ik hier weer eens een vakantie houden. Vroeger, toen mijn broers nog in Kingston studeerden, hebben we er regelmatig een boottocht door gemaakt.

Na nog even een lekker zachte pluche Canada eland voor Saskia te hebben gekocht, rijden we verder naar de grens. Ook vandaag is het er weer vrij rustig. De Amerikaanse immigratiebeambte is beduidend vriendelijker, dan zijn Canadese collega zaterdag. We vertellen eerlijk, wat we bij ons hebben en met een vriendelijk "drive safely" mogen we verder.

In Watertown gaan we door de drive thru bij McDonald's en tanken bij. Ik neem het stuur van Rick over en rijd de rest van de staat New York. Naar het zuiden tellen de mijlpalen af, dus ik weet precies hoe ver de grens met Pennsylvania is.

In Pennsylvania heeft BJ ons een andere weg aangeraden rond Scranton, de I-476. Dat is wel een tolweg, maar het scheelt enorm in tijd en verkeer, een goede tip! Bij Wilkes-Barre stoppen we bij een tankstation van onbekend merk, waar de benzine heel goedkoop is.

We vullen de tank voor de laatste keer deze reis. In de Minimart kopen we water en ik mijn gewoonlijke zakje met beef jerky. Dat is zo'n beetje mijn traditionele snack tijdens een autotocht.

Hoe verder we naar het zuiden rijden, hoe warmer of liever heter het wordt. Het lijkt erop, dat de zomer hier in de mid-Atlantische staten zeker is gearriveerd met 35 graden!

Aangezien we het niet voor het avondeten thuis gaan halen, gaan we bij Hagerstown, Maryland, eten. Daar weet ik Barefoot Bernie's, een leuk restaurant met tropisch thema, waar ik een keer met Pat heb gegeten. Rick vindt het ook een leuk restaurant.

We bestellen allebei een Old Bay (speciale Maryland specerij, die wordt gebruikt voor crabben) tortilla met een crab cake erin. We zijn hier tenslotte in Maryland, de blue crab wordt in de Chesapeake Baai hier gevangen. Het blijkt een heel goede keuze te zijn.

Voor we verder rijden maken we nog een pit stop en Rick "nodigt" mij uit om in de mannen wc te komen kijken. Daar zijn een aantal dames op de muur geschilderd, die geschokt richting de urinoirs kijken. Ha ha, echt heel grappig. Ook boven een urinoir is een telescoop geschilderd met een oog erin. Ik ga nog eens kijken bij de vrouwen, maar daar is het alleen maar rustgevend strandtafereel op de muren.

Na het eten hebben we nog 67 mijl te gaan. Het is toch altijd wel een lange rit voor zo'n weekend, bijna tweeduizend kilometer bij elkaar. Maar het is het zo waard om de familie weer te zien!

Zonder verder oponthoud komen we thuis. Saskia wacht ons al op en Cosmo ook. Ik ben trots op onze jongste. Het huis ziet er keurig uit en de dieren zijn goed verzorgd. Dat terwijl ze gisteren toch wel een stel vrienden en vriendinnen hier had voor voorbereidingen voor de Relay for Life. Ook ons kleintje groeit op, dat is duidelijk.

Foto's van deze "road trip" staan hier.

18 reacties:

Anoniem zei

Leuk reisverslag en wat een mooie foto's ! De 'clocktower' van Ottawa heeft wel iets weg van de Big Ben in Londen.

gr,
Gabrielle (otje)

Anoniem zei

Leuk weekend hebben jullie gehad bij je broer en aanhang.
Knap van Saskia, zo'n weekend "alleen".
Groet, Bea

Petr@ zei

Jammer dat zo'n weekend zo snel voorbij gaat. Maar het contact is wel intensiever op deze manier, zeker als je elkaar zo weinig ziet.

Leuk om al die bekende foto's van Ottawa en de Thousand Islands te zien. Die foto van 'Maman' heb ik ook.
De beavertail had ik ook nog willen proeven, maar is er niet van gekomen. Jammer, want het zag er lekker uit, maar wel enorm groot (of leek dat maar zo?).

Fijn dat het met Saskia allemaal goed is gegaan thuis.

marianne zei

Mooie foto's!Jammer dat het er nu al weer op zit. Lijkt me een prachtig gebied, die Thousand Islands. En zo'n beavertail zou ik ook wel eens willen proeven.

HennyB. zei

Wat een leuk weekend hebben jullie gehad en fijn dat thuis ook alles goed gegaan is ondanks de stroomuitval. Mooie foto's, doet me terugdenken aan 1983 toen wij in Canada waren, we hadden toen een vakantiehuisje gehuurd op 1 van de 1000 eilandjes incl. roeibootje, dat was geweldig. Ik vraag me af of die mogelijk er nog steeds is.

Sophie zei

Die spin van Louise Bourgeois heeft vorig jaar een hele tijd in de vijver voor het Gemeentemuseum in Den Haag gestaan! Mijn tante en ik waren gek op het beestje, we vonden 'm zo leuk (vooral omdat ie in het water reflecteerde met z'n poten). We missen 'm nog altijd als we er langs fietsen, maar leuk om te weten dat ie 'goed terecht is gekomen' in Ottawa! Erg leuk om te lezen.

Het klinkt sowieso als een interessant museum! mocht ik nog eens in Ottawa komen, hou ik het zeker in gedachten.

Ik ga zo direct op Facebook alle foto's bekijken. Fijn om te horen dat jullie een geslaagd familie bezoekje hebben gehad, en dat je nu weer veilig bij die kleine grote meid bent!

Liefs,

Sophie

Nel zei

Genoten van je leuke verslag. Altijd fijn om een familiebezoek te doen, zeker als de maandag ook een vrije dag is en het weekend nog langer duurt.

Wat me altijd opvalt in al die jaren is dat er veel buiten de deur gedaan/gegeten wordt en niet zoals hier gewoon de dag bij de familie thuis wordt doorgebracht, met soms heel af en toe buiten de deur eten. Meestal wordt er gewoon gekookt. Maar dat zal ongetwijfeld the American Way of Living zijn.

Wat me ook opvalt is dat er 's avonds zo vroeg een einde komt aan bezoek. Je schrijft : het was al na tienen" en dat impliceert dat jullie dat dan erg laat vinden.

Wij hadden ook familiebezoek pas en die sliepen ook in een hotel, maar het was al na middernacht dat ze vertrokken. Ook met regulier bezoek is dat de avond altijd tot in de kleine uurtjes duurt.

Maar verder klonk het wel heel gezellig.

Anja zei

Gezellig familieweekend hebben jullie achter de rug! Jammer dat het zo snel weer voorbij is hè.

Mooie foto's! Ottawa klinkt als een leuke stad.

Elke zei

Dat was dus een weekend genieten!
Hoop zelf ook nog deze vakantie in Ottawa te geraken.

www.vandijkjes.punt.nl zei

Een heel bekende trip. Ik ben al meerdere keren in Ottawa geweest. Wij hebben vrienden in Nepean, niet zo ver bij het Nederlandse vandaan.

gr petra

Ineke zei

Wat een leuk, maar druk weekend hebben jullie gehad. Jammer dat er zoveel regen viel.

Anoniem zei

Mooie foto's weer! Het valt me altijd zo op dat de straten zo schoon zijn. Geen kauwgom, papiertjes en rondvliegende plastic zakjes En dus geen servetjes die aan je voet plakken als je slipper aan hebt :\

Wat leuk dat Nederlandse winkeltje. Ik kan me voorstellen dat je dat soort dingen kan missen.
(Wij missen de Almond M&M's ook.)
Marjon

syl zei

Tim Hortons, ooooohhhhh ik ben jaloers. Vast een overdreven reactie voor jou, maar wij hebben hier amper van die ketens zoals Tim Hortons en Starbucks.
En Tim Hortons daar haalde ik echt elke dag een iced cappucino, zoooo lekker, zo slecht voor de lijn ;-)

De maple syrup snoepjes deden er aan herinneren dat ik die ook nog heb liggen uit een vorig pakketje, dus heb gelijk een loopje naar de kast gelopen!

Leuk om alles te lezen en al zijn het veel kilometers, het is het vast waard om elkaar weer een weekendje te zien!

naomi zei

Hallo

Heerlijk weekend heb je achter de rug en het vliegt voorbij. Een mooie stad is Ottawa. Vondt de klokketoren en het house of parlement erg mooi. Mooie foto's heb je weer gemaakt.

Over de belijning van het zwembad bedoel je dan het blauwe gronddoek wat jullie op de foto's aan het plaatsen zijn. Als dat zo is heet het gronddoek of grondzeil. En anders ben ik benieuwd naar wat je dan bedoeld.

Is het goed met de haring gekomen.

Groetjes Naomi

Sandrah zei

Alhoewel te kort, klinkt het als een leuk weekend. Het is toch altijd fijn om weer even bij (een deel van de) familie te zijn. Mooie foto's ook!

Heeft de haring de terugreis overleefd? :-)

Sandra

Petra zei

@Gabrielle - Dank je, inderdaad en Ottawa doet sowieso een beetje Engels aan.

@Bea - Ja, Saskia wordt opeens een jong volwassene.

@Petra - Inderdaad, het is zeker intensiever, dan als je dicht bij elkaar woont. We waren alweer vijf jaar niet geweest, dus ook voor ons was het leuk alles weer te zien.

@Marianne - Die Thousand Islands zijn prachtig. Ik denk niet dat ik ooit een hele beavertail op zal kunnen!

@Henny - Hee, dat is het jaar, dat wij daar ook op vakantie gingen! Het kan vast nog wel zo.

@Sophie - Dat is grappig, dat die spin in Den Haag was! Ik dacht, dat hij bij dat museum hoorde.

@Nel - Niet alleen de American Way of living, zij zijn Canadees ;). Maar ik heb geen idee of dat iets Amerikaans of Canadees is of van onze familie. Wat de tijd van naar huis gaan betreft, daar ben ik debet aan. Met mijn fibromyalgie vergt zo'n volle dag veel van mij en na tienen kan je mij opvegen ;). Rick en de anderen hadden waarschijnlijk nog veel langer door kunnen gaan (hoewel, mijn broer en schoonzus moesten gisteren wel werken, Canada viert niet dezelfde Memorial Day).

@Anja - Ja, time flies when you're having fun.

@Elke - Echt gaan, het is een heel leuke stad met veel mooie musea.

@Petra - Grappig, dat jullie zo dichtbij ook mensen kennen. Er schijnen heel wat Nederlanders in die omgeving te wonen.

@Ineke - Zij hebben, net als wij, een heel natte lente achter de rug.

@Marjon - Er liepen gisterochtend allemaal schoonmakers de straten te wassen. Dat gebeurt eigenlijk in alle steden hier, volgens mij.

@Syl - Ha ha, wat grappig, dat je door mijn blog je snoepjes herinnerde. Tim Horton's was zeker lekker! En ja, het was de kilometers waard.

@Naomi - Inderdaad, dat is precies, wat ik bedoelde. Het belijnt alleen het hele zwembad, niet alleen de grond, vandaar, dat ik grondzeil het geheel niet helemaal vond dekken. De haring is heerlijk ;).

@Sandra - Ja, ze hebben het overleefd, maar waren wel ontdooid. We moeten ze dus vandaag en morgen opeten, grote straf ;).

Monique zei

Fijn dat je zo'n goede band je broer en schoonzus hebt. Ik weet inmiddels uit ervaring dat zo'n ver-weg-bezoekje heel intens gezellig kan zijn!

Nicole zei

Wat een leuk familieweekend hadden jullie! Wel jammer dat jullie zo'n eind uit elkaar wonen... De foto's waren weer prachtig.
En goed van Saskia dat ze het weekend 'alleen' zo goed doorstaan heeft.