Ons pleintje nu:

dinsdag, juni 07, 2011

Over slangen en beren

Toen ik Kai vertelde over de hike naar watervallen, waar de man op weg naar Montpelier mij op attent maakte, was hij meteen enthousiast om die te gaan doen. Vandaag zou de beste dag deze week worden qua weer, want er komt weer een mini hittegolf aan met bijbehorende kans op onweer. Met dat laatste wil je niet in het woud getroffen worden!

Enorme zin heb ik erin en maak om half acht Kai wakker. We ontbijten en pakken een backpack en fanny pack in met water en proviand voor ons en Cosmo. Wij hebben ieder een liter bevroren water mee met de gedachte, dat dat wel zal smelten en dan lekker koud zal blijven.

Toen ik online informatie over deze Whiteoak Canyon Trail zocht, stuitte ik op het blog van iemand, die er een moederbeer met twee kleintjes had gezien. Aangezien wij Cosmo meenemen, hoop ik echt geen beer tegen te komen.

Voor de zekerheid nemen we spullen mee om lawaai mee te maken voor het geval dat. Kai lacht erom, hij denkt, dat het allemaal wel los zal lopen. Ach, dat zal ook wel, op de site van het park staat, dat beren zich meestal niet laten zien aan mensen. Ik besluit me er verder niet druk om te maken. Famous last words!

Om half negen zitten we bepakt en bezakt in de van. Via de I-66 rijd ik naar route 29 en in Warrenton nemen we route 211 naar het westen. Al gauw rijden we in de Virginia lieflijke "country side". Ik zal er nooit genoeg van krijgen hoe mooi het hier is.

Er staan standjes met fruit langs de weg. Wijngaarden en boerderijen wisselen elkaar af. Je kunt wijn gaan proeven, of zelf je fruit plukken. Nu zijn kennelijk de zwarte frambozen rijp. Dat we ook in "redneck" gebied zijn blijkt uit de trading post, die ook met grote letters adverteert geweren te verkopen.

Na ongeveer een uur komen we bij de ingang van het Shenandoah National Park aan. Je kunt deze wandeling ook van beneden buiten het park maken, maar ik heb toch een pas en vond de meeste informatie over het stuk, dat we vandaag gaan lopen.

Verder vind ik het helemaal leuk, want we rijden nu een stuk Skyline Drive, dat ik nog nooit bezocht heb. Ik heb het gedeelte tussen Front Royal en Thornton Gap al vele malen gereden, maar verder zuidelijk nooit. Het is ontzettend stil in het park, we komen vrijwel niemand tegen. Vrijwel meteen zien we wel een hert grazen langs de weg.

Bij een enorme picknickweide bezoek ik nog even het toilet. Kai laat Cosmo intussen even uit op het Appalachian Trail. Ik vind dit pad altijd iets magisch hebben. Het idee, dat je zo helemaal naar Maine of naar Georgia zou kunnen lopen, heeft iets.

We zitten hier vrij hoog, zo'n 1100 meter, en het is frisjes buiten. Op de thermometer in de van zie ik, dat het net twintig graden is, terwijl het thuis al ver over was. En ja, ik weet het, twintig graden klinkt in Nederlandse oren lekker warm, maar als je tegen de dertig gewend bent ga je daar kennelijk erg aan wennen.

We vinden de parkeerplaats voor het Whiteoak Canyon Trail met gemak. Het schijnt hier in de weekends flink druk te kunnen zijn en de parkeerplaats is daar ook naar. Vanochtend zijn wij de enigen, behalve een Park Rangers truck.

Het pad loopt bij tijd en wijlen vrij steil naar beneden door een adembenemende natuur. Aan weerszijden bloeit een struik met heel unieke bloemen. Overal zitten chipmunks en als ze Cosmo zien beginnen ze naar elkaar te roepen. Het doet me opeens aan de prairiehondjes in South Dakota denken.

Een keer ziet Cosmo er een een holle boom inschieten. Daar moet zijn neus achteraan. Iedere keer, als Cosmo zich terugtrekt, komt het chipmunkje even naar buiten. Net of hij Cosmo uitdaagt. Ik ben maar blij, dat Cosmo niet door hem in zijn neus wordt gebeten!

Kai en ik genieten met volle teugen. We merken op, dat het hier, behalve de chipmunks, het gekabbel van de Whiteoak Run, die hier nog een smal stroompje is, en het gezang van de vogels werkelijk doodstil is. Geen overvliegende vliegtuigen, zoals we meestal in de natuurparken dichter bij de stad horen, geen geraas van verkeer, eigenlijk niets menselijks is er. We zijn helemaal een met de natuur.

Het op een pad bezaaid met stenen steil omlaag lopen vergt nogal wat coordinatie. Regelmatig vrees ik voor mijn niet zo sterke enkels. Gelukkig gaat het allemaal goed en na bijna twee uur bereiken we ons doel, de bovenste waterval van een hele reeks.

Opeens deinst Kai terug en vlak naast hem liggen twee zwarte slangen te kronkelen. Duidelijk komen daar binnenkort slangebabies van. Nooit geweten, dat slangen zo paren. Het is wel een mooi gezicht, eigenlijk, een soort dans met hun koppen.

We lopen naar het uitkijkpunt over de waterval, die 26 meter hoog is. Wij zien hem vanaf rotsen ver boven het basin, waarin hij neerkomt. Ik heb niet echt hoogtevrees, maar op zulke onbeschermde rotsen aan de rand van een afgrond voel ik me niet prettig. Ik kruip letterlijk naar de rand om een foto te maken en ga er dan weer af. Kai en Cosmo hebben duidelijk geen angst, want die lopen vlak langs de afgrond, brrr.

Het is inmiddels na twaalven en we besluiten bij een van de kleinere watervalletjes te gaan picknicken. We trekken onze sokken en schoenen uit en doen onze voeten in het water. Dat is koud! Ik houd het maar even uit, maar verfrissend is het wel.

Tot onze verbazing zijn de waterflessen nog nauwelijks ontdooid. Het is ook niet heel erg warm, ik schat zo'n 24 graden. Gelukkig zit er wel genoeg water in om onze dorst te lessen. Onze lunch bestaat uit (zeer smakelijke, deze ga ik vaker kopen) Kashi granolarepen, beef jerky en een Granny Smith appel (de enige soort, die Kai en ik lekker vinden, iets wat ik pas gisteren uitvond dat we gemeen hebben).

Het is hier zo lekker, ik zou er de hele middag door kunnen brengen. Intussen wordt het ook iets drukker. De meeste anderen komen van onderaan de berg. Sommigen hebben hele uitrustingen bij zich en zijn duidelijk op een meerdaagse trektocht. Dat is niets voor mij met mijn fibromyalgie, maar ik zou wel graag meer van dit soort dagtochten willen doen. Ik ken een Nederlandse, die in haar eentje zulke tochten maakt in de Smoky Mountains, maar daar ben ik niet dapper genoeg voor.

Na een uurtje beginnen we aan de terugtocht. Deze is vrijwel helemaal bergopwaarts, maar voelt vreemd genoeg makkelijker. Thuis werd er dertig graden voorspeld, maar zo warm voelt het hier zeker niet. Het is echt lekker wandelweer.

Meer en meer andere hikers komen naar beneden. Het is allerminst druk te noemen, maar om het kwartier zien we toch iemand. Gelukkig maar, want ongeveer een kilometer van de parkeerplaats af komen er twee mannen omlaag. Een ervan zegt: "Y'all might want to be careful, there's a bear up that way".

Even denk ik, dat hij een grap maakt, maar dat blijkt niet het geval. Zo'n honderd meter verderop hebben ze vlak langs het pad een flinke zwarte beer gezien. Ik weet van een vorig bezoek aan dit park, dat Cosmo gaat blaffen, als hij dat dier ziet. Kai en ik willen niet graag experimenteren met wat een beer doet, als hij een hond ziet blaffen.

We zijn allebei nieuwsgierig, maar ik laat Kai gaan om te kijken. Hij heeft minder kans een beer in het wild te zien, dan ik. Ik geef hem wel gauw mijn fototoestel mee. Ik blijf met Cosmo wachten, hopend, dat de beer niet onze kant op gaat komen.

Het lijkt een eeuwigheid te duren en nog is Kai niet terug. Ik, met mijn levendige verbeelding, meen gegrom te horen, dus ik roep hard Kai's naam. Meteen komt hij opgewonden aanrennen. Inderdaad was die beer er en het is een dikkerd. Kai denkt echter, dat hij weg van het pad aan het lopen was.

Voorzichtig lopen we verder. We zijn nog net op tijd om een paar dikke berenbillen (hij was echt groot!) in het struikgewas te zien verdwijnen. Gelukkig heeft Cosmo niets door. Wat zijn wij die hikers dankbaar, dit had wel heel anders af kunnen lopen!

Daar gaat mijn theorie, dat wilde dieren niet dichtbij menselijke machines komen, want niet veel verderop zijn de rangers nog bezig met hun graafmachine langs het pad. Niet veel later zit de wandeling er helaas op en zijn we terug op de parkeerplaats.

Na Cosmo nog extra water gegeven te hebben, beginnen we aan de terugtocht. We hebben besloten Skyline Drive naar de noordelijke uitgang te volgen in de hoop meer wild te zien. In het bos zie ik nog een beer, maar die loopt nogal hard. Ik keer om, want Kai wil hem ook zien, maar hij is alweer in het struikgewas verdwenen. Verder zien we in de verte een hert oversteken, maar daar blijft het bij. Ach, we hebben onze portie wilde dieren voor vandaag wel weer gehad.

We rijden door Front Royal de I-66 weer op. Hier mogen we nu 120 rijden, dus het schiet lekker op. Saskia belt, net als we bij onze afrit zijn, of we haar van school kunnen halen. Dat komt dus mooi uit. Zij is nagebleven om een biologieproject af te maken. Nog twee weken, dan zit haar schooljaar er ook op.

Thuis nemen we het ervan op het deck, want het is warm, maar nog niet erg vochtig. Katja komt online en denkt er toch hard over om van host familie te veranderen. Het is niet alleen om de eetsituatie, maar ook de hygiene en haar slaap. De honden gebruiken haar kamer en badkamer als toilet en houden haar de hele nacht wakker. Ze vindt het moeilijk om de beslissing te nemen, maar dat moet ze toch echt helemaal zelf doen.

We eten vanavond Thais, dat keurig bezorgd wordt. Ik neem lekkere poo goong ob woonsen, garnalen, paddestoelen en groente met doorzichtige "spaghetti".

Kai en ik blijven nog tot na donker op het deck. Hij doet zijn Italiaanse lessen, die ik na het schrijven van dit blog ook ga voortzetten.

De foto's van vandaag staan hier, inclusief slangen en beer.

28 reacties:

Elke zei

Spijtig dat je geen foto in je blog hebt gezet. Heb geen facebook account en tracht dat ook zo te houden. Maar jullie wandeltocht klonk heel leuk.

Die Appalachian Trail doet me altijd aan het boek van Bill Bryson denken, die een deel van die trail ook gewandeld heeft. Heb je het boek ooit gelezen? Het is hilarisch!
Hier in Ontario hebben we Bruce Trail, die de Niagara Escarpment volgt over zo'n 850 km. Vind ik ook al tot de verbeelding spreken, al is deze trail nog een heel stuk korter dan de AT.
http://en.wikipedia.org/wiki/Bruce_Trail

Petra zei

Als je klikt op "hier" zie je de foto's toch, Facebook of niet?

Anja zei

Wat een heerlijke dag samen met Kai en Cosmo!
Spannend, leuk maar ook eng die dikke beer zo dicht bij. Mooie foto’s!!

Anoniem zei

Wow, wat een avontuur! Maar goed dat die beer aangekondigd was want met hond lijkt me dat geen pretje.

Ik vind het wel zielig voor Katja hoor. Hoop dat ze snel de knoop doorhakt want dit klinkt niet leuk.
Ik zou bij die honden al meteen weg zijn geweest. :-)

José zei

Fantastisch! En dat op een uur rijden! Ik ben serieus jaloers op je! (en oh, wat wil ik graag terug naar usa)

Als ik Katja was zou ik voor een ander gezin gaan. Zoals ik haar inschat houd ze niet van opgeven, maar denk dat het veranderen van gastgezin de ervaring alleen maar goed doen!

Anoniem zei

Bijzonder zo'n trail. Wauw.... En die beer, gelukkig stond hij niet 'opeens' voor jullie.
Wat vervelend dat Katja het niet getroffen heeft met haar gastgezin. Ik hoop dat ze moed verzameld en een ander gezin aanvraagd.
Marjon
(hier ook geen Facebook, maar kan de foto's gewoon zien hoor)

Anoniem zei

Wauw, wat een bijzondere wandeling! Dat is er een voor op het lijstje als we nog eens in de buurt zijn!

Groetjes,

Marieke

Marie zei

Een Geweldige dag was dit zeg! Wat een spannend avontuur! Mooie foto's heb je gemaakt zeg.

marianne zei

Wow, een echte beer, wel fijn dat jullie gewaarschuwd waren!

De omgeving ziet er trouwens weer prachtig uit. Wat hebben jullie toch veel mooie natuur in de buurt. Jaloers!

Marion2 zei

Wat fantastisch dit! Heel bijzonder.

Moeilijk hoor, voor Katja. Hoop dat ze het toch goed weet op te lossen.

Wat leuk dat Kai Italiaans leert. Duidelijk een zoon van zijn moeder.

HennyB. zei

Dat was dus een perfecte dag qua natuur, spannend ook met slangen en de beer. Mooie foto's hoor, geeft een goede indruk van jullie dag!
Ik hoop dat Katja snel de knoop doorhakt, wat een toestand, jammer is het wel!

Corry zei

Super zeg, wat een dikkerd die beer. Mooie tocht maar ik ben niet van de slangen. Vind ze ERG eng.

Karin (dh) zei

Schitterende tocht en dito foto's! Spannend hoor die dikke beer.
(Ik heb ook geen Facebook account maar kan de foto's inderdaad gewoon bekijken).

Da's inderdaad een moeilijke voor Katja, maar het is volgens mij geen gezonde situatie zo, dus hopelijk kan ze snel switchen van host.

Anja zei

Wat een heerlijke wandeling! En dat zo dicht bij huis...
Die beer is inderdaad behoorlijk groot! Maar goed dat Cosmo hem niet gezien heeft.

Wat naar voor Katja dat het bij haar gastgezin niet zo goed bevalt. Hopelijk vind ze snel een oplossing. Bevalt het haar voor de rest wel daar?

B. zei

Wat een avontuur! Eerst die slangen en dan ook nog langs zo'n afgrond (ik kreeg spontaan klamme handen toen ik dat las) en die beer, brrr

Ik vind die Kashi granola niet zo lekker dus ik dacht dat die repen ook wel weinig smaak zouden hebben. Maar ik ga die toch ook maar proberen, is altijd handig om zoiets in de auto te hebben.

Sally zei

Wat een prachtige tocht. Ik zag de foto's al op FB. Ik geloof niet dat ik graag slangen en een beer tijdens mijn hike tegenkom -_-

Anoniem zei

Wat een spannende en leuke tocht met Kai, brings back memories.
Vorig jaar in Canada meerdere beren gespot.
Als ik je verslag lees heb ik zoiets van, we moeten ook weer eens terug naar Virginia.
Hebben zo'n 6 jaar geleden een stuk van die Blue Ridge parkway gedaan en dat is zeker voor herhaling vatbaar, zeker met jouw uitgebreide tips erbij.
Groetjes, Bea

ilse zei

Wow, indrukwekkend die beer. Zou niets voor mij zijn, zou zo bang zijn. Prachtig.

Jesse zei

Wat een ontzettend mooie trail is dit zeg! Die gaat op het wensenlijstje hoor! Zo gezellig om dit samen met Kai te doen. Foto 24 en 25 zijn erg grappig om na elkaar te kijken. Twee bewegende hoofden, van Kai en Cosmo. De foto's zijn ook weer erg mooi.

Sandrah zei

Wat een heerlijke dag hebben jullie achter de rug! En die beer is echt een dikkerd.

Wat jammer van het gastgezin van Katja. Hopelijk kan ze snel een beslissing nemen.

Sandra

Petr@ zei

Wat gaaf, om een beer van zo dichtbij te zien. Maar ook wel eng. Stoer van Kai dat hij er alleen op af durfde!

Super hoor, om zo'n hike met je zoon te doen.
Wij wonen aan de rand van het bos en daar kun je ook leuk wandelen, maar niets vergeleken met jullie omgeving.

Wat enorm vervelend voor Katja. Naast het ontbreken van het avondeten ook nog moeten slapen in zulke vieze omstandigheden. Ik zou het zeker aankaarten en voor een ander gezin gaan. Anders gaan de resterende weken heel lang duren en heeft ze er uiteindelijk misschien een minder leuke herinnering aan.

naomi zei

Hai

Wat een geweldige tocht was dit. Mooie foto's en geweldig een beer in het wild. Von dt dit een flinke maar zou het ook eng vinden. Gelukkig had Cosmo niets door.

Neem je voor Cosmo ook extra water mee met zo'n tocht. Stitch heeft altijd heel snel dorst.

Vervelende situatie voor Katje en ook een vies idee dat die honden jouw kamer gebruiken als toilet. Hoop dat ze snel tot een oplossing komt en toch positief terug kan kijken op haar Ecuador reis. Gaat het Spaans goed.

Goed dat Kai ook met Italiaans bezig is. Heeft echt een talen knobbel. Succes met Cosmo en zijn kies trekken.

Groetjes Naomi

Suus zei

Hoi,
wat een fantastische tocht moet dat zijn geweest!!! en WOW wat een beer.. niet te geloen, wel fantastisch om ze toch an zo dichtbij te kunnen zien!

En erg leuk om te lezen dat je met alle kinderen leuke dingen kan doen, met ieder iets anders gemeen hebt.

Leuk!!!!!

Groetjes,
Suus

Annemiek zei

Spannend om zo'n beer te zien, maar liever van een afstand!

Petra zei

@Anja - Zonder hond had ik die beer minder eng gevonden.

@Anoniem - Ik vind het ook zielig voor Katja. Ze vertelde me vandaag, dat de tranen haar regelmatig nader staan :(.

@Jose - Ja, de natuur is hier schitterend. Ik hoop, dat Katja gauw verhuist.

@Marjon - Na dit berengedoe weet ik niet, of ik Cosmo een volgende keer mee durf te nemen. Ik vond het toch wel eng.

@Marieke - Het is zeker een aanrader!!

@Marie - Dank je wel.

@Marianne - Vroeger had ik echt nooit gedacht, dat ik ooit zo'n honderd meter van een grote beer zou wandelen dichtbij huis ;). Het leven kan interessant lopen.

@Marion - Kai is opeens helemaal met de talen bezig. Europa heeft hem in de ban :).

@Henny - Van mij zou het wel iedere dag zo'n natuurdag mogen zijn, maar aan de andere kant wil ik ook dicht bij de stad wonen.

@Corry - Slangen vind ik alleen eng, als ze onverwacht dichtbij komen. En als ze giftig zijn natuurlijk, maar zoeen ben ik er nog niet tegengekomen, gelukkig.

@Karin - Katja vertelde me net, dat ze morgen met een potentieel nieuw hostgezin gaat praten.

@Anja - Ja, verder heeft Katja een leuke groep mensen ontmoet en ieder weekend tot nu toe een excursie met hen ondernomen.

@B. - Van die afgrond kreeg ik ook hartkloppingen! De granola bars zijn veel lekkerder, dan hun cereal vind ik.

@Sally - Het draagt wel bij aan het echt in de natuur zijn ;).

@Bea - Ja, kom naar Virginia, zoveel moois in deze staat!

@Ilse - Zonder hond was ik niet bang geweest, maar je weet maar niet hoe zo'n beer daarop reageert.

@Ingrid - Zeker op je lijstje zetten, volgens mij is deze ook in de herfst prachtig.

@Sandra - Ik weet vrijwel zeker, dat deze beer een mannetje (nou ja, zeg maar man!) was. Des te beter, dat Cosmo hem niet zag, want het lijkt me dat mannetjes agressiever kunnen zijn.

@Petra - Inderdaad, dat vertel ik haar ook telkens. Ze heeft nog anderhalve maand te gaan en als ze nu al de tranen nader heeft staan. Niet leuk, ook niet voor ons hier, want we kunnen niets doen.

@Naomi - Ja, we hadden een hele extra fles water voor Cosmo mee. Katja's Spaans gaat geloof ik wel goed, maar we hebben het bijna de hele tijd over haar woonsituatie.

@Suus - Inderdaad is het heel leuk zo met ieder kind iets speciaals te doen.

@Annemiek - Nou, zeg dat wel!

Sophie zei

Zucht, als je zo schrijft over de Virginian countryside, leef ik gewoon zo met je mee en voelt het al als een soort thuis. Ooit, hoop ik, ooit! :)

Kashi schijnt een goed merk te zijn inderdaad, volgende keer dat ik bij de Whole Foods ben, ga ik er ook naar zoeken.

En wat een avontuur met de beer. Hij zag er op de foto's echt enorm groot en dik uit! Gelukkig, dan had ie misschien minder honger ;)

Els zei

Wat een leuke tocht hebben jullie gemaakt, ziet er een heel toffe trail uit, en vond het heel fijn dat ik die van hieruit een beetje kon meemaken.

Zou het heel fijn vinden om in het wild zo een beer te zien, maar zou langs de andere kant ook heel bang zijn.

Die foto van die 2 slangen vind ik heel knap, zulk een grote beesten, maar ook wel eng.

Nicole zei

Wat een mooie natuur heb je daar toch in de buurt! Gaaf dat Kai met je mee wilde om deze hike te doen. En spannend met die beer zeg... Gelukkig maar dat Cosmo niets door had.
Wat dat bevroren water betreft: het duurt idd heel lang voordat zo'n blok ijs ontdooit is. Wat wij vaker doen is kleinere flesjes (0,5l) en die dan ongeveer voor de helft vullen, het liefst schuin laten bevriezen en er dan 's morgens gewoon water bijdoen. Dan ontdooit het beter, maar duurt het nog heel lang voordat al het ijs ontdooit is.

Balen voor Katja. Het is niet leuk dat ze in zulke omstandigheden moet verblijven bij haar gastgezin. Ik hoop dat er snel een oplossing komt en dat ze nog een leuke tijd tegemoet gaat in Ecuador.