Ons pleintje nu:

dinsdag, december 06, 2011

Natte rondleiding

Laat zondagavond kreeg ik een verzoek voor een rondleiding vandaag door. Ik was beschikbaar, maar had net op het weerbericht gezien dat er regen voorspeld werd. Dat deerde P. en J. niet, dus hebben we vanochtend afgesproken.

Saskia voelt zich niet lekker, dus blijft een dagje thuis. Dat geeft haar ook gelegenheid om haar vakken helemaal bij te werken. Rick moet al vroeg naar zijn werk, dus kan me niet naar de metro brengen. Toen we opstonden regende het nog niet, maar een uurtje later wel.

Omdat ik weet dat ik vanavond pas na zonsondergang thuis zal zijn en omdat ik niet al nat aan de rondleiding wil beginnen, bel ik een taxi om me naar de metro te brengen. De taxichauffeur vindt het duidelijk belachelijk, dat ik die kilometer niet loop, maar dat is dan jammer. Ik geef hem nauwelijks fooi, want ik vind hem ronduit onbeschoft. Weet hij veel waarom ik een taxi nodig had?

De trein staat al klaar en na een half uur stap ik uit bij McPherson Square. Ik ben veel te vroeg, maar P. en J. blijken dat ook te zijn en zij herkennen mij meteen. Het is een heel spontaan stel met een enorm gevoel voor humor. Een dag vol gelach volgt. Ik zou wel willen dat ik iedere regenachtige dag zo door kon brengen!

Voor J. en P. de roltrap opkwamen heb ik nog even de radar bekeken op mijn telefoon en daar werd ik niet blij van. Ik had wel een kleine paraplu meegenomen, maar besloot toch voor een tientje een veel grotere te kopen van de koopvrouw bij de metro. Daar heb ik geen spijt van gekregen!

Gelukkig hebben J. en P. ook naar mijn advies geluisterd en een paraplu en poncho's mee. Om te beginnen drupt het maar een beetje, maar daarna houdt het, zoals P. zo treffend opmerkt, op met zachtjes regenen. Gelukkig is het wel heel zacht met zo'n zestien graden.

Na de voorkant van het Witte Huis te hebben laten zien, lopen we naar de achterkant. Hier is de nationale Kerstboom nu ook versierd (maar jammer genoeg niet aan met dit sombere weer) en staan de 52 miniboompjes daaromheen, voor iedere staat en Puerto Rico en de Virgin Islands een, er ook weer. Kennelijk mag je er alleen 's avonds rondlopen, want er staan nu hekken voor.

Na wat foto's lopen we verder richting het World War II Memorial. Dat heb ik nog nooit zo uitgestorven gezien! Ook bij het Vietnam Memorial is er enkel een groepje Japanse toeristen. Het is een heel andere ervaring dan met de drommen toeristen deze zomer.

Zonder andere toeristen in beeld nemen we foto's met het beeld van Lincoln en ook de soldaten bij het Koreaanse monument kunnen zonder andere mensen in beeld gefotografeerd worden.

Het drukst is het bij het Martin Luther King Memorial. Waarschijnlijk, omdat dat het nieuwste is. Hier staat een hele schoolgroep, allemaal in "hoodies" (sweatshirts met een capuchon) en geen regenkleding. Intussen kun je wel zeggen dat het plenst. Die zullen binnen de kortste keren doorweekt zijn, gelukkig is het zo warm.

Wij lopen verder naar het Franklin D. Roosevelt memorial, wat met zijn vier kamers en veel symboliek altijd erg veel indruk maakt. Als laatste bezoeken we mijn "vriend" Thomas Jefferson in zijn tempel. Hij is mijn favoriete figuur uit de Amerikaanse geschiedenis, zo veelzijdig en interessant!

Zoals altijd heb ik een reservering gemaakt bij de Old Ebbitt Grill. Zoals iedere Kerst staan er twee gigantische Notenkrakers voor hun ingang. We zijn een kwartier te vroeg, maar er is meteen een tafel voor ons.

We krijgen een heel leuke jonge serveerder, die vertelt over zijn ambities voor de toekomst. Hij wil een hotel beginnen in Indiana, zijn thuisstaat, waar jagers kunnen logeren en naar hartelust op herten jagen. Het hotel zal hen op hun wenken bedienen na het jagen. Dat is weer eens wat anders!

Wij genieten van het droog zijn hierbinnen. P. bestelt een fles witte wijn, die we met zijn allen delen. Het is een van de lekkerste Sauvignon Blancs, die ik ooit heb geproefd. J. en ik bestellen allebei de Norwegian sandwich met gerookte zalm en ei. P. neemt op mijn advies de crabcakes, waar hij gelukkig ook van smult.

Na deze gezellige lunch zijn we klaar om verder te lopen. De Kerstversieringen bij het Willard Intercontinental zijn altijd erg mooi, hier wil ik terug als de zon weer schijnt.

Langs het Occupy DC protest lopen we, wat steeds meer tegenstanders krijgt, want het kost de belastingbetaler alleen maar geld nu met de extra politie inzet, die nodig is om alles in het gareel te houden.

Via het FBI gebouw en de Canadese ambassade lopen we naar het Capitool. Hier zijn de lichten aan en zowel de Senaat, als het Huis van Afgevaardigden zijn aan het werk. Dit keer vrijwel niemand buiten in de regen, zelfs de politieagenten met hun grote geweren staan binnen.

Ons deert de regen niet (maar wat ben ik blij met die grote paraplu, die ik vanochtend kocht). Ik vertel bij het Supreme Court gebouw over het hooggerechtshof hier. Dan kunnen we eindelijk even uit de regen naar binnen bij de Library of Congress.

Dit gebouw is in de zomer heerlijk om naar binnen te gaan om af te koelen van de hitte. Vandaag is het er lekker droog. We nemen de strenge veiligheidscontrole graag op de koop toe.

In de ontvangsthal wacht mij een verrassing: een enorme Kerstboom. Ik realiseer me dat ik hier nog nooit rond de Kersttijd binnen ben geweest. Zoals altijd maakt dit gebouw indruk en de grote leeszaal vooral. We kijken er uitgebreid rond.

Als we weer buiten staan is de schemering al ingevallen. We kijken nog even van verre naar de Kerstboom voor het Capitool, want om er dichterbij te komen zouden we weer door een veiligheidscontrole moeten en daar hebben we geen zin in.

Waar we wel zin in hebben, is een borreltje. Over de Mall, waar ik de verschillende musea aanwijs en zij, zoals zoveel van mijn klanten dit jaar, verzuchten dat ze toch wel meer dagen hier hadden willen hebben, lopen we naar Elephant and Castle.

Daar mogen we tot kwart voor zes aan een tafeltje aan de bar zitten, daarna is het gereserveerd voor een pub quiz. Dat is prima. We kletsen gezellig verder en net voor kwart voor zes lopen we terug naar de metro. Dan is het weer tijd voor het afscheid, wat ik gek genoeg altijd zo jammer vind. Gelukkig zijn er allerlei manieren om contact te houden via het internet.

J. en P. nemen de oranje lijn naar New Carrolton, terwijl ik de andere kant op ga naar Vienna. Eenmaal weer in Virginia bel ik Rick om te kijken of hij mij op kan halen van de metro. Ironisch genoeg had ik hem beter nog in Washington kunnen bellen, want hij heeft de dag bij de Wereldbank doorgebracht, maar een paar straten van Elephant & Castle vandaan.

Voor degenen, die benieuwd waren, hoeveel stappen en mijlen ik vandaag heb gelopen, mijn Fitbit informeerde mij daarover. Het werden maar liefst 22603 stappen en 10,17 mijl! Daarbij heb ik op de een of andere manier ook 30 trappen gelopen (het telt heuvels mee als trappen). Kortom, zeker niet nodig om te sporten op rondleidingsdagen!

De foto's van vandaag staan hier.

Rick staat echter vast in het verkeer, dus ik neem weer een taxi naar huis. Deze chauffeur is een stuk aardiger, dus krijgt ook een grotere fooi. Ssakia heeft gelukkig heel wat werk kunnen verrichten vandaag.

Eerlijk gezegd heb ik haar zodra ik uit de ondergrondse "grot" van de metro kwam opgebeld en was blij haar stem weer te horen. Vandaag vernam ik namelijk van het derde kind van ongeveer Saskia's leeftijd in twee weken, die zelfmoord heeft willen plegen.

Dit meisje vecht nu voor haar leven en het andere meisje is gelukkig uit de intensive care, maar heeft een heel lange weg te gaan. De jongen, die Saskia kende, is helaas overleden. Zelfmoord is altijd verdrietig, maar dat zulke jonge mensen het leven al niet zien zitten, is zo beangstigend.

Saskia heeft heel wat "teen angst", maar ze is zo ontdaan van de dood van haar klasgenoot dat ik hoop dat ze zulke gedachten niet heeft. Maar je weet het nooit, want ik kan me niet voorstellen dat de ouders van bovengenoemde kinderen ooit hadden gedacht dat ze zover zouden gaan.

Enfin, geen leuk einde van dit blog, maar het houdt me bezig. Het liefst zou ik alle drie de kinderen een grote knuffel geven, maar nu moet Saskia daaraan geloven. Mijn gedachten zijn bij de gezinnen, die zich vanavond zorgen maken om hun depressieve tieners.

12 reacties:

Margreet zei

O wat vreselijk. Ik meen zeker te weten dat geen van mijn 3 jongens aan zelfmoord denkt, maar dat zullen die andere ouders ook wel gedacht hebben. Ook hier speelt het op de scholen en zijn er voorlichtingsavonden voor de ouders. Er is elk jaar wel 1 zelfmoord op de high school. Echt afschuwelijk.
Tien mijl lopen, tjee wat veel! En dat in de regen.

Karin zei

Ach wat vreselijk zeg! Marloes haar high school was vandaag hier op het nieuws omdat een student gedreigd had om een Columbine te doen vandaag. De student is aangehouden en is opgenomen in een psychatrische kliniek. Zijn zusje is een vriendin en ook die ouders hadden dit waarschijnlijk niet verwacht. Hoe goed je ook probeert en denk je kind te kennen, soms weet je niet wat er speelt in die koppies. Moeilijk hoor en ook behoorlijk beangstigend. Maar goed we blijven praten over al die zaken en haar goed in de gaten houden. Sterkte!

Jesse zei

Wat ontzettend tragisch dat die jonge mensen/kinderen zo'n stap zetten. Dan wil je inderdaad Saskia wel even stevig knuffelen (en nooit meer loslaten) bij thuiskomst.
Wat een enorme afstand en aantal stappen!! En nee, sportschool NIET nodig op zulke dagen! Klonk wel heel gezellig ondanks de regen.

Petr@ zei

Ondanks de regen (die minder erg is met 16 graden dan met 6 graden) een hele leuke rondleiding gehad, zo te lezen. Altijd fijn als het klikt met je klanten. En wat een stappen heb je gezet op zo'n dag! Petje af.

Hè, maar wat een akelig nieuws als je dan thuiskomt. Je dochter lekker knuffelen hoor.

Annemiek zei

Intzettend die zelfmoorden onder kinderen.
Een leuke rondleiding weer. De kerstversieringen zullen het heel wat vrolijker maken op zo'n dag. Ik vond het zo grappig in DC, de ene dag regende het en stonden de entrepeneurs paraplu's te verkopen, de volgende dag scheen de zon en stonden dezelde mensen er met waterflesjes.

Nina zei

Belachelijk die taxichauffeur. Het gaat hem geen **** aan, als je maar gewoon netjes betaalt. Ik hoop dat je het niet nodig hebt gevonden je te verontschuldigen tegen zo'n type. Wat kan ik daar boos om worden. Las ik nu goed dat je hem wel wat fooi hebt gegeven? Dat had ik (heel Hollands, jaja) dus nooit gedaan!

Je rondleiding is dus weer goed verlopen, ook fijn voor P en J dat het zo goed klikte. En jij weer je dagelijkse portie beweging, (zonder te sporten) ik vermoed dat die taxichauffeur veel minder beweegt...!

Wat een afschuwelijke berichten uit jullie omgeving, ook heel heftig voor Saskia. Ik hoop dat ze zich overal doorheen weet te slaan. Hopelijk kunnen jullie er met zijn allen wel een beetje over praten...zonder heel zweverig te gaan doen of zo, ik denk dat dat helpt.

Elke zei

Petra, ik weet niet wat het is, maar de laatste tijd hoor ik zoveel over zelfmoord bij jonge mensen! Vorige jaar, toen we net verhuisd waren, heeft Dario in zijn brede vriendenkring een aantal keren uren aan het chatten geweest met een paar jongens om hen van gedachten te doen veranderen. Gelukkig is alles ondertussen ok met hen. Maar dit schooljaar vind ik het verschrikkelijk! De zus van een van zijn vriendinnen pleegde zelfmoord in haar 1ste jaar aan de unief. En in de krant lees je het hier ook vaak. Afgelopen week nog in de buurt hier, een high school senior, super goede student, aktief lid van veel clubs, niemand die van iets wist en hij pleegt zelfmoord. En dan die 19jarige Belgische jongen, tweedejaars aan de unief in de studie Rechten, verdwijnt vorige week, iedereen in zijn omgeving in paniek, lees je gisteren dat hij zelfmoord gepleegd heeft, terwijl ook bij hem alles voor de wind leek te gaan. En dan maak je je wel eens zorgen over je kinderen! Want ook al gaat alles vlot, het lijkt geen enkele garantie te zijn! In de krantencommentaren lees je dan ook de opmerkingen van de jongeren, dat ze onder zoveel druk staan tegenwoordig. Ze moeten goed presteren op school, er nog allerlei extra bij doen, ondertussen horen ze allerlei doemscenario's over de economie en zo,... Ik vind het zo erg als zo'n jongere geen toekomst ziet! En ik vind het ook heel erg voor de familie en vrienden die achter blijven, zich vertwijfelend afvragend waarom men geen hulp gevraagd heeft...
Ik ben blij dat ik hier toch met onze zoon over kan spreken, en dat we dit soort gesprekken ook hebben als zijn vrienden er bij zijn. Ik hoop om het nooit meer van dichtbij mee te moeten maken, en ik wens jullie hetzelfde toe! (iedereen eigenlijk!)

Wendy zei

Wat verschrikkelijk! Ongeveer 10 jr geleden heeft een oude vriend (hij hoorde meer bij de vriendengroep van mijn ex) zelfmoord gepleegd. We hadden geen contact meer, maar op de gekste momenten moet ik er aan denken en snap ik niet wat hem daarheen heeft gedreven.

Toch heb ik ook van heel dichtbij meegemaakt dat de wanhoop en paniek in iemands hoofd zo groot kan zijn dat zelfmoord de enige uitweg lijkt. En wat je dan ook zegt als "toeschouwer" dat maakt helaas weinig uit omdat het in die persoon zit.

Dus waar ik het me vroeger NOOIT kon voorstellen, snap ik het nu ook NIET maar heb ik wel gezien hoe afschuwelijk die paniek en wanhoop kan zijn waardoor iemand niet dood wil maar wel van die diepe wanhoop af wil en dat dit de enige manier lijkt. Dus begrijpen NEE maar iets meer begrip wel....

Toch blijf ik vechten om die persoon hier te houden en gelukkig gaat het bij haar mn om die paniek momenten en is ze verder positief. Gelukkig maar want zonder haar.... nee daar moet ik niet aan denken!! Dus laten we veel knuffelen met onze loved-ones en ze laten weten dat we heeeeeel veel van ze houden en er voor ze zijn!

naomi zei

Hallo

Wat een stomme taxi chauffeur wees blij dat je een rit hebt en geld krijgt. Vindt dit on amerikaans gedrag.

Wat leuk toch nog een rondleiding in 2011. had je niet gedacht. Ach het mooie dc maakt de regen goed. Leuk om het nu stil te zien en mooie foto's van de versieringen.

Arme pubers/ jong volwassenen dat ze soms zo met zichzelf in de knoop zitten en zelfmoord als uitweg zien. Hier hoor je het ook, maar vaak kinderen die uit de kast zouden moeten komen en niet worden geaccepteerd.

Groetjes Naomi

Petra zei

@Margreet - Ik mag het ook hopen dat ze er niet aan denken. Ik vind het maar eng.

@Karin - Jeetje, wat eng, zeg! Gelukkig bleef het bij een dreiging, brrr!!

@Ingrid - Ja, erg is het. Ik duim nog steeds heel hard dat het meisje van gisteren er bovenop gaat komen.

@Annemiek - Die verkopers zijn inderdaad heel slim. De paraplu is trouwens best goed, dus een koopje, heb hem vandaag weer gebruikt.

@Nina - Ha ha, ja, die taxichauffeur beweegt zeker minder! Ik hoop maar dat we er genoeg over praten met Saskia.

@Elke - Wat een nare verhalen van jou ook! En wat zwaar voor Dario om die jongens van gedachten te moeten proberen te veranderen! Dat van die dwang en alles moeten is ook zo. Ik denk echter dat wij daar als ouders wel een invloed op hebben. Als ik zie wat sommigen van hun kinderen verwachten (niet te zeggen dat dat tot zelfmoord leidt, hoor, zeker niet).

@Wendy - In onze familie komt helaas ook heel wat klinische depressie voor. Ik weet ook van dichtbij dat je iemand daar niet "uit kunt praten". Dat kan alleen professionele begeleiding en die moet dan nog op tijd gezocht worden.

@Naomi - Die taxichauffeur was ook niet Amerikaans, maar zo te zien en horen van een land, waar vrouwen weinig respect krijgen. Allemaal heel verdrietig dat kinderen/jong volwassenen zelfmoord als enige uitweg zien.

@

Nynke zei

leuk om je blog weer even te lezen!even een korte reactie, jongens moeten zo naar bed.. maar leuk dat Thomas Jefferson een van je favorieten is, we zijn vorige week naar Monticello geweest, wat geweldig! Ik ben ook diep onder de indruk van Thomas Jefferson, wat een veelzijdige en interessante man was dat!

Sally zei

leuke rondleiding toch weer, ondanks de regen. Wbt die onbeschofte taxichauffeur lekker achter je laten gaan. Het gaat hem inderdaad geen bal aan waarom je een taxi neemt. Zijn werk is klanten vervoeren en dat behoort hij te doen. Punt.
Wbt zelfmoord onder tieners; vreselijk. Hoor er ook veel over. Vaak inderdaad door erge (prestatie)druk op school maar ook vaak door pesterij (bulllying). Zo erg dat op die leeftijd een einde maken aan je leven als enigste oplossing gezien wordt. In - en in triest.