Ons pleintje nu:

vrijdag, januari 20, 2012

Dagje historisch New England

Nadat hij de kinderen naar school heeft gebracht, maakt David een heerlijke latte voor mij. Ayesha heeft een moeilijk project op haar werk, dus is al begonnen.

Layla volgt mij alweer als een schaduw. Ik kleed me dik aan en lijn haar aan. Het is gelukkig iets minder koud (met de nadruk op "iets"), omdat er vandaag niet veel wind staat. Eerst lopen we richting de Joppa Flats.

Daar hoop ik de adelaars te zien, die de dame bij Audubon er dinsdag had gespot. Op het ijs zie ik een vogel met een witte kop. Enthousiast maak ik een foto, maar ingezoemd zie ik dat het een doodgewone meeuw is. Duidelijk gaat het hem wat adelaars betreft dit bezoek niet worden.

Hier aan het water is het toch wel erg fris, dus ik loop de buurt weer in. Dit keer ga ik de andere kant op en zie al gauw het bordje voor Newbury. Dat plaatsje is een van de oudsten hier en werd in 1635 gesticht. Newburyport is meer dan honderd jaar "jonger".

Deze "High Street" blijkt vol te staan met historische panden uit de achttiende eeuw (de oudste uit 1670). Je kunt van buiten zien, hoe de vloeren verzakt zijn.

De kerk is wel nieuwer, maar het kerkhof erbij niet. Veel van de oudste graven zijn niet meer te lezen. Op een grafzerk uit 1733 lees ik dat degene, die er ligt, op 20 januari 1733 op 40 jarige leeftijd is overleden. Dat is morgen 279 jaar geleden! Ik probeer me voor te stellen hoe het leven er hier in die tijd uitzag.

Intussen zoek ik ook naar roze en blauwe huizen naast elkaar. Een Facebook vriendin van me "verzamelt" daar foto's van. Ik vind het altijd leuk daaraan mee te helpen. Ik had Ayesha al gevraagd of zij die combinatie ergens wist te staan, maar dan blijkt weer hoe je eigen omgeving zo gewoon wordt, dat dingen niet opvallen. De eerste roze-blauwe combinatie staat nota bene in de straat achter hen, waar ze vrijwel dagelijks doorheen rijdt.

Als ik terug ben is Ayesha ook klaar met werken. We gaan Sascha van haar schooltje halen en dan lunch halen bij Tendercrop Farm in Newbury. Ayesha laat me ook wat andere historische plekjes daar zien. Wat is New England toch mooi!

We nemen de lunch mee naar huis. Ayesha en ik hebben een heerlijke kop garnalen en mais chowder. De romige chowders zijn ook helemaal van dit gebied. Deze is ook lekker pittig en precies goed met dit koude weer.

Na het eten stappen we weer in de auto, waar Sascha promt in slaap valt. We rijden door schattige oude plaatsjes, zoals Rowley en Ipswich. Volgens mij steek ik Ayesha ook een beetje aan met mijn enthousiasme voor de geschiedenis van dit land. Ze neemt zich voor zich er meer in te verdiepen.

Hier in de buurt ligt ook een van de grote "estates" van het begin van de 20e eeuw, het Crane Estate. Het was het zomerverblijf van de industriele magnaat Richard Crane Jr. uit Chicago en zijn familie.

We moeten $5 betalen om het landgoed op te mogen. Het grote landhuis ligt boven op een heuvel met schitterend uitzicht op de zee en het omliggende land. Naar verluid vond Mrs. Crane hier echt helemaal niets aan. Onvoorstelbaar! Ik stap een paar keer uit voor foto's, want Sascha slaapt nog en het huis valt toch niet te bezoeken in de winter, helaas.

Inmiddels begint de tijd alweer te dringen. We haasten ons terug naar Newburyport om de twee oudsten van school te halen. Die zijn helemaal opgewonden, want we gaan vanmiddag wel "tuben". Ayesha heeft een Groupon voor de heuvel van het Amesbury Sports Park.

Het mag dan niet zo hard waaien vandaag, de temperatuur is flink onder het vriespunt. Ik ben dus blij dat ik een sneeuwbroek en dikke skihandschoenen kan lenen. Een gezin dat in zo'n klimaat met veel sneeuw woont is duidelijk ruim voorzien wat dat betreft.

We kiezen een band en nemen dan de lopende band lift naar boven. Voor Ayesha, Natalya en Sascha is dit de eerste keer zo "sleeen". Iedereen vindt het fantastisch, zelfs kleine Sascha. Keer op keer gaan we naar boven, maar na vijf keer heb ik het wel gezien, door de opspattende sneeuw doet mijn gezicht pijn.

Na een paar (hopelijk) leuke foto's te hebben genomen, ga ik naar binnen. Daar bel ik even met Christine, die vandaag jarig is. Al vrij snel hebben de anderen er echter ook genoeg van. Zodra de zon onderging werd het nog kouder. In ieder geval was het een leuk middagje lekker buiten zijn.

Thuis maken we ons klaar om uit eten te gaan. De kinderen vinden dat prachtig. We gaan naar Michaels Harborside, waar ze duidelijk ook op kinderen berekend zijn. Die krijgen een kleurplaat en krijtjes en zijn al gauw druk bezig.

Het eten is er ook heel erg lekker. Ayesha en ik hebben veelal dezelfde smaak en houden ervan een paar voorafjes te nemen, in plaats van een hoofdgerecht. We delen de calamari, een salade met feta en walnoten en ontzettend lekkere sushi tonijn met zeewiersalade. Davids scallops en salade met pistaches ziet er ook goed uit. Dit geeft me ook eindelijk even de kans om echt met hem bij te praten, want dat lukte met de drie drukke kinderen om ons heen nog niet.

De kinderen zijn moe van het buiten zijn en gaan gewillig naar bed. Dat geeft ons de kans om thuis nog door te kletsen en voor we het weten is het bijna middernacht! Tijd voor bed, dus, het is alweer de laatste nacht hier voor mij.

Foto's van vandaag staan hier en hier.

7 reacties:

Petr@ zei

Inderdaad grappig dat je zo went aan je woonomgeving, dat veel dingen niet (meer) opvallen. Jij bent natuurlijk heel geïnteresseerd in geschiedenis en veel aan het fotograferen, waardoor je speciaal op bepaalde dingen let.
Ik vind de woonomgeving van je zus ook erg mooi om te zien.

Leuk dat jullie alsnog zijn gaan tuben. Vooral de kinderen zullen de grootste lol hebben gehad.

naomi zei

Hallo
Welkom thuis, wat is het daar ook weer prachtig. En leuk dat je ook een loop partner hebt. Een andere omgeving loopt altijd heerlijk, je kijkt je ogen uit.

Wat leuk dat tube glijden. En snap dat de kinderen ervan genoten. Zou mijn nichtje ook top vinden.

Wat leuk dat jij zo mee zoekt naar roze en blauwe huizen naast elkaar. je zou er normaal niet opletten. Ik kijk meer naar de bouw. Begraafplaatsen houden iets mysterieus.

Groetjes naomi

Anoniem zei

Leuke dagen met je zus en haar man en kids, en wat zie ik, je hebt het weer mee terug naar huis genomen!
Gezellig weekend, Bea

Anoniem zei

Wat een gezellige dagen zo met het gezin van je zus. De omgeving daar lijkt me echt prachtig en staat ook nog eens op ons verlanglijstje.
En dan nu maar weer veilig naar huis.

Groetjes,
Jacqueline

Brin zei

Wat hebben die New England huizen toch een mooie bouwstijl, daar hou ik echt van! Ik heb ook veel interesse in architectuur en geniet er telkens van als je ons je foto's laat zien van weer andere huizen en gebouwen in je omgeving en op jullie reizen.


Die zwart-wit foto van die heel erg oude graven kan zo mee in één of andere thriller, ziet er zo griezelig uit!

Nicole zei

Je zus woont in een mooie omgeving! Alleen die kou in de winter zou niets voor mij zijn. Gelukkig voor jou dat het ook daar een milde winter is tot nu toe.

Gaaf dat tuben! Dat zou ik ook wel eens willen doen.

Petra zei

@Petra - Inderdaad zie je als fotograaf dingen anders. Tuben is dan wel weer iets leuks van een koud klimaat.

@Naomi - Layla zal me wel weer missen, ha ha! Echt een genot om in dat plaatsje te lopen.

@Bea - Inderdaad, een koud winters weekend ook hier.

@Jacqueline - Dat gebied rond Boston heeft ook enorm veel te bieden.

@Brin - Grappig, ik vind architectuur ook zo interessant.

@Nicole - De kou in de winter is ook waarom ik niet in die omgeving zou willen wonen.