Ons pleintje nu:

donderdag, april 19, 2012

Vijf Belgische chirurgen en een Nederlandse gids

Al vroeg ben ik klaar wakker. Allerlei feiten over Washington stuiteren door mijn brein. Vandaag is de rondleiding met de chirurgen en hoe hard ik ook probeer het niet te zijn, ik ben toch vrij zenuwachtig. Ik denk dat het er ook een beetje mee te maken heeft dat dit door een bedrijf voor hun klanten is geregeld. Echt zakelijk, dus, terwijl de meeste rondleidingen met toeristen zijn. Waarom dat verschil zou maken, weet ik niet, maar het voelt anders.

Gelukkig kan Rick me weer naar de metro brengen. McPherson Square is alweer mijn eindstation, toch grappig, want voor vorig jaar was ik er nog nooit uitgestapt. Ik zal mijn klanten ontmoeten in het Sofitel, waar zij vannacht gelogeerd hebben. Ik ben er ruim op tijd en word vriendelijk begroet door het personeel. Dit hotel blijft echt Frans, dus de "bonjours" zijn niet van de lucht.

Iedereen, die langskomt, lijkt Frans te spreken, de gasten ook. Nergens zie ik iemand, die bij "mijn" groepje zou kunnen horen. Ik sms mijn contactpersoon dus maar even dat ik naast de concierge wacht. Hij komt meteen uit het restaurant op me af en maakt kennis.

Ze zijn nog aan het ontbijten en moeten daarna nog uit het hotel checken. Prima, ik wacht wel, maar verzet ook maar gauw de lunchreservering, want half een gaan we dan niet halen en ik heb er een hekel aan mensen te haasten.

Om tien uur is iedereen klaar en gaan we op pad. Nu ik het kerkje van de presidenten heb ontdekt, neem ik iedereen daar eerst heen. Gisteravond heb ik ook opgezocht, waar de presidenten zitten, als ze hier een dienst bijwonen, dus laat dat bankje zien.  Het blijkt dat er allemaal kniekussens liggen met namen van presidenten erop.  Obama ligt er nog niet tussen.

Bij het Witte Huis is het vrij rustig.  Eigenlijk is dat sowieso wel het geval in de stad, alleen moeten we af en toe langs een grote groep scholieren.  Bij het Tweede Wereldoorlog monument zien we ook een groep WO2 veteranen met hun begeleiders.  Wat bijzonder moet het voor die mensen zijn om "hun" monument te kunnen bezoeken.  Ze dragen, zoals gewoonlijk, allemaal petjes met WWII Veteran en sommigen ook met het legeronderdeel, waarin zij zaten, erop.

Intussen ben ik helemaal niet meer nerveus.  Neuro- en orthopedische chirurgen blijken opeens ook zomaar leuke en vooral ook grappige mensen te zijn.  Ook over het feit dat ik de enige vrouw ben voel ik me helemaal niet meer ongemakkelijk.  Dit gaat ook weer een leuke dag worden.

We lopen langs alle monumenten en er is grote interesse.  Grappig is dat de meeste foto's met telefoons worden gemaakt.  Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt.   Alles wordt op het gemak bekeken en even vrees ik dat we onze lunchreservering niet gaan halen, maar dat valt alles mee.  Keurig op tijd komen we bij Cafe du Parc aan.

Het weer is inmiddels schitterend en ik heb al gebeld om te vragen of we een tafeltje op hun terras konden krijgen.  Dat is het geval, gelukkig.  Het wordt een gezellige maaltijd, die ook lekker lang duurt.  De meesten van ons bestellen een salade, ik de salade Nicoise, die erg lekker is.  Er wordt champagne besteld, waarvan ik ook met genoegen een glaasje meedrink.  De conversatie vloeit gemakkelijk en er wordt veel gelachen.  Wat is dit toch een leuk "baantje"!

Pas na een paar uur gaan we verder.  Langs Pennsylvania Avenue lopen we naar het Capitool.  Eigenlijk zouden ze wel een rondleiding willen proberen, maar een blik op mijn horloge laat zien dat het half vier is en de laatste rondleiding vertrekt dan.  Helaas te laat, dus.

Gelukkig niet voor de Library of Congress, want die maakt, zoals altijd, grote indruk.  We mogen lekker lang de grote leeszaal van boven bewonderen, want het is veel minder druk dan gisteren.  Nog altijd vallen me in dit gebouw nieuwe dingen op.  Hoe vaak ik er ook al geweest ben.  De gidsen hier hebben er ook altijd duidelijk een passie voor.

Eenmaal weer buiten lopen we terug over de Mall langs de musea.  Bij het Air and Space Museum willen de heren graag naar binnen voor een paar minuten.  Ik waarschuw ze dat dat niet kan voor een paar minuten, want daar is het te groot en interessant voor.  Toch wil men naar binnen en natuurlijk krijg ik gelijk.

Het is ook niet voor niets het drukst bezochte museum ter wereld, met meer dan 9 miljoen bezoekers per jaar.  Er staan hele raketten en hangen complete vliegtuigen.  Mijn favoriete tentoonstelling daar is die over de Apollo maanlandingen.  Alles is er, wat de astronauten droegen, aten, dachten.  Daar neem ik iedereen dus ook heen. 

Natuurlijk moet er ook een bezoek gebracht worden aan de enorme winkel en er worden leuke spullen voor het thuisfront gevonden.   Als iedereen weer bij elkaar is, wat even duurt, lopen we verder over de Mall.  Ik wijs de verscheidene musea aan en raad tentoonstellingen aan, want zij hebben morgenmiddag en zaterdagochtend ook nog hier.

Inmiddels heb ik een paar flinke blaren.  Ja, ik was ijdel en droeg mijn, weliswaar heel comfortabele, nette schoenen, maar na 17 kilometer zijn mijn voeten daar niet blij mee.  De heren zijn echter ook allemaal netjes gekleed met nette schoenen, dus ik ben toch blij mijn sportsandalen niet te hebben gedragen.  Hopelijk gaan die blaren me morgen geen parten spelen.

Mijn plan was om mee te lopen naar het hotel, al zou ik liever een eerder metrostation nemen, zodat ik kans op een zitplaats heb.  De heren vinden dat echter niet nodig en daar ben ik dankbaar voor, want het is beter voor mij om een station voor Metro Center te kiezen.  Federal Triangle is nu het dichtst bij.

We nemen hartelijk afscheid.  Zij gaan vanavond naar Leesburg en ik heb hun het Tuscarora Mill restaurant aangeraden.  Hopelijk heb ik ze ook genoeg informatie gegeven om de rest van de tijd in Washington door te komen.  Alweer een groep mensen, die onder de indruk waren van "mijn" stad.  Washington blijft een onbekende stad bij buitenlanders, ik vraag me af wie de promotie daarvan organiseert.  Duidelijk weten de Amerikanen hun hoofdstad prima te vinden.

De trein komt net aanrijden en ik heb een zitplaats, hoera!  In West Falls Church sms ik Rick waar hij is.  Hij blijkt thuis te zijn, dus ik vraag hem mij op te halen bij Vienna.  Als ik daar aankom ben ik heel blij Rick al te zien wachten.  Ik strompel naar zijn auto en kan niet wachten deze schoenen uit te doen!  Wie mooi wil zijn moet pijn lijden, dat is echt wel toepasselijk vandaag!

De voeten gaan meteen omhoog en de blaren krijgen pleisters.  Rick haalt lekker vegetarisch eten bij Sunflower voor mij en een kabob voor hem.  Intussen bakt Saskia weer van alles voor een vriendin, die morgen jarig is.  Het ruikt hemels!

Foto's van vandaag staan hier.



10 reacties:

Sally zei

Dus je hebt je 'zorgen' voor niets gemaakt. Na al de enthousiaste reacties op al je rondleidingen mag je nu echt wel aannemen dat je het gewoon hartstikke goed doet en je rondleidingen interessant en gezellig zijn. Well done!
Jammer van de blaren, ik hoop dat je je er niet al te veel last van houdt.

Kristel Holsbeek zei

Zie je nu wel....hihi stress voor niks en je zou nu toch al moeten weten dat Belgen hele lieve en best wel grappige mensen zijn hé;-))) Ook de hooggeplaatste;-)))
Super dus!!
Aiai hopelijk heb je er niet te veel pijn van...volgende keer compeed in je zak meenemen?!

Marieke zei

Gelukkig maar dat je je voor niets zorgen gemaakt hebt en dat deze chirurgen ook gewoon "mensen" bleken te zijn die zin hadden in een leuke interessante rondleiding. Het blijft toch apart dat onze gedachten soms zo met ons op de loop kunnen gaan! Volgens mij ben je gewoon een hele leuke gids.

Sterkte met de blaren!

Anoniem zei

Gelukkig dat het allemaal goed ging. Wij vonden het air en space museum ook geweldig en hebben toen nog niet eens alles gezien. Ik hoop dat je blaren meevielen. :)

Gr. Sasqia

Els zei

Ik kan wel begrijpen dat je wat zenuwachtiger was voor deze rondleiding, maar gelukkig was het nergens voor nodig.
Jammer van de blaren, hopelijk genezen ze snel.

Anoniem zei

Wat zijn we toch goed in ons druk maken om niets hè.
Ik zat pas tijdens een zakenuitje naast de franse "grote" baas van PZ. Ik zag er best wel tegenop maar ik heb nog nooit zo gelachen. Ook hoge piefen zijn maar mensen!
Wel een pech van je blaren. Compeed pleisters helpen echt heb ik gemerkt.
Groetjes,
Anja L.

Petr@ zei

Hè, wat fijn dat de rondleiding helemaal goed is gegaan. Ik had trouwens ook niet anders verwacht.
De artsen kunnen dan misschien voor hun werk in Amerika zijn, de stad Washington o.l.v. een gids bezoeken doen ze toch als toerist, net als de rest van je klanten.
Wel vervelend dat je nu blaren hebt.

naomi zei

Hallo

Fijn voor je dat het vandaag ook weer zo goed ging. Lijkt me toch wel apart 3 dagen achter elkaar een rondleiding en dezelfde dingen zien, maar denk dat het toch iedere dag anders is. Met de mensen.

Dat kerkje lijkt me ook zeker bijzonder om te zien. Zeker ook leuk dat je de kussens met de namen van de presidenten erop

Je hebt wel genoten van de lunch zo te horen en leuk om ook een ander restaurant te zien. En champagne bijd e lunch ach geniet er maar lekker van.

Ik hoop dat je het weekend wat rust hebt zodat je kan bijkomen van je inspannende dagen.

Liefs Naomi

Anoniem zei

Zo zie je maar dat chirurgen best wel grappig zijn.

Petra zei

@Sally - Inderdaad, ik ga me echt heel hard voornemen er niet meer zenuwachtig om te zijn!

@Kristel - Je hebt gelijk, Belgen zijn erg leuke mensen :).

@Marieke - Ja, het is ergerlijk hoe we het onszelf moeilijker dan nodig is maken.

@Sasqia - Ik vergeet iedere keer weer hoe groot dat museum wel niet is!

@Els - Eentje is nogal groot, maar verder valt het wel mee.

@Anja - Dank je voor de suggestie, ik zal eens kijken of ze die hier hebben.

@Petra - Ja, inderdaad waren ze gewoon een dagje toerist.

@Naomi - Het weekend wordt lekker rustig, dus de voeten hebben even "vrij".

@Anoniem - Yep