Ons pleintje nu:

maandag, augustus 12, 2013

Lekker Nederlands shoppen

Vandaag had ik een heel plan voor mijn sporten wat alles met mooi weer te maken had.  Schets mijn teleurstelling (en verbazing, want het weerbericht was helemaal verkeerd!)  als ik druppels en grijze luchten zie bij het opstaan.  Dat wordt weer in de fitnessruimte sporten, dus.

Rick wilde ook graag vroeger bij zijn vader aankomen vanochtend, maar ja, ik heb die beweging echt nodig met al het rijden dat we voor de boeg hebben.  Mijn lichaam protesteerde gisterochtend al flink en ik ben al blij dat ik vanochtend met een stuk minder pijn opsta.

Als eerste lopen we naar de Subway aan de overkant om ontbijt te halen.  Ik neem de 3 inch flatbread (ongeveer 7,5 cm) met ham, kaas en ei.  Rick neemt de 6 inch versie.  Daarbij heb ik koffie en vind hun koffie stukken lekkerder, dan die van McDonald's!


Na dat op de kamer verorberd te hebben, begeef ik me naar de tweede verdieping om te gaan sporten.  Om in die kamer te komen moet je twee keer met je hotelsleutel een deur door.  Op de eerste deur hangt een groot "Out of Order" bordje!  Het zal toch niet???

Eerst kan ik niet mijn lange wandeling langs het strand van het Michigan Meer doen, zoals gepland, en nu kan ik niet bij de cardiotoestellen komen??  Ik zie een vader en dochter, die naar het zwembad wilden, onverrichterzake omkeren.  Maar ik laat me zo gauw niet uit het veld slaan.  Ik probeer mijn kaart keer op keer en opeens krijg ik een groen licht!  Hoera, binnen!

Het zwembad is natuurlijk leeg en de sportkamer ook.  Het halve uur op de elliptical vliegt voorbij.  Gauw ga ik terug naar boven en maak me klaar.  Dan rijden we naar Ricks vaders huis en intussen komt de zon voorzichtig tevoorschijn.  Misschien gaat een ingekorte strandwandeling toch nog lukken, dan.

Bij Dad is het een beetje een mineurstemming.  Zijn hondje, een bichon frise, Rascal, is al een week of zo ziek en de dierenarts weet niet wat het is.  Hij eet weinig en heeft heel veel gewicht verloren.  Zijn staartje hangt maar en af en toe gaat hij jammerend liggen.  Het is zo zielig om te zien!
Zo'n schatje

Zijn witte bloedlichaampjes waren verhoogd wat op een infectie duidt.  Alleen kan men dus niets vinden.  Rascal lijkt nergens pijn te hebben, dus het moet iets interns zijn.  Hij is pas twaalf jaar oud, niet heel oud voor een bichon, dus we hopen maar op een wonder dat de laatste antibiotica hem gaan helpen.  Ik merk aan Dad dat hij er een hard hoofd in heeft.

We kletsen wat en dan gaan Kai en ik toch even een strandwandeling maken, want al het weer lijkt net ten zuiden van ons te trekken.  Dad heeft een State Parks stickers op zijn 22 jaar oude Jeep en Kai mag die van hem rijden.  Dan realiseer je je opeens wat voor moderne gemakken we nu in de meeste auto's hebben. 

Bij het strand is het heel rustig, al zijn er wel een paar families, die er ondanks de bewolking liggen.  We lopen een stuk over het verder helemaal uitgestorven strand, maar horen dan donder en het ziet er wel erg dreigend uit in de verte.  We besluiten toch maar dicht bij de Jeep te blijven, zodat we, mocht het nodig zijn, er gauw heen kunnen rennen.  Bliksem op het strand vind ik altijd erg eng.

Wonder boven wonder blijft het droog en we werpen nog een laatste blik op de vuurtorens.  Dan heeft Kai er genoeg van en rijden we terug.  Rick heeft Dad met wat computerdingen geholpen intussen. 

Het is lunchtijd en ik maak nog een lekkere zalmpate boterham en Dad heeft zelf gerookte witte vis, net makreel, ook erg lekker.  Dan pakken we de van in, een bakje zalmpate gaat mee en nemen we afscheid van Dad. 

Ook moeizaam afscheid van Rascal moet ik toegeven, want ik vrees dat we dat diertje niet weer zullen zien.  Zo verdrietig, hij kwam nog voor Ricks moeder overleed in Dads leven en dat zal het afscheid vast nog moeilijker maken.  Enfin, we blijven hopen.

We rijden eerst naar Grand Rapids en stoppen daar bij vander Veen's, een van de grootste Nederlandse winkels in de VS.  Daar heb ik al heel wat via het internet van besteld.  De winkel van buiten heeft een Nederlands uitziend geveltje.  Van binnen is er van alles van onze gading!

We hebben twee mandjes propvol bij de kassa.  Wat zit er zoal in?  Veel Pickwick thee in allerlei smaakjes, DE koffie, beschuit, pannekoeken- en poffertjesmix, poedersuiker, vlokken, muisjes, pepermunt, drop, ketjap asin, een paar klompensloffen voor Saskia, een paar theedoeken, een poffertjespan voor Kai en meer.  Rick en ik nemen ook een sate smaak kroepoekzak mee om in de auto van te snacken.

Drie volle papieren zakken gaan de auto in en dan rijden we verder.  Het weer is nog steeds niet je van het en af en toe komen we in stortbuien terecht.  In Lansing, vlakbij Ricks Michigan State University, tanken we bij.

De rit naar Ohio verloopt verder goed.  Net over de grens daar besluiten we naar een restaurant voor het avondeten te zoeken.  In Maumee vinden we een Max & Erma's.  Een leuk, typisch Amerikaans restaurant en ze hebben een veganistische burger op het menu, helemaal goed.  Mijn garnalen taco's smaken ook prima.

Ons doel voor vanavond is Columbus, Ohio.  Ondanks een paar zware onweersbuien onderweg schieten we goed op.  We logeren weer bij de Homewood Suites in Columbus, Ohio.  Dit keer nemen we de route door Ohio en West Virginia.  Iets verder, maar wel een veel mooiere route. 


6 reacties:

Sally zei

Oh wat heerlijk al die Holalndse lekkernij.

Heeft de dierenarts geen scan of echo gemaakt van rascal gemaakt om te zien of er ergens eenontseking, abces of gezwel zit? Zielig hoor 12 jaar klinkt mij wel oud in de oren en zeker als dat hondje al zo lang Rick's vader metgezel is. Sterkte. Goede reis terug.

Anoniem zei

Altijd fijn om nog eens Nederlandse producten te kunnen kopen uit jouw thuisland.
Spijtig van het hondje, maar 12 jaar is toch een mooie leeftijd en hij zou nog een moeilijke tijd voor de boeg hebben.
Groetjes van Hilde uit B. en nog een aangename reis terug.

Anoniem zei

Leuke tijd hebben jullie weer gehad bij Dad! Hoop ook dat het goed zal komen met Rascal....

Goeie vervolgreis en weer veilig thuis!

Groetjes, Evelyn

Marion2 zei

Ach, dat hondje. Hoop dat het toch nog goed komt met hem. De omgeving van je schoonvader vind ik erg Amerikaans. Zo zie je het ook wel in films.

Het is wat anders gerangschikt, maar de producten bij Vander (waarom geen spatie?!)Veens zouden zo hier uit de supermarkt kunnen komen. Leuk!

jolanda zei

Wij hebben een kuvasz en dan is 12 jaar een gezegende leeftijd. Maar kleine hondjes worden wel ouder als onze gigant.

Gaat Saskia nog een reis met haar opa maken, zoals Kai en Katja gedaan hebben?

Petra zei

@Sally - Geen idee of dat gedaan is. Dat is wat Rick en ik ook zouden hebben laten doen, maar Dad is anders daarin. Ik durfde het ook niet te vragen.

@Hilde - Voor kleinere honden is twaalf jaar nog niet zo'n hoge leeftijd. Hun vorige bichon werd 17.

@Evelyn - Dank je. Grappig hoe Dad altijd later Rick nog even moet laten weten dat hij ons bezoek echt gewaardeerd heeft, ook al toonde hij dat niet. Het is regelmatig ongemakkelijk tijdens die bezoeken, want niemand praat.

@Marion - Grappig dat je die omgeving speciaal zo Amerikaans vindt. Ik vind dat niet per se zo, maar weet dan ook niet wat ik dan wel "Amerikaans" zou vinden zoals in de film of zo. Geen idee waarom ze "vander" aan elkaar schrijven. Er waren daar wel Nederlands sprekende mensen vertelde Rick me toen we wegreden (jammer, want ik had ze wel willen zien). De dames bij de kassa spraken de taal zeker niet.

@Jolanda - Ja, helaas is dat bij Cosmo's ras ook een bejaarde leeftijd. Inderdaad is de levensverwachting voor kleinere honden langer. Ik denk niet dat Saskia ook met haar grandpa op reis gaat. Helaas heeft Dad haar daar een beetje uitgepraat, al had zij dat best gewild :(. Ik denk dus dat zij wel op reis zal gaan, maar niet met hem :(