Ons pleintje nu:

dinsdag, juni 24, 2014

Een warme, maar weer erg leuke rondleiding

Rick heeft vannacht weer in de basement van ons huis geslapen en moest vanochtend vroeg naar zijn werk.  Er moet ook door hem natuurlijk gewerkt worden en het is nog moeilijker om alles omtrent het huis te regelen met ons beiden druk. 

Kai heeft aangeboden me naar de metro te brengen en daarvoor eten we samen ontbijt.  Dat is zeer prima in dit hotel, gezond en lekker.  Dat houd ik wel zes tot tien weken vol in ieder geval.  Intussen krijg ik de contactinformatie voor de stomerij van Rick.  Als het goed is komen onze "nood"kleren vandaag terug.

Al ligt het hotel dichter bij het tweede metrostation aan de oranje lijn, toch laat ik Kai me naar Vienna brengen.  Daar ben ik tenminste nog verzekerd van een zitplaats.  Maar goed ook, want er blijkt een of andere vertraging te zijn en de trein zit in Vienna al propvol. 

Eenmaal onderweg bel ik Charlie van de stomerij.  De kleding is klaar en zal vanmiddag bezorgd worden.  Ook hebben ze gisteren vergeten onze jassen mee te nemen en daar zullen ze morgen voor komen.

De trein is werkelijk afgeladen, ik ben zo blij met mijn zitplaats!  Precies om half tien kom ik bij het Smithsonian station aan.  Daar denk ik meteen het stel van vandaag te herkennen en inderdaad, ik maak kennis met M. en J.. 

Zij lazen mijn blog ook en bedanken me dat ik de rondleiding toch doe ondanks de rompslomp met het huis.  Ik  krijg onderweg wel heel wat berichtjes en sms-jes en moet een enkel telefoontje plegen, maar dat vinden zij gelukkig niet erg.

We lopen langs het Washington Monument, waar de aluminium pyramide bovenop voor de verandering heel mooi glinstert.  Bij het Tweede Wereldoorlog en Vietnam Veteranen monument is het minder druk dan het was.  De schoolgroepen zijn vrijwel vertrokken en de grote toeristengroepen nog niet volledig aanwezig.

Regelmatig vragen J. en M. mij een foto van hun tweeen te nemen.  Altijd zo grappig, hoe verschillend mensen zijn.  Sommigen geven er niet om op de foto te gaan, anderen juist wel.  Bij het Lincoln Memorial is het altijd heel druk, duidelijk het bekendste monument in de stad.

Het Koreaanse Oorlogsmonument maakt ook zoals altijd weer indruk.  We steken over naar het Martin Luther King Jr. Memorial en J. en M. zijn geinteresseerd in de uitspraken op de muren daar.  Die heb ik al vaker gelezen en ik wacht even zittend in de schaduw op hen.  Het is even lekker om te rusten.

Het Franklin D. Roosevelt Memorial is altijd zo anders dan de anderen en, ik heb het al vaker geschreven, een van mijn favorieten.  Er is zo enorm over nagedacht, alles heeft een betekenis.  Helaas staan vandaag om de een of andere reden de fonteinen uit, die toch altijd ook veel bijdragen aan het monument.

Na het Jefferson Memorial lopen we naar het Witte Huis.  Bij het bezoekerscentrum daar staan twee ambulances en een politieauto met zwaailichten.  Het ziet er erg uit, maar dichterbij komend zien we niets gaande.  Later zien we de ambulances met sirene vertrekken, wat dat was?

We bekijken de achterkant van het Witte Huis en daarna de voorkant.  Dan is het tijd voor de lunch en Mark begroet me vriendelijk en instrueert een hostess ons naar onze tafel te brengen.  Die is in dezelfde kamer als gewoonlijk, maar een andere tafel. 

Maakt mij niet uit, ik hoef echt niet iedere keer aan dezelfde tafel te zitten.  Tony komt echter heel bezorgd vragen waarom we niet aan mijn stamtafel zitten.  Tja, de hostess gaf ons deze tafel.  Hij biedt aan dat we verplaatsen, maar dan vind ik niet nodig.  Zolang ik, "honey bunny", maar tevreden ben, zegt hij, toch wel heel lief.

Ook eens een foto van het decor bij de Old Ebbitt Grill

Het eten is, zoals altijd, zeer naar tevredenheid.  M. bestelt de ravioli, die nu weer anders geserveerd wordt, dan ik bestelde.  J. heeft kip met puree en groentes, die hij ook erg lekker vindt en mijn zalmburger op zeewiersalade smaakt ook zeer goed.

Na het eten lopen we verder langs Pennsylvania Avenue en door Chinatown naar het Capitool.  Het is erg warm, maar er waait wel een warme, maar toch wat verkoelende wind.  Het zomerweer is wel duidelijk hier met 29 graden, maar de vochtigheidsgraad valt mee.  Het is weer een kwestie van wennen voor mijn lichaam.
Ze zijn begonnen met de stellages


Als laatste gaan we de Library of Congress binnen.  Ik denk wel dat ik dit gebouw duizend keer binnen zou kunnen gaan en nog steeds zo onder de indruk zijn.  Laat staan als je het voor het eerst ziet.  Ik zie dan ook de bewondering in hun ogen.  We nemen ruim de tijd om alles te bekijken.

Eenmaal weer buiten neem ik afscheid, gelukkig hebben zij ook Facebook, altijd een leuke manier om toch nog wat contact te houden.  Je besteedt toch een leuke en volle dag met elkaar. 

Saskia haalt me op van het Vienna metrostation en net als we het hotel binnenlopen is de man van de stomerij er ook met onze "urgente" kleding.  Alleen mis ik allerlei sportkleding, die ik erbij had gedaan.  Ik moet daar morgen over bellen, anders is het tijd voor een bezoekje aan Target, want die heb ik volgende week wel nodig.

Na een korte stop in de hotelkamer rijd ik naar ons rookhuis.  Ik ruik de lucht al als ik aan kom rijden.  Nu ik er een paar dagen niet geweest ben valt het op hoe erg die lucht is.  Je raakt er kennelijk wel aan gewend.

Cosmo staat me al op te wachten en ik vind het zo jammer dat ik niet meer tijd heb om met hem te besteden.  Dat vind ik denk ik nog het ergste, al die tijd zonder echt onze viervoetige babies bij ons te hebben.  Gelukkig zullen ze allemaal prima verzorgd worden, want Cosmo kon het prima vinden met Nina's hond, maar het is niet thuis en ik probeer er niet teveel aan te denken, want dan word ik erg verdrietig bij de gedachte hem zo lang niet bij me te hebben.

Na nog wat dingen in het huis gedaan te hebben, ga ik naar Lofty Salon.  We gaan dit weekend naar een bruiloft en mijn haar is aan een kleurbeurt toe.  Taylor doet het dit keer, maar Mona komt naar me toe en geeft me een grote omhelzing.  Ze vindt het zo erg voor ons.  Ik houd het meestal droog, maar als mensen zo lief gaan zijn zitten de tranen meteen hoog.  Vooral nu net omdat ik het zo moeilijk vind Cosmo zo lang niet bij me te hebben.

Mijn haar ziet er in ieder geval na drie kwartier weer mooi uit.  Rick en Saskia hebben een vader-dochter evenement vanavond.  Zij zijn naar het concert van Katy Perry bij het Verizon Center.  Ik zou graag gegaan zijn, maar wist dat het teveel zou worden met de rondleidingen erbij.

In plaats daarvan heb ik Kai als mijn "date".   Zeker geen straf, want ik heb nog steeds de neiging hem te knuffelen als ik hem zie.  Ik zie hem nog steeds in dat brandende bed liggen.  Als die brand maar een paar uur later had plaatsgevonden...

We gaan naar een nieuw restaurant vlakbij, Passion Fin.  Dat blijkt een goede keuze.  Ze hebben een lekkere sushi en sashimi lijst, maar ook Chinese en Thaise gerechten.  Kai vindt daar een lekker gerecht tussen, waarvan hij de helft mee terug naar huis neemt om morgen als lunch te eten.

Terug in het hotel komt Kai mij gezelschap houden.  Hij werkt op zijn computer en ik aan dit blog.  Morgen is er weer van alles gaande, maar ik heb me voorgenomen uur tot uur, al is dat heel erg moeilijk te volgen. 

Er zijn zoveel mensen om achteraan te gaan, neem nu die kleding, ik kon toen ik uitvond wat er miste niemand meer bereiken.  Zo frustrerend en Rick heeft ook al frustraties met de bereikbaarheid van mensen bij de verzekeringsmaatschappij.  Dit gaat een lange weg tot "normaal" worden!

Foto's van vandaag staan hier

9 reacties:

Anoniem zei

Petra,
Toch dapper van jou dat je jouw rondleidingen blijft verder doen en jouw klanten niet teleurstelt ondanks je eigen benarde situatie.
Evenals je trouw elke dag je blog blijft verder schrijven en je lief en leed deelt met jouw bloglezers.
Bijzondere dank daarvoor en groeten van Hilde uit B.

Anoniem zei

Ondanks alles 'sores'blijf je toch wel positief, knap vind ik dat! Het van je afschrijven op dit bog helpt je ook, denk ik! Zoals Hilde schrijft kun je op het blog lief en leed delen! Hou vol Petra, veel sterkte voor jou en je gezin en natuurlijk de huisdieren!
Groetje van Henny Breeijk.

jolanda zei

Mijn vader zegt altijd; alles komt goed, vraag alleen niet wanneer. Oftewel rustig stap voor stap alles afvinken en verwerken. De rondleidingen zijn een mooie afleiding. In Denver/Utah kunnen jullie er letterlijk even afstand van nemen en met elkaar rustig spreken over hoe nu verder de komende weken. Want dat continue op elkaars lip zitten, zal ook nog een dingetje worden. Wanneer kan/moet Saskia naar haar dorm?

Lotte. zei

Jemig, ik lees het nu pas. Wat ontzettend heftig voor jullie. Heel veel sterkte!

Tink zei

Petra, zijn in jullie hotel honden niet welkom?
Ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt zonder Cosmo. Honden zijn toch een beetje therapie voor ons en om hem dan juist nu te moeten missen is dubbel zo erg.
Om eerlijk te zijn zou ik net zo lang een hotel gezocht hebben tot ik er een vond waar ze welkom waren. Gelukkig kent mijn man me goed en weet hij dat ik absoluut nergens naar toe ga als er ook alternatieven zijn dat ik hem bij me kan houden.
Heb je al geïnformeerd in het hotel of is het gewoon niet praktisch? Ik heb makkelijk praten natuurlijk, ik ben gewend om alles samen te doen met onze honden inclusief de plaatsen waar we uit eten gaan.
Dat is misschien met Cosmo niet zo handig hė? En in deauto wachten is veel te warm nu natuurlijk.
Hè wat rot nou, ik wilde dat er ern mogelijkheid was dat je hem bij je kon houden.

Het is voor hem ook traumatisch natuurlijk. Als wij vinden dat is erg stinkt dan moet het voor een hond wel heel erg zijn die zo ontzettend veel meer ruikt dan wij.

Ik herinner me de stress van overal achterna moeten bellen nog levendig. Toen diverse bedrijven langs elkaar heen gingen praten en de een op de ander zat te wachten en kostbare tijd verloren ging hebben onze landscaper die ook contracter is gevraagd om op te treden als onze contractor en orde op zaken te stellen en de boel op schema, op budget en op track te houden. Dat was de beste beslissing ever. Mijn man hoefde zich tijdens z'n werk niet meer met kleinigheden en iedereen achter de broek aanzitten bezig te houden wat voor hem ook een stuk minder stress was. Plus dat we iemand hadden die inzicht had of wat men ons probeerde aan te smeren onzin was of iets dat we nodig hadden. In ons geval betaalde de verzekering voor hem.
Waar we wel achter kwamen was dat ze maar de basis prijs van iets vergoeden. Dus bv mooiere handgrepen op kastjes e.d moet je dan zelf betalen.

Ik hoop dat het allemaal soepeltjes zal verlopen bij jullie. Ik heb ook heel lang geschokt rondgelopen, te beseffen dat als je even met je ogen knippert je hele wereld verandert is. Dat zet echt je hele wereld op z'n kop.

Anja zei

Fijn dat je de rondleidingen kunt blijven doen, dat geeft je afleiding. Ik denk aan jullie, veel sterkte!

Sandrah zei

Oh, ik kan me zo goed voorstellen hoe je je voelt om Cosmo zo lang te missen. Ook al weet je dat hij het goed heeft, het is toch je maatje. Ik zou mijn hond ook verschrikkelijk vinden.

Maar het lijkt me toch fijn om ook weer wat normale dingen te kunnen doen, zoals werken of jouw rondleidingen. Even de zinnen verzetten.

Sandra

naomi zei

Lieve Petra

Goed van je dat je de rondleidingen doet. Wel balen dat je nog overal achteraan moet je jassen, kleding en gedoe met de verzekering. Je wilt gewoon rust en dat alles loopt.

Ik zou het ook moeilijk vinden om zo'n tijd zonder Stitch te zijn, wordt je verdrietig van. Ik hoop dat jullie van de bruiloft en natuur parken kan genieten en even het huis het huis laten.

Liefs knuffels

Petra zei

@Hilde - Dit blog zal meer dan ooit een naslagwerk over hoe het allemaal in zijn werk ging worden.

@Henny - Inderdaad helpt van me afschrijven erg. En dank je wel.

@Jolanda - Inderdaad, we zullen hier ooit misschien met een glimlach op terugkijken. Saskia gaat 17 augustus aan school beginnnen, ook weer moeilijk zonder onze spullen, maar wie dan leeft.

@Lotte - Dank je wel!

@Tink - We hebben erover nagedacht. Dit hotel laat honden toe, maar het is niets voor een grote hond als Cosmo om de hele dag in een hotel te moeten verblijven. Nu gaat hij na onze vakantie naar een lekker groot huis en tuin met een vriendje en ik kan hem er wanneer ik wil opzoeken. Niet ideaal, maar beter dan met jan en alleman hutje mutje hier te zitten. Hartelijk dank voor je medeleven en het is precies zoals je zegt!

@Anja - Dank je!

@Sandra - Inderdaad, gewone dingen doen is goed.

@Naomi - Cosmo weet ook dat er iets aan de hand is, voor het eerst ooit wilde hij echt met ons mee bij de kennel.