Ons pleintje nu:

woensdag, november 12, 2014

Nog een laatste warme dag voor de kou invalt

Rick vertrekt weer heel vroeg naar zijn werk en ik word ook wakker als zijn wekker gaat, maar draai me nog maar een paar keer om.  Helaas laat Katja Django en Cosmo naar buiten, die maar niet ophouden met blaffen.  Om acht uur sta ik dan maar op, want zelfs doezelen lukt niet meer.

Als ik de lamellen open zie ik iets heel ongewoons voor hier, dichte mist.  Meestal is het hier te droog voor mist en ik vind het wel een mooi gezicht met de herfstkleuren.  Aan de andere kant ben ik blij dat het niet lang duurt en als ik ontbijt zit te eten komt de beloofde zon alweer tevoorschijn.

Na mijn uur cardio op de elliptical loop ik een beetje met mijn ziel onder mijn arm rond.  Ik vind het toch wel erg moeilijk dat Katja nu weer zo ver weg gaat wonen en kan het niet helpen een beetje jaloers op de ouders van haar vriend te zijn.  Daar gaan ze namelijk heel dichtbij wonen. 

Maar kom, ik verman me, het belangrijkste is dat ze gelukkig zijn en het is niet het einde van de wereld.  Ik weet ook van mezelf dat ik op het moment wat zwaarder op de hand ben omdat ik zo ontzettend opzie tegen het koude seizoen.

Het is dus helemaal goed dat ik met Claudia heb afgesproken met de honden te gaan wandelen.  Haar heb ik al sinds ver voor de brand niet gezien en Cosmo is ontzettend blij haar hond Ranger weer te zien.  Hij herkent al waar we heengaan als we haar straat inrijden.

Claudia heeft net zo'n hekel aan de winter als ik en haar dochters wonen ook beiden ver weg.  De oudste zelfs in Californie, dus zo erg is die vier uur dat Katja wegverhuist ook weer niet.  We maken er een lange wandeling van, beiden vastbesloten zoveel mogelijk van de 17 graden van vandaag te genieten.

Nottoway park bomen en schaduwen
 
Anderhalf uur later voel ik me een stuk beter en we spreken af dit echt vaker te doen, al houden we beiden niet van de kou.  Claudia vindt die zo mogelijk nog erger dan ik en gedeelde smart blijft nog altijd halve smart.  Als we elkaar nou af en toe naar buiten trekken is dat toch weer meegenomen.

Het is inmiddels lunchtijd en ik haal gauw een dunne bagel bij Manhattan Bagel. Mijn plan is om voor het huis in het zonnetje te eten, maar Katja sms-t dat haar nieuwe bril haar een enorme hoofdpijn geeft en kan ik alsjeblieft haar contactlenzen brengen. 

Dan stel ik mijn picknick maar even uit, want natuurlijk doe ik dat.  Tien minuten later geef ik de contactlenzen aan Katja, die net tussen patienten inzit.  Nog even genieten van hoe dichtbij Katja werkt.

Mijn maag rommelt inmiddels en ik picknick op het bankje voor het huis.  De esdoorns langs het plein lijken wel in brand te staan met de zon erop.  Ik lees een tijdje en dan komt buurvrouw Lorraine even buurten.  Na de brand zijn zij en Chuck van goede buren echte vrienden geworden.

Als de zon achter de huizen verdwijnt ga ik naar binnen.  Kai vertrekt net met een baguette en Nutella naar zijn laatste Alliance Francaise klas.  Hij denkt niet daar verder te gaan, maar wat zijn precieze plannen nu zijn is mij onduidelijke en ik weet ook niet of Kai dat zelf weet.
Mijn alfabet themafoto van vandaag: L = Light through Leaves (licht door bladeren)

Katja komt thuis en we nemen de honden mee naar de dierenarts om hun nagels te laten knippen.  Cosmo gaat gewillig mee en er valt bij hem niet veel te knippen, zijn nagels zijn al vrij kort.  Django daarentegen moet een muilkorf om, maar de dierenartsassistente is een meesteres en zonder al te veel moeite lukt het haar zijn nagels een flink stuk korter te maken.  Zijn tenen spreiden zich nu ook niet meer, wat ook beter voor zijn pootjes is.

Rick belt en biedt aan eten te halen in Vienna.  Katja en ik kijken elkaar aan en zeggen tegelijk "Yama".  We hebben beiden zin in sushi.  Rick zucht dat we dure "dates" zijn, maar komt toch met heerlijke sushi thuis.

We eten met zijn drieen en dan krijgt Katja een telefoontje van haar toekomstige werk.  Het is goed nieuws, ze hoeft pas op 5 januari te beginnen.  Dat geeft het paar tijd geschikte woonruimte te vinden, wat nog niet meevalt met een hond en een kat en Katja kan zo de feestdagen allemaal hier vieren.  Daar zijn we dus allemaal blij mee!

Na de middag in de zon te hebben gezeten voel ik me zelfs wat verbrand.  Helaas was dit de laatste warme dag voorlopig.  Morgen wordt het zaak handschoenen en dergelijke te gaan vinden, want die zitten ergens in een tas.

9 reacties:

Gabrielle zei

Heel dubbel allemaal he Petra.Net weer je oudste terug en dan gaat ze weer verder! Ik kan mij heel goed voorstellen, dat dit niet gemakkelijk is.
Wat voor werk gaat ze in New Jersey doen ?

Groetjes,
Gabrielle

Suus Laban zei

Ik herken je gevoelens van je zoals mijn moeder heeft. Ik ben dan niet vier uur bij hen vandaan maar op de koffie gaan is net te ver weg. Fijn dat ze pas in januari hoeft te beginnen. In ieder geval zijn jullie dan met de feestdagen nog samen

hester zei

Wat goed van Katja dat zij ook de andere baan gekregen heeft! Kan me voorstellen dat je hart en hoofd het niet met elkaar eens zijn. Je zal er vast aan wennen maar het was fijn geweest als ze dichterbij waren gaan wonen. Groeten Hester

Jolanda zei

Afstand is relatief, zeker tegenwoordig. Toen ik van Brabant naar Limburg verhuisde, vond mijn moeder dat ik maar ver weg ging. Tot... mijn zus van Brabant naar Friesland ging, sindsdien woon ik ineens dichtbij. En met skype ed. kun je alles meekrijgen. Wees er maar trots op dat je zo'n volwassen dochter hebt die fatsoenlijke banen kan vinden waar ze maar wil. Katja komt er wel ongeacht of ze nu wel of niet verder gaat studeren.

Anoniem zei

En zo eindigde een dag die tamelijk vervelend begon toch nog ook weer met positieve dingen.

Hier was vanochtend ook mist maar nu prachtig zonnig. Heb zelfs een mooie Indian Summer foto kunnen maken....

Groetjes,
Evelyn

Anoniem zei

Op haar leeftijd is het ook wel natuurlijk dat ze niet lang bij haar ouders blijft wonen. Maar ik kan me voorstellen dat je liever had dat ze bij jullie in de buurt bleef werken/(samen)wonen.

Anoniem zei

Een kleine pleister op de wonde dat Katja er toch nog is met de feestdagen.
Geniet er dus maar lekker van.
Dat heb ik net weer tegen,net voor de holidays Vegas te verlaten. Het kon niet anders. Hoop dus maar op komend jaar wel deze feestdagen met haar te kunnen vieren.
Groetjes Wil

ps. en ja dat wordt weer slikken bij het afscheid nemen.

Anoniem zei

De opmerking van 7.33 AM is van mij, Anika.

Ik was vergeten mijn naam er onder te zetten :(.

Groetjes,
Anika

Petra zei

@Gabrielle - Het is tissue recovery, dus organen oogsten van organendonoren (niet de vitale, maar huid, spieren etc.)

@Suus - Ja, zelfs op de koffie gaan hoeft niet eens, maar nu moeten we weer overnachten om elkaar te zien. Maar goed, het is niet anders.

@Hester - Ja, maar ja, zoals mijn oma altijd zei "lieverkoekjes worden niet gebakken" en dat houd ik me maar voor.

@Jolanda - Ja, zeker, natuurlijk zijn we trots en blij dat ze iemand heeft gevonden waar ze waarschijnlijk mee door wil. Maar nu betekent elkaar zien weer moeten overnachten, want acht uur op een dag rijd je niet even om elkaar te zien.

@Evelyn - Het feit dat we alle feestdagen met zijn allen kunnen vieren maakte alles goed.

@Anika - Ja, ik verwachtte al niet dat ze twee jaar hier zou blijven wonen, maar nu samen de feestdagen doormaken is wel erg fijn.

@Wil - Sterkte met afscheid nemen. We doen het zo vaak, maar het wordt er nooit makkelijker op