Ons pleintje nu:

maandag, augustus 31, 2015

Een rondleiding met iemand in een rolstoel en het American Indian Museum

Het is wat moeilijk opstaan vanochtend, vast ook doordat het wat somber is buiten en daardoor lekker donker in de slaapkamer.  Toch sta ik keurig om kwart voor acht naast mijn bed.  Rick heeft de koffie al staan pruttelen en we eten samen ontbijt.  Ook "onze" eekhoorn eet mee van de maiskolf, zich in allerlei bochten wringend.


Daarna brengt Rick me naar de metro waar we tot morgenavond afscheid nemen.  Rick gaat vanmiddag naar de hoofdstad van South Carolina, Columbia.  Voor mij staat de trein al klaar en vandaag zijn er gelukkig geen vertragingen.

Rond kwart over negen stap ik bij McPherson Square uit.  Mijn gezelschap van vandaag wacht me daar al op.  I. is al lange tijd mijn FB vriendin en bloglezeres.  Zij is hier met een vriend, J.W., en haar moeder R. R. kan niet meer zo lang lopen dus zit in een rolstoel.  Gelukkig zijn alle bezienswaardigheden daarmee goed te bereiken.

Na de gewoonlijke korte geschiedenis over de stad lopen we naar het Witte Huis.  Daar is het rustig aan de voorkant.  Aan de achterkant mogen we niet helemaal tot aan het hek komen.  Als we weglopen parkeert een Park Police agent zijn cruiser net dwars op de stoep waar wij lopen.  Ook zie ik de brandweerwagen, die er stond toen de president met de helicopter vertrok, weer.


Op het internet lees ik dat president Obama om vijf voor half elf zal vertrekken richting Alaska waar hij onder anderen de naam van de hoogste berg van de VS zal hernoemen van Mount McKinley naar de oorspronkelijke naam Denali. 

Aangezien het toch wel erg leuk is de helicopter te zien landen en niet veel later weer met de president erin opstijgen stel ik voor te wachten.  Dat doen de anderen met graagte. 

Na een tijdje zien we drie helicopters aankomen en eentje landt achter het Witte Huis.  De andere twee blijven wel in de buurt cirkelen.  Een kwartiertje later vertrekt de helicopter met de president aan boord en de andere twee volgen.  Het is toch wel bijzonder om te zien, iedere keer weer.
 


We lopen verder naar het Washington Monument waarvan J.W. al wist dat het in twee etappes gebouwd is.  Het is altijd een leuk verhaal, de geschiedenis van deze ogenschijnlijk simpele obelisk.  Zoals altijd maken de oorlogsmonumenten veel indruk, vooral het Koreaanse met zijn roestvrijstalen soldaten.

We nemen de lift het Lincoln Memorial in.  Daar zit Lincoln nog steeds imposant op zijn troon.  Toch verveelt het nooit deze mooie monumenten weer te laten zien.  Ik zie onderweg ook een aantal fietsrondleidingen van Bike & Roll en hun gidsen zien er ook enthousiast uit.  Ik bedenk dat het misschien eens leuk zou zijn zo'n rondleiding te doen.  Wie weet leer ik nog een feitje dat ik niet wist.

Bij het Tidal Basin bekijken we het Martin Luther King Jr. Memorial en besluiten ze niet helemaal rond het meertje te lopen. Daarom vertel ik vanaf hier over het Jefferson Memorial aan de overkant.  Als laatste lopen we door het Franklin Delano Roosevelt Memorial.
Mooie spreuk van Martin Luther King Jr.

Franklin D. Roosevelt Memorial

Dan gaan we op zoek naar een taxi voor hen.  Die is snel gevonden en we nemen afscheid.  Ik krijg heel lief een Libelle, Margriet en Hollands Glorie aangereikt.  Nederlandse voedingsprodukten kunnen we hier vrij makkelijk krijgen, maar de Libelle en Margriet vind ik altijd heel erg leuk om te ontvangen.

Voor mijn lunch besluit ik naar het American Indian Museum te lopen.  Dat is nog best een flinke tippel, want het is helemaal aan de andere kant van de Mall.  Mitsitam Cafe is echter een van mijn favoriete lunchplekken in de stad en ik ben er alweer een tijd niet geweest.

Natuurlijk krijg ik er geen spijt van wat verder weg te gaan.  Ik bestel een koude broccolisoep met St. Jacobsschelpen en popcorn (noordelijke wouden regio) en een pittig garnalenceviche met groentes en choclo (Zuid Amerika regio).  Heerlijk en exotisch, precies mijn ding.  Van die broccolisoep had ik nog wel een kop opgekund!

Na het eten besluit ik weer eens wat in het museum rond te gaan kijken.  Ook dat is alweer een tijdje geleden.  Ik bekijk de permanente tentoonstelling, maar ben helemaal gefascineerd door de tentoonstelling over de verdragen, die de Amerikaanse federale regering met de diverse stammen sloot en vervolgens niet nakwam.




Eindelijk wordt er tegenwoordig toegegeven dat het allemaal niet ok was.  De Indiaanse culturen hebben altijd al mijn interesse met hun connectie met de aarde en het natuurlijke.  De tentoonstelling heeft bij ieder verdrag het gezichtspunt van de Indianen naast dat van de federale regering. 

Regelmatig krijg ik bij het lezen en het zien van de filmpjes een brok in mijn keel.  Ja, dit was volkenmoord, zoals een persoon terecht opmerkt. In het begin ging het goed, maar we weten allemaal hoe het afliep, hoewel de Indianen nu weer veel meer erkenning genieten en dit museum is daar een bewijs van.

 

Na een flink uur loop ik weer naar buiten.  Inmiddels schijnt de zon en ik haast me naar huis.  Ik loop dit keer terug van de metro en kleed me meteen in badpak.  De Nederlandse tijdschriften gaan mee naar de overkant en na een snelle doop om af te koelen, want het water is me eigenlijk te koud, ga ik in een ligstoel lekker o.a. Anne Wil en Sanne lezen.

Rick belt dat hij vergeten is Saskia's huur te betalen en die moet morgen binnen zijn.  Einde zwembadbezoek voor mij, maar ik ben vast van plan deze laatste week dat het open is iedere dag te gaan.  Hopelijk komt daar niets tussen.

Na de huur betaald te hebben ga ik eens aan het avondeten denken.  Als je op vijf minuten afstand van een Japans restaurant woont en sushi als favoriete eten hebt is de keuze niet heel moeilijk.  Kai kiest ook een paar rollen uit en ik haal ze op van Sushi Yama.

We smullen ervan op het deck.  Kai heeft nog niets gehoord over zijn kamer in Duitsland.  Dat is toch wel belangrijk, lijkt mij, maar ik probeer niet teveel te zeggen.  Hij wordt daar geergerd over en het zal wel loslopen (of niet).
De Eastern Tiger Swallowtail vlinder op onze buddleia

Intussen geniet ik zoveel mogelijk van zijn aanwezigheid.  Na het eten vertrekt Kai weer naar boven om zijn XBox spel te spelen en ik zet de tv aan.  Al kijkend schrijf ik dit blog.  Het was weer een erg leuke maandag met rondleiding en ga dat binnenkort als de rondleidingen verminderen weer missen.

7 reacties:

Greet Stroomer zei

Erg leuk om te lezen hoe je rondleidingen verlopen. Het blijft genieten en ondanks dat het altijd hetzelfde rondje is vertel je er steeds iets anders over. Het blijft boeien en het is alsof we er zelf bij lopen.

Anoniem zei

Wel fijn dat alles zo goed toegankelijk is voor rolstoelen. Dat is hier wel anders.
Lekker zo'n middagje in het museum. Ik heb vanaf a.s. donderdag vakantie en Fred pas vanaf volgende week vrijdag dus ik heb ook allerlei plannen. Nu moet het weer nog gaan meewerken.
Wat lastig dat Kai nog niets over zijn kamer weet. Het wordt wel kort dag zo.
Fijne dinsdag!
Anja L.

DVDGuy zei

Zowel Margriet als Libelle zijn wekelijks op Usenet te vinden en kun je in elk geval op de iPad lezen

Marion van de Sande zei

Volgens mij ging je vroeger heel vaak in het Mitsitam Café eten toch? Ik meen me zoiets te herinneren.

Kan Rick de huur niet betalen vanaf Colombia of jij vanaf het zwembad ftm?

I hear you als je praat over de Duitse kamer, alleen heb ik het nog niet geleerd om mijn mond te houden :-)

Bianca zei

Hi Petra,

Wij zijn inmiddels weer een paar weekjes thuis en alle indrukken van onze reis afgelopen zomer aan het verwerken. Mede dankzij jouw rondleiding is het voor ons een onvergetelijk avontuur geworden!
Wij hebben tijdens die reis trouwens ook nog een mooi museum over de geschiedenis van indianen aangedaan:'Museum of the Cherokee Indian' in Cherokee NC. (http://biancadekkers2015oostusa.blogspot.nl/2015/08/zaterdag-1-en-zondag-2-augustus-2015.html). Misschien voor jou ook nog wel een aanrader mocht je daar eens in de buurt zijn.
Mvrg

Marion2 zei

Wat indrukwekkend om de president te zien vertrekken!Ik neem aan dat hij met de helikopter naar de Air Force One (?) vliegt? Is het bekend waar die staat of houden ze dat voor de veiligheid geheim? Zo met die helikopters vertrekken lijkt me eigenlijk ook best kwetsbaar.

Kai is echt net mijn zoon! Ook hij moest laatst verhuizen en presteerde het om tot het allerlaatste moment te wachten met het zoeken naar woonruimte. Uiteindelijk was ik helemaal gestrest over zijn verhuizing en hij totaal niet, haha. Hij is een totale tegenstelling van de dames hier. Die regelen alles meteen en tot in detail. Misschien is het mannen eigen?

Ik zag dat jij ook weer zonnebloemen hebt staan. Leuk zijn die, hè.

Petra zei

@Greet - Dank voor het compliment. Ik vind het best moeilijk om er met rondleiding na rondleiding nog een uniek blog van te maken.

@Anja - Veel plezier met je uitjes alvast!

@Ruud - Weet ik, ik zou ook via Tijdschriften.nl kunnen lezen, maar tijdschriften lees ik nog altijd liever op papier gedrukt

@Marion - Ja, het is zeker een favoriet. Wat de huur betreft, we hebben begin augustus uitgevonden dat dit bedrijf enorm ouderwets is! We moeten nog een geschreven check opsturen, echt belachelijk.

@Bianca - Ziet er inderdaad interessant uit als ik Rick eindelijk eens zover krijg die kant uit te gaan. Kai en ik zijn in Oklahoma op de Cherokee reservation geweest.

@Marion - De president vliegt idd naar Air Force One op Andrews Air Force Base. Misschien is het inderdaad mannen, al begint Rick ook wat nerveus te worden over Kai's woonruimte. Die zonnebloemen waren bij Whole Foods. Om de een of andere reden zijn de mijne dit jaar niet opgekomen.