Ons pleintje nu:

woensdag, februari 22, 2017

Bezorgd om Cosmo

Alweer daagt een lenteachtige dag en er schijnt een waterig zonnetje door de wolken.  Rick is al vertrokken en ik geniet van mijn koffie terwijl de honden in de tuin spelen.  Voor mijn ontbijt maak ik een paar beschuitjes met truffel Goudse kaas en honingtomaatjes. Die truffelkaas is werkelijk heerlijk!


Voor mijn cardio uur rijd ik naar Anytime Fitness. Op de ARC trainer gaat het vandaag lekker en het uur is snel voorbij.  Maar goed ook, want ik wil van het lekkere weer genieten. Ik neem de honden mee de achtertuin in en Orion is in een springerige bui.

Hij kan enorm hoog springen en probeert ook op Cosmo te springen.  Die bijt naar hem en grauwt maar dat gebeurt wel vaker.  We gaan naar boven zodat ik me kan douchen en het valt me al op dat Cosmo niet volgt, terwijl hij meestal ook meekomt.

Voor ik wegga geef ik de honden altijd een bevroren gevulde Kong.  Orion in zijn bench en Cosmo op zijn bed.  Cosmo heeft er echter dit keer helemaal geen interesse in wat mij wel bezorgd maakt, maar ik moet weg dus hoop er maar het beste van.

Sara en ik hebben ons maandelijkse happy hour veranderd in een lunch.  Ik rijd terug naar Church Street waar we hebben afgesproken bij Bazin's.  Ik ben precies op tijd door het Cosmo geval en Sara zit al aan een tafeltje bij het raam.

Jammer genoeg vindt Rick dit restaurant maar niets, want ik vind hun menu juist erg lekker.  Ik ben dus blij er af en toe te kunnen lunchen. Het is moeilijk kiezen van het menu maar uiteindelijk ga ik (zoals altijd) toch weer voor de salade met in mosterdzaad gegrilde zalm.  Zo ontzettend lekker!  Sara's krab en avocado salade ziet er ook zeer smakelijk uit.

We hebben heel wat bij te kletsen en het loopt al tegen tweeen als we afscheid nemen. Ik wilde eigenlijk wat boodschappen gaan doen maar ik heb opeens enorme hoofdpijn.  Ik besluit dan toch maar naar huis te gaan.

Daar wacht me een schrik.  Gewoonlijk staat Cosmo me bij de deur op te wachten, maar nu blijft hij, mij verdrietig aankijkend, liggen.  Ik laat Orion uit zijn bench en ga dan Cosmo helpen.  Iedere keer als ik probeer hem op te laten staan piept hij echter hard en blijft liggen.

Even raak ik in paniek want een van Sharons honden is verlamd en kan zijn achterpoten niet gebruiken en niet zelf plassen of poepen dus dat moet zij er iedere dag uit drukken.  Dat is echter een mini pincher en Cosmo is te groot en zwaar voor mij om zoiets te doen.

Voor ik Rick bel om Cosmo naar de dierenarts te helpen nemen (hij weeg 65 pond en als hij niet zelf kan lopen kan ik hem zeker niet dragen) probeer ik een rugmassage. Dat lijkt hij fijn te vinden en tot mijn grote opluchting staat hij erna ook op.

Hij loopt wel als een oude hond, maar gaat toch de trap af te tuin in.  Ik bedenk me dat wij om buiten te komen hoe dan ook wat treden af moeten.  Dat is toch wel iets om over na te denken in de toekomst.

Eigenlijk wilde ik nog wat boodschappen gaan doen, maar nu wil ik Cosmo in de gaten houden.  Gelukkig lijkt hij gaandeweg beter.  De schoonmaaksters zijn binnen bezig en ik heb eindelijk de kans om weer eens bij te kletsen met Christine.

Zij kan het nauwelijks meer uithouden in Alabama en kan niet wachten naar Austin, Texas, te verhuizen, hopelijk volgend jaar. Ik vind dat ook leuk, want ik ga duizend keer liever naar Austin dan naar waar ze nu wonen waar er nauwelijks iets te beleven valt.
Ons cardinaaltje is er ook weer, ik ben er zo dol op!

Intussen is Cosmo tot mijn opluchting de trap weer opgeklommen.  Ook eet en drinkt hij gewoon.  Toch houd ik Orion zoveel mogelijk van hem weg.  Cosmo gaat ook niet liggen, misschien toch bang weer niet op te kunnen staan. Uiteindelijk zijgt hij toch maar neer.
Rick komt thuis uit zijn werk en dan zie ik Cosmo voor het eerst sinds eerder vanmiddag vanuit een ligpositie opstaan.  Het is bijna alsof ik ook zijn opluchting voel. Morgen komt mijn massagetherapeute en misschien vraag ik haar ook wel Cosmo's rug te masseren.  Als het Laura zou zijn zou ik dat zeker doen, maar ik weet niet hoe Lisa over hondenmassages denkt.

Het is vandaag National Margarita day (zoals er iedere dag wel wat te vieren valt hier).  We besluiten die te gaan vieren bij Taco Bamba.  De margarita's zijn maar $5 en we gaan gezellig aan de drukke bar zitten. 

Hier vind ik de chicharrones zo erg lekker en bestel een portie. Na mijn margarita bestel ik een glas wijn en dat werkt op de lachspieren van de man naast ons.  Hij vindt de combinatie van wijn en gefrituurde varkenshuid zeer ongewoon.  Ik lach mee want inderdaad wordt die snack in het zuiden vooral gegeten en daar wordt bier bij gedronken.  Maar ja, dat is niet mijn favoriete drank.

De taco's smaken weer voortreffelijk.  Ik heb de al pastor traditionele taco met ananas en varkensvlees en de Koreaans geinspireerde bulgogi bulfight.  Rick geniet ook van zijn vier taco's, ik weet niet hoe hij het op krijgt.

Terug thuis skypen we met Katja.  Ze hebben de locatie gevonden waar ze graag willen trouwen en traditiegetrouw betalen de ouders van de bruid daar het merendeel van.  Omdat Kevins familie zo groot is en onze genodigden van over het hele land en uit Nederland zullen moeten komen is er wel even wat discussie over hoeveel gasten iedere familie uit mag nodigen.

Rick en ik geven Katja en Kevin een budget en zij moeten dan maar besluiten wat ze ermee doen. Wij betalen voor 125 gasten en hopelijk betaalt Kevins familie voor iedereen meer dan de 63 waar wij voor opdraaien.  Hopelijk kan Katja de rest van het geld voor haar jurk en bloemen gebruiken.  Goedkoop is zo'n bruiloft allerminst!!!

Het begint nu dus wel "echt" te worden. Het is nog meer dan een jaar weg, maar ik begin toch al aan de bridal shower te denken en zo. Ik hoop ook aanwezig te zijn bij het uitkiezen van de jurk.  Begin maart ga ik met Katja op reis dus ik hoop dan ook te zien en horen waar zij over droomt.

Nu is het lekker relaxen terwijl Rick beneden op de "baby" past.  Cosmo en ik genieten van een avondje complete rust. Vooral voor Cosmo zeer verdiend, ik ga erop letten dat Orion niet weer op zijn rug springt!

dinsdag, februari 21, 2017

Een rondleiding in onze omgeving

Het is nog maar steeds moeilijk om op tijd op staan.  Deze jet lag duurt wel lang!  Iedere dag probeer ik ietsje eerder op te staan en vandaag is het tien over half negen.  Rick heeft de honden al buiten gelaten.

Hij vertrekt naar zijn werk en ik maak koffie en roerei met tomaat en kaas als ontbijt. Daarna neem ik de honden mee de tuin in en "ren" een half uurtje op de plaats.  Meer tijd heb ik niet, want ik heb om tien uur afgesproken voor een voor mij ongewone rondleiding.

Net voor tienen gaat de deurbel en ik geef de honden gauw hun Kongs en doe Orion in zijn bench.  Via de garage loop ik naar buiten en ontmoet M. en haar dertienjarige dochter Y. Zij zullen eind april naar dit gebied verhuizen want E., de man, heeft een baan in Tysons Corner.  Al sinds november en sindsdien reist hij ieder weekend heen en weer.  Dat is natuurlijk niet te doen dus zijn gezin verhuist hier ook heen.

Het is echter wel een heel iets voor ze, merk ik.  Dat herinner ik me ook van vroeger toen mijn ouders, broers en zus hierheen verhuisden.  Soms gaat het heel makkelijk en soms is het echt een enorme stap (voor mij ging het heel makkelijk, maar voor mijn zusje bijvoorbeeld niet). Belangrijk is om open te staan voor nieuwe dingen.  Dat staan zij volgens mij echt wel.

Om tenminste Y. wat gerust te stellen over haar nieuwe school rijd ik als eerste naar Thoreau Middle School.  Daar gingen onze kinderen heen en ken ik een aantal mensen.  We bellen aan en ik vraag aan de receptioniste, die ik vaag herken, of we wat van de school mogen zien.

Dat kan niet maar ze geeft wel heel wat informatie.  Ook overhandigt ze M. een kaartje met de persoon waar M. mee kan praten.  Dat blijkt mijn vriendin Denise te zijn, ik dacht dat zij hier verpleegster was, maar kennelijk is ze van functie veranderd.

De receptioniste herkent mijn naam ook meteen als ik hem noem en vraagt Denise of ze tijd heeft om te komen praten.  Na een hug voor mij geeft Denise M. en Y. allerlei antwoorden op hun vragen.  Ik denk dat zij zich na afloop wat beter voelen over het beginnen op een nieuwe school in een ander land.  Dat is mij twee keer in mijn leven overkomen en ik weet van beide keren nog dat het niet makkelijk was.

We rijden ook nog even naar de high school waar Y. na Thoreau heen zou gaan mochten zij in dit schoolgebied een huis vinden.  Dat is duidelijk wel hun hoop maar de huurmarkt voor vrijstaande huizen is niet makkelijk in dit gebied, vooral niet met een hond, die zij ook hebben.  Ik hoop dus op wat wij noemen een "lucky break" voor hen.

Madison High School maakt ook een goede indruk. Hier kun je goed zien dat sporten een deel van de high school ervaring kan zijn. Hoeft niet, want alleen Kai nam deel met Football, de meisjes hadden geen interesse.

Y. wil graag paardrijden en heeft online een manege in McLean gevonden. Ik stel mijn GPS erop in en we gaan eens kijken. Ik denk dat het voor M.vooral  heel belangrijk is dat Y. ook graag hierheen verhuist. 

Onderweg komen we langs Wolf Trap waar 's zomers allerlei openlucht voorstellingen worden gehouden en zien ze een aantal van de echte landgoederen hier. Jammer genoeg is de manege er niet meer.  Het huis en de manege staan te koop. Het is gewoon te duur, denk ik.  De andere maneges zijn allemaal een stuk verder buiten de stad.

Onze volgende stop is McLean, want die plaats staat ook op het lijstje.  Dit is echter niet echt zo'n stadje als Vienna, al is er wel een "centrum" met winkels e.d. De buurten zijn hier wat ouder en ik zie niet echt enthousiasme bij de dames.

Fairfax is ook een leuk stadje dus ik neem ze daar vervolgens heen. Onderweg laat ik nog even het Vienna metrostation zien. Het oude gedeelte van Fairfax is erg leuk en ook druk.  Hier komen we even in de file te staan.


Dan is het terug naar Vienna via de ijsbaan in Fairfax want Y. vindt schaatsen ook leuk. Intussen is het bij enen en hebben we wel zin in een pauze.  Bij Potbelly bestellen we broodjes en smullen daar van.  Ik neem weer de mushroom melt, champignons en kaas, zo lekker!
Na het eten gaan we eerst naar het Mosaic District.  Dit is een stukje Europa, eigenlijk.  Jammer genoeg zijn hier geen alleenstaande huizen, maar wel erg leuke rijtjeshuizen.  M. maakt aantekeningen van alles wat ze zien en dat is nogal wat.

Als laatste laat ik Falls Church zien.  Ook een leuk stadje maar de buurten zijn een stuk ouder en het voelt ook niet zo erg als een apart stadje als Vienna.  Morgen krijgen ze nog Reston te zien via iemand anders en dan hebben ze denk ik wel een goed overzicht van wat leuk is en wat niet.

Terug thuis neem ik afscheid en geeft M. me de gewoonlijke drie Nederlandse kussen. Ze lijken heel blij met de rondleiding, die voor mij natuurlijk heel ongewoon was.  Ik hoop dat ik het wat meer aantrekkelijk heb gemaakt allemaal hier.  Het is natuurlijk winter ondanks het ongewoon warme weer.  Alles begint wel uit te lopen en de krokussen en sommige narcissen bloeien, maar de bomen beginnen maar net.

De honden zijn intussen zeker klaar voor de achtertuin.  Ik gooi de frisbee voor Orion en ik denk dat hij die binnenkort uit de lucht kan grijpen.  Ik probeer hem ook over dingen te laten springen wat hij zeker leuk vindt.  Het is een zeer leergierige hond, misschien wel te leergierig (al zou ik willen dat hij ook eens leerde niet tegen vreemden of zelfs bekenden te blaffen!).
Een tijdje geleden maakte ik een Facebook groep met alle dames, die ik in Vienna ken.  Vorige maand hadden we een leuk happy hour en vanavond is het er weer bij Pazzo Pomodoro.  Chris komt mij ophalen om half zes en Lois zit er al.
Mooie zonsondergang onderweg

Vanavond komen er zes anderen en ik vind dat een goede opkomst.  Ik denk maar zo, als er een persoon komt is het gezellig.  We kletsen zo'n anderhalf uur gezellig en dan gaat de ene na de andere naar huis. 

Een paar houden mij gezelschap tot Rick komt en kletsen dan ook even met hem.  Ik ben zo blij dat we in zo'n gezellige buurt wonen! Iedereen bedankt me ook voor dit initiatief.  Het is toch echt niet veel moeite om gewoon een berichtje te sturen en dan naar een bar te gaan. Wel leuk dat er zo'n animo voor is.

Samen met Rick bestel ik ons avondeten. Rick neemt een mixed grill, maar die ziet er niet zo lekker uit.  Rick is er ook niet zo over te spreken, alles is wat te droog.  Mijn groentepizza met verse mozzarella is echter heerlijk en ook licht.  Andere keren kreeg ik deze pizza vol vettige kaas en de verse mozzarella maakt die veel lekkerder.

De rest van de avond schrijf ik dit blog en kijk Jeopardy.  Ik vind dit quizprogramma nog altijd heel erg leuk.  De honden hebben kennelijk genoeg beweging gehad vandaag en zijn erg rustig.  Rick laat ze uit en ik ga het niet laat maken, meer dan vier uur in het verkeer vandaag heeft me flink moe gemaakt!

maandag, februari 20, 2017

Presidents Day

De honden zijn werkelijk fantastisch en laten Rick en mij tot tegen negenen slapen.  Ik vind het vooral knap van Orion, die is tenslotte nog een puppy.  Rick neemt ze mee naar beneden en naar buiten en ik blijf nog even liggen.  Ik heb echt last van de jet lag, zo raar!

Om kwart over negen kom ik ook eens naar beneden. We hebben toch weer zin in Starbucks en rijden naar het derde filiaal vlakbij ons. Daar hebben ze tot mijn grote genoegen nog egg bites met paprika in voorraad.  De andere restaurants zijn helemaal uitverkocht.


De tijd begint te dringen voor mijn personal training en ik eet in de auto.  Thuis schrijf ik gauw een cheque, neem water mee en rijd naar Anytime Fitness.  Precies op tijd kom ik eraan en neem mijn SimplyFit board ook mee.

Sharon wil tijdens het halve uur trainen natuurlijk alles weten over mijn reis. Ook zij is op reis geweest naar Florida.  Al betaal ik uiteraard voor de personal training, Sharon vraagt mij een stuk minder dan anderen en ze voelt toch als een vriendin.  We hebben ook zoveel gemeen met onze kinderen van dezelfde leeftijd.

Na het halve uur doe ik nog drie kwartier cardio.  Langer niet want het is zulk prachtig weer en Rick heeft vandaag vrij vanwege Presidents Day. Ik ga dus gauw naar huis waar Rick met de honden bezig is in de tuin.

Orion is zo buiten adem als ik mijn douche ga nemen dat hij compleet hijgend op de tegels in de badkamer in slaap valt. Daarom mis ik door de week eigenlijk meer mensen in huis, die hem ook moe kunnen maken.  Gelukkig vindt hij het zo leuk om met de pup van de achterburen te rennen.

Rick en ik halen lunch van Cava.  Ik neem vooral groentes, maar ook wat kip dit keer.  We eten het voor het huis op en Lorraine komt kletsen. Zij heeft nog altijd hoop dat Phil, hun mannelijke Deense Dog, en Orion het toch met elkaar zullen kunnen vinden.  Ik ben minder optimistisch.

Intussen neemt Rick Orion mee op een kort fietstochtje.  Dat is best gevaarlijk dus hij blijft rond ons pleintje rijden. Orion lijkt het wel heel leuk te vinden.  Het is ook goede beweging voor hem natuurlijk.  Ik durf alleen niet te kijken, want ik zie of Rick of de hond gewond raken.

Gelukkig gaat het goed. Rick gaat verder aan zijn buiten activiteiten en ik ga voor het huis mijn Nederlandse tijdschriften lezen. Een artikel in de Margriet gaat over een man, die van alles verzamelt.  Zijn vrouw laat hem zijn spullen enkel in bepaalde kamers opslaan. 

Rick is niet zo zeer een verzamelaar maar heeft ook moeite dingen weg te gooien. Herkenbaar dus, ook dat ik die rotzooi niet kan velen in de kamers waar ik voornamelijk vertoef. Mijn moeder is zo'n verzamelaarster en ik denk dat ik daardoor allergisch voor teveel spullen ben geworden. Eigenlijk is ons huis me al te vol, maar ja, ik woon hier niet alleen.

Intussen heeft Rick kaartjes gekocht voor What's a Dog's Purpose.  We rijden naar Tysons Corner en drinken eerst een biertje bij TGIFriday's.  Op tijd nemen we onze plaatsen in de zaal in kijken dan heel veel voorfilms. Er komen veel leuke tekenfilms voor ons kinderen aan, ha ha.

De film is werkelijk heel leuk.  Ik word wel wat mistig als Bailey oud wordt en overlijdt en aan het einde, ik zal het niet weggeven.  Ik probeer niet teveel eraan te denken dat Cosmo in zijn zoals ze het hier noemen "twilight years" is, maar als ik zie hoe moeilijk hij opstaat schiet dat weer een pijn door mijn hart.  Mijn maatje Cosmo, die meteen komt als hij ziet dat ik niet helemaal blij ben.  Nog maar even niet aan denken maar met zo'n film is dat moeilijk.

Het is al na zevenen als we naar buiten lopen. We besluiten dan ook gelijk maar in de mall te eten.  Wij zijn alweer een tijdje niet bij Coastal Flats geweest en vragen daar een tafeltje.  We delen de heerlijke gevulde eieren en dan neem ik een kreeftsalade broodje. Rick heeft de vistaco's en alles smaakt zeer goed.

En dan is het toch echt het einde van ons lange weekend. Wat een heerlijk weer was het (en blijft het nog even)!  Morgen wordt een interessante dag voor mij met hopelijk een goed einde.  Ik ben altijd wat zenuwachtig als ik ongewone rondleidingen moet geven.

zondag, februari 19, 2017

Lenteachtig weekend

Zaterdag

Gisteravond lukte het me niet de slaap te vatten tot na middernacht. Om negen uur schrik ik pas wakker van Orion, die ergens op knauwt.  Het is gelukkig zijn eigen botje maar ik kwam uit zo'n diepe slaap dat ik mezelf nog niet echt wakker kan krijgen. Jet lag naar het oosten toe blijft het vervelendst.

Rick neemt de honden naar beneden en ik doezel nog meer dan een uur verder.  Als ik om kwart over tien eindelijk wakker genoeg ben om op te staan zie ik de zon vrolijk naar binnen schijnen.  Rick heeft intussen ontbijt gehaald bij Starbucks.

Na het ontbijt gaat Rick even propaan voor de barbecue halen want we hopen morgenavond wat te grillen. Eigenlijk heb ik een bijna onbedwingbare zin om terug naar bed te gaan.  Als Rick terugkomt weersta ik die en zoek de elliptical boven op.  Ik heb weliswaar veel bewogen tijdens mijn reis, maar het serieuze sporten moet weer beginnen.

Op sommige dagen ben ik zo trots dat ik mijn doel bereik!

Het uur gaat vrij snel voorbij en als ik beneden kom heeft Rick de achterdeur zelfs openstaan.  Het is maar liefst twintig graden en dat op 18 februari!!! Ik maak me gauw klaar en dan gaan we lunch eten.  We kiezen Noodles & Company want die hebben een leuk terras. 

Hun menu is veranderd en een van mijn favorieten staat er niet meer op.  Gelukkig een paar anderen nog wel want de nieuwe gerechten hebben allemaal vlees waar ik niet in geinteresseerd ben. Ik bestel een Penne Rosa met extra spinazie en tomaat. 
Rick haalt intussen van Chipotle en samen eten we aan een tafeltje op het terras.  Onvoorstelbaar om midden februari gewoon zonder jas te zitten.  De honden wachten intussen in de auto en dit is een goede oefening voor Orion.  Tot mijn verbazing blaft hij maar even tegen mensen, die langslopen.  Zou onze training dan toch zijn vruchten afwerpen?

Op de terugweg rijdt Rick voor mij langs de verschillende Pokestops in Vienna.  Opvallend is dat daar voor het eerst dat ik me kan herinneren ook overal lures op zitten om extra Pokemon te vangen. Kennelijk heeft het uitkomen van de tweede generatie Pokemon de interesse in het spel weer aangewakkerd.  Ik vind het in ieder geval weer een stuk leuker.

Het is zo lekker buiten dat ik besluit voor in het zonnetje te gaan zitten. Lorraine komt even kletsen en ik krijg het zelfs te warm! Rick is in de achtertuin bezig en ik besluit lekker te gaan relaxen in mijn hangmat schommelstoel met de Nederlandse tijdschriften, die mijn vriendin Ingeborg me stuurde. 
Jammer genoeg zat er ook heerlijke boerenkaas in dat pakje, maar de buren hadden het in de garage gelegd en tegen de tijd dat Rick het vond was de kaas beschimmeld.  Ik baal ervan want had hem gezegd dat er een pakje uit Florida zou zijn dat hij meteen open moest maken en de kaas in de ijskast doen. 

Rick schreef iedere dag dat het er nog niet was maar dacht er niet aan de buren te vragen of het misschien al aan was gekomen.  Zonde van die lekkere kaas maar Rick heeft de stukken bewaard en die zijn inderdaad groen in plaats van geel. Geen beschuitjes met boerenkaas in mijn nabije toekomst dus, helaas.

We genieten op het deck voor het eerst dit seizoen van het heerlijke weer.  Durf ik te hopen dat wij geen winter meer krijgen dit jaar?  De temperaturen voor de komende dagen blijven boven normaal.  Als het zo warm blijft kan het zomaar zijn dat Bea de kersenbloesems hier gaat meemaken volgende maand.  Dat zou wel heel leuk zijn!

Tegen half vijf wordt het toch wat kil en gaan we naar binnen.  Kennelijk heeft Orion genoeg beweging en stimulering gehad want hij slaapt de hele tijd.  Waarom doet hij dat nu nooit als ik alleen thuis ben met ze? Honden zijn toch net als kinderen.

Rick en ik besluiten dat we zin in Thais eten hebben en kiezen Busara waar we alweer een jaar niet geweest zijn (er zijn hier bijna net zoveel Thaise als Chinese restaurants). Het decor hier is altijd mooi en we smullen van het eten.  Voor mij een soep vooraf en dan "wild pork", varkensvlees met verse groene peperkorrels.

Terug thuis loopt Cosmo wat mank als hij opstaat.  Denkelijk is het zijn arthrose, of althans dat hoop ik.  De taxichauffeur zei het gisteren zo goed, honden zouden net zo oud als mensen moeten kunnen worden.  Ik probeer van iedere dag met Cosmo te genieten maar ik haat het dat hij ouder wordt.  Mijn maatje voor zoveel jaren kan ik niet missen!
Het is zo schattig hoe de honden samen drinken

We kijken wat tv en de honden liggen om ons heen.  Katja was de afgelopen dagen flink ziek, maar vandaag goed genoeg om naar mogelijke huwelijksplekken te kijken.  We kregen heel wat foto's te zien. Ik vind het nog steeds moeilijk om zo van afstand een mening te vormen.

We zullen voor haar bruiloft e.d. ook echt op haar toekomstige schoonfamilie moeten leunen.  Wij hebben tenslotte geen idee waar het allemaal leuk is daar. Ik had zo gehoopt dat ze in dit gebied wilde trouwen maar ook begrijpelijk dat het strand wel erg trekt.

Saskia werkt hard voor haar school maar heeft het in haar prive leven moeilijk.  We kunnen enkel een klankbord zijn en ik mis mijn "baby" erg.  Kai en Bea zijn klaar met hun semester en komen over iets meer dan twee weken alweer deze kant op!

Nu lekker relaxen en tv kijken en dan hopelijk wat vroeger moe dan gisteravond en eerder op morgen.

Zondag

Het lukt me om drie kwartier eerder op te staan dan gisteren.  Alweer is het ongewoon warm weer en de honden spelen al in de tuin. Ik hoop echt dat winter niet weer terugkeert!

Rick en ik gaan naar Starbucks in Vienna en daar hebben ze geen egg bites, die ik zo lekker vond.  Starbucks had er niet op gerekend dat die zo populair zouden zijn en nu moeten ze opnieuw ingeslagen worden en is er over het hele land een tekort aan.  Toch grappig!

In plaats daarvan neem ik dan maar Bantam bagels.  Onderweg naar huis gaan we langs de Rite Aid waar ik weer eens wat pillen ophaal. Ik ga toch eens met mijn dokter praten en vragen of ik niet drie maanden tegelijk kan krijgen in plaats van maar een maand.

Thuis neemt Rick Orion mee voor een heel lange wandeling door de buurt.  Cosmo gaat met mij mee naar boven terwijl ik mijn uur elliptical doe.  Soms is het goed om de honden apart te nemen en dat doen wij eigenlijk bijna de hele dag vandaag.

We maken ons klaar om erop uit te gaan en doen Orion in zijn bench.  Cosmo mag met ons mee en dat vindt Orion duidelijk niets.  Helaas is het in de bossen te druk om hem mee te nemen.  Hij zou constant blaffen tegen de mensen en honden.

We halen lunch in Vienna, voor Rick een wrap bij Jersey Mike's Subs en ik haal een dunne bagel met zalm en cream cheese bij Manhattan Bagel. In de auto eten we het op en banen ons door het verkeer een weg naar Washington. 

Zoals we al verwachtten zijn we bepaald niet de enigen, die van dit ongewoon warme weer (het is 22 graden!) genieten. Langs de George Washington Memorial Parkway is het druk met fietsers en wandelaars.
Wij willen op Theodore Roosevelt Island gaan wandelen.  Die parkeerplaats staat ook vrijwel vol, maar er vertrekken regelmatig mensen.  Grappig genoeg valt niemand de dichtstbijzijnde plek op en die nemen wij dan ook graag in.

Tot mijn verbazing en genoegen blijkt dit een leuke Pokemon Go plek te zijn.  Ieder bordje in het park is een Pokestop en er zijn allerlei Pokemon die ik nog niet eerder zoveel heb gevangen.  Daaronder de Magikarp waar ik eindelijk genoeg punten voor krijgen om hem te evolueren.  We leren dankzij het spel ook dat Captain John Smith (denk Pocahontas) hier in het begin van de zeventiende eeuw als eerste Europeaan kwam met zijn boot.
Het is druk en doet me aan de Treek bij Amersfoort denken toen we daar vroeger met zijn allen gingen wandelen.  Eigenlijk is het te druk voor mij want het natuur gevoel gaat wat verloren met al die mensen en honden.  Rick en ik zijn blij dat we Orion niet mee hebben genomen!

Toch is het een leuke wandeling.  We lopen onder een van de grote bruggen naar de stad en zien een heel aantal eenden. En ik vang me een ongeluk aan Pokemon.  Hier moet ik vaker heen om te spelen! Dit is het leuke van het spel, spelen terwijl je ook beweging krijgt.
Cosmo is doodop als we terug bij de auto zijn dus we hebben geen hond meer aan hem.  Op de terugweg stoppen we bij Whole Foods voor wat boodschappen en avondeten.  Het is vooral druk bij de slager, kennelijk zijn er meer mensen die net als wij gaan grillen.
De narcissen zijn bijna uit!

Thuis heb ik nog een uurtje om lekker buiten in het zonnetje te zitten.  Ik lees Twitter en moet regelmatig hardop lachen ondanks de recentelijke tragedies, waar onze president ons op attent maakte, die nooit plaatsvonden. De humor in 140 karakters van sommige mensen vind ik geniaal, een woord dat ik nooit voor nummer 45 zal gebruiken.

Rick en Chuck willen het erop wagen Deense dog Phil en Orion met elkaar in contact te brengen.  Aan het geblaf te horen weet ik al dat het experiment mislukt is. Phil is drie keer zo zwaar als Orion dus ik ben opgelucht als die ongedeerd weer binnen komt lopen.

 Voor het avondeten gaat Rick biefstuk en worteltjes grillen en ik maak komkommersalade met Franse vinaigrette.  Zo'n lekker zomers maal en dat in midden februari!  Dit is een lang weekend voor ons dus morgen nog een gezellige dag samen. De honden zijn na vandaag uitgeteld, dit moeten we vaker doen!


vrijdag, februari 17, 2017

Terugreis naar huis

Zoals meestal als ik een wekker heb gezet ben ik al ver van tevoren wakker.  Die van zeven uur laat ik gaan, maar om kwart over zeven sta ik op.  Een blik naar buiten en op mijn radar app laat zien dat het vannacht geregend heeft en er nog (veel) meer op komst is.

Wat heb ik gisteren geluk gehad met het weer!  Vandaag zou het een stuk minder leuk zijn geweest om door de stad te lopen. Gelukkig heb ik mijn paraplu nog van Seattle.

Na me gedoucht en aangekleed te hebben pak ik alles weer in en ga dan naar de overkant voor mijn ontbijt.  Bij het Hollywood Café moet ik vijf minuten wachten en dan heb ik een tafeltje. Dit keer bestel ik de gepocheerde eieren met een van hun heerlijke fruit bowls.  Die zit zo vol dat ik hem niet eens op kan!
Als ik terug naar het hotel loop zie ik een taxi staan wachten.  In San Francisco kun je taxi's niet reserveren.  Ik had gedacht een Uber te nemen naar het vliegveld, maar de app zegt dat de dichtstbijzijnde twintig minuten weg is.  Uit ervaring weet ik die tijden niet te serieus te nemen.

Een vogel in de hand is beter dan tien in de lucht en ik vraag de taxichauffeur of hij even op mij kan wachten.  Dat doet hij graag en ik haal gauw mijn bagage.  Die wordt dit keer vriendelijk in de auto geladen en we gaan op weg.

Deze chauffeur is veel aardiger dan degene, die me naar het hotel bracht! Hij is duidelijk allerminst een Trump fan en we praten daarover.  Verder wil hij van alles over de oostkust en Washington weten, want daar is hij nog nooit geweest.  Ook onze honden komen ter sprake en we laten elkaar foto's zien.

Al met al zijn we naar mijn gevoel, ondanks toch wel een aantal files, snel bij het vliegveld. De rekening is weer even slikken maar ik ben ondanks dat ik zoveel reis toch altijd bang te laat te komen en zo ben ik er maar veilig en wel meer dan twee uur voor vertrek.

Het inchecken gaat heel snel en de TSA Pre veiligheidscontrole ook.  Gelukkig hebben ze op dit vliegveld overal stopcontacten dus ik laad mijn telefoon weer op.  Ik koop nog een flesje water en ga dan in rij 2 staan om aan boord te gaan. Die rij wordt steeds langer want veel mensen gebruiken net als ik de United Explorer credit card.

Keurig op tijd gaan we aan boord.  Ik heb een raamplaats in Economy Plus (meer beenruimte, al wordt dat ook steeds minder) en een man zit al in de stoel aan het gangpad. Lange tijd lijkt het of er niemand in het midden zal komen, maar zoveel geluk hebben we niet.

Een oudere man heeft de middelste stoel en de man aan het gangpad vraagt hem of hij misschien in eerste klas wil vliegen.  Ik baal eerst even dat ik niet in het midden zit, maar zie mijn kans schoon als de man in het midden weifelt.  Ik bied mijn raamstoel aan en dan offer ik me wel op om in eerste klas te gaan zitten.

Beide mannen kijken me opgelucht aan.  Ik vraag ze nog of ze het echt menen, maar de man in het gangpad moet werken met zijn collega in eerste klas en de man in het midden wil dicht bij zijn vrouw blijven zitten.  Bijna huppelend baan ik me dus een weg naar voren en wissel van plaats met de collega.

Een van de flight attendants ziet het en behandelt me de rest van de vlucht als een derderangs passagier.  Ik voel me soms als een derde klas passagier van de Titanic.  Ze snauwt nog net niet, maar alles gaat niet van harte, terwijl ze tegen de man naast mij poeslief is. 

Vind ik toch niet professioneel, ze heeft geen idee hoe vaak ik met deze luchtvaartmaatschappij vlieg (vrijwel altijd) en wat mijn status is (op het moment niets, maar met deze reis al ver op weg naar Premier status). 

Voor we opstijgen krijgen we een drankje en opties voor de lunch.  Er zijn vegetarische noedels, kip en zalm met rijst en groentes.  Die flight attendant verzekert zich ervan dat ik de laatste keus krijg ondanks dat ik in de tweede rij zit en de man naast mij gewoon mag bestellen, gelukkig is er nog een keuze. Een frequente bloglezer weet vast al wat ik kies. 

Alleen vertrekken we maar niet.  Er is een mankement aan dit toch vrij nieuwe vliegtuig.  Gelukkig is het gauw verholpen, maar we hebben een half uur vertraging.  De piloot denkt dat in te kunnen halen, maar het duurt zo lang voor we op kunnen stijgen dat we waarschijnlijk toch wat later aan zullen komen dan verwacht.

Het slechte weer rond San Francisco zorgt voor zoveel turbulentie dat we een uur moeten wachten op ons eten. Eigenlijk prima, want zo kom ik weer een beetje in het ritme.  We krijgen eerst een lekkere salade met een broodje en daarna komt mijn zalm met rijst en groentes.  Het gaat er goed in en de vriendelijke van de twee flight attendants zorgt ervoor dat mijn wijnglas goed gevuld blijft.
Als toetje krijgen we frambozensorbet, ook erg lekker.  Dan begint het vliegtuig weer te schudden en moet de bemanning ook blijven zitten.  Mijn wijn schudt inderdaad opeens uit mijn glas, oeps! 

Gelukkig is dat allemaal gauw voorbij en glijden we over de Verenigde Staten. Onder mij zie ik de Rocky Mountains, en dan vlak land met allerlei windmolens.  Op het moment van dit schrijven zie ik allerlei meren onder me.  Jammer genoeg heeft dit vliegtuig geen tv's, maar op Flight Aware zie ik dat we boven Illinois vliegen.
 
Al kletsend online met Rick en de meisjes gaat de rest van de tijd snel voorbij.  Een half uur verlaat landen we op Dulles. Natuurlijk ben ik als een van de eersten uit het vliegtuig, maar we moeten een "people mover" busje naar de hoofdterminal nemen dus de rest van het vliegtuig volgt.

Jammer genoeg zie ik de mensen aan wie ik de eerste klas stoel te danken had niet meer, anders had ik nogmaals bedankt.  Ik voel me zoveel beter dan verkrampt in economy zitten!

Bij de baggage claim staat Rick me al op te wachten.  De arme ziel is alweer verkouden.  Katja is ook ziek en Annette begon op de laatste dag in Maui te hoesten. In het vliegtuig hoorde ik ook heel wat gehoest. Hopelijk gaat het mij dit keer voorbij!

Mijn tas komt al snel en de rit naar huis gaat ook vlot.  Zoals zo vaak na een vlucht heb ik niet veel trek dus Rick stelt voor wat soep te halen.  De avgolemono soep is licht en heerlijk, precies goed.

Intussen geniet ik van mijn hondenbabies.  Beiden zijn duidelijk blij me te zien.  Op een gegeven moment vindt Snickers dat het zijn beurt is en met een paar slagen op Orions neus gaat hij pontificaal naast mij zitten.  Hij is al bijna zestien en ik hoop dat dit katertje nog lang zal leven, zo'n leuke persoonlijkheid!
Natuurlijk voelt het voor mij drie uur vroeger dus ik weet niet wanneer ik moe genoeg ga zijn om te slapen.  Wat een reis was dit maar ik heb genoten van iedere dag!

Een dagje San Francisco

Net voor negenen belt Rick en wekt mij uit een diepe droomslaap.  Dat vind ik altijd het moeilijkst wakker worden, maar ik moet er van mezelf een kwartier later uit.  Ik douche, kleed me aan en loop naar het Hollywood Café aan de overkant.


De afgelopen jaren is dat mijn favoriete ontbijtrestaurant in San Francisco.  Het ligt recht tegenover mijn hotel, makkelijker kan niet.  Ik kan ook meteen aan een tafeltje buiten plaatsnemen.  Ik bestel twee gepocheerde eieren, die met een beetje fruit en natuurlijk sourdough brood worden geserveerd.  Het smaakt me prima en mijn koffie wordt constant aangevuld.

Als ik afgerekend heb ga ik nog even terug naar de kamer en begin dan aan mijn dagje San Francisco.  Ik heb enorm veel geluk want de weersvoorspelling was voor regen en het is nota bene zonnig!  Hoera! Zoveel leuker om dan rond te lopen.

Een plan heb ik niet, maar zie dat de Golden Gate Bridge ook prachtig zichtbaar is.  Die ligt meer dan vijf kilometer verderop en even overweeg ik een fiets te huren.  Dat moet ik ooit nog een keer doen, maar dat gaat teveel van mijn dag innemen.
 
In plaats daarvan loop ik naar het Maritime National Historic Park vanwaar ik goed zicht heb op de beroemde brug. Ik maak een paar foto's en loop dan door het park naar het Ghirardelli Square.  Zodra je daar dichtbij komt ruik je de chocola al.  Ik kan me ervan weerhouden wat zoetigheid te kopen.  Ik ben niet zo'n zoetekauw, een hapje zou al genoeg zijn, maar dit is nooit per hapje te koop.
Er zijn bepaalde dingen in San Francisco, die ik iedere keer weer wil zien. Lombard Street is er een van.  Die heb ik nog nooit in de winter gezien.  Hoewel, de lente is hier al begonnen. Ik loop langs allerlei bloesembomen. 
Onderweg kras ik een andere "must see" van mijn lijstje, de cable car. De weg naar Lombard Street is zo stijl als het maar kan.  Seattle heeft flinke heuvels, maar niets haalt bij San Francisco! Zoals altijd komen er auto's naar beneden op Lombard Street en fotograferen toeristen, waaronder ik, het.
Intussen loopt het alweer tegen lunchtijd en ik loop naar Fisherman's Wharf.  Daar loop ik langs de standjes en wil eigenlijk een cioppino (tomatensoep met vis erin).  De prijzen daarvan zijn helaas niet geschikt voor een lunch.

Uiteindelijk kom ik in het oudste restaurant hier terecht, Alioto's.  Het is boven en heeft mooi uitzicht over de baai.  Ik bestel een broodje Dungeness krab op sourdough brood.  Het smaakt allemaal heerlijk. 
Boudin, de oorspronkelijke sourdough bakkerij, is vlakbij

Na het eten loop ik naar Pier 39 en ga bij de zeeleeuwen kijken.  Er zijn er niet zoveel als ik andere keren gezien heb, maar ze zijn zeer vermakelijk.  De meesten willen op een vlonder, maar ik zie er een paar die heerlijk in hun eentje liggen te zonnen.  Een daarvan doet me echt lachen, zo helemaal ontspannen terwijl zijn vriendjes op de achtergrond ruzieen.
Deze twee plaatjes doen me lachen! 

Panorama met de Golden Gate en Alcatraz

Intussen speel ik ook Pokémon Go en zie opeens heel onbekende nieuwe Pokémon verschijnen.  Het blijkt een nieuwe lading te zijn en die zijn ruimschoots te vangen in dit leuke winkelcentrum aan het water. Ik kijk in een aantal winkeltjes en drink een diet Pepsi om een van de bankjes.
Even kijk ik een grappige jongleur show

Er is een tulpenfestival dus overal die mooie bloemen

Al spelend gaat de tijd snel en voor ik het weet is het vijf uur.  Ik voel mijn maag rommelen, maar het is te vroeg om te gaan eten.  Ik besluit een krabcocktail te halen bij een van de standjes aan Fisherman's Wharf.  Die smaakt heerlijk en de saus erbij is heel bijzonder.  Alleen jammer dat het staande gegeten moet worden.

Mijn plan was om nu een bar te vinden voor een drankje en dan terug te gaan naar het hotel om mijn telefoons op te laden.  Ik vind echter een stoel aan de gezellige bar van Sabella & La Torre. Eddy, de bartender, geeft mij zijn enorme telefoonoplader.  Nu hoef ik niet terug naar het hotel.  Het is zo gezellig hier en Eddy vertelt over zijn zoon, die danser wil worden.

Met moeite onttrek ik me aan deze bar en loop naar Fog Harbor Fish House.  Hier neem ik ook plaats aan de bar, die een stuk minder gezellig is.  Ik weet echter mijn bestelling al, de hele Dungeness krab! Wat een delicatesse is dit toch!  Hij wordt met broccoli en aardappeltjes geserveerd, maar daar heb ik echt geen ruimte meer voor!
Het loopt al tegen negenen als ik een Uber bestel om me terug naar het hotel te brengen.  Ik ben nota bene bijna twaalf uur op stap geweest!  Het is dan ook zo'n leuke stad! 

Wilma brengt me terug naar het hotel waar ik nog even wat tv kijk.  Ik moet van mezelf wel op tijd naar bed, ondanks dat ik toch vreemd genoeg last heb van het tijdverschil met Hawai van maar twee uur. Morgen wil ik nog hier ontbijten voor ik naar het vliegveld ga.

donderdag, februari 16, 2017

Reis van Maui naar San Francisco

Wekkers hoef je in dit hotel niet te zetten.  Alweer ben ik rond acht uur klaarwakker van het geklap met deuren en geklop op deuren van de schoonmaaksters.  Ik heb zelfs mijn fan app aan en nog word ik er wakker door. Je zou denken dat ze niet iedere ochtend op iedere verdieping zo vroeg beginnen, maar kennelijk wel.

Afijn, ik vind het wel best en ga me dan maar aankleden.  Rick belt en maakt zijn verontschuldigingen want het boeket bloemen dat hij voor Valentijnsdag voor mij besteld had is niet aangekomen. Ik had absoluut geen boeket bloemen verwacht! Zo lief van hem! Hij baalt er enorm van dat het nu aan zal komen als ik al weg ben. Hopelijk krijgt hij zijn geld terug.

Bij het koffiewinkeltje bestel ik weer de ijs Americano en de bagel met ham en kaas.  Ik zie ernaar uit eens een ander ontbijt te eten!  Het is ook veel te zout en ik eet er minder dan de helft van. Maar ach, beter dan tijd verliezen in het dure restaurant.

Boven pak ik alles in en ga dan op het balkon zitten.  Dat verveelt echter al gauw.  Dit is echt zo wachten tot ik weg kan.  Ik besluit naar het zwembad te lopen en neem daar een stoel aan de rand van het strand.  Zo zie ik de rustgevende golven en ook de walvissen in de verte. 

Dat is even lekker ontspannen en ik blijf er tot kwart voor elf zitten.  Dan haal ik mijn spullen op en check uit.  Mijn bestelde taxi is er ook al, maar ik wil eerst nog afscheid van Annette nemen. De anderen zijn al vertrokken voor een vliegtochtje dus daar heb ik gisteren afscheid van genomen.

Annette heeft een nachtvlucht vanavond dus zal nog de hele dag hier doorbrengen.  We geven elkaar een hug en dan stap ik in de taxi.  De chauffeur is een aardige en nieuwsgierige geboren en getogen Maui bewoner.  Hij vraagt me de oren van het hoofd waardoor we plotseling bij het vliegveld zijn (onderweg heb ik nog de laatste walvissen zien springen, ik zou ze mee willen nemen!).

Volgens mij is dit mijn duurste taxirit ooit met $100 (inclusief fooi).  Ik had een Uber kunnen nemen, maar durfde dat toch niet aan.  Ik denk dat ik het in San Francisco wel ga doen, want daar is het moeilijk om aan taxi's te komen.

Binnen een paar minuten is mijn tas ingecheckt en kan ik door naar TSA Pre.  Ook dat neemt een paar minuten en dan heb ik zomaar meer dan twee uur voor vertrek.  Mijn maag rommelt wat en er blijkt een restaurant schuin tegenover de gate te zijn.

De bar daar heeft stopcontacten en die heb ik nodig om mijn telefoon op te laden.  Ik bestel een wijntje en een ahi poke, die opperbest smaakt.  Al gauw is het tijd om naar mijn gate te gaan.

Daar duurt het even voor we aan boord kunnen, maar wat ik gehoopt had gebeurt, er zit niemand in het midden in onze rij. Heerlijk, zoveel plaats!

Op de heenweg waren de films gratis, maar nu moeten we ervoor betalen.  Ik wil dolgraag Queen of Katwe zien en betaal dus maar.  Ik krijg er geen spijt van!  Wat een goede film is dat! Ik zou graag weten hoe het verder met haar ging, maar ik kan online maar tot 2014 vinden.
Een bijzonder iets, de schaduw van ons vliegtuig in een prisma

Daarna kijk ik Miss Peregrine's Home for Peculiar Children voor de tweede keer en aan het einde daarvan zetten we de landing in.  De vrouwelijke first officer kondigt aan dat we hopelijk ver voor op schema om kwart voor negen zullen landen.

Dat lijkt ook het geval en de landingsbaan is al in zicht (landen vind ik het engste deel van een vlucht).  We zijn er bijna als het vliegtuig weer optrekt.  Niet veel later kondigt de first officer aan dat er verkeer was op de landingsbaan en er een tweede poging komt.

De landing is niet bepaald zacht en ik ben erg blij weer op vaste bodem te zijn! We taxieen even en dan is het zoeken naar de baggage claim.  Tot mijn verbazing komt mijn tas vrij snel op de band, want ik checkte al erg vroeg in.

Nu is het zoeken naar een taxi en die vind ik al gauw.  Zoals altijd op vliegvelden is er iemand die iedereen naar hun taxi's dirigeert.  "Mijn" chauffeur is niet bepaald de aardigste. Hij laat mij zelf mijn tassen inladen en reageert geergerd als ik mijn bestemming opgeef.

Eenmaal bij het Hyatt Centric Fishermans Wharf snauwt hij dat we er zijn en laat mij weer mijn tassen uit de auto laden. Ik geef hem dan ook maar tien procent fooi.  Meer heeft hij echt niet verdiend en ik hoop een Uber terug naar het vliegveld te nemen.

In het hotel ben ik zo ingecheckt en wordt mijn bagage alvast naar boven gebracht.  Prima, want ik wil in het restaurant nog even wat eten.  Ik bestel de krab en clam chowder in sourdough brood (waar San Francisco beroemd om is) en het smaakt me prima. 
Dan ga ik naar de kamer waar mijn bagage inderdaad al klaar staat.  Het is heel modern met veel stopcontacten e.d., maar ik vind nergens waar ik mijn toilettas kan ophangen.  Ach, zo is er altijd wel iets te klagen, maar ik zie ernaar uit morgen weer even van de City on the Bay te genieten!

woensdag, februari 15, 2017

Dag 4 Maui: De bruiloft!

De schoonmaaksters in dit hotel vinden het zeker niet nodig om stilletjes aan te doen. Ze beginnen ook al om half acht en ik word wakker van het lawaai buiten mijn deur, ondanks dat ik de "Do not disturb" kaart aan de deur heb gehangen.

Ach, zo erg vind ik het ook weer niet want ik begin mijn laatste volle dag hier op Maui maar liefst vroeg. Jammer genoeg is het bewolkt, terwijl er een zonnige dag werd voorspeld.  Ik ga naar beneden en bestel een ijs Americano en een warme bagel met ham en kaas als ontbijt.

Op het balkon eet ik het op en dan belt Rick om mij een fijne Valentijnsdag te wensen.  Onze eerste niet samen sinds we elkaar ontmoetten en ik moet toegeven dat dat me even deed twijfelen om hierheen te gaan.  Rick moedigde me echter aan te gaan en wij hadden ons speciale maal vorige week.


Terwijl ik met Rick sta te kletsen loop ik op de plaats om wat stappen bijeen te krijgen. Opeens zie ik in de verte een paar walvissen springen.  Wat een geweldig gezicht is dat toch! Ik vind mijn uitzicht fantastisch, dat ga ik echt weer missen!

Rick wil graag macadamia noten uit Hawaii hebben en ik heb meer water nodig dus loop naar het winkeltje.  Daar koop ik drie verschillende smaken macadamia noten.  Opeens zie ik ook plumeria haarspelden en elastiekjes.  Die vind ik altijd zo leuk dus neem er drie mee. Plumeria is mijn favoriete bloem hier.

Op de kamer zorg ik ervoor 6500 stappen bijeen te krijgen en maak me dan klaar.  Ik ontmoet Annette in de lobby en we rijden naar het Whalers Village. Vorige keer vonden we daar geen parkeerplaats, maar dit keer is het geen probleem.

Er zijn twee lunchrestaurants om uit te kiezen. De Hula Grill heeft een wachttijd dus we gaan naar Leilani's on the Beach.  Bij beide restaurants hebben wij drie jaar geleden ook gegeten. Annette en ik delen mini loempiaatjes en smullen dan van de ahi poke bowl.

Het weer ziet er intussen niet goed uit.  Gelukkig zitten we redelijk overdekt want de ene na de andere bui komt langs.  Ik bestel nog eens een wijntje en we blijven kletsen aan het tafeltje tot het weer droog wordt.  We vrezen voor de bruiloft vanavond als het zo blijft!

Terug in het hotel gaan we naar onze respectievelijke kamers.  Vrijwel meteen komt de schoonmaakster voor mijn kamer en ik ga dus maar pootje baden in zee. Eigenlijk had ik willen zwemmen, maar daar is het me toch te koel voor.
Als het weer gaat regenen haast ik me weer naar binnen.  Daar is de schoonmaakster net klaar met mijn kamer en er liggen twee hartjeskoekjes met een kaartje op het bed.  Een leuke Valentijnsdag verrassing van het hotel!

Tijd voor mijn douche en netjes aankleden voor de bruiloft.  De bruid, Ingrid, zal om kwart voor vijf naar beneden komen om haar bruidegom, Dan, te zien. Amerikaanse traditie is dat de bruid haar bruidegom niet voor het huwelijk mag zien. 

Dat gaat wat moeilijk als je met zijn allen in een busje naar het strand wordt gebracht, dus dit is een prima compromis. Het is werkelijk prachtig om te zien hoe het bruidspaar elkaar begroet.  Ik fotografeer natuurlijk en het is niet moeilijk om speciale momenten vast te leggen.

Na nog wat familiefoto's worden we in een busje naar Kapalua Beach gebracht.  Daar wachten de bruidsconsultante en de fotograaf ons al op.  Zij leiden ons naar het plekje op het strand waar de bruiloft plaats zal vinden.

We zien nog twee andere stellen, die op hetzelfde strand gaan trouwen.  Ondanks dat er ook gewoon mensen op het strand liggen voelt de ceremonie helemaal prive.  Ik moet toegeven dat dit denk ik wel de mooiste bruiloft wordt, die ik bij heb gewoond.

Er komt een Hawaiiaanse huwelijksvoltrekker, die eerst op zijn grote schelp blaast, zoals ze hier bij ceremonies doen.  Dan zegt hij van alles in het Hawaiiaans, waaronder een gebed.  De ceremonie is verder in het Engels. 

Ingrid en Dan zeggen hun ja woord na van alles beloofd te hebben en dan gaan de ringen aan hun vingers, altijd grappig hoe het opeens wat moeilijker is dat te doen, de vingers net iets gezwollen. Dan mogen ze elkaar zoenen en zijn ze man en vrouw.  Ik ben zo blij voor ze, echt een superleuk stel is het samen!

We toasten met appel cider want alcohol mag niet op het strand.  Dan neemt de fotograaf over en zet ons in allerlei formaties.  Ik heb de hele tijd ook foto's genomen en tot mijn genoegen zijn veel daarvan gelukt.

Dan worden wij gasten weggebonjourd en gaat de fotograaf nog meer foto's van het bruidspaar maken.  Intussen geniet ik van de walvissen, die ik overal zie, en de zonsondergang.  Het is al bijna donker als we terug naar het busje lopen.
 
Dat brengt ons terug naar het hotel en iedereen gaat zich even gauw opfrissen.  Dan treffen we elkaar weer in de bar.  Tot mijn verbazing ben ik, ondanks dat ik mijn foto's nog gauw liet opladen, als eerste vrouw weer beneden.

Dan, Eric en Scott zorgen goed voor me en voor ik het weet heb ik een wijntje in mijn handen. De anderen volgen niet veel later en we toasten natuurlijk op het bruidspaar. Langzamerhand zijn alle ouders er ook.

In het restaurant staat er een tafel voor tien mensen klaar.  We krijgen dezelfde serveerder als zaterdagavond, heel aardig.  Annette en ik delen het sushi voorafje wat erg goed smaakt.  Ik neem dan de ahi nachos, die ook erg lekker smaakt, maar wel erg pittig.  Ik krijg er maagpijn van en Annette redt me met een maagzuurremmer.
Na het eten gaan de meesten nog even naar de bar, maar ik heb hoofdpijn en weet dat het beter is me naar boven te begeven.  Ik neem afscheid van iedereen al hoop ik ze morgenochtend voor mijn vertrek nog te zien.  Deze dagen zijn weer omgevlogen en wat houd ik van dit eiland, maar dat heb ik al gezegd.

Op de kamer zet ik alle foto's online en schrijf dit blog. Het was werkelijk een voorrecht om Ingrid en Dan's bruiloft mee te maken!  Ik ben zo blij dat ik gegaan ben, hoewel ik mezelf eerst voor gek verklaarde. 

Maar hier doe ik de rondleidingen voor, ik heb heel wat getranspireerd om dit te kunnen bekostigen en het was het helemaal waard. Ook Annette nog beter leren kennen was erg leuk. Wij "kletsen" online veel, maar in persoon is het toch ook weer anders.

Alle trouwfoto's staan hier