Ons pleintje nu:

woensdag, februari 28, 2018

Alweer woensdag, deze winter vliegt voorbij!

Het zal vandaag weer een lenteachtige dag worden en ik vind het jammer dat ik nogal wat te doen heb. Het is al vijftien graden als we beneden komen en we doen de achterdeur open. Rick vertrekt naar zijn werk en ik na mijn ontbijt naar de sportschool.

Nog tien dagen voor onze zomertijd ingaat!

Daar doe ik eerst een uur cardio op de ARC trainer. Ik ga daar altijd op omdat ik een hekel heb aan de fans voor in de zaal. Daardoor mijd ik de andere elliptische machines. Ik vind dat niet zo fijn, maar de hardlopers op de loopbanden hebben die fans kennelijk nodig.

Er komt een man binnenlopen en een vrouw rent op een loopband onder een fan. De man loopt gewoon op de fan af en doet hem uit! De vrouw stopt haar routine en vraagt of ze de fan weer aan kan doen want zij heeft er baat van.

De man geeft de fan een klap en noemt de vrouw een "bitch"! Wauw, ik merk dat de anderen in de zaal het ook zien.  Sharon hoort het ook en we zijn eigenlijk te perplex om snel te reageren. De vrouw vertrekt en de man roept haar nog wat na en vertrekt dan ook. Achteraf heb ik het gevoel van alles te hebben moeten doen, maar dit was zo onverwachts!

Als Sharon me komt halen zegt ze dat dit al de tweede keer is dat deze man zich zo gedroeg. Inmiddels is de manager van Anytime Fitness er ook en hij gaat een absoluut laatste kans email sturen aan die man. Ik mag het hopen want je wilt je wel veilig voelen in je sportschool!

Intussen ligt Sharons schoonmoeder van 89 op sterven met uitgezaaide kanker dus dat is ook stress voor haar. Sharon vertelt hoe ze deze vrouw laten lijden. Ondanks dat ze opgegeven is moet ze zich nog wel iedere week laten bestralen, terwijl ze dat zelf niet wil.

Sharon weet dat in Nederland euthanasie wettig is en haar schoonmoeder is nog helemaal bij haar positieven en heeft al gezegd niet verder te willen. Sharon verzucht dat ze tenminste zou willen dat er naar haar schoonmoeder werd geluisterd. Ook dat is namelijk niet het geval, zo triest!

Na het halve uur ben ik klaar met mijn sporten voor vandaag. Het is werkelijk warm (19 graden) als ik naar buiten loop! Thuis neem ik Orion dan ook de achtertuin in waar Mia zodra ze hem ziet ook haar huis uit komt rennen.
De honden zijn duidelijk vriendjes en er wordt weer naar elkaar geblaft en langs het hek gerend. Orion heeft minder uithoudingsvermogen dan Mia en krijgt al gauw dorst. Al heb ik het hek bij de vijver "gemaakt", het lukt me toch niet Orion op tijd ervan te weerhouden er toch weer uit te gaan drinken.
Mia roept ook echt naar Orion

Dit keer worden alleen zijn pootjes nat. Daarvoor heb ik de Paw Plunger, wat een heerlijk ding! Voorheen kreeg ik de poten nooit helemaal schoon waardoor er toch veel modder op het tapijt kwam. Dat is met dit ding een heel stuk minder.

Na mijn douche neem ik Orion mee Vienna in. Met zulk lekker weer heb ik zin in een salade en die ga ik bij Chop't eten. Daar hebben ze nog steeds de Vietnamese bowl met kalkoengehaktballen. Ik geniet er weer van en weet dat ik mijn groentes voor vandaag binnen heb.

Op weg naar huis gooi ik de van vol zodat ik morgen niet hoef te tanken. Dan breng ik Orion naar huis en ga naar Lofty Salon. Gelukkig ben ik daar om twee uur zoals afgesproken, want vanochtend kreeg ik opeens een sms-je dat mijn afspraak voor drie uur bevestigd was.

Dat snapte ik niet dus maar even gebeld. Ik had mijn afspraak voor twee uur gezet online en hoe komt het dan dat er nu opeens drie uur staat? De receptioniste doet alsof ik achterlijk ben. Weet ik dan niet dat die afspraak voor twee uur voor het verven staat en die van drie uur voor het foehnen? Nou nee, dat had ik er zo een, twee, drie niet uit opgemaakt. Zo dom van mij (vond zij het duidelijk)!

In ieder geval staat Carmen klaar om mijn haar te kleuren bij aankomst. Ik krijg ook weer een lekker wijntje en zo gaan de vijfenveertig minuten dat ik de kleur moet laten intrekken snel. Ik laat mijn haar nog steeds uitgroeien dus heb nog geen knipbeurt nodig. Misschien volgende keer, want Mona heeft duidelijk zin wat meer vorm aan mijn kapsel te geven.

Bij de salon bloeien de narcissen al

Het is nog steeds warm als ik naar buiten kom. Ik doe mijn jas zelfs uit als ik ga winkelen bij de Giant. Rick heeft een lijstje met benodigdheden gegeven, want hij gaat vanavond koken. Gelukkig vind ik ze allemaal vrij snel. Ik neem ook meer katteneten mee, met Zorro hier gaat dat extra snel.

Als ik thuiskom is Mia weer buiten en Orion en zij rennen nog een keer lekker. Dit is de manier om Orion zijn beweging te laten krijgen! Ze zijn echt dol op elkaar, zo schattig! Ik ga dit keer echter niet de tuin in en Orion komt al gauw terug om bij mij te zijn. Zo lief, maar soms ook wel ergerlijk.

Rick komt thuis en maakt zijn befaamde omeletten als avondeten. Die zijn flinterdun en gevuld met drie kleuren paprika, ui, champignons, gerookte zalm en kaas. Met een beetje sambal Oelek is het een zeer smakelijke maaltijd!

Morgen ga ik mijn jongste zien, want ik mis haar! Dat is ook alweer bijna twee maanden geleden sinds ik Saskia zag. Zij heeft het druk! Hopelijk valt het weer mee, want er wordt regen voorspeld en ik vind het niet fijn daarin te rijden. Maar niets weerhoudt me ervan de rit te maken!

5 reacties:

Anja L. zei

Wat een rare vent is dat in de sportschool!
Het is echte hondenliefde tussen Mia en Orion. Grappig hoor, alleen jammer dat jij er altijd bij moet zijn.
Die omeletzag er lekker uit, compliment voor Rick.
Fijne donderdag.

Petr@ zei

Erg triest voor Sharons schoonmoeder! Vooral de behandelingen die ze krijgt en helemaal niet wil. Ik begrijp alleen niet helemaal van wie ze die bestralingen moet. Kan ze er niet voor kiezen gewoon niet te gaan?

De omelet zag er heerlijk uit. Ik ben zelf een hele slechte omelet bakker.

Veel plezier bij Saskia!

Anoniem zei

Moeten bestrlaen? Dat heb ik nog nooit meegemaakt. Als de patient het niet wil gebeurd het niet. De familie kan dat gesprek met de arts aangaan, misschien voor een palliatief consult vragen. Er zit vast meer achter dan dat het hier klinkt. Een patient behandelen die niet wil is zonder consent.
Groetjes, Annemiek

Marion2 zei

Wat een temperatuurverschil met hier. Het is nu midden op de dag en 5 graden
onder nul. Met een heel harde oostenwind erbij. Ik fiets altijd overal naar
toe, maar moet zeggen dat ik er nu soms tegenop zie (doe het wel vanwege de
beweging).

Ik heb mijn oudsten sinds Kerst niet meer gezien. Ze wonen niet naast de deur
en hebben het allebei vreselijk druk met amper vrije tijd. Begrijpelijk dus,
maar leuk is anders. Soms doe ik hetzelfde als jij: ik rijd er gewoon heen
(en eet met ze, want dat moeten ze toch). Veel plezier morgen!

Petra zei

@Anja - Ja, ik kan me voorstellen dat die vrouw zich niet meer veilig voelde.

@Petra - Het is Sharons schoonfamilie die erop staat en niet naar de arme vrouw luistert.

@Annemiek - Inderdaad, het is niet de medische wereld, maar de schoonfamilie van Sharon, die haar schoonmoeder forceert toch maar te gaan. Inderdaad, ze moeten van een professional horen dat ze er echt geen baat meer bij heeft.

@Marion - Gek he, hoe onze kinderen ons eigenlijk als vanzelfsprekend nemen. Ik word me steeds meer bewust dat het leven vergankelijk is.