Over heel goed medisch nieuws

Het heeft vannacht weer geplensd en regent nog steeds. Rick staat op zijn gewoonlijke tijd op en dit keer moet ik er ook eerder uit. Na mijn koffie en wortelbrood met smeerbrie maak ik me klaar om naar de KNO arts te gaan. Rick brengt me nog een keer, omdat ik niet helemaal zeker weet of ik nog zo'n spuit in mijn oor moet krijgen. Ik hoop het niet, maar ik luister natuurlijk wel naar de expert als die het nodig vindt.

Eenmaal aangekomen bij Fairfax ENT blijkt vorige week mijn afspraak per ongeluk op 5 augustus gezet te zijn in plaats van vandaag. Gelukkig kan ik wel terecht, want ik heb geen zin om weer terug te moeten komen. Eerst krijg ik de gehoortest voor mijn rechter oor en ik hoor inderdaad meer piepjes dan vorige week. Dat wordt bevestigd, de gehoortest laat zien dat mijn rechter oor alle frequenties registreert. Ik zou wel een vreugdedansje willen doen!

Dr. Blank vindt gelukkig ook dat er niet nog een prik nodig is, al legde de verpleegkundige de benodigdheden ervoor wel neer. Ze kijkt in mijn oor en ziet nog een heel miniem klein openingetje in mijn trommelvlies van de injectie, maar dat moet volgens haar snel helen. Het beinvloedt mijn gehoor duidelijk niet. Nu moet ik nog mijn MRI laten doen en dan weer een afspraak maken. Die MRI kan ik pas afspreken als mijn COVID-19 test terug is, dus hopelijk is dat snel. Wat ben ik blij dat Dr. Tandeciarz mij onmiddelijk steroiden voorschreef!

Opgelucht en blij stap ik Ricks auto weer in. Hij zit aan een belangrijk telefoontje over het project waar hij zo'n moeite mee heeft. Ik luister mee en vindt dat de vrouw waar Rick mee spreekt, een manager of sales rep, erg goede vragen stelt. Heel gericht en duidelijk bezorgd dat het Rick zoveel stress heeft gegeven. Ik merk aan Rick dat hij dit medeleven ook erg waardeert en ze bespreken hoe het nu verder moet.

Eenmaal weer thuis ga ik toch nog maar even mijn uur op de plaats hardlopen. Dan neem ik de stoomreiniger uit de kast en maak de houten vloer ermee schoon. Dat is weer hard nodig met Orions modderpoten. Vervolgens neem ik de keuken en de badkamers onder handen. Stofzuigen en afstoffen hebben we eerder deze week al gedaan.

Al doende merk ik wel dat dit alles mijn fibromyalgie pijnen doet opleven, waardoor mijn energie snel op is. Dat kan ook komen omdat ik het schoonmaken laat tot het slecht weer is en ik dan sowieso al meer pijn heb. Ik hoop maar dat het schoonmaakbedrijf binnenkort terug kan komen. Toch geeft zo'n zelf gedaan schoon huis wel veel voldoening. 

Rick en ik eten samen lunch en mijn salade gaat er weer goed in Rick gaat daarna zijn vader virtueel helpen met een computer probleem. Ik besluit ondanks het regenachtige weer toch even wat Pokemon Go te gaan spelen en bloemenfoto's te maken in het centrum van Vienna. Ik neem Orion mee, die vindt het altijd prima in de van.

Het was heel even zonnig, maar terwijl ik de stad inrijd begint het weer te regenen. Het zorgt wel voor mooie bloemenfoto's met al die druppels. Aangenaam vertoeven is het niet buiten, maar zo ben ik er toch even uit. Gisteren ben ik alleen maar even met Rick meegegaan om avondeten op te halen en ik wil toch echt wel vaker het huis verlaten op een dag. Die kleuren van de bloemen doen me iedere keer weer goed. Jammer genoeg zijn er steeds minder, maar nu bloeien ook sommige rozen en irissen.

Nu is mijn energie helemaal op en ik ga thuis op mijn luie stoel Bed & Breakfast afleveringen van vorig jaar kijken. Allemaal weer erg leuk, maar wat me opvalt telkens weer is dat mensen met hun schoenen aan op de bedden gaan liggen! Jakkes! 

In een van de afleveringen heeft een Amerikaanse met haar dochter een B&B en vraagt haar gasten sloffen aan te doen. Dat vinden die mensen maar wat raar. Hier dragen we dus nooit schoenen in huis. Sommige mensen houden ze aan bij een feestje, maar de meesten parkeren hun schoenen bij de deur. 

Orion slaapt zo lief met zijn Lammie

Rick komt helemaal blij uit zijn kantoortje. Eindelijk zijn de software problemen waar hij zo mee kampte opgelost. Ik voel zijn opluchting! We houden ons happy hour en dan komen Saskia en Justin weer voor een paar dagen. 

Zij voelden zich opgesloten in Saskia's appartement wat ze alleen verlaten om een keer per week boodschappen te doen. Het is natuurlijk weer heel gezellig ze hier (zoveel mogelijk op gepaste afstand) te hebben. Ze hebben beiden een Nintendo Switch en spelen Animal Crossing. Ik ben benieuwd of ik dat leuk vind want Christine raadde mij dit spel ook aan. 

Voor ons avondeten haalt Rick veganistisch eten van Sunflower voor de kinderen en Turks van Istanbul Blue voor ons. Het is allemaal erg lekker en daarna kijken we naar Animal Crossing op onze tv. Het ziet er erg leuk uit, maar ik zie het meer als een verjaardagscadeau voor mij, want nu komt de zomer eraan en ga ik echt niet binnen spelletjes spelen. Het is wel heel erg gezellig om de kinderen weer hier te hebben.

Over dinsdag

En weg is de zon ook weer. Het is donker in de kamer en als om acht uur mijn telefoon gaat ben ik nog maar net wakker. Het is de verpleegkundige van mijn dokter. Hij vertelt dat ze het laboratorium gaan bellen want ik had allang de uitslag van de COVID-19 test moeten hebben. Ik had gisterochtend ook gecheckt of de uitslag misschien al binnen was. Twee tot drie dagen zeiden ze en het is nu meer dan een week.

Gisteravond verloor ik een contact lens (ik draag zuurstofdoorlatende harde lenzen). Rick en ik zochten de hele badkamer af, maar niets. Echt balen want ik wil niet naar een oogarts nu en zonder zie ik stukken slechter. Als ik beneden mijn koffie aan het drinken ben hoor ik opeens een kreet van boven. Rick ziet iets glinsteren op het tapijt aan de voet van ons bed. En jawel, heel opgelucht pak ik de contact lens op. Hoe dat ding daar terecht is gekomen is me een raadsel, want ik had mijn kleding al in de badkamer uitgeschud. Enfin, happy dat ik hem terug heb.

Als ontbijt maak ik eens iets anders. We hebben koolhydraat arm wortelbrood en ik doe er een paar plakjes Goudse kaas op. Het smaakt erg lekker! Ik heb net wat meer van dat brood besteld dus dit ga ik vaker eten. 

Dan is het weer tijd voor mijn cardio. Dit keer is het te koel en somber om het buiten te doen. Het gaat wel vlot en na iets meer dan een uur ben ik klaar. Rick neemt even pauze om zijn vader te bellen. Die klinkt een stuk beter dan zondag, maar dat alles bergafwaarts aan het gaan is, is wel duidelijk. Toch staat Dad er volgens Carol, zijn vriendin, nog op om auto te rijden, want als hij zit heeft hij geen pijn en hij is zo dol op zijn huis aan het meer. Ik kan het me goed voorstellen, niet meer autorijden is een grote stap, maar hopelijk ziet hij op tijd in wanneer het echt niet meer kan. 

Na ook nog met zijn zus gesproken te hebben gaat Rick terug aan het werk. Ik neem mijn douche en maak dan vast mijn lunch salade. Om half een heb ik mijn wekelijkse lunch met Judith in Maine. Het wordt weer heel gezellig en voor we het weten is het na half twee en moet Judith weer aan het werk. 

Een half uurtje later is Rick vrij. Alle managers hebben hun teams vanaf twee uur vanmiddag vrij gegeven om Cinco de Mayo te vieren. Het is een welverdiende vrije middag. We besluiten een film te gaan kijken en al zoekend komen we The Queen's Corgi tegen. Het voorproefje vinden we leuk, dus dit wordt hem. Wat een grappige film is dat! Zo te zien van Belgische makelij en we moeten hardop lachen om de Trump figuur.

Daarna kijk ik nog even Boer Zoekt Vrouw, terwijl Rick zijn computerspel speelt. Orion vermaakt zich met uit het raam kijken en honden, die langs komen, worden natuurlijk weggeblaft. Over de Boer Zoekt Vrouw aflevering kan ik kort zijn. Volgens mij komen alle boeren de volgende aflevering alleen. 

Het is vandaag Cinco de Mayo, een Mexicaanse feestdag, die meer hier in de VS wordt gevierd dan in Mexico zelf. We willen dus Mexicaans eten vanavond en bestellen dat van een van onze favorieten, Rango's. Daarin zijn we niet de enigen dus we moeten bijna twee uur wachten voor het klaar is. Er staat een hele rij auto's om af te halen. Het is zeker de moeite waard want hun Spaanse vissoep en garnalen met tomaat en paprika smaken voortreffelijk. Ricks quesadilla en fajita's zien er ook erg appetijtelijk uit. 

 

En nu regent het weer en zal dat morgen ook de hele dag doen. Bah! Ik voel me dan meteen minder lekker en dat sombere doet mijn humeur ook niet goed. Maar goed, donderdag schijnt de zon weer zullen we maar denken. Allemaal een heel fijne woensdag gewenst.

Over een mooie maandag

Ondanks de vrolijke zon buiten laat ik Rick om zeven uur opstaan en doezel ik nog een uurtje verder. Het heeft vannacht enorm geonweerd, maar daar is geen teken meer van en het is zo vroeg al 17 graden. Ik drink mijn koffie dan ook op het deck met een ei en wat worteltjes als ontbijt. 

Maandag is een gewichten dag, maar eerst moet ik aan mijn cardio. Ik begin binnen en Orion heeft nu een nieuwe taktiek. Hij gaat vlak voor me staan en heel zacht piepen. Natuurlijk kan ik daar niet tegen en geef hem een botje. 

Als Rick terugkomt raadt hij mij aan voor het huis te gaan "rennen". Daar is het inderdaad heerlijk en dat helpt mijn gemoed zo erg! De gewichten hef ik wel binnen en alweer ben ik zo blij met Sharons wekelijkse emails. Brein op nul en gewoon instructies volgen, dat is hoe ik zo'n half uur overleef. Zonder zou ik denk ik niet zo gedisciplineerd zijn. 

i

Als ik klaar ben douche ik en ga dan onze maandagse boodschappen doen. We hebben niet heel veel nodig en ik hoef alleen naar Whole Foods. Op het moment neem ik mijn tas niet mee, enkel mijn debit kaart. Ik denk alles te hebben en ga op weg. Eenmaal bij de winkel heb ik die kaart dus niet mee! Het was een gedachte en geen actie. Ik rijd terug naar huis om hem op te halen, gelukkig maar vijf minuten enkele reis, maar toch. 

Bij Whole Foods zijn ze erg streng waardoor ik me hier relatief veilig voel. Een voor een mogen we naar binnen met een karretje dat grondig schoon is gemaakt. Het is op dit tijdstip ook makkelijk afstand te houden en ik houd me aan de eenrichting gangpaden. De meeste mensen doen dat ook en ik zie niemand zonder mondmasker. Met ingredienten voor onze lunches en avondeten ga ik niet veel later huiswaarts.

Rick heeft het eindelijk eens minder druk en tijd voor een lunchpauze. We eten onze salades gezellig voor het huis op. Ik heb zeker mijn favoriete salade uitgevonden en er zijn niet veel restaurants, die eraan kunnen tippen. Ik mis alleen de bloemkool rijst bowl van Zoe's Kitchen enorm. Ik hoop echt dat die weer open gaan zodra het mag. 

Als ik klaar ben ga ik op het deck zitten en mijn teennagels van glitter nagellak voorzien. Het is absoluut niet wat Phuong zou doen, maar het kan ermee door. Nu mijn vingernagels nog, want ik begin weer te bijten, een grote reden waarom ik ze altijd laat doen. Hopelijk helpt zelf nagellak aanbrengen daar ook tegen, want ik bijt dan tot bloedens toe. Ik weet het, niet goed, maar kennelijk iets waar ik mijn leven lang last van zal hebben.

Terwijl ik hier zit komt ons cardinaaltje weer op bezoek. Hij is zo mooi rood! Ik krijg een concert te horen, maar dit keer maak ik een foto. Na de kolibrietjes zijn dit echt mijn favoriete vogels hier. Het is ook terecht de staatsvogel van Virginia. Hun lied is erg herkenbaar, maar als je goed luistert hoor je de verschillen tussen de individuele vogeltjes. Die van ons herken ik meteen. 

De prachtige azalea's van de buren steken boven ons hek uit

Tegen tweeen ga ik naar binnen en zet met mijn VPN de live NOS uitzending van de 4 mei plechtigheden aan. Waarom ik die niet zonder VPN mag zien snap ik echt niet. Maar goed, daarvoor betaal ik voor de service. Ik vind het werkelijk heel indrukwekkend wat ik allemaal op mijn scherm voorbij zie komen! 

Die helemaal lege Dam, de mooie verhalen bij de kransleggers, die er anders in persoon waren geweest en helemaal de historische toespraak van de koning. Ik ben dankbaar dat ik het van zo ver kon meemaken, heel indrukwekkend! 

Mijn grootvader is aan de Burmese spoorweg gestorven, dus de krans voor de mensen in Nederlands Indie deed me het meest. Er is heel veel nare Tweede Wereldoorlog geschiedenis in onze familie, doorwerkend tot mijn ouders. Ik vond dat deel van de speech van koning Willem Alexander dan ook het treffendst. Voor velen van ons heeft het onze levens ook zwaar beinvloed en ik vond het mooi dat hij zijn eigen overgrootmoeder noemde. Enfin, ik moest wel even een traantje wegpinken. 

Het is me wat te koel in de schaduw op het deck dus ik verplaats me naar voren. Daar ga ik op mijn vlinderbankje zitten en heb een gezellige lange video conversatie met Annette. Heel lang zelfs want de zon is al achter de huizen verdwenen als ik weer naar binnen ga. Dit was voorlopig weer de laatste buiten zit dag zo te zien. Misschien gaat het donderdag lukken, maar het blijft koud voor de tijd van het jaar. 

Voor ons avondeten hebben we Ricks heerlijke omeletten. Hij vult ze met verschillende kleuren paprika, ui en champignons en we hebben er gerookte zalm bij. Het is altijd weer een makkelijke maaltijd en een grote lekkernij! Zo maken we ook de eieren op voor ze over datum gaan. 

Tot Orions grote ontsteltenis gaat Rick daarna met de stofzuiger over "zijn" kamer, de woonkamer. Het is weer hard nodig, onvoorstelbaar hoeveel hondenhaar er in een paar dagen valt. Rick doet ook nog even de keuken en dan kan ik morgen er weer met mijn stoomapparaat aan de gang. En zo eindigt deze maandag, allemaal een fijne dinsdag gewenst!

Over een druk weekend

Zaterdag

Eindelijk belooft het een zomerse dag te worden vandaag! Rick en ik gaan er voor ons doen vroeg opuit voor ons Starbucks ontbijt. Misschien dat er daarom niet zo'n lange rij staat. 

Terwijl we wachten belt de garage waar de van wordt nagekeken dat ze de band kunnen maken en dat die over een half uur klaar zal zijn. Dat is goed nieuws wat ons heel wat dollars scheelt. Ze zullen bellen wanneer dat het geval is. 

Dan spelen wij intussen wel wat Pokemon Go en genieten van onze koffies en egg bites. Bij het brandweerstation dat wordt bemand door vrijwilligers zien we dat die even in de watten worden gelegd met spandoeken en borden ervoor. 

Ze krijgen ook veel gratis maaltijden, net als de andere essentiele werkers in de ziekenhuizen, bij de politie, in de supermarkten en ook gezinnen, die het nu heel zwaar hebben. De admin van de Vienna VA Foodies Facebook groep coordineert het allemaal en wij leden donere

n. Het geeft een goed gevoel hieraan mee te werken.

We hebben een aantal dingen nodig van de Giant dus Rick offert zich op om de winkel binnen te gaan. Ik wacht in de auto en Virginia Tire and Auto belt dat de van klaar is. Die halen we dus op want we kunnen hem later vandaag goed gebruiken.

Thuis ga ik aan mijn tienduizend stappen, dit keer op het deck. Het valt me op hoe enorm groen het om me heen is. Wat dat betreft is de regen wel goed. De kolibri voeder is bijna leeg dus ze komen vast langs, maar tot nu toe heb ik er nog geen gezien.

Tegen twaalven gaan we met andere buren naar buiten om de Blue Angels en Thunderbirds te zien of horen overvliegen. Zij doen dat om het medisch personeel te eren. We hadden ergens heen moeten gaan met minder bomen want we horen ze wel, maar zien ze niet. Anderen zagen ze wel staande bij de basisschool vlakbij. We waren ook wat huiverig voor veel mensen bij elkaar dus ach, we hebben ze gehoord.

Rick kocht een aantal mooie boeketten bloemen bij de Giant. Een met chrysanten, een met gemengde bloemen en een met verschillende kleuren rozen. Die laatste vind ik zo mooi! Ik ben niet zo'n rode rozen fan, maar wel de andere varianten.

Na het mislukte Blue Angels avontuur is het lunchtijd en we gaan een salade halen bij Cava. Die wordt naar de van gebracht en we eten hem, zittend op een muurtje ver van iedereen, met smaak op. Hier draagt vrijwel iedereen een mondmasker, ook gewoon rondlopend. De onze moeten we natuurlijk wel afdoen om te eten.

De reden waarom we de van nodig hebben is dat we onze geraniums weer op het deck en voor het huis willen zetten. We gaan hiervoor naar een openlucht kwekerij, die de prachtigste bloemen verkopen. Wij kiezen twaalf mooie potjes met geraniums voor het deck en twee grote bakken voor voor het huis. De neiging is groot meer bloemen te kopen, zo mooi allemaal!

Met vereende krachten verwijderen Rick en ik de oude kokos bloembakken en plaatsen de nieuwe erin. Iedere bak krijgt vier geraniumplantjes. Verschillende kleuren roze en rood, het staat weer zo vrolijk! Als nu het warme weer eens aan zou houden!

Rick praat met zijn vader en daar gaat het echt niet goed. Zo naar om dan zo ver weg te zitten. Als Carol, Dads vriendin, er niet was zou Rick denk ik al in Michigan zijn, maar hij kan haar gezondheid  niet op het spel zetten en Ricks vader wil er ook niets van horen. Gelukkig staan Rick en Lisa, zijn zus, op een lijn en op een gegeven moment zullen ze toch naar het noorden willen reizen.

Het is eindelijk weer lekker genoeg om een happy hour in de hot tub te houden. We snijden wat Poolse worst in plakjes en vullen een bakje met gemengde noten als borrelhapjes. Het water is weer heerlijk en we houden het een uurtje uit voor we het beiden te warm krijgen.

Voor ons avondeten bestellen we Thai's eten van Neisha Thai, een van de restaurants waar we graag naar toe gaan gewoonlijk. Rick gaat het halen en het is erg lekker.

Alleen is de papaya salade, die ik mild had besteld, zo pittig dat mijn mond in brand staat. Jammer genoeg kan ik daar niet meer tegen, dus ik eet er verder niet van, wetend dat ik er anders morgen spijt van krijg.

Het was een leuke en volle dag, eens kijken wat de zondag ons gaat brengen.

Zondag

Om acht uur schrik ik wakker, waarvan weet ik niet. Ik wek daar Rick ook mee dus we staan maar op. De zon laat zich vanochtend niet zien, maar de temperatuur is zeer aangenaam.

Dit keer bestel de egg white bites van Starbucks. Hun niet drive thru filialen zijn weer open voor online bestellen en buiten ophalen dus de rij voor de drive thru is een stuk korter. Die stond regelmatig meer dan tien auto's lang!

Na ons gewoonlijke Pokemon Go rondje gaan we nog even snel naar Garden Masters waar we gisteren onze geraniums kochten. We hadden te weinig potgrond en kopen daar nog een zak van. Die legen we gauw in de geranium bakken want er dreigt regen.

Terwijl ik op het deck hardloop begint het inderdaad teegenen. Gelukkig kan ik ook droog staan en doorgaan, want het is zoveel leuker buiten. Na afloop stof ik alles boven en beneden af en Rick stofzuigt boven. Dan maken we ons presentabel om lunch te gaan halen. 

Vandaag behaal ik een gewichtsmijlpaal: ik weeg veertig Amerikaanse ponden (iets meer dan 18 kilo) minder dan twee jaar geleden dus dat is iets waar ik heel blij mee ben. Ik voel me ook zoveel beter met dit koolhydraat arme dieet. Zelfs de fibromyalgie pijnen lijken minder. Hieronder een toen foto van Katja's bruidsshower in april 2018 en de nu foto van vandaag. 

We halen dit keer een salade van Subway als lunch, maar die is niet door elkaar gehakt zoals gewoonlijk. Het smaakt nog best, maar niet zo lekker als de "chopped" versie. Volgende keer gaan we opbellen om zeker te zijn dat ze dat wel doen.

Dan is het tijd om iets nieuws te leren, het bijkleuren van mijn uitgroei. Ik heb de ingredienten daarvoor al meer dan een week, maar moest even moed verzamelen. Mona raadde een YouTube video met instructies aan en ik volg ze stap voor stap voor het mengen van de vloeistoffen.

Dan ga ik voor de spiegel aan de gang met het kwastje om de kleur aan te brengen. Ik doe de zijkant en voorkant en dan vraag ik Rick de achterkant te doen. Dat gaat alleen niet goed want als ik mijn haar na een half uur was blijkt er achterop mijn hoofd nog zoveel grijs te zijn dat het goed zichtbaar is.

We hebben hard wijn en bier nodig dus gaan eerst even naar Total Wine and Beverage. Rick haalt de benodigdheden en zo kunnen we weer even vooruit. Dan besluit ik dat de rest van mijn haar ook gekleurd moet worden.

Gelukkig is er nog genoeg verf over. Dit keer ga ik op het deck zitten waar het licht beter is en Rick goed kan zien waar nog grijs zit. Iets meer dan een half uur later was ik de kleur er weer uit en dit keer is alles wel gelukt. Ik kan er weer zo'n zes weken mee door.

Het is inmiddels 27 graden en dus heerlijk op het deck. Ik geniet van ons cardinaaltje en zie voor het eerst dit seizoen een kolibri bij onze voeder. Dat ze er zijn wist ik al want ik moest vandaag nektar bijvullen. Zo leuk zijn ze toch iedere keer weer.

Vandaag leerde ik weer eens elke dag te leven alsof het je laatste kan zijn (al vind ik dat op het moment niet altijd even makkelijk). Een actief lid van een Nederlandse online groep vrouwen waar ik al meer dan twintig jaar bij hoor overleed vanochtend plotseling. Veel te jong was zij, twee dochters en een man achterlatend. Rick en ik hebben hen vorig jaar in San Francisco ontmoet en samen een gezellige avond gehad. Het laat me maar niet los, zo verdrietig!

Als groep wordt er meteen een Tikkie opgezet, maar daar kan ik niet aan meedoen. Gelukkig meen ik me te herinneren dat een andere vriendin uit die groep Paypal heeft. Dat blijkt het geval en ik maak daar geld mee over wat zij meteen overschrijft naar de Tikkie. Wat een bijzondere uitvinding is internet bankieren toch!

Voor ons happy hour heb ik eens een andere cocktail, suikervrije gin en tonic, ook erg lekker. We hebben er in prosciutto gewikkelde mozzarella rolletjes bij en genieten ervan op het deck. Jammer genoeg wordt het de komende dagen weer koeler, maar er is een stijgende lijn. We vergeten dat het pas begin mei is.

We halen ons avondeten van Viet Aroma. Vietnamees blijft een van mijn favoriete cuisines. Ik zondig met een van hun heerlijke mini loempiaatjes als voorafje. Rick en ik hebben hetzelfde hoofdgerecht, vier gegrilde spiesjes met verschillende vleessoorten en garnalen, die we met groentes in geweekt rijstpapier rollen. Het smaakt allemaal weer voortreffelijk!

Vanavond krijgen we onweer na onweer over ons heen. Arme Rick moet in de donder en bliksem Orion uitlaten. Dat gebeurt in de lente als de warme lucht met de koudere lucht botst hier. En zo is er weer een weekend voorbij, ze gaan veel te snel! Allemaal een heel fijne week gewenst!

Over inderdaad een lekke band

Het regent nog steeds bij het opstaan. Rick moet vanochtend om half negen beginnen dus hij gaat zijn Starbucks koffie vroeg halen. Ik ga gezellig mee want die nitro brew kan ik niet voorbij laten gaan. Ik heb er de egg white egg bites bij. Even een traktatie is fijn met dit snertweer.

Rick begint aan zijn dag vol conference calls en ik aan mijn hardlopen op de plaats. Het is altijd weer een heel fijn gevoel als ik mijn Fitbit voel trillen en het "vuurwerk" voor 10000 stappen gehaald afgaat. Ik heb trouwens heel wat spierpijn van Sharons routine gisteren dus dat was een goede. 

Als ik klaar ben met sporten zie ik zowaar af en toe de zon tevoorschijn komen. Dat stemt toch weer vrolijker, ik kan het niet ontkennen. Ik heb een heel grondige hekel aan regenachtige dagen, hoe gezellig kaarsen e.d. ook zijn. Zal ook wel met de ergere fibromyalgie pijnen te maken hebben.

Vrijdag is meestal een dag waarop we samen ergens lunch gaan halen. Rick heeft echter nauwelijks pauze dus hij eet thuis. Ik heb juist een gerecht gevonden bij Noodles & Company waar ik enorme zin in heb om te proberen.

Het zijn courgette noedels met een truffel kaassaus, champignons en Parmezaanse kaas. De Noodles & Company in Vienna blijkt alleen plotseling gesloten. Een paar dagen geleden nog hadden ze grote "we're open" borden staan.

Nu heb ik mijn zinnen echter echt op dit gerecht gezet en ik zie dat het filiaal in Falls Church, vijf kilometer verderop, wel open is. Daar brengt een medewerker met mondmasker en handschoenen het eten naar de auto en zet het op de achterbank.

Thuis doe ik het allemaal in een bowl en was daarna mijn handen grondig. Het gerecht is de omweg helemaal waard. Deze houd ik erin en ga ook meer van hun gerechten met de courgette noedels proberen.

Mijn van heeft inderdaad een lekke band. Als we hem proberen op te blazen horen we de lucht er zo weer uitkomen. Hoe dat nu weer komt? Rick heeft pas aan het einde van de middag tijd om mee te gaan om de van weg te brengen dus ik besluit vanmiddag nergens heen te gaan.

Als Orion in de achtertuin rent met Mia maak ik wat foto's van de azalea's daar. Als iemand weet welke plant de derde foto is hoor ik het graag. Ik kan de naam ervan nergens vinden.

Om drie uur heb ik afgesproken met Sara voor een Zoom video call. Wij hebben elkaar alweer maanden niet gezien dus meer dan genoeg om over te praten. Sara heeft een heel online leven nu. Zoom yoga klas, tekenklas, happy hours en meer, ze heeft er een agenda vol mee.

Na een uur moet ik afscheid nemen, zodat de van nog voor sluitingstijd naar Virginia Tire & Auto gebracht kan worden. Rick heeft net een pauze en we rijden naar de garage. Morgen zal gekeken worden of de band gemaakt kan worden of dat er een nieuwe op moet worden gezet.

Natuurlijk hoop ik het eerste, maar ik heb er een hard hoofd in. Nu de van toch bij de garage is laat ik ook maar meteen de verplichte uitlaatgassen inspectie doen. Als ik hem ophaal zal hij flink gedesinfecteerd worden! "Never a dull moment," verzuchten Rick en ik!

Rick gaat nog een uurtje aan het werk en komt blij dat het weekend is na weer een superdrukke week uit zijn kantoor. We genieten samen van een cocktail en dan bestel ik eten van Passion Fin. Daar maken ze sushi rollen zonder rijst en er staat soft shell krab als voorafje op het menu.

Rick haalt zijn maal van Inca Social, een Peruviaans restaurant. Dat is een heel goed restaurant, maar Rick is minder bezorgd om koolhydraten dan ik. Ik kan daar namelijk niets low carb genoeg vinden voor mij.  Het wordt een heerlijk maal. Die soft shell krab ga ik vaker bestellen!

Rick gaat beneden ontspannen met een film, maar ik ben daar te moe voor. Dat komt dit weekend wel weer voor mij. Deze week is snel voorbij gegaan. Ik kan niet zeggen dat het de leukste week ooit was, maar wel met een paar heel nieuwe ervaringen. Allemaal een heel prettig weekend gewenst!