Ons pleintje nu:

dinsdag, juli 09, 2013

De terugreis naar huis

Om tien voor half acht gaat Ricks wekker en ik ben nog lang niet klaar om op te staan!  Maar ja, dat moet wel, want we hebben een vlucht te halen.  Gauw neem ik een douche en pak mijn laatste spullen in.

Rick en Katja hebben nog van alles te doen.  Saskia en ik wilden heel graag weer bij het Hollywood Cafe ontbijt eten, maar helaas is daar geen tijd voor.  Gisteren hebben we vlakbij ons hotel ook een Starbucks ontdekt en met Kai en Saskia loop ik daarheen.  Rick en Katja hebben hun bestellingen al gegeven.
Zoals altijd staat er een rij in de winkel, maar we zijn toch al vrij snel aan de beurt.  Natuurlijk hebben we wel vijf drankjes en eten en ik zie de minuten wegtikken.  Ons vervoer naar het vliegveld zal om half negen komen en om tien voor half negen zijn we terug bij het hotel.
Daar zie ik een auto met chauffeur staan, die veel te klein is om onze bagage te herbergen.  Ik vrees dus het ergste.  Rick gaat polshoogte nemen en gelukkig is dit niet ons vervoer naar het vliegveld.  Terwijl de kinderen en ik alle bagage naar beneden slepen, checkt Rick waar ons vervoer blijft
Precies om half negen komt er een enorme witte sjieke limousine voorrijden.  De kinderen en ik kijken elkaar aan, het zal toch niet?  Maar jawel, hoor, dit was Ricks verrassing voor vandaag.  Deze limousine is nota bene minder duur dan twee taxi’s!

Alle bagage gaat erin, heel veel achterin, er blijken speciale riemen voor te zijn zodat de achterklep open blijft. Wij gaan gerieflijk in de zwarte leren stoelen zitten.  De chauffeur laat zien  dat er bier en Scotch en Whiskey is.  Dat is ons nog wat te vroeg in de ochtend, maar het Starbucks ontbijt smaakt goed in deze luxueuze omgeving.
Helaas vertelt de chauffeur dat er ongewoon veel verkeer is.  We staan inderdaad zo’n drie kwartier in de file om de stad zelfs uit te komen.  Eindelijk neemt de chauffeur een andere route en de snelweg (freeway heet die hier in Californie) gaat snel.
Anderhalf uur voor vertrek komen we bij het vliegveld aan.  Daar maken we gebruik van de check in buiten, ideaal met al die bagage!  Sowieso neem ik me voor die in de toekomst meer te gaan gebruiken.  Het is de paar extra dollars zeker waard.
Omdat we Premier status hebben is de rij voor de veiligheidscontrole ook erg kort en we zijn er zo doorheen.  Dat geeft ons tijd om wat drankjes en tijdschriften voor aan boord te kopen.  Het blijkt dat onze vlucht ook een kwartier vertraging heeft, dus ruim op tijd komen we bij de gate aan.
 
Bijna weg!
 
Rick en ik hebben weer Economy Plus met veel beenruimte, maar de kinderen zitten helemaal achterin in rij 28!  Tussen Rick en mij in komt een Aziatisch jongetje te zitten, die bijna geen Engels spreekt.  Hij slaapt ook vrijwel de hele reis, dus zeker een makkelijk kind.
Bij het opstijgen zie ik duidelijk het wrak van het Asiana vliegtuig dat hier op zaterdag neerstortte.  Het is moeilijk fotograferen terwijl het vliegtuig opstijgt, maar ik krijg hopelijk een goede foto ervan.  Misschien wat ramp toerist gedrag, maar hoe vaak zie je nu een neergestort vliegtuig in je leven (hopelijk nooit weer!).

Als lunch bestel ik kaas, gedroogd fruit en crackers.  Daarna ga ik lezen in The Winner van David Baldacci.  Daar moet ik mezelf echt uitrukken om dit blog te schrijven.  Wat een spannend boek is dat ook weer en het leest zo makkelijk weg.  Ik heb Katja ook al aan Absolute Power gekregen, dus Baldacci heeft er twee fans bij.
De vier en een half uur durende lucht gaat heel snel.  Onderweg luister ik ook naar de communicaties tussen de verkeerstorens en de piloten.  Zo weet ik ook waar we ongeveer zijn.  Voor we het weten wordt de landing ingezet.  Eerder vandaag voelde ik me wat emotioneel over het einde van deze bijzondere vakantie, maar Virginia weer van boven zien maakt me blij om thuis te zijn.  Het is zo’n mooie staat!
Nog steeds luister ik naar de piloten en hun conversaties met de toren.  Er blijkt een of ander probleem met een United vliegtuig te zijn.  De verkeersleider van de Dulles toren heeft een verhit gesprek met de piloot van dat vliegtuig en onze piloot, want volgens hem is United de boosdoener hier. 
Het is vermakelijk mee te luisteren, maar na een tijdje krijgen we opeens muziek te horen.  Duidelijk wilde de piloot niet dat we de rest van deze ruzie hoorden. Toch interessant dat zulk soort “ruzies” voorkomen.  Ik heb voorheen niets anders dan professionele uitwisselingen gehoord.  Niet dat hier werd gescholden of zo, maar er was duidelijk ergernis van beide kanten.
Eenmaal uit het vliegtuig en weer in de terminal nemen we de trein naar de baggage claim.  Onze bagage heeft “Priority” en voor de verandering komen ze ook inderdaad meteen aan.  We gaan op zoek naar een taxi, die groot genoeg is.
We krijgen nota bene een Chevy Tahoe, die we in Maui ook hadden en waar we nauwelijks met zijn vijven en bagage in pasten, laat staan met nog een taxichauffeur erbij!  Wonder boven wonder weet deze chauffeur alle bagage en ons vijven in zijn auto te proppen.
Het is wat ongemakkelijk met zijn vieren op de achterbank en ik vind het feit dat we zo geen riemen aankunnen niet zo fijn.  We willen echter z.s.m. naar huis en klagen maar niet.  Bovendien scheelt het ons de kosten van een tweede taxi.  Niet dat die nog veel uitmaken op de kosten van de hele vakantie, maar zoals we hier zeggen: a penny saved is a penny earned.
Een half uurtje later zijn we thuis.  Dat is ook wel weer erg fijn!  Alles is mooi groen en de katten zijn duidelijk blij ons weer te zien.  Heel lekker is het natuurlijk, vooral voor mij, dat het hier zelfs nog warmer is dan in Hawaii.  Mijn spieren reageren daar meteen goed op, want in San Francisco voelde ik de pijnen alweer en hier niet meer.
We bestellen Thais eten dat bezorgd wordt en Katja doet snel haar was.  Zij moet morgen bijtijds terug naar Blacksburg, helaas.  De vakantie is nu echt voorbij, maar we hebben zoveel mooie herinneringen en nog een hele zomer en meer om er meer te maken.  Natuurlijk heb ik nog een heel aantal foto’s, die nog online gezet moeten worden.  Zodra dat gebeurt zet ik hier de links.

10 reacties:

Anoniem zei

Wat een onvergetelijke reis hebben jullie gehad met als afsluiter het wondermooie San-Francisco met zon en later op de dag in de mist.
Bedankt om te mogen meegenieten met jullie op de blog. Kijk al uit naar de laatste foto's.
Nu terug naar het leven van alle dag.
Groeten van Hilde uit B.

Tineke zei

welkom thuis na een hele mooie vakantie; het is altijd bijzonder om als gezin weer compleet te zijn.
Wij genieten hier van het zomerweer; vandaag weer lekker fietsen naar het werk.

Anoniem zei

Welkom thuis,
Het is altijd even moeilijk om je vakantie achter te laten, maar eenmaal thuis is het toch weer fijn om je eigen ding weer te hebben.
Ik heb weer met veel plezier met jullie meegereisd.
Groet, Bea

Jurgen de Bruin zei

Welkom thuis!

Anoniem zei

Welkom thuis! Wat hebben jullie een fantastische vakantie gehad! Dank voor de prachtige verhalen en dito foto's! Heb ervan genoten!
Groetjes, Evelyn

Anja zei

Jullie kunnen terug kijken op een onvergetelijke reis!

naomi zei

Wat een super reis en ook ik ben altijd een beetje weemoedig na een heerlijke reis. Wat een leuke verrassing van Rick met een limo naar de luchthaven en lijkt me ook een heerlijke ontbijt plek.

Fijn dat de vlucht zo goed is gegaan wel raar dat er zo'n kind tussen jullie komt te zitten maar ach hij was lief dus geen last van gehad.

Thuis komen is ook altijd weer fijn lekker de dieren om je heen alleen die was en weer boodschappen doen. Je bent meteen weer in het ritme. Fijne dag vandaag.

Liefs Naomi

Marbreet zei

We hebben elkaar gekruist denk ik, gisteren in de lucht, of misschien wel op Dulles. Grappig idee! Jullie hebben een superleuke reis gehad en welkom thuis! Is toch ook altijd wel weer prettig...

Sandrah zei

Wat hebben jullie het heerlijk gehad. Daar kun je weer even op teren.
Welkom thuis!

Sandra

Petra zei

@Hilde - De foto's komen waarschijnlijk pas na morgen, ben nog te moe om er iets mee te doen en heb morgen een rondleiding.

@Tineke - Fijn dat het bij jullie ook eindelijk zomert!

@Bea - Ja, we hebben echt genoten, maar het is ook weer fijn om thuis te zijn. Wat ik het moeilijkst vind is het gezin niet meer compleet te hebben, maar dat is de natuurlijke gang van zaken.

@Jurgen - Dank je!

@Evelyn - Het was zeker een avontuur om nooit te vergeten

@Anja - Dat is zeker

@Naomi - Ja, een beetje weemoedig is het wel, inderdaad, maar ik heb ook wel het gevoel dat we er alles uitgehaald hebben wat we konden.

@Margreet - Inderdaad! Grappig! Hopelijk gebeurt het ook eens in persoon. Volgend jaar trouwt een neef van ons in Parker, wie weet lukt het dan om iets af te spreken.

@Sandra - Ja, het was super! Nu hebben we nog heel veel zomer hier om van te genieten.