De zinnen verzetten in de zoo

Gisteravond vond ik het heel moeilijk om zonder Cosmo naar bed te gaan en kreeg het weer flink te kwaad.  Gelukkig heb ik wel goed geslapen, maar Rick en ik zijn al heel vroeg wakker.  Hij omdat hij een presentatie heeft en ik word wakker door Ricks wekker en begin dan meteen te malen.

Toch moet ik van mezelf blijven doezelen, want ik voel me heel erg moe. Om kwart over acht heeft Orion er genoeg van en komt me met zijn natte neus wekken. Wat ben ik blij dat we hem hebben!

Kai en Bea komen ook net naar boven.  Ik zet koffie en we maken ontbijt.  Voor mij crackers met kaas en tomaat en zij maken hun muesli. 

Na het eten ga ik boven sporten en Bea en Kai nemen Orion mee voor een lange wandeling.  Tijdens het sporten lees ik meer lieve berichtjes.  Het helpt zo dat iedereen meeleeft en dat veel mensen schrijven Cosmo "gekend" te hebben via mijn blog en Facebook. Het was een heel bijzondere hond.

Als ik klaar met sporten ben komen ze net terug van de wandeling.  Orion heeft duidelijk genoten en goede beweging gehad.  Zodra het allemaal wat rustiger wordt ga ik weer hard aan zijn training werken.  Dat is een ding dat waarschijnlijk makkelijker zal gaan nu Cosmo er niet meer is. Ik voelde me toch altijd schuldig extra aandacht aan Orion te besteden wat dat betreft.

We maken ons gauw klaar om op pad te gaan en geven Orion zijn Kong in zijn bench.  Ik rijd naar de metro en vind met gemak een parkeerplek.  Ook de trein staat al klaar dus helemaal goed.

Ons einddoel van vandaag is de dierentuin dus we moeten bij Metro Center overstappen.  Het gaat allemaal heel vlot, we hoeven maar een paar minuten op de trein te wachten. Bea's ogen lichten op, want het is een nieuwe trein waar ze ook nog graag in wilde rijden.

Ze vindt hem mooi, maar de zoetgevooisde stem bij het openen van de deuren is er niet zoals in de oudere treinen.  Grappig is dat daar een heel aantal jaren geleden een wedstrijd voor was en een omroepster in een garage won die.

Bij het Woodley Park station stappen we uit en ziet Bea een van de langste roltrappen in het westelijk halfrond. Ze zijn heel lang!  Op de radio hoorde ik toevallig dat de hoogste roltrappen in dit metro systeem tien verdiepingen hoog zijn!  Deze niet, maar ze zijn nummer drie in dit systeem en de langste in het District of Columbia met dertig meter hoog!

Het is inmiddels lunchtijd en recht tegenover het metrostation ziet Kai een Lebanese Taverna.  Daar vragen we een tafeltje en hebben een heerlijke lunch.  Ik neem de linzensoep en Kai een broodje, maar Bea's maal is het mooist, allemaal kleine gerechtjes.

Na het eten lopen we naar de dierentuin.  Bea is verbaasd dat we zomaar zonder te betalen binnen kunnen lopen.  De dierentuin maakt deel van het Smithsonian instituut en is daarom dus gratis te bezoeken.

We beginnen met het Asia Trail.  De meeste dieren zijn er jammer genoeg niet, maar de panda's des te meer.  De volwassen panda's krijgen net een snack en eten die schattig op.  De baby Bei Bei kunnen we echter niet vinden.  Later gaan we nog terug en ligt Bei Bei lekker bamboe te eten.

Tian Tian (het mannetje)

Mei Xiang (het vrouwtje)

Bei Bei, anderhalf jaar oud

We lopen verder, maar veel van de verblijven zijn leeg of de dieren niet te bekennen.  De cheetahs zijn er niet want hun verblijf wordt gerenoveerd.  Pas in het kleine zoogdierenhuis zijn er wel volop dieren. 
Het is hier snikheet binnen, terwijl het buiten guur is en alleen in de zon niet ijzig.  Ik houd het met mijn dikke jas en das niet uit daarbinnen en ga buiten op het paar wachten.  Niet veel later komen zij ook naar buiten.

De gorilla's zijn jammer genoeg ook binnen en de orang oetans ook.  Die laatsten zijn wel erg leuk.  Een kijkt naar meisjes voor haar glas en de medewerker zegt dat zij haar tv zijn.  Een andere orang oetan heeft een baby, schattig!

Wie kijkt er naar wie hier (volgens de zoo vrijwilliger is het meisje de Orang Oetan tv)

Ook het reptielenhuis is super warm.  Dit zijn ook niet mijn favoriete dieren dus ik speel buiten Candy Crush Saga tot Kai en Bea uitgekeken zijn.  Dat duurt even want Kai is dol op reptielen.

Vlakbij ziet Bea een draaimolen en Kai koopt kaartjes voor ons drieen.  Bea en ik kiezen een panda om op te zitten en Kai een rode panda.  Het is al vele jaren geleden dat ik in een draaimolen zat en het is leuk!

We lopen verder naar de leeuwen en tijgers, maar ook die zijn er nauwelijks, we zien alleen een tijger. Als laatste lopen we het American Trail.  Hier zien we wolven, zeehonden, zeeleeuwen (waarvan eentje haar kleintje borstvoeding geeft, dat heb ik nog niet eerder gezien) en bisons.

Bea en ik hebben intussen enorme dorst. Bij de souvenirwinkel kopen we flesjes water en dan ziet Bea een pluche lemur waar ze verliefd op wordt.  Kai koopt hem voor haar en dan banen we ons een weg naar de uitgang.

De terugweg verloopt net zo vlot als de heenweg.  In mijn herinnering duurt het eeuwen om met de metro bij de dierentuin te komen, maar dat valt vandaag alles mee.  Dit keer geen nieuwe treinen en naar Vienna laten we een overvolle trein gaan en in de trein een paar minuten later moeten Kai en Bea lang staan.  Ik heb het geluk bij de eerste stop een stoel te veroveren.

Gelukkig heb ik Lorraine gevraagd Orion uit te laten, want we zijn pas om zes uur weer thuis. Ik loop ook gauw even naar hiernaast om Lorraine en Patricia over onze weekendplannen te vertellen. Hun Deense doggen komen prompt op mijn schoot zitten.  Ja, je leest het goed, 160 pond hond op mijn schoot.  Echte lobbesen zijn het.

Vanavond gaan we Ethiopisch eten, helemaal nieuw voor Bea.  Washington en omgeving heeft de meeste Ethiopische restaurants buiten Ethiopie!  Meaza is het beste restaurant dichtbij ons, een kwartiertje rijden.

Dat het goed is zie je als er mensen uit het land zelf eten en dat is hier zeker het geval.  Wij bestellen een paar vegetarische gerechten en een drietal gerechten met vlees, twee rundvlees en een vis.  Het smaakt allemaal super lekker en we zijn naderhand meer dan verzadigd!

Terug thuis speelt iedereen behalve ik met Orion.  Die vindt al die attentie natuurlijk geweldig. Als iedereen straks weg is hoop ik ook een betere band met hem te scheppen.  De afgelopen weken zijn nogal chaotisch geweest. 

Het is vanavond weer moeilijk, want Cosmo en ik hadden een avond ritueel, maar Orion is likt net mijn hand dus wie weet wordt het met hem net zo. En zo eindigt de eerste dag zonder Cosmo, het nieuwe "normaal".

Cosmo is zeker constant in onze gedachten, maar ik merk dat ik ook wel weet dat had hij nog geleefd het geen makkelijke en mogelijk ook een heel korte weg geweest zou zijn.  Die gedachte maakt dat ik er vrede mee heb hem niet verder te hoeven laten lijden met chemotherapie e.d.

Genieten van de jaarlijkse "Zoofari"

Rick is al bijtijds uit de veren, maar al ben ik wakker, ik blijf tot bijna negen uur doezelen.  De beloofde zon is er dan ook (nog) niet al voelt het buiten al een stuk aangenamer. Ik vul de vogel- en eekhoornvoeders bij en dan mijn eigen maag met een paar geroosterde wafels en sloten koffie.

Intussen kijk ik de foto's, die Saskia van hun reis online zet.  Voor degenen, die het leuk vinden, vandaag gingen ze naar Amsterdam.  Ze bezochten o.a. het Vondelpark en het van Gogh museum en aten rijsttafel.  Saskia leidde Kaylee rond, want zij was tenslotte vorig jaar nog in Nederland.

Personal training is vandaag pas om elf uur dus ik krijg mijn cardio uur bijeen voor Sharon me komt halen. We werken vooral aan mijn knieen, want die doen weer pijn.  Het is duidelijk iets met mijn spieren of pezen, niet de gewrichten zelf.  Ik zie dat maar als een goed iets, maar ik moet een manier vinden om die pijnen te verminderen.

Na twee uur sporten vind ik het weer meer dan genoeg en ga huiswaarts.  Het is al na het middaguur en ik maak me gauw klaar om Vienna in te gaan.  Eerst gooi ik de van vol, want Rick en ik gaan morgen op een avontuur.

Bij Rite Aid haal ik medicijnen op en daar blijkt een van de recepten niet gevuld te zijn. Mijn maag knort inmiddels flink want het is al half twee.  Toch wacht ik tot het klaar is, want ik heb nog maar een paar tabletten en geen zin om terug te gaan.

Tegen tweeen  parkeer ik dan eindelijk bij Chopt en kies een lekkere combinatie voor een salade.  Onze burgemeester Laurie is er ook en we kletsen even.  Met een volle bak salade ga ik huiswaarts.  In gezelschap van Snickers en Cosmo, die er heel wat interesse in hebben, eet ik het op ons vlinderbankje voor op.

Daar blijf ik ook nog even lezen en zie onze overburen met hun nieuwste kindje thuiskomen. Carter John werd gisteren geboren en aan de foto's op Facebook te zien zijn zus Ella en broer Miles erg trots.  Tijd om naar een babycadeautje te zoeken.  Al kent men hier geen kraambezoek, zoiets wordt toch altijd gewaardeerd.

Cosmo houdt me gezelschap en likt mijn salade bak uit

Tijdens Cosmo's wandeling neem ik foto's van de mooie bloemen in de buurt.  Cosmo geniet ook van de wandeling. Geen enkele keer staat hij stil dat hij niet verder wil dit keer. Het is dan ook heerlijk de zon weer te zien. Zo'n periode van grijs en grauw weer zijn wij niet (meer) gewend.

Op het deck geniet ik van de af en aan vliegende vogeltjes terwijl ik verder lees in Christine's boek.  Het is zo grappig dat ik allerlei dingen uit haar leven terug zie komen in deze roman.  Als je een boek van een willekeurige auteur leest ken je die persoon meestal niet.  Ik ken Christine goed en "hoor" haar helemaal in het boek. Volgens mij is de brand erin ook geinspireerd door de brand in Kai's kamer.

Rick komt vroeg thuis, want vanavond gaan we naar de Zoofari bij de National Zoo.  Dat is maar twintig kilometer rijden, maar wij kennen het verkeer in de stad en vertrekken anderhalf uur van tevoren. Maar goed ook, want vijf minuten voor de hekken opengaan komen we aan!

We halen het welkom biertje en glaasje champagne en beginnen dan aan de liflafjes.  Er is van alles en nog wat, ik geniet vooral van de vishapjes en koude soepjes, terwijl Rick meer voor de vleesgerechten gaatt.  Tussendoor proeven we verschillende wijnen, het is genieten!

Mijn favoriet, helaas helemaal op als ik er terugkom voor een tweede

Ik ben dol op een hap liflafjes (dit is inktvis met avocado, erg lekker!)

Gelukkig werkt het weer ook heel erg mee.  We hoeven zelfs onze meegebrachte jassen niet aan.  Jammer genoeg raken sommige restaurants al snel al hun hapjes kwijt.  Meestal zijn dat de nieuwere, maar ook erg lekkere restaurants.  Net als het donker wordt hebben wij echt genoeg gegeten en gaan huiswaarts.

Chocolade ganache, die Rick helemaal opeet, ik neem een beetje en het is mij te zoet

Ceviche met plantaan chips

 

Dit evenement is ieder jaar weer erg leuk en lekker.  Volgend jaar hoop ik genoeg energie te hebben om ook wat dieren te bezoeken net als vorig jaar.  Nu ben ik blij weer huiswaarts te gaan, want mijn energie niveau is niet waar ik het zou willen hebben.

Thuis gaan de benen dan ook weer omhoog en na het schrijven van dit blog ga ik naar bed. Morgen gaan we op reis richting North Carolina.  Ik zie ernaar uit en hoop dat het weer meewerkt!

Vier katten!

Anchorage trolley tour en Alaska Zoo

Jammer genoeg was het weerbericht correct en plenst het als we om zeven uur opstaan.  De bergen zijn niet te zien en ik laat mijn plannen om de natuur in te gaan voorgoed varen.  Ik was er toch al een beetje nerveus over, want het is geen toeristenseizoen meer en laat het aan mij over om in mijn eentje oog in oog met een beer of eland te komen.

Regen :(

Plan B is ook erg leuk, dus dat gaat van start.  Eerst ga ik met Rick mee naar beneden om te ontbijten.  Hij heeft alleen wat gedraald en is opeens laat.  Hij eet heel gauw en ik geniet wat rustiger van de English muffin met Canadese bacon en gepocheerde eieren. 

Dan maak ik me klaar om te gaan sporten.  Ik loop naar de andere toren en neem de lift naar de sportruimte.  Die is vrij groot hier en heeft ook uitzicht op het centrum van Anchorage.  Ik kies een van de ellipticals en lees verder in mijn spannende boek (Chronos Files van Rysa Walker). 

Als ik zesduizend stappen bijeen heb vind ik het genoeg.  Ik kleed me warm aan en loop naar het grappige bezoekerscentrum.  Het is een log cabin met gras als dak.  Daar vraag ik naar de trolley en kan mee met de volgende om tien uur.

Het is een rondleiding van een uur en ook weer erg leuk, want naar plekken waar ik nog niet geweest ben.  Zo zien we een ondergronds gebouwd huis (of althans het dak daarvan).  In Earthquake Park zijn de gevolgen van de 9,2 op de schaal van Richter aardbeving van 1964 nog te zien.  Wat vroeger vlakke grond was is sindsdien heuvelachtig.

Als laatste rijden we door het grootste vliegveld van kleine vliegtuigjes met een motor ter wereld.  Heel veel gebieden in Alaska zijn enkel met boot of vliegtuig(je) te bereiken.  We zien ook veel watervliegtuigjes en een waarschuwing dat vliegtuigjes voorrang hebben op de weg.

De gids, Colton, is een geboren en getogen Alaskan en vertelt erg leuk.  Het uur vliegt dan ook voorbij en voor ik het weet zijn we terug bij het bezoekerscentrum. 

Terug in de kamer regel ik met Kai onze reis naar Duitsland.  Hij is er eindelijk zeker van dat hij een gemeubileerde kamer heeft en om nog een redelijke vliegticketprijs te krijgen moet het twee weken van tevoren boeken.  Ook zag ik vanochtend dat de hotels in Germersheim volraken.

We vertrekken de negentwintigste, hebben een nacht in Frankfurt en komen dan de eerste oktober in Germersheim aan, zodat Kai meteen zijn kamer kan betrekken.  Ik blijf dan een weekje om hem een beetje te helpen inrichten e.d.  Nu moet Kai dus goed gaan bedenken wat hij mee wil nemen, want we hebben natuurlijk maar beperkt plaats.

Terwijl ik mijn klanten voor later deze maand eindelijk laat weten dat ik beschikbaar ben voor hun rondleiding heeft Saskia ook goed nieuws.  Zij is aangenomen bij Whole Foods en gaat daar goed verdienen.

Dan is het lunchtijd en de trolley gids raadde F Street Station aan. Dat is eigenlijk maar een kleine bar maar heel gezellig en volgens hem met lekker eten.  Nou daar had hij helemaal gelijk in!  Ik bestel een sourdough sandwich met crabsalade en een kop tomatensoep.  Het smaakt helemaal prima!

Vanmiddag wil ik naar de Alaska Zoo en daar is een gratis busje heen.  Ik was van plan Ricks huurauto te gebruiken, maar vind het wel zo fijn om erheen gebracht te worden.  De rit erheen duurt ongeveer twintig minuten en ik geniet van het uitzicht.  Helaas geen elanden, die zogenaamd overal in de stad te zien zouden zijn, maar de chauffeur zegt er zelf de afgelopen paar weken geen gezien te hebben.

Bij de dierentuin betaal ik de $15 entree en neem een kaart mee. Het is inmiddels gelukkig droog en heel af en toe is er zelfs een zonnestraaltje.  Ik zie meteen dat hun kooien wel erg donkere tralies hebben (maar de meesten geen dak).  Jammer, want dat ziet er zo heel erg als een gevangenis uit en vermoeilijkt mooie foto's.

Toch geniet ik van de veelal actieve dieren.  Ook in deze dierentuin zijn er weer voornamelijk dieren uit de noordelijke klimaten.  Veel ervan zijn wezen of gewonde dieren van plaatselijke diersoorten.  Mijn absolute favoriet zijn de ijsberen, want die heb ik alweer vele jaren niet gezien. 

Na zo'n anderhalf uur heb ik het wel gezien.  Toevallig belt mijn zusje dan ook net dus we kletsen gezellig even bij.  Ik kijk nog wat rond in de winkel, maar zie niets van mijn gading.  De busjes komen keurig om kwart over drie om de Holland America cruisegasten en mij mee terug te nemen.

In het hotel fris ik me op en niet veel later komt Rick ook terug van zijn werkdag.  Alles is goed gegaan met de vergaderingen met de diverse indianenstammen waarvoor hij hier is.  We besluiten voor het eten even in het stadje rond te gaan lopen en wat te drinken.

We bekijken eerst een leuke totempaal, die je hier overal ziet, maar deze is met de dieren van Alaska.  Dan zien we het gedenkbeeld voor Dwight Eisenhower, die president was toen Alaska de 49ste staat werd.  Daar staat ook een bord met de geschiedenis van de stad en ik realiseer me nu pas dat de stad pas honderd jaar oud is! 

Nu moet ik zeggen dat ik gehoopt had lekker met mijn fototoestel door de straten hier te dwalen en bijzondere architectuur te fotograferen.  Echter is mijn indruk van vier jaar geleden terecht, het enige bijzondere gebouwtje, althans in het centrum, is het bezoekerscentrum.  De rest zijn voornamelijk saaie jaren zestig blokkendozen (gebouwd na de aardbeving van 1964, die 200 levens eiste).

We gaan op zoek naar een leuke bar om wat te drinken en vinden die bij Orso.  We nemen plaats aan de bar en Rick bestelt een plaatselijk biertje.  Ik zie dat ze gerookte zalm wodka hebben van een plaatselijk merk.  Daarmee maken ze een surf en turf bloody mary, die ik natuurlijk moet proberen.

Als snacks bestellen we eerst de crab corn dogs, maar die vind ik helemaal niet lekker, veel te week en geen smaak.  De gevulde eieren met crab en zalm zijn echter heerlijk.  We proberen ook nog de gerookte zalm wodka alleen en ik vind hem erg lekker.  Geen idee waar we een fles kunnen kopen, echter.

Voor ons avondeten hebben we net als gisteren bij de Glacier Brewhouse gereserveerd.  Maar goed ook, want we horen de hostess alweer zeggen dat er een enorme wachttijd is.  Dit stadje kent weinig restaurants en er is een cruise schip aangelegd dus daar zal het wel drukker door zijn.

Wij genieten weer van de heerlijke zalmdip!  Ik wou dat we die mee naar huis konden nemen.  Dit keer krijgen we er knapperige crackers bij, want het brood van gisteren vonden we niet lekker.  Ik schrijf dat later ook op een commentaarbriefje wat naar onze ervaringen vraagt.

Chelsea is een zeer attente serveerster en als "hoofdgerecht" heb ik een salade met groen, druiven en blauwe kaas en de halve pond krabbenpoten dit keer.  Die vind ik makkelijker te ontleden dan gisteren en ze smaken weer super. 

Ricks collega's aten hier ook toevallig en we kletsen even gezellig.  Natuurlijk gaat Rick morgen met hen eten, maar vanavond vond hij het leuker als wij nog samen zouden eten zonder werkpraat.  Daar ben ik hem wel dankbaar voor al heb ik van het begin af aan gezegd dat ik me aanpas.  Ik ben tenslotte mee op zijn zakenreis.

We lopen alweer door miezerige regen terug naar het hotel.  Hoe mooi het hier ook is, ik zou er absoluut niet willen wonen.  Het klimaat alleen al, maar ook alles zo afgelegen en midden winter vier uur daglicht, ik moet er niet aan denken.  Dit is mijn laatste avond hier, Rick heeft nog twee nachten. 

Foto's van vandaag staan hier

De National Zoo met de familie

Om een uur of acht zijn Rick en ik en Berend-Jan en Ana Maria op.  Kai en Athena liggen nog lang op een oor.  Rick vertrekt naar zijn werk en wij eten ontbijt.  We kletsen zoveel dat het voor ik het weet al kwart voor tien is!

Gauw haast ik me naar boven voor een uur interval op de elliptical.  Berend-Jan en Ana Maria gaan een stuk lopen door de buurt.  Tegen de tijd dat ik klaar ben zijn zij terug en is Athena ook op.  We maken ons klaar om naar de dierentuin te gaan.

We besluiten de metro te nemen, want in de zomer is er altijd te weinig parkeergelegenheid.  De metro heeft echter zijn eigen problemen.  Zo is er natuurlijk weer eens vertraging op de oranje lijn.  Eindelijk vertrekken we dan eens!

In het Farragut West station komen we weer stil te staan.  We moeten in Metro Center overstappen op de rode lijn, maar er is een rode lijn station, Farragut North, praktisch aan de overkant.  Berend-Jan stelt voor daarheen te lopen.  Prima plan!

Langs allerlei heerlijk ruikende food trucks lopen we door een parkje naar de ingang van Farragut North.  Het kost iets meer, maar tijd is ook geld vinden we.  De trein naar Woodley Park komt vrijwel meteen en als we er uitstappen hebben we allemaal zin in lunch.

Aan de overkant is er een Noodles & Company en de Lebanese Taverna.  De keuze van de Grieks-Canadezen valt op het Libanese restaurant.  Daar krijgen we een tafeltje op hun terrasje en genieten van hummus, linzensoep, watermeloen en feta salade, pita's met knoflookpasta en meer.

Het is heerlijk weer, zo'n dertig graden met lage luchtvochtigheid.  Ik zou hier wel uren kunnen zitten.  Maar ons doel is toch de dierentuin en we lopen zo'n vijfhonderd meter naar de ingang van de dierentuin.  Daar loop je hier in Washington zomaar binnen, want er is geen toegangsprijs.

We zien als eerste onder anderen de rivierotters, die heel speels zijn.  We lopen door naar de panda's maar daar wacht ons de eerste teleurstelling.  Omdat de vrouwtjespanda waarschijnlijk zwanger is is het pandahuis gesloten en ze zijn niet buiten.

Ook het olifanten- en giraffenhuis is gesloten.  Vreemd, want de zomer is de drukste tijd qua bezoekers.  Zogenaamd zouden de dieren buiten zijn, maar dat is niet het geval.  We lopen dus maar verder het kleine zoogdierenhuis in.

Hier zien we allerlei leuke en actieve dieren en blijven er een tijdje.  Athena vindt het duidelijk allemaal erg leuk en daar gaat het om.  Ik vind het zo leuk om haar beter te leren kennen!  Blij dat ik volgende week nog een paar nachten naar Ocean City ga om met hen te besteden.

Ook de gorilla's krijgen we nauwelijks te zien, want die zijn buiten, maar hun tuin is voor ons afgesloten om de een of andere reden.  Gelukkig zien we een heel aantal reptielen in het reptielenhuis en, weliswaar slapende, leeuwen en tijgers.

In het reptielenhuis zien we verschillende leguanen waaronder de blauwe leguaan uit Grand Cayman

Via de zeehonden en zeeleeuwen lopen we terug naar de uitgang.  We lopen de heuvel af naar het metrostation en rennen om de trein, die net aankomt, te halen.  Bij Metro Center stappen we over en alweer komt de oranje trein net aan. 

Daardoor duurt het maar veertig minuten om weer in Vienna aan te komen, versus de anderhalf uur naar de stad vanochtend!  Thuis is Rick er ook vrijwel meteen en we ontspannen met een biertje (de mannen) en Aperol spritz (Ana Maria en ik) op het deck tot het tijd is voor het avondeten.

Athena en Berend-Jan spelen eindelijk eens met ons schaakspel dat we al vele jaren hebben

We hebben een reservering bij Pazzo Pomodoro en worden daar als oude bekenden (wat we ook zijn) begroet.  De eigenaar Jimmy komt gezellig kletsen en is blij dat we familie mee naar zijn restaurant hebben genomen. 

Eerst smullen we van hun prosciutto en verschillende kazen bord met zijn allen.  Berend-Jan, Athena en Rick nemen pizza, ik weer mijn favoriete zwarte pasta met garnalen en zongedroogde tomaat en Kai en Ana Maria andere pastagerechten.  Het blijft heerlijk!

Als toetje kiest Athena panna cotta, Kai cannelloni en Ana Maria en ik delen de baci di Sofia, Sofia (Loren) kusjes.  Dat zijn pure chocolade bakjes met zabaione en een framboos erop.  Berend-Jan bestelt ook grappa, die we allemaal proeven.  Rick en Berend-Jan genieten ook van een bakje gelato ieder.

Als we weer op de parkeerplaats lopen zegt Rick dat het internationale ruimtestation over vijf minuten weer over zal vliegen.  We blijven er op wachten en de Canadezen zijn er ook van onder de indruk.  Het is ook echt wel cool om te zien.

Thuis kijken we op Athena's verzoek Family Feud en dan gaat langzaam iedereen naar bed, behalve ik.  Ik wil ten eerste dit blog afschrijven, maar ook heel even gewoon tijd voor mezelf hebben.  Ik dacht altijd dat ik heel extravert was, maar ik merk dat ik op een gegeven moment echt alleen moet zijn.

Foto's van vandaag staan hier.

Een plantage, een wijngaard en allerlei heerlijk eten

Prachtig zonnig weer schijnt door de lamellen naar binnen.  Rick hoest en proest nog flink en is om mij te laten slapen in de basement gaan liggen.  Hij is al op als ik beneden kom.  Die logeerkamer is dan wel handig.

Het is helaas te koel om buiten te ontbijten, maar de wafels en verse aardbeien smaken er niet minder om.  Na een paar bakken koffie ga ik naar de sportschool.  Daar doe ik voor mijn personal training eerst een half uurtje cardio.

De dag beginnen met een cardinaaltje is zo speciaal!

Na het uur gewichten met Sharon haast ik me naar huis en maak me klaar om er met Anja op uit te gaan.   We hebben als plan de irissen bij Burnside Farms te gaan fotograferen.  Eerst halen we een salade bij Panera om daarmee bij de boerderij te picknicken. 

Veel witte bloeiende bomen nu

Een half uurtje later rijden we het terrein van de boerderij op, maar dan blijkt dat we op het internet hadden moeten kijken.  De boerderij is namelijk gesloten, want de irissen bloeien nog niet.  Dat is jammer, maar het is er mooi dus ik parkeer de auto en we smullen van onze salades.

Echte "Oma Duck" schuren hier

Intussen bedenk ik wat we dan anders kunnen gaan doen en herinner me dat de Oatlands plantage hier niet ver vandaan is.  Daar is Anja nog nooit geweest dus helemaal goed.

We kopen kaartjes voor de rondleiding van twee uur en hebben nog bijna een half uur voordat die begint.  We lopen wat rond in de tuinen en bekijken de op een na oudste kas in de Verenigde Staten. 

De rondleiding heb ik al een paar keer gedaan, maar er is zoveel geschiedenis in dit huis vanaf de achttiende eeuw dat ik toch weer heel veel nieuws hoor of dingen vergeten ben.  Al die vroege coloniale families hier in Virginia zijn aan elkaar gerelateerd.

Na afloop lopen we nog even door de prachtige tuin en genieten van de bloeiende planten daar.  Helaas zijn de pioenrozen nog niet uit, want daar zijn er veel van en zowel Anja als ik zijn dol op die bloemen.

Als we naar de boerderij waren gegaan hadden we de Bull Run wijngaard weer opgezocht, maar dat is van hieruit te ver rijden.  Ik zoek dus een wijngaard dichtbij en vind Stone Tower.  Een die we nog niet bezocht hebben en slechts drie kilometer verderop. 

Het blijkt een goede keuze.  Erg mooi gelegen, leuke proefschuur en veel zitgelegenheid buiten met zicht op de gloeiende Hogback Mountain.  Ze hebben ook een rose en Anja en ik genieten van een glaasje in de zonneschijn.  Zeker een wijngaard om terug te gaan!

Als ik via de tolweg terug naar huis rijd zie ik dat ik een mijl minder benzine in mijn tank heb dan we nodig hebben om thuis te komen.  Met volgens die meter nog twee mijl in mijn tank gooi ik de van toch maar gauw even vol bij de Shell in Vienna.

Thuis vertrekt Anja meteen, want ook zij heeft vanavond een functie bij te wonen.  Waarschijnlijk zal het wel drie weken duren voor ons volgende avontuur, want we hebben beiden van alles gaande de komende weken.

Rick komt thuis uit zijn werk en de mannen verkleden zich om naar de dierentuin te gaan.  Daar wordt de jaarlijkse Zoofari vanavond gehouden.  We hebben besloten er een Uber auto heen te nemen en al gauw rijdt de chauffeur voor.

Eenmaal in de auto heeft die problemen met de GPS van Uber.  Die toont ons in Nigeria en wat Rick en de chauffeur ook proberen, wij blijven in Afrika!  We wagen het er maar op, hopend dat Uber ons niet een rit van Lagos naar Washington in rekening gaat brengen (grapje, hoor).

Er is slecht verkeer en het duurt bijna een uur voor we bij de dierentuin zijn.  Gelukkig hebben we ruim de tijd genomen.  We lopen naar binnen en krijgen een gele band met Zoofari erop en een bamboo bordje om op eten en drinken op te zetten.  Ook krijgen we vast een wijntje en biertje terwijl we wachten tot de hekken om half zeven geopend worden.

De beste restaurants zijn hier, deze heeft kreeftsalade en enorme gamba's

Dan lopen we langs de meer dan honderd standjes van allerlei goede  restaurants in Washington en omgeving en wijngaarden uit Virginia vooral.  Iedereen heeft lekkere liflafjes, koude soepjes (mijn favorieten), vishapjes (nog een favoriet), taco's, mini burgers (waar de mannen meer voor gaan). 

Ceviches en Georgetown Cupcake

Zalm op onrijpe watermeloen, heerlijk!

Ook is Georgetown Cupcake er met hun heerlijke red velvet cupcakes waar Rick en ik er meteen een van meenemen.  Mijn favoriete hapjes zijn de koude maissoep van Zengo en de gegrilde oesters van Hank's Oyster Bar.   Op een gegeven moment hebben we opeens genoeg gegeten, dat gebeurt altijd tijdens dit evenement.  Je komt hongerig aan, maar opeens is de limiet bereikt.

Met de overheerlijke oesters, ik heb er wel vijf op!

 

Veel hapjes zijn zo leuk gepresenteerd!

Leuk dit keer is dat de dierenhuizen open zijn.  We kijken eerst in het reptielenhuis en ik kijk een basilisk in de ogen, maar versteen niet.  Tot onze verrassing kunnen we ook bij de gorilla's en orang oetans naar binnen.

De basilisk

Wat doen die mensen hier nu?  Ik wil slapen!

 

Die dieren lijken oprecht verbaasd dat ze zo laat nog mensen te zien krijgen.  De gorilla's maken zich duidelijk klaar om te gaan slapen.  De orang oetans zitten nieuwsgierig te kijken naar wat wij doen.  Het is wel bijzonder hier te zijn als er verder geen bezoekers zijn.  Maar weinig van de aanwezigen gaan bij de dieren kijken.

Kai met een van de fennec vosjes

Als laatste lopen we het kleine zoogdierenhuis binnen.  De meeste verblijven hier zijn leeg, maar de fennec vosjes zijn net klaarwakker.  Ze zijn ook heel speels.  Eentje volgt Kai's vinger als een kat, zo grappig!  Leuke diertjes zijn het met hun grote oren.

Het loopt al tegen negenen als we de uitgang weer opzoeken en Rick een Uber auto oproept om ons terug te brengen.  Het duurt even voor we haar vinden, maar Ashley, een jonge vrouw van ongeveer Katja's leeftijd, brengt ons bekwaam terug.  Zij is pas een paar weken bij Uber en verdient zo bij om terug naar school te gaan.  Ze zegt dat ze het tot nu toe een leuk bijbaantje vindt.

En zo eindigt een heerlijke, vakantieachtige dag. 

Foto's van vandaag staan hier