Dag 9: St. Mark Basiliek en naar Florence

Alweer word ik door het klokkenspel van de Campanile wakker. Even speel ik met het idee om weer een vroege wandeling te maken, maar nog even lekker liggen wint. Om acht uur wek ik Rick en Kai, zodat we ontbijt kunnen eten voor we naar de Basiliek St. Mark gaan. Saskia gaat ook mee naar beneden om te eten, maar blijft daarna op de kamer internetten.

Ongeveer drie kwartier voor het openen van de basiliek sluite we aan in de al vrij lange rij. Gelukkig staan we in de schaduw en is er een lekker briesje. Met mensen kijken gaat de tijd snel voorbij en zelfs al voor kwart voor tien komt er beweging in de rij.

Ook hier weer wordt de regel van schouders en knieen bedekken streng gehandhaafd. Iedereen, die niet zo gekleed is, krijgt een soort donkerrode servet om om te doen. Wij zijn goed gekleed, dus mogen meteen doorlopen.

Ergens heb ik een opinie gelezen, dat de St. Mark de mooiste kerk ter wereld is. Van wat ik gezien heb, kan ik het daar wel mee eens zijn. Van binnen is hij nog indrukwekkender, dan van buiten. Alle muren, inclusief de binnenkant van de vijf koepels, zijn bedekt met mozaieken met heel veel goud. We horen van een gids, dat dat glazen stukjes zijn met 24 karaatsgoud erin.

Met open mond nemen we het geheel in ons op. We laten de schatkamer en het altaar, waar je beiden entree voor moet betalen, zitten. Als we al het moois in ons op hebben genomen, gaan we wel naar boven. Daar wordt een entree geheven van 4 euro per persoon voor het museumpje en het balkon.

Het museum is interessant en vertelt over de geschiedenis van de kerk. Ook staan hier de vier originele koperen paarden uit de tweede eeuw na Christus. Sinds 1982 zijn de paarden, die nu buiten staan, copieen.

Binnen mag niet gefotogafeerd worden, maar buiten op het balkon wel. We staan nu nog dichter bij de mooie mozaieken op de voorgevel, dus nemen daar foto's van. Ook zien we hier over het hele Piazza San Marco met zijn drukte uit. Na een aantal foto's hebben we het wel gezien en gaan even terug naar het hotel.

Kai wil toch heel graag een masker van een pestdokter en Rick een souvenirgondel. Zij gaan daarnaar op zoek. Ik wil nog een paar dingen in de stad bezoeken, dus ga er alleen op uit.

Allereerst maak ik een foto van de Brug van de Zuchten, zo genoemd, omdat de gevangenen via die brug naar de gevangenis werden gebracht en daar hun laatste blik op Venetie wierpen. De brug wordt gerenoveerd, maar ik wil dit bekende plaatje toch maken.

Op mijn MapEasy kaart zie ik, dat hier dichtbij de kerk San Giorgio dei Greci een scheve beltoren heeft. Dat wil ik weleens zien. Via de heel drukke kade loop ik erheen. Mannen en vrouwen verkleedt als met Carnaval proberen geld te verdienen door foto's, die toeristen van hun nemen. Ze roepen ook mij toe met mijn overduidelijke fototoestel. Ze hebben echter pech, want aan zulke foto's vind ik helemaal niets.

Na een tijdje volg ik de kaart de nauwe steegjes in. Hier is het opeens absoluut niet meer toeristisch. De wassen hangen hoog boven mijn hoofd te drogen en een oude vrouw hangt uit een raam een kleed te kloppen. Opeens komt er zo'n Carnavalspaar de steeg inrennen en begint in allerijl hun costuums uit te trekken. Een plotselinge amoureuze intermezzo of iets anders?

Verder baan ik mij een weg door de steegjes, nauwkeurig de kaart volgend, want je verdwaalt hier zo. Ik heb de scheve toren al gezien en gefotografeerd, maar het hele kerkje vind ik niet. Is ook niet belangrijk, dus ik geef het op.

Kai heeft de kerk van San Zacccaria ook op de kaart omcirkeld als voorkomende in Assassin's Creed. MapEasy weet te vermelden, dat de nonnen van het bijbehorende klooster bekend stonden om hun ondeugendheid. Wat ik me daar nu weer bij moet voorstellen? Deze kerk is erg donker en lang vertoef ik er niet. Zo langzamerhand moet een kerk wel heel mooi zijn om mijn belangstelling nog te houden.

Een laatste gebouw hier in Venetie, dat ik graag wil zien, is het Palazzo Contarini di Bovolo. Dit paleis uit de laat 15e eeuw staat bekend om zijn wenteltrap aan de buitenkant. Op mijn kaart zie ik, dat het niet zover is, maar ik moet wel door de meute op het San Marco plein. Nou ja, vooruit dan maar.

Na wat gezoek vind ik het paleis en maak een paar foto's. Helaas is het nu tijd om terug naar het hotel te gaan en straks afscheid van Venetie te nemen. Ja, het stinkt er regelmatig, het is er idioot druk en er is veel verval, maar toch vind ik dit een stad met karakter. Ik heb genoten van onze tijd hier.

Op de kamer pakken we in en checken uit. We kunnen de bagage bij de receptie achterlaten en gaan op zoek naar restaurantje voor de lunch. Dat vinden we vrijwel tegenover het hotel. Ai Specchiere heeft lekkere broodjes, die Rick en Saskia bestellen. Kai neemt gehaktballen met de typisch Venetiaanse polenta en ik neem weer eens een caprese.

Om een uur staat de boottaxi klaar en helpt de medewerker van het hotel met onze bagage. De taxichauffeur vaart lekker langzaam, zodat Rick en ik nog wat laatste foto's kunnen nemen. Dan lopen we door de drukte terug naar de garage San Marco. Het duurt even voor de garagebeheerder onze auto terugvindt, maar dan kunnen we op weg.

Voor we het weten draaien we de autostrada in de richting van Bologna op. Het landschap is hier nogal saai, vlak en weinig te zien, pas na Bologna wordt het mooier. Het wordt steeds heuvelachtiger en we rijden door tunnel na tunnel. Er is enorm veel vrachtverkeer, die allemaal keurig rechts blijven rijden. Rick en ik verzuchten, dat we wilden, dat er zo'n wet in Amerika was.

We verlaten Emilia en rijden Toscane binnen. Al gauw gaan we de snelweg af en worden door de GPS ingewikkeld door de voorsteden van Florence geleid. Rick heeft moeite met de aanwijzingen en het duurt vrij lang voor we eindelijk in het centrum zijn.

Daar zien we de naam van ons hotel Pensione Pendini wel op het gebouw staan, maar kunnen de ingang niet vinden. We bellen toch maar even en Rick krijgt een nogal ongeduldige Italiaan aan de telefoon, die zijn uitspraak van de straten niet verstaat. Ik neem het dus maar even over en met ijzige stem wordt mij uitgelegd, dat de ingang aan een van de zijstraatjes is.

Rick wordt helemaal nerveus van de smalle straatjes met aan weerszijden motorfietsen. Gelukkig vinden we nu de ingang snel en ik ga inchecken, terwijl Rick en de kinderen uitladen. Hier geen "benvenuto" of zo, maar een werkelijk koude vis van een receptionist, die me ook nog eens eraan herinnert, dat hij de autosleutel moet hebben, want zonder kan de auto niet worden geparkeerd. Ja, duh!

In ieder geval hebben we een superkamer of liever een suite. De kinderen hebben een kamer met twee bedden voor en Rick en ik onze eigen kamer met dubbel bed. Het is eenvoudig ingericht en we hebben geen uitzicht, maar we gaan hier toch alleen maar slapen.

We hebben inmiddels trek gekregen en gaan onze omgeving wat verkennen. We hebben flinke trek en strijken neer op een van de terrasjes aan het plein voor ons. We krijgen een tafeltje vooraan en er is van alles gaande op het plein, waaronder een Indiaanse dansgroep, dus dat is leuk.

Onze serveerder is een grapjas van jewelste, dus het wordt een leuke maaltijd. Rick en ik delen een zalm carpaccio, wat gewoon een paar plakken gerookte zalm blijkt te zijn, maar erg lekker. Mijn hoofdgerecht, een filet van dorade met tomaat, uit, aardappel en olijven in alumiumfolie bereid, is precies goed met dit hete weer.

Toe delen Kai, Rick en ik voor het eerst een tiramisu, die duidelijk vers bereid is. De serveerder is laat met de extra lepeltjes brengen en we hebben het al met messen opgegeten. Hij moet daarom lachen en verontschuldigt zich. Om het goed te maken krijgen we een tweede tiramisu gratis. Gelukkig heeft Kai daar nog wel een plaatsje voor.

Na het eten lopen we naar de Duomo. Nu dacht ik echt in Venetie de mooiste kerk van buiten te hebben gezien, maar ik vind deze nog mooier. We bezoeken de doopkapel en nemen foto's van de prachtige ook weer met goud gemaakte mozaieken in het plafond.

Dan lopen we verder naar het Palazzo Vecchio, waar de copie van de David staat en de Uffizi Gallerieen. Daarna naar de Ponte Vecchio, maar Saskia is moe, dus die laten we voor morgen. Het was vandaag weer een volle dag en dat zal het morgen ook zeker worden!

Er is een grappig verhaal over Florence en mij. Toen ik achttien was, waren we bij Venezie op vakantie. Op de avond voor we een dagje naar Florence gingen, hadden mijn broer en ik nogal veel lol met een stel Italiaanse jongens en hun wijn gehad. Wij hadden dus enorme katers, toen we door de straten van Florence liepen. Al het moois ging dus zo'n beetje langs ons heen. Daar heb ik later zoveel spijt van gehad (op de dag zelf al)! Ik hoop er morgen bewust van te kunnen genieten om de David in het echt te zien en alle kunstwerken in het Uffizi (ok, misschien niet alle, maar toch een aantal).

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 8: Venetie verkennen en de gondola vaart

Om zeven uur word ik gewekt door het klokkenspel in de toren naast het hotel. Wat een vrolijk wakker worden! Ik blijf nog een half uurtje liggen, maar dan lonkt een vroege wandeling door de stad voor de vele toeristen komen, te erg.

Stilletjes maak ik Rick wakker, die gisteravond heeft aangegeven mee te willen. We lopen eerst naar Piazza San Marco en dan door de nauwe steegjes. Venetie is net aan het wakker worden en we zien nu voornamelijk de bewoners naar hun werk gaan. Met boten worden hotels van wasgoed en groente en fruit voorzien en bij de bakkerijtjes halen mensen hun warme broden.

Helaas gaat de tijd snel en voor we het weten loopt het tegen negenen. Dat is later, dan ik had gewild, want we moeten nog ontbijten en ik vrees een flinke rij voor de St. Mark Basiliek. Rick gelooft me niet zo en zegt, dat ik niet zo moet haasten. Tja, ik heb de rij gisteren gezien en de enorme hoeveelheid toeristen.

We eten beneden ontbijt, dat lekker veel fruit heeft. Tomaat met kaas en meloen met prosciutto zijn de hoofdzaken op mijn bord. Daarbij een lekker sterke kop koffie en ik kan er weer tegenaan.

Terwijl Rick het rustig aan wil doen en nog een capuccino neemt, gaan Kai en ik vast naar boven. Het is vandaag deel twee van de Max Capacity training, waarbij we de oefeningen van vorige week zo vaak moeten doen, als Kai ze deed, maar dan achter elkaar. Een beetje moeilijk uit te leggen, maar het houdt in ieder geval weer een paar trillende benen en armen en dat in minder, dan een kwartier!

Het loopt tegen tienen, als we eindelijk naar de St. Mark lopen. De rij is al ellenlang en Rick moet toegeven, dat ik gelijk heb. Omdat ons hotel zo dichtbij is, besluiten we morgenochtend om kwart over negen paraat te gaan zijn. Hopelijk kunnen we dan vrij snel naar binnen.

De rij voor de Campanile is een stuk korter. We betalen de 8 euro entree per persoon en nemen de lift naar boven. Het is prachtig helder weer vandaag, dus we hebben mooi zicht over heel Venetie. Saskia vertelt, dat ze zich nooit zo veilig voelt in deze oude torens. Ik vertel haar maar niet, dat deze toren in 1902 in elkaar stortte!

Als we uitgefotografeerd zijn, gaan we het San Marco plein verkennen. Rick, Kai en ik proberen duiven op ons te krijgen, Saskia vindt ze te vies. Er landt er een op mijn hand, maar Kai is heel populair. Maar liefst drie duiven landen op hem. Eentje vindt het zo prettig op zijn schouder, dat hij haar er nauwelijks meer vanaf krijgt.

In een van mijn boeken heb ik gelezen over Caffe Florian. Dat is duidelijk een sjieke aangelegenheid met live vioolmuziek. Aan een van de tafeltjes gaan we ervan genieten en mensen kijken. Ik drink waarschijnlijk de duurste ijskoffie ooit, maar de atmosfeer is wel speciaal. Rick is in zijn nopjes, want voor ettelijke euro's extra krijgt hij hier wel een partje citroen bij zijn cola.

Kai vindt het super deze steden te bezoeken, want hij herkent veel plaatsen uit het spel Assassin's Creed. Gisteravond heeft hij die hier in Venetie op de kaart omcirkeld. We gaan een paar daarvan vandaag bezoeken.

Allereerst lopen we de Rialto brug weer over, dit keer de markt op. Kai en Rick willen graag wat vers fruit en in mijn beste Italiaans bestel ik het. Zelf eet ik ook een abrikoos en een pruim, die allebei smaken, alsof ze zo van de boom komen, heerlijk!

Na de vismarkt gaan we op weg naar de Frari Basiliek, die ook in Assassin's Creed voorkomt. Dat valt echter niet mee en we dolen door de nauwe straatjes van de stad. Hier komen de toeristen niet, dus ik vind het wel leuk. Opeens blijken we vlakbij de kerk te zijn, schijnbaar puur bij toeval, want ondanks onze kaarten waren Kai en ik de weg wel een beetje kwijt.

Het is inmiddels ook lunchtijd, dus we zoeken een restaurant met broodjes. Dat vinden we al gauw en er wordt een tafeltje buiten voor ons bijgezet. Ik bestel een vissalade, die erg lekker is. De anderen nemen het typische platte brood van hier met tomaat, mozzarella en prosciutto.

Zoals bij veel kerken hier in Venetie kost het 3 euro om de Frari Basiliek in te mogen. Eerlijk gezegd ben zelfs ik een beetje "uitgekerkt", dus we werpen even een blik door het open raam en dat is genoeg.

In tegenstelling tot Rome heeft Venetie wel leuke souvenirs. In een winkeltje. La Bauta, met allemaal handgemaakte maskers kiezen Rick en ik een klein blauw maskertje voor aan onze slaapkamermuur. Daar hangen al een paar mooie maskers uit New Orleans, dus daar past hij mooi bij.

Het leuke is, dat we kunnen zien, waar de artiest de maskers maakt. Ze zijn allemaal uniek, omdat ze met de hand zijn gemaakt. Ons maskertje heeft een vrij vrolijk gezichtje. Vaak vind ik de maskers hier in Venetie een beetje eng. Zo zijn er veel van het soort, dat de dokters droegen tijdens de pestuitbraken. Kai wil daar graag een van, maar de goedkoopste bij deze winkel 45 euro.

Bij een ander winkeltje kiest Saskia Murano glasarmbandjes voor haar vriendinnen. Langzaam lopen we, al etalages kijkend, terug naar het hotel. Opeens roept Rick mij en wijst me op een winkeltje, waar ze bedeltjes verkopen, die aan Pandora armbanden passen. Ze hebben een zilveren Rialto brug en het Colosseum in Rome. Rick koopt ze voor mij, hartstikke leuk. Ik ben echt wel een ekster, ha ha!

Vlak naast ons hotel is ook een glaswinkeltje. Hier verkopen ze ook oorbellenknopjes, waar Saskia naar op zoek is. Zij kiest een paar uit en ik neem meteen ook een paar kleurige hangers mee voor Katja.

Blij met onze aankopen gaan we naar boven naar de kamer. Het is inmiddels al drie uur en ik had me voorgenomen een kleine siesta te nemen, omdat ik vanavond de verlichte gebouwen wil zien. Kai wil naar het Arsenaal en Rick gaat mee. Ik zou ook wel willen, maar dan krijg ik die nodige rust niet. Saskia en ik blijven dus even op de kamer relaxen.

Na een uurtje zijn de mannen ook weer terug. Aan de foto's te zien is dat Arsenaal een aanrader en nu baal ik, dat ik niet mee ben gegaan. De rust deed echter ook goed. Saskia heeft ook hernieuwde energie, vooral omdat we iets gaan doen, wat zij ook leuk vindt.

We gaan namelijk op zoek naar een gondel. Er zijn er heel wat, natuurlijk, en aan het Grand Canal informeerde Rick al naar prijzen. Die kwamen wel overeen met hetgeen ik gelezen had. Alleen vonden we de gondelier aan wie Rick het vroeg nu niet overlopen van enthousiasme.

Ergens tussen het Piazza San Marco en de Rialto Brug zien Saskia en ik een gondel liggen met een lekker traditioneel geklede Italiaan als gondelier. Rick wil wel kijken, hoeveel die dan vraagt. Als Rick dat in het Engels vraagt, maakt de man duidelijk die taal niet te spreken. Niet getreurd, zegt Rick, mijn vrouw spreekt Italiaans, slik!

De gondelier roept er toch maar een jongere collega bij, die wel Engels spreekt, maar duidelijk liever Italiaans. Zo gaan de onderhandelingen dus in het Italiaans. Ik had dit al verwacht, want herinner me van vele jaren geleden, dat het net zo was. Gondeliers weten precies genoeg Engels om de belangrijkste bezienswaardigheden onderweg te laten zien.

Na wat heen en weer gedoe krijg ik er tot mijn genoegen een prijs uit, waar we mee kunnen leven. Natuurlijk krijgen we die korting omdat ik zo goed Italiaans spreek. Charmant blijven ze toch, die Italianen, al flessen ze je, waar je bij staat.

Maar goed, een tochtje in de gondel hoort toch bij Venetie (ja, ja, ik weet het, supertoeristisch). Sommige mensen, Aziaten in ons geval, hebben er zelfs nog een zanger en accordeonspeler bij gehuurd, waardoor het O Sole Mio en Cantare over het water knallen en wij gratis mee mogen genieten.

Luigi, onze gondelier, doet dit al 28 jaar. Ik vraag hem, of hij ervoor naar school moest. Hij nog niet, want zijn vader was ook gondelier en toen werd het van vader op zoon doorgegeven, maar tegenwoordig moet men wel naar school.

Op mijn (tongue in cheek) vraag, of hij dan ook zingen heeft geleerd van zijn vader, antwoordt hij lachend, dat hij die serenades graag aan de professionele musikanten overlaat. Geen zingende gondelier voor ons dus, helaas. Hij geeft me alweer een compliment over mijn Italiaans, dat doet toch wel goed, eigenlijk. Er zullen wel niet heel veel buitenlanders zijn, die zich in deze taal verstaanbaar kunnen maken.

Het valt me deze vakantie op, dat de Fransen gewoon Frans praten met de Italianen en de Spanjaarden gewoon Spaans. Het lijkt, alsof de Italianen die twee talen beter beheersen, dan Engels.

Na iets meer dan een uur zijn we terug bij de kade, waar we begonnen. Het is vreemd, we hadden allemaal het gevoel veel korter onderweg te zijn geweest. We vonden het allemaal heel leuk, in ieder geval. Met nog een joviale "ciao" en een extra zwaai voor mij nemen we afscheid van Luigi.

Het is pas half zes, maar we hebben allemaal al trek. Rick en ik hebben op onze ochtendwandeling een leuk gelegen en betaalbaar terrasje gevonden. Artblu Caffe ligt bij de San Stefano kerk. Grappig is, dat er twee andere Nederlandse gezinnen op het terras zitten.

Voor mij is het vooral belangrijk wat visgerechten op het menu te hebben. Dat miste ik in Rome heel erg, daar waren ze gigantisch duur. Ik ben geen fan van pizza en pasta en de caprese verveelt toch op een gegeven moment ook wel. Wat dat betreft is Venetie wel mijn stad, overal verse vis op het menu.

Kai en ik delen een bruschetta. We lachen om de Engelse vertaling op dit menu: gallig bread. Waarschijnlijk bedoelde men garlic bread, maar dat is het ook niet. Wie de Engelse vertalingen van de Italiaanse menu's doet, weet ik niet, maar de helft is onbegrijpelijk en zeer lachwekkend.

De bruschetta is matig, het brood niet zo knapperig, als we eerder deze vakantie hadden. Ik bestelde het vooral om de tomaat, dus eet die gewoon van het brood af.

Als hoofdgerecht bestel ik, net als gisteren, het Venetiaanse specialiteit: sieppe al nero, oftewel inktvis in een saus van zwarte inkt. Dit wordt alweer met polenta geserveerd, ook een plaatselijk gerecht zie ik online. Het smaakt alweer heerlijk, al is het wat zouter, dan gisteren.

Hoe hard ik ook probeer, ik krijg geen van de anderen zover een hapje te nemen. Hun verlies, denk ik maar. Rick heeft nota bene spaghetti met gehaktballen (twee hele gehaktballen) en Kai en Saskia een pizza. Saskia vindt die van haar, met groentes (aubergine o.a.) niet lekker en eet er niet veel van. We beloven haar een gelato als dessert.

Er zijn gelateria's op iedere straathoek, maar wij wachten tot vlakbij ons hotel. Ondertussen zoeken we ook nog naar een betaalbaar "pest"masker voor Kai. Tot nu toe kosten degenen, die er een beetje authentiek uitzien tegen de honderd euro!

Bij de gelateria hier op de hoek neemt Kai er een met drie smaken en Saskia met twee. Ik wil niet zoveel, maar toch proeven, dus bestel een hoorntje met meloenijs. IJs, zelfs gelato, is me al gauw te zoet en zo ook nu. De eerste paar likjes zijn lekker en dan heb ik genoeg. Eigenlijk vind ik alleen citroen superlekker. In mijn herinnering zijn gelato's ook minder romig, dan we ze hier zien, maar misschien herinner ik me dat verkeerd.

Eigenlijk wilde ik er vanavond nog met mijn fototoestel op uit, zoals Rick en Kai gisteren. Rick zou wel meegaan, als ik dat wil, maar waarschuwt me voor een teleurstelling. Alleen de Rialto Brug was wel mooi verlicht, maar heel moeilijk te fotograferen en toch wel een flinke wandeling van hier.

Piazza San Marco viel erg tegen vonden ze gisteren. Ik vind het wel best en sta morgen liever weer vroeg op voor een wandeling zonder toeristen. We zullen zien of me dat weer lukt. Na de lunch vertrekken we naar Florence, onze laatste bestemming van deze vakantie, voor we terugkeren naar Rome.

Nu we meer dan halverwege zijn zou ik wel weer opnieuw willen beginnen, maar ik weet, dat er thuis straks ook zoveel speciaals te wachten staat. In ieder geval gebruik ik mijn Italiaans regelmatig en hopelijk helpt dat met het onthouden voor de toekomst. Ik heb het altijd erg gevonden, dat ik die taal "vergeten" (dus niet, want het kwam zo terug) was.

Foto's van vandaag staan hier.

Dag 7: Venetie en Murano

Om acht uur gaat de wekker, want we willen zo snel mogelijk op weg naar Venetie. Het weer ziet er niet zo goed uit, dus we zijn blij, dat we gisteren onze stranddag hadden. Toch ontbijten we buiten en we laten het ons weer goed smaken. We zijn vrijwel ingepakt, dus keurig op schema pakken we de auto in.

Alleen is er niemand bij de receptie. Er zit wel een man te wachten, dus ik vraag, of hij weet, of er iemand komt. Het blijkt, dat de receptioniste pauze heeft. De man is een heel aardige Noor uit Oslo en we kletsen wat over de vakantie, die wij daar alweer heel wat jaren geleden hadden.

De Noren hebben ook haast, dus we slaken allemaal een zucht van verlichting, als de pauze van de receptioniste over is. Zoiets heb ik echt nog nooit meegemaakt, vooral omdat het toch echt niet druk is hier, dus ze had haar pauze na ons geholpen te hebben, kunnen nemen. Maar goed, dit is Italie, waar niemand haast heeft, behalve op de autowegen.

We checken uit en gaan dan op zoek naar een bancomat. Die vinden we al snel in het centrum van dit badplaatsje. Dan stellen we de gps in op Piazzale Roma in Venetie, waar ik een parkeerplaats heb gereserveerd. Om te beginnen stuurt de slecht Italiaans sprekende Engelse dame ons naar een veerpont. Die staat er echter niet en wij hebben geen idee, wat het schema is, dus besluiten zelf de weg dan maar even te vinden.

Dat lukt vrij goed en al gauw zien we de bordjes voor de E55 naar Venetie. Dit blijkt een tweebaansweg met enorm veel vrachtverkeer te zijn, waardoor we niet erg opschieten. Rick haalt wel af en toe in, maar meestal is de tegenliggende weghelft ook te druk daarvoor. Bovendien vind ik dat inhalen doodeng, we zien er ook een flink ongeluk door. Dan maar wat langer onderweg zijn, vind ik.

Het weer wordt steeds somberder en bij de Lido's krijgen we een enorme hoosbui over ons heen. We hopen maar niet, dat het straks in Venetie zal regenen, want we moeten met onze bagage over straat. Gelukkig houdt het na een kwartiertje weer op.

We komen langs Lido delle Nazioni, waar ik met mijn ouders en broers en zus heb gekampeerd, zo'n dertig jaar geleden. Ik zie bordjes voor camping Tahiti en ergens in mijn geheugen kriebelt daar wat over, maar zeker, dat het die camping was, ben ik niet. Ik heb enorm goede herinneringen aan die vakantie, want ook toen was ik de enige, die Italiaans sprak, en ik vond de Italiaanse jongens destijds ook maar wat leuk (en omgekeerd ook, ha ha).

Daarom is het helemaal goed, dat ik hier weer terugben. Toen vond ik de camping leuker, dan Murano. Tijdens ons bezoek aan Florence toen hadden mijn broer en ik een flinke kater na het drinken van de wijn van onze Italiaanse kampeerburen. Ik zie er dus erg naar uit die plaatsen als geinteresseerde volwassene te bezoeken.

Door het vele verkeer zullen we pas tegen enen op Piazzale Roma in Venetie aankomen. We besluiten daarvoor even te stoppen voor een snelle lunch. We zien Bar di Adriano vlak na een rotonde liggen en dat ziet er wel leuk uit.

Binnen ziet het er gezellig uit met geruite tafelkleedjes, mandjes brood en de eeuwige fles rode wijn op tafel. Drie mannen zijn voor ons binnengekomen en bestellen aan de bar. Wij doen dus maar hetzelfde.

Ze hebben sandwiches van witbrood zonder korst, opgerold met beleg ertussen. Ik bestel er een met garnalen en de anderen maken ook hun keuze. We bestellen drankjes en wat fruit en gaan dan aan een van de tafeltjes zitten, net als de mannen voor ons. Dat blijkt echter niet te mogen, de tafeltjes zijn voor lunchklanten. Wij mogen alleen aan de bar staan, ook goed. Later zien we, dat die mannen warme maaltijden krijgen. Dit is in ieder geval met 12 euro voor ons vieren de goedkoopste maaltijd tot dusver!

Niet veel later komen we in Venetie op het Piazzale Roma aan. Daar is het een drukte van jewelste! We vinden de garage San Marco snel en daar staat een file om naar binnen te komen. Een medewerker kijkt naar onze reservering en niet veel later mogen we de hele rij achter ons laten en naar de vierde verdieping rijden.

Daar krijgen we door een vriendelijke Italiaan een parkeerplaats toegewezen, waar Rick achteruit in moet parkeren. De sleutel moet in de auto blijven. Terwijl we de bagage uitladen, komt een Francaise op mij af. Ze vraagt, of wij Vaporetti kaartjes willen, de hunne zijn tot 18 uur geldig. Daar zeggen wij natuurlijk geen nee tegen, dus nemen ze met een hartelijk "merci beaucoup" aan!

We hebben zoveel bagage en zijn blij, als we zien, dat er porter service en een prive taxi naar het hotel te bestellen is. Het is niet goedkoop, maar we doen het toch maar, want het lijkt onbegonnen werk alles naar een Vaporetti te slepen. Het weer is inmiddels wel weer prachtig, gelukkig.

Na een minuut of vijf komt de porter al. Hij leidt ons naar een boot en we krijgen ons eerste ritje door de kanalen van Venetie. Rick en ik genieten. Vooral Rick heeft heel erg naar het bezoek aan deze stad uitgezien. Hij was hier als zevenjarig jongetje en heeft er sterke herinneringen aan. Ook de kinderen kijken hun ogen uit.

De boot stopt bij het Piazza San Marco en de "chauffeur" wijst ons de weg naar Hotel Concordia. Dit hotel ligt het dichtst bij de Piazza San Marco, dus we hebben een super locatie!

Vreemd genoeg moeten we eerst een trap op om bij de receptie te komen. We slepen dus onze tassen maar naar boven. Ik denk net, dat iemand, die minder ter been is, of zo, hier dus niet zou kunnen logeren, als de bagagehandelaar naar beneden komt rennen. Hij ontfermt zich over de bagage, terwijl wij inchecken.

Ook brengt hij ons naar onze kamer. De eerste kamer, die hij ons laat zien, heeft twee tweepersoonsbedden. Hij bekijkt ons eens en vraagt, of we niet liever een kamer met vier aparte bedden willen. Kijkend naar de bedenkelijke gezichten van Kai en Saskia antwoorden we daar een volmondig "ja" op.

Het blijkt, dat de kamer er vlak naast vier bedden heeft. Helemaal goed, dus. Alleen is er maar een stopcontact, tja, we zijn hier in een heel oud gebouw. We hebben echter ook telefoons, computers en fototoestelbatterijen om op te laden, dus de vriendelijke man gaat op zoek naar een snoer met meerdere contacten. Hij vindt er een met drie, nu maar hopen, dat we straks de circuits niet overladen en Venetie in het donker zetten.

Zoals ik al eerder schreef, heb ik jaren geleden Murano (in onze hotelkamer angt een glazen lamp van dat glas gemaakt) aan me voorbij laten gaan. Daar had ik vrijwel meteen na terugkeer van mijn ouders en zusje spijt van. Ik haal Rick over vanmiddag nog te gaan. De kinderen hebben er geen interesse in en gaan liever door Venetie dolen.

Via het hotel worden Rick en ik gratis naar Murano gebracht. Een mysterieuze Italiaan brengt ons naar een bootje, dat ons rap naar het eiland brengt. Daar worden we begroet door een kordate oudere Italiaanse en een glasblaaslokaal ingeleid.

Daar krijgen we een demonstratie te zien. De meeste toeristen gaan 's ochtends hierheen, dus wij krijgen een prive voorlichting. Eerst zien we hoe er van een bal glas een lange draad wordt getrokken. Die wordt in stukken geknipt en gebruikt om laagjes aan te brengen.

Dan komt de meesterglasblazer van dit vader en zonen bedrijfje (op de muur kunnen we de stamboom zien, die tot 1440 teruggaat). Hij blaast eerst een mooie vaas en daarna boetseert hij een paardje uit glas. De leidster verzekert ons, dat dit de makkelijkste projectjes zijn, andere dingen duren vele uren. In maart hebben Katja en ik ook een glasblaasdemonstratie gezien, maar dit is vele malen mooier.

Natuurlijk komt dit alles niet zonder een poging een glazen kunstwerk aan ons te verkopen. Ik vind het werkelijk schitterend en zou een aantal van de moderne stukken zo in ons huis willen hebben. Het kleinste schoteltje kost echter als 200 euro met de speciale, omdat wij zo aardig en Nederlands-Amerikaans zijn, korting. Dat gaat het dus niet worden en eindelijk heeft de dame door, dat ze aan ons geen klant heeft.

Ze laat ons nog even de toeristische souvenirswinkel zien, maar ook daar vinden we niets. Het lijkt mij namelijk wel leuk om na vele jaren weer eens een nieuw eendje voor mijn verzameling van over de hele wereld als herinnering te vinden. De enige eend, die ze hier hebben, is zo groot, als mijn hele verzameling bij elkaar voor een prijs, die een goed deel van deze vakantie zou betalen.

Het moet gezegd, ze wordt niet vervelend, als we niets blijken te kopen en we nemen vriendelijk afscheid. Rick en ik hadden al bij aankomst enorme dorst, dus gaan meteen op zoek naar iets te drinken. Aan het water bestellen we een biertje en genieten van de kleurige omgeving.

Terwijl Rick betaalt, ga ik even kijken, wanneer de laatste Vaporetti vertrekt, want ik heb gelezen, dat dat best vroeg is. Inderdaad, tien voor half zes is de laatste. Het is pas kwart voor vier, dus dat gaan we makkelijk halen.

Nog steeds op zoek naar eendjes lopen we langs de verschillende glaswinkels. Onderweg fotograferen we er ook op los, want het is hier weer erg kleurrijk. Bij een van de winkeltjes vind ik een "familie" van drie leuke kleine eendjes voor 3 euro, precies de goede souvenir.

We lopen nog wat verder en zien dan bij een van de haltes "onze" Vaporetti aankomen. We besluiten dan maar in te stappen, want we willen beiden meer Venetie zien. Ik heb mijn Murano wens vervuld. We gebruiken de gratis kaartjes van de Fransen voor de rit, dus die hebben ze ons niet voor niets gegeven.

Het wordt een flinke bootrit langs allerlei haltes, de begraafplaats en het ziekenhuis met bootambulances vooral interessant. Met het St. Marksplein in zicht stappen we uit. We willen ook een beetje door de straten van Venetie dwalen. Al fotograferend lopen we terug naar het hotel.

Daar zien we net Kai en Saskia naar buiten komen. Zij hebben al heel wat van de stad gezien, Kai laat me de foto's op zijn telefoon zien. We lopen met de menigte mee naar de Rialto brug. Het is hier wel heel erg druk! Ik hoop morgenochtend op tijd op te staan om zonder menigte te genieten van de stad.

Saskia heeft honger en de rest van ons kan ook wel een hapje gebruiken. We kiezen het Ristorante Florida met uitzicht op het Gran Canal. Mijn keuze, want ik zie, dat ze een cocktail met Hollandse garnalen hebben. Daar doe ik zo ongeveer een moord voor!

Rick en ik bestellen die garnalen met olie en citroen als voorafje. Ik eet klein garnaaltje per klein garnaaltje om ze allemaal maar te proeven. Zo lekker! Ook mijn hoofdgerecht, een Venetiaans inktvis in een saus van de inkt gerecht, vind ik heerlijk. De inktvis is zo zacht en helemaal niet taai. Kai vindt zijn kerriekip met rijst ook lekker (de meeste serveerders hier zien er Indiaas uit), maar Saskia en Rick zijn niet overdonderd door hun biefstuk. Het uitzicht op het kanaal met zijn vele gondeliers maakt alles echter goed.

Langzaam, want er is zoveel te zien, lopen we terug. We kopen ook nog wat wijn voor in de kamer en de verkoper vraagt, of hij de fles voor ons moet openen. Wij hebben zelf een opener, dus antwoorden negatief. De heren weten duidelijk het woord voor kurk niet in het Engels. Als ze merken, dat ik Italiaas versta, vragen ze het mij. Ik leer ze "cork" en ze zijn helemaal dankbaar.

Grappig genoeg is dat hele gesprek aan Rick voorbij gegaan. Het is raar, ik spreek meerdere talen en verwacht dan van anderen, dat ze bepaalde dingen ook makkelijker snappen, wat dan niet zo blijkt te zijn.

Bij de receptie krijgen we allemaal een internetcode, die drie uur geldig is (daarna vernieuwbaar en gratis, dus drie uur lijkt me heel kort voor de mensen bij de balie om de hele tijd nieuwe nummers te geven). Saskia en ik blijven in de kamer rusten, terwijl Rick en Kai er nog verder opuit gaan.

Dat geeft mij de gelegenheid dit blog te schrijven, maar ook eindelijk weer eens bij te kletsen met Katja. Haar nieuwe vrienden studeren allemaal bij Michigan State University, waar Rick ook heenging, zo'n toeval. Ze heeft het in ieder geval super naar haar zin daar nu. Het zal vast weer moeilijk voor haar zijn om afscheid te nemen straks. Nog maar 17 dagen en dan zit dat avontuur er voor haar ook alweer op!

Foto's van vandaag staan hier.