Halloween kostuum

Wat ben ik blij, dat ik vorige week ruim de tijd heb genomen om de herfstkleuren te fotograferen! De kleuren zijn er nog wel, maar de meeste maples hier in de buurt beginnen flink te kalen en het weer is telkens bewolkt. Nu heb ik tenminste niet het gevoel al het moois te hebben gemist (al was ik er deze week ook weer graag op uit gegaan).

Sharon, onze trainster, emailt, dat drie van haar vier kinderen Mexicaanse griep (hier wordt het in de volksmond nog steeds varkensgriep (swine flu) genoemd) hebben. Zij voelt zich ook niet optimaal, dus ze last onze klas van vandaag af. Even later lees ik een email van Saskia's school, dat steeds meer leerlingen met griepverschijnselen absent zijn. De griep lijkt nu dus goed toe te slaan.

Na een intensieve Sports Active routine is het tijd voor Kai en Saskia's flu mist, het jaarlijkse griepvaccin. Saskia is thuisgebleven, want zij heeft nog erge last van haar sinusitis. Kai haal ik van school op.

Bij de kinderarts is er een aparte ingang voor zieke en gezonde kinderen. Ik ben dus verbaasd, als ik, in het "gezonde" gedeelte, een duidelijk ziek meisje voor me zie zitten. Ze hoest en hangt tegen haar moeder aan.

Als Kai en Saskia naar achteren worden geroepen voor hun vaccin, hoor ik de moeder verbaasd tegen de verpleegster zeggen, dat ze geen idee had, dat haar dochter koorts had. Ze was opeens niet lekker geworden. Die heeft dus met een kind met griep in het gezonde gedeelte gezeten.

Duidelijk was de verpleegster daar niet al te blij mee, want er staat uitdrukkelijk, dat je je kind, als het hoest of koorts heeft, een masker op moet doen. En natuurlijk aan de ziekenkant gaan zitten. De "gezonde" wachtkamer zat propvol met kleine kinderen en een paar babies. Hopelijk is geen van hen besmet!

Nadat ik de kinderen op school heb afgezet, loop ik met Cosmo naar Claudia. Met de honden lopen we Nottoway Park in. Claudia is bijna klaar met haar PhD in Neuroscience! Ik ben daar echt van onder de indruk. Ze had een vreselijk scheiding en heeft haar leven helemaal omgegooid en is nu zover gekomen!

Laura komt om mij een heel nodige massage te geven. Mijn linkerschouder doet al een paar weken "raar" en de pijn trekt naar mijn hand. Voor ik toch maar een dokter ga bezoeken, hoop ik, dat massages gaan helpen. Ik heb namelijk geen zin in pillen, die ongetwijfeld voorgeschreven zullen gaan worden, tenzij het absoluut niet anders kan.

Saskia heeft eindelijk besloten, wat ze wil worden met Halloween. Na heel veel nadenken, boos zijn op vriendinnetjes, omdat die niet iets samen wilden doen, en nog meer nadenken is ze er eindelijk uit. Ze wordt (tromgeroffel)... een heks. Maar natuurlijk niet zomaar een heks, want op haar leeftijd draagt niemand een gewoon in de Halloweenwinkel gekocht costuum. Het moet bij elkaar geraapt worden.

We gaan dus naar Art Stone, wat gewoonlijk een simpele danswinkel is, maar met Halloween omgetoverd wordt in een Halloween costuumwinkel. Saskia zoekt een tule zwarte rok voor haar costuum en vindt die ook.

Terwijl ik afreken, valt mijn oog op een feeencostuum, dat precies is, wat ik voor Halloween wil zijn! Ik ben dol op feeen en andere fantasiefiguren. Het costuum blijkt 40% afgeprijsd te zijn, wat het $18 maakt (online zie ik het nu voor $40!). Dat is natuurlijk voorbestemming. Nu moet ik er alleen nog een pruik bij zoeken.

Saskia en Rick gaan na het eten nog naar de mall voor de rest van Saskia's costuum en dat van Rick. Kai heeft hoegenaamd geen interesse in Halloween meer, helaas. Saskia komt terug met een leuk samenraapsel, die haar een prima heksje gaan laten zijn. Rick wordt een zombie piraat. We hebben er zin in!

Natte wandeling en doktersbezoek

Door het open raam hoor ik de auto's door de enorme plas, die zich bij regen altijd op de weg naast ons huis vormt, rijden. Dat was niet de bedoeling! De regen zou pas vanmiddag komen!

Dat is een streep door de rekening van Kirsten en mij, want wij wilden vandaag nog eens rond Burke Lake lopen. Dat zal nu te modderig zijn en de uitzichten natuurlijk ook niet zo mooi. Het lijkt vanochtend verder wel droog te blijven, dus we spreken als alternatief af op het W&OD pad te gaan lopen.

Omdat de regen nog steeds wordt voorspeld voor morgenochtend bel ik vol goede hoop het Carlyle House op. Mijn opluchting is groot, als de vriendelijke dame aan de andere kant van de lijn er absoluut geen moeite mee heeft onze groep te boeken! We kunnen om half elf terecht en de rondleiding zal ongeveer een uur duren. Dat is perfect, want dat geeft mij ook nog tijd om wat meer van het mooie stadje te laten zien voor de lunch.

Blij rijd ik met Cosmo naar Whole Foods. Daar komt Kirsten ook even later. Het mist wat, als we aan ons loopje beginnen, en het is heel rustig op het pad. Alleen de "regulars" zijn aanwezig.

De oudere man met de kleine gewichtjes, die gewoonlijk met ontbloot bovenlijf loopt, maar vandaag even niet. Cosmo moet niets van hem hebben! De sjofel geklede vrouw op de fiets, die schijnbaar doelloos heen en weer fietst. Zou ze dakloos zijn? En de Whole Foods medewerkster, die kennelijk altijd naar haar werk loopt.

Of het het slechte weer is, of de rust, er zijn heel wat dieren te zien vandaag. De eekhoorns zijn weer heel hard bezig met hun wintervoorraad (ik heb vandaag alleen al vijf keer voor een kamikaze eekhoorn moeten remmen!). Ook de chipmunks rennen overal, ik zie er zeker vijf. Cosmo heeft er zelfs even eentje te pakken, helaas voor hem (maar gelukkig voor ons) ontsnapt het diertje wel.

Na tweeeneenhalve mijl maken we rechtsomkeerts, want Kirsten wil op tijd thuis zijn en ik moet Saskia van school halen. Grappig genoeg lopen we zo bij elkaar toch verder, dan de omtrek van Burke Lake, maar, zoals Kirsten terecht opmerkt, we stoppen ook niet zo vaak voor foto's.

Op de terugweg gaat dat echter niet helemaal op. Ten eerste stapt Cosmo bijna op een schattige doosschildpad. Dat zijn mijn favoriete schildpadden! Deze schildpadden staan nog niet op de "endangered species" lijst, maar komen helaas steeds minder voor.

Even later zien we een hert in het voetbalveld staan. Cosmo wordt er helemaal wild van, maar het is te ver weg voor hem om iets mee te doen. Anders is het, als een ander hert langs de kant van het pad naar ons staat te kijken. Kirsten heeft Cosmo vast en staat versteld van zijn kracht, als hij opeens op het hert afgaat. Natuurlijk is dat ook niet van gisteren en verdwijnt in het struikgewas.


Inmiddels is de motregen overgegaan is echte regen. Ik heb mijn regenjas aan, maar Kirsten niet. Maar het is niet koud en we kunnen wel tegen wat water. Als het morgen zo is, tijdens de wandeling door Alexandria, is dat met een paraplu best te doen.

Bij Whole Foods gaan we nog even naar binnen. Ik zie, dat ze verse ravioli met wilde paddestoelen hebben! Heerlijk! Ik ben dol op champignons en andere paddestoelen en Rick ook. De kinderen echter niet, dat is iets, wat ik er niet in krijg. Voor hen koop ik dus gewone kaasravioli, zo eten we toch (bijna) hetzelfde.

Om een uur haal ik Saskia uit school voor haar doktersafspraak. Ze is nu al vanaf half september niet helemaal gezond en ik hoop dit keer een dokter te treffen, die echt wil uitzoeken, wat er gaande is.

Deze week is er op Saskia's school iedere dag een thema qua kleding van de kinderen. Gisteren was het pijamadag (heerlijk lijkt me dat!) en vandaag "Wacky" dag. Saskia heeft een gek shirt aan, twee verschillende sokken en twee verschillende schoenen. Ze ziet er heel "wacky" uit, dus wil zich wel even verkleden voor we naar de dokter gaan.

We krijgen een vrouwelijke dokter, die ik nog niet heb ontmoet. Deze praktijk is heel groot, maar ook erg goed. Wat ik er ook fijn aan vind, zeker nu met de H1N1, is dat ze aparte ingangen hebben voor zieke en gezonde kinderen. Omdat Saskia niet besmettelijk is, gebruiken we dit keer de gezonde ingang.

Dr. Sadak hoort ons aan en komt dan tot dezelfde conclusie, die ik allang heb getrokken. Ze vermoedt een allergie voor schimmels, die veel mensen in dit jaargetijde hebben. Ook ziet ze, dat Saskia's voorhoofdsholtes ontstoken zijn. We krijgen een recept voor anti-allergie neusspray en antibiotica mee.

Op mijn vraag, of ze op het moment veel H1N1 zien, antwoordt de dokter meteen beamend. Saskia vertelde me in de auto, dat het zusje van het meisje naast haar bij gym het heeft en dat dat meisje vandaag ook ziek was. Het vaccin is nog nergens te bekennen, helaas. Zoals ik iemand op het nieuws hoorde zeggen, komt dat straks, als de meeste mensen het virus al hebben gehad.

Bij Rite Aid halen we de medicijnen op en weet ik weer, dat ik een echt meisje als dochter heb. Ze komt met allerlei make up en schoonheidsspulletjes aandragen. Deze dertienjarige heeft meer nodig, dan ik! Ik vind het wel grappig, al weiger ik dus de zoveelste mascara van $10 te kopen.

De ravioli is met dit regenachtige weer het perfecte "comfort food". Rick en ik smullen ervan! Deze ga ik vaker kopen, je proeft de verschillende paddestoelen heel goed.

Na het eten kijk ik weer eens naar de Biggest Loser. Mijn hemel, wat sommigen van de deelnemers dit keer hebben meegemaakt! Een van de vrouwen is haar hele gezin, man en twee kleintjes, door een autoongeluk kwijtgeraakt. Hoe leef je dan verder? Ik kan me dan dat overgewicht wel voorstellen, hoor! Een ander had een zwaar aan drugs verslaafde moeder en werd in de kast gestopt, als die weer eens geld moest verdienen als hoer. Jakkes! Wat hebben wij dan een gewoon leven met al onze vreemde gewoontes!

Voorbereidingen

Meteen als ik beneden kom, kijk ik naar het weerbericht voor woensdag. Dat werd tijdens het weekend steeds slechter, maar ik had nog hoop, dat minder bekwame meteorologen dat weerbericht samenstelden. Helaas, de maandagmorgen weerspecialisten hebben nog slechter nieuws: het zal woensdagochtend gaan regenen!

Vandaag zal het prachtig weer worden, morgen bewolkt, maar droog, donderdag zal de zon weer uitbundig schijnen, maar precies tijdens de twee uur, dat ik een groep mensen moet rondleiden, staat er "regen"! Gelukkig heeft Alexandria ook wel wat alternatieven, die binnen zijn. Het is nu helemaal belangrijk, dat ik vanmiddag ga.

Eerst neem ik Cosmo mee naar Sharons training. Zo krijgt hij alvast een flinke wandeling. Het is koud, als ik uit de van stap (thuis staat hij in de garage, dus voel ik de buitentemperatuur niet). Ik ben eigenlijk te licht gekleed en had mijn handschoenen mee moeten nemen. Gelukkig zetten we flink de pas erin en warmt de zon alles al snel op. Alweer is het uur zo voorbij, de gymzaal is bijna klaar, dus dit is een van de laatste keren buiten.

Thuis laat ik Cosmo nog wat langer uit, ook om nog van de mooie herfstkleuren in de buurt te genieten. Die zijn nu nog mooi, maar een windstorm en het is gedaan. Wat gaat dat toch snel, zo jammer!! Zoals de weerman gisteren grapte, kijk maar goed, voor je het weet zijn het weer vijf maanden lang saaie grijze stammen.

Om me heen hoor ik steeds meer verhalen over de H1N1 griep (hier nog varkensgriep genoemd, in Nederland Mexicaanse griep). Ik maak me zorgen om Kai en Saskia, want volgens Sharon zijn er heel veel zieken op de high school vooral. De dokter van een van de vrouwen, waarvan de kinderen asthma hebben en dus in de risicogroep zitten, heeft een neti pot en gorgelen met Listerine aangeraden om de neus en keel te ontsmetten.

Over zo'n neti pot heb ik al eerder gehoord bij sinus infecties. Aangezien Saskia zoveel last van haar voorhoofdsholtes heeft, besluit ik er een voor haar te kopen. Baat het niet, dan schaadt het ook niet. Bij Whole Foods koop ik er een, in de hoop, dat het haar iets zal helpen. Daarbij hoop ik, dat ze opschieten met meer vaccin maken, want ik wil de kinderen ingeent hebben.

Na een snelle lunch rijd ik naar Alexandria. Het verkeer is goed, dus ik ben er binnen het halve uur. Na de van onder City Hall te hebben geparkeerd, begin ik aan mijn voorbereidingen voor woensdag.

Eerst wil ik de voorgenomen wandeling lopen en er zeker van zijn, dat ik de juiste straatjes insla. Alexandria doet erg Europees aan, maar gelukkig zijn de straten wel vrij recht toe recht aan. Ik loop langs het Carlyle House, dat vandaag helaas gesloten is. Geen paniek, nog, want er zijn andere musea.

Bij het Gadsby's Tavern Museum hangt echter ook een "closed" bord! Oh jee, alle musea zullen toch vandaag niet dicht zijn? Daar heb ik eigenlijk geen rekening mee gehouden, gewend als ik ben, dat alles iedere dag open is.

Gelukkig tref ik in de Christ Church de docente, Dell, wel aanwezig. Zij zit daar met een paar toeristen uit Michigan. Dell vraagt of ze me kan helpen en ik leg mijn regendilemma uit. Helaas is zij altijd pas na twaalven aanwezig en kan ze woensdagochtend niet eerder komen, want ze heeft al een afspraak. Dat gaat lekker zo!


Dell nodigt mij uit mee te luisteren met het stel uit Michigan naar haar verhaal over de kerk. Dat doe ik graag en probeer alle informatie op te slaan, dan kan ik die woensdag weer gebruiken. Intussen gaan er schietgebedjes naar Moeder Natuur om het alsjeblieft niet te hard te laten regenen! Straks word ik door 17 mensen met rotte tomaten bekogeld!

Vandaag is het werkelijk heerlijk weer, dus ik geniet van mijn wandeling door het stadje. Heel veel mensen hebben Halloweenversieringen aangebracht, wat het extra leuk maakt. Ik loop de hele route en doe daar minder dan een uur over. Nu loop ik snel en klaagt iedereen daarover, dus ik neem me voor woensdag een stuk langzamer te lopen.


Een gratis optie om binnen dingen te bekijken, is de Torpedo Factory. Ik loop er binnen en kijk rond en bedenk me, dat men zich hier zeker twintig minuten zal kunnen vermaken. Dat is een schuilplek, eindelijk!

Het Carlyle House is vandaag echt gesloten, vertelt een onafhankelijke gids mij. Het valt me op, dat de meeste gidsen hier oudere dames zijn. Het Gadsby's Tavern Museum is inmiddels open. Helaas komt hier woensdagochtend uitgerekend een schoolgroep, maar de vriendelijke man geeft mij het kaartje van de curator van dit museum om te bellen.

Een paar blokken verderop is het Apotheekmuseum ook open. Opgelucht loop ik er binnen en vertel, dat ik graag met een groep van zeventien mensen zou komen op woensdag. De mensen hier zien er zo aardig uit, dat ik helemaal hoop krijg! Die vervliegt echter meteen, want... dit museum is op woensdag gesloten! Maar ik kan de curator bellen (dezelfde als het Gadsby's Tavern Museum) en die weet er misschien wel wat op.

Buiten doe ik dat meteen, want ik zie mezelf inmiddels met zeventien ongelukkige, druipende toeristen door het stadje lopen. Liz is er niet, maar zal me vanmiddag nog terugbellen, verzekert haar collega mij.

De moed is me inmiddels genoeg in de schoenen gezonken, dat ik mijn contact bij de Nederlandse ambassade bel. Ik vertel haar, dat ik maar bar weinig succes heb met de musea tot nu toe. De hoop is, dat de regen meevalt en dat de meeste mensen toch Nederlands zijn, want die zijn wel wat nattigheid gewend.

Op zoek naar meer schuilmogelijkheden stuit ik op het Lyceum, het historische museum van Alexandria. Hier zit een heel aardige dame, die me verzekert, dat het geen probleem zal zijn om hier zeventien mensen rond te laten kijken. Het is een klein museum, ik denk, dat men hier in een kwartier is uitgekeken. Maar het is een optie.

De dame bij het Lyceum stelt ook het George Washington Masonic Memorial voor. Dat is gratis te bezoeken. Tot mijn schande ben ik daar in de vijfentwintig jaar nog nooit geweest! Wel duizend keer langsgereden, maar het was altijd net te ver weg om te bezoeken.

Er is een gratis trolley, die de hele hoofdstraat afrijdt, van de rivier naar onderaan het Masonic Memorial. Alleen komt die nu net even niet langs en ik moet op tijd terug zijn voor Saskia's chiropractor afspraak. Ik besluit dus de tien blokken naar het Memorial te lopen.

Dit is geen straf, want aan weerszijden van King Street liggen leuke boetiekjes en restaurantjes in kleurige panden. Eenmaal bij het Monument is het klimmen geblazen, het ligt boven op een heuvel (zoals alle Grand Masonic Lodges, las ik). Eigenlijk wel erg leuk om dit nu te zien, na het lezen van Dan Brown's "The Lost Symbol"!

Hijgend van alle trappen loop ik naar binnen. Ik kom terecht in een grote hal met een enorm standbeeld van George Washington. Aan weerszijden zijn kolommen en muurschilderingen en erg mooie glas in lood ramen. Ik kijk er wat rond en ben net van plan weer weg te gaan, als een van de medewerkers me vraagt, of ik geinteresseerd ben om mee naar het observatiedeck te gaan.


Natuurlijk ben ik dat! Er staat nog een groepje mensen, waaronder een Frans stel. We gaan met de lift naar de negende verdieping (althans, dat is het nummer, dat hij indrukt). Boven worden we getracteerd op een prachtig uitzicht over Alexandria, Washington, Virginia en Maryland! Wat een verrassing en wat een geluk, dat ik net om drie uur binnenliep. Deze rit naar boven wordt maar vier keer per dag gemaakt, namelijk.

Na de nodige foto's gaan we weer naar beneden. Inmiddels ben ik flink dorstig geworden, dus koop, terug op King Street, bij een van de gezellige koffiezaken een Fuze drankje. Ik ga ook even zitten, want mijn voeten laten nu wel weten, dat ze genoeg werk hebben gedaan vandaag!

Als ik mijn telefoon check, zie ik, dat Liz van Gadsby's heeft gebeld. Met al het straatlawaai heb ik het telefoontje gemist. Helaas heeft ze slecht nieuws. Gadsby's is volgeboekt met schoolkinderen en ze heeft niemand bereid kunnen vinden om het Apotheekmuseum op de vrije dag toch voor ons te openen.

Haar alternatieve suggesties zijn het Lyceum, het Carlyle House en de Torpedo Factory. Dat zijn mijn eieren nu ook, ik hoop morgen het Carlyle House te kunnen regelen, anders zullen het rauwe eieren worden, die men naar mijn (onschuldige) hoofd zal kunnen gooien.

Zover zal het hopelijk niet komen en het liefst zie ik het woensdag droog, zodat de wandeling door kan gaan, want het stadje is dan veel leuker. In ieder geval zijn er een paar alternatieven om te schuilen. Nu maar hopen, dat het geen twee uur durende zondvloed wordt (heel goed mogelijk hier). Ok, ik weet het, het zal vast goedkomen, maar dit is heel belangrijk voor mij!

Precies op tijd om Saskia naar de chiropractor te nemen, ben ik thuis. Zij zit erg vol en heeft de typische sinushoofdpijnen. Morgen maak ik een afspraak voor haar! Gelukkig is Kai, behalve een vervelende hoest, wel weer de oude.

Het werd vandaag twintig graden en is dus heerlijk grill weer. Vanochtend heb ik kippenborsten gekocht en gemarineerd in zoete en pittige barbeque saus. Rick legt ze op de grill en we eten er spinazie en zoete aardappelfrietjes bij. Die laatsten zijn van Whole Foods en hebben Chipotle kruiden erop, super lekker!

Als het geen kind is, is het een hond

Het miezerige weer, dat gisteren niet bewaarheid werd, is er vandaag. Ik ben blij met de Pilatesklas vanochtend, anders was ik volgens mij mijn bed niet uitgekomen. Kennelijk hebben anderen daar ook moeite mee, want alleen Emily en ik zijn er. Sharon begint vast en langzamerhand druppelen de anderen ook binnen.

Het uur gaat snel voorbij en als we klaar zijn is het miezeren overgegaan in regen. Ik besluit mijn cardio dus binnen te doen, want ik weet nu al, dat Cosmo niet ver zal willen lopen. Hij heeft een hekel aan nattigheid.

Het leuke van deze sportschool blijf ik vinden, dat er zoveel mensen uit de buurt komen. Er zijn altijd wel mensen, die ik ken. Na tien minuten op de elliptische machine doe ik een twintig minuten interval op de stairmaster. Zo'n interval gaat sneller, dan "gewoon" trappen lopen, en ik ben werkelijk drijfnat naderhand, het is een zware inspanning, duidelijk.

Saskia is nog steeds ziek. Zoals Rick zegt, we weten, dat het "echt" is, omdat ze anders toch altijd wel naar buiten wil, maar ze hangt lamlendig op de bank. Het is niets ernstigs, maar zolang ze verhoging heeft, mag ze niet naar school. Heel vervelend, dat ze meteen al zoveel moet missen.

Het is weer tijd om naar Whole Foods te gaan (alsof dat een straf is). Behalve Sam-E en Good Belly, haal ik ook avondeten hier. Ik zie namelijk, dat ze zalm bereid met appel hebben. Die heb ik nog nooit gegeten en ik ben dol op zalm, terwijl de rest niet zo gek op vis is.

Voor mezelf koop ik dus een stuk zalm en voor Rick, Kai en Saskia Parmezaanse kip, ook al van tevoren bereid. Daarbij eten we dan chipotle zoete aardappel frietjes (uit de oven) en spinazie. Rick is wel niet dol op zoete aardappel, maar de rest wel en ik word moe van alle moeilijkheden qua eten.

Van nu af aan ga ik gewoon maken, wat ik lekker vind. Als de anderen dat niet vinden, eten ze maar een boterham. Dit is een van de redenen, waarom ik niet van koken houd. Altijd dat neus optrekken voor iets, waar ik mijn best op heb gedaan.

Saskia wil al de hele tijd Chipotle voor haar lunch, dus ik besluit daar vandaag aan toe te geven.

In datzelfde winkelcentrum(pje) bevindt zich Noodles and Company en met dit sombere weer heb ik daar wel zin in. Dit keer bestel ik Indonesian Peanut Saute. Wat er Indonesisch aan is, weet ik niet, waarschijnlijk de pindasaus. Het smaakt wel erg lekker en is pittig!

Een paar weken geleden had Cisca op haar blog een grappige actie. Wie er reageerde moest een cadeautje sturen naar degene, die na haar of hem reageerde. Dat leek me leuk, dus ik deed mee. De bedoeling is iets kleins of zelf gemaakts op te sturen. Mijn cadeautje zal naar Belgie gaan en ik stuur zowel iets zelf gemaakts, als iets Amerikaans gekochts.

Het zelf gemaakte deel is iets, wat ik alweer een tijdje niet heb gedaan. Ik maak wijnbedeltjes, namelijk. Hier zijn die heel populair. Je hebt een feestje en verschillende mensen gebruiken hetzelfde model wijnglas (of cocktailglas). Om te onderscheiden van wie welk glas is, doe je er een wijnbedel omheen. Nu maar hopen, dat mijn ontvangster ook weleens een feestje geeft en daarbij dan wijn of cocktails serveert.


Wijnbedeltjes

Met Cosmo ga ik op weg. Het is koel genoeg om hem mee te nemen en hij vindt autoritjes altijd fantastisch. Mijn eerste stop is Barnes and Noble, want ik moet gewoon Dan Brown's nieuwe boek "The Lost Symbol" hebben! Dat boek speelt hier in Washington en van degenen, die het al gelezen hebben, hoor ik allerlei positieve berichten.

De man bij de kassa lacht, als hij ziet, wat ik koop. De standaard vraag luidt: "Heb ik alles gevonden, wat ik zocht?" (een enkele keer moet ik daar "nee" op antwoorden en dan weet degene achter de kassa ook niet, wat hij of zij daaraan kan doen). Ik wijs op het boek en zeg, dat dat duidelijk het geval is. Hij lacht weer en merkt op, dat Dan Brown heel wat fans heeft. Vrijwel iedereen koopt zijn boek op het moment. Hopelijk is het de $17 waard.

De volgende stop is waar Cosmo (onbewust natuurlijk) op gewacht heeft. We gaan naar de Petsmart, waar hij vanaf zijn puppytijd lessen heeft gevolgd. Zodra hij de parkeerplaats ziet, herkent hij het en begint te hijgen. Vlak voor de winkel moet hij natuurlijk zijn geur even aan het perkje, waar iedere andere hond ook zijn behoefte heeft gedaan, geven.

Binnen is er zoveel te ruiken voor Cosmo, ik laat hem maar zijn gang gaan. Intussen kijk ik naar de Halloween costuums, maar die vind ik wel erg duur. Opeens hoor ik: "Eh, Ma'am?". Ik kijk op en de medewerker van Petsmart knikt richting Cosmo, die... plast op een stapeltje keurig opgevouwen honden t-shirtjes!

Even ga ik vijftien jaar of meer terug, toen de kinderen iets deden, wat me door de grond wilde doen gaan! Hij heeft verdorie net buiten geplast, maar heeft nog genoeg in zijn blaas om de t-shirts te besproeien? Dat niet alleen, maar Cosmo licht bijna nooit zijn poot op, meestal gaat hij door zijn knieen. Je raadt het al, dit keer licht hij, heel mannelijk, zijn poot helemaal op!

Gelukkig is er schoonmaakpapier en desinfecterend spul aanwezig in de winkel. Tenslotte is Cosmo niet de enige incontinente hond (terwijl hij dat thuis dus nooit is!). Maar ik betwijfel dat veel honden zo bewust op een produkt urineren! De t-shirts zijn, de hemel zij gedankt, in plastic verpakt, dus maar een enkeling is echt nat geworden. Het is nog een heel gedoe om het allemaal te drogen, niet vergemakkelijkt met een hond aan de lijn, die ook nog van alles te besnuffelen en ontdekken heeft.

Het moet gezegd, dat de mensen om mij heen enkel vriendelijk zijn. De Petsmart medewerker helpt met het afsponsen en voorbijgangers maken begrijpende opmerkingen. Toch ben ik blij, als ik heb afgerekend en Cosmo nog een laatste markering kan doen op het veldje voor de winkel.

Gauw rijd ik naar Target. Hier ben ik vooral om sporttopjes voor een Nederlandse vriendin te vinden, maar die hebben ze niet. Target is zo'n winkel, waar je zo uren in doorbrengt!

Saskia wil graag een Webkinz en ik vind een leuk cadeautje voor het kleine Belgische jochie met leukemie. In het Halloween gedeelte geniet ik. Dat vind ik wel zo leuk hier, ik zie er nu al naar uit onze tuin weer te versieren.

Hier hebben ze een betere selectie van hondencostuums, maar ze zijn al bijna uitverkocht! Ik heb de keuze tussen een bananencostuum en een eekhoorncostuum voor Cosmo. Beiden kosten $9,99 (meer zou ik er niet voor uitgeven). In overleg met Saskia wordt het de eekhoorn.

Een paar van Saskia's zieke vriendinnen hebben H1N1 (Mexicaanse griep, of zoals we het hier noemen swine flu), blijkt na testen. Rick wil, dat Saskia ook getest wordt. Ik denk, dat men, met zulke milde symptomen, verder niets zal doen, al heeft zij het. Maar hij wil er per se achteraan, dus ik laat hem maar.

Maryland Science Center

Zoals iedere ochtend kijkt Rick HLN tijdens zijn ontbijt en douche (ja, we hebben tv in de badkamer voor mijn verslaafde man, ik kijk vrijwel nooit). Hij komt naar boven en vertelt, dat er in Nederland een aanslag is gepleegd tijdens Koninginnedag!

Gauw kijk ik op CNN.com, waar staat, dat een auto door de menigte is gereden klaarblijkelijk om de koninklijke familie te raken. Er zouden ettelijke gewonden zijn gevallen. Het lijkt dus nog mee te vallen en tijd om de Nederlandse sites te lezen heb ik niet.

Tijdens het combinatieuur gewichtheffen en Pilates hebben we het natuurlijk over de varkensgriep (of H1N1, Mexicaanse griep of Novofluenza, afhankelijk van waar je leest of luistert). Ik vind het wel fijn om te zien, dat de anderen ook voorzichtig zijn (instrueren hun kinderen tot extra handen wassen e.d.), maar verder ook gek worden van de media. Ik vertel ze over de aanslag in Nederland. Die laat eens te meer zien, dat je je verschrikkelijk druk kan maken over iets wat kan komen en dan gebeurt er iets heel anders naars totaal onverwacht. Alweer: carpe diem, het moet mijn motto maar worden.

Vandaag is dus de dag, dat Kai thuis mag blijven uit school (eens per jaar doe ik dat al jaren met ieder kind) en wij samen naar het Maryland Science Center zullen gaan. Om half elf gaan we op weg naar Baltimore.

Onderweg bel ik Christine in Alabama terug. In hun county zijn twee waarschijnlijke gevallen van varkensgriep geconstateerd bij twee kleuters en nu zijn alle scholen daar tot maandag gesloten. Daar baalt Christine van, want Mallory zou een klassereis naar Six Flags hebben op zaterdag, die nu ook niet doorgaat. Maar ja, op het moment wil men geen enkel risico nemen.

Op de radio horen we, dat er nu tenminste twee doden zijn gevallen in Nederland. He, bah! Eigenlijk zou ik wel meer nieuws willen, maar dat moet tot later vanmiddag wachten.

Kai werkt onderweg aan zijn SAT voorbereidingen. Het verkeer werkt helemaal mee en binnen het uur doemen de wolkenkrabbers van Baltimore voor ons op. Op deze doordeweekse dag is het erg rustig in de stad en ik vind met gemak een parkeerplaats in de garage van het Intercontinental Hotel.

Het loopt tegen twaalven en we besluiten eerst even te gaan lunchen. Met de crabcakes van J. Paul's vers in mijn geheugen (Rick en ik aten hier een paar weken geleden) wordt dat het restaurant.

We krijgen een tafeltje aan het raam. Kai bestelt een kipsandwich, waar een stuk kipfilet op ligt, waar hij zijn mond niet eens omheen kan krijgen! Ik neem de salade met een crabcake, wat ook erg lekker smaakt. Het is goed zo alleen met mijn zoon op pad te zijn, want nu hoor ik eens wat van zijn leven. Hij is gewoonlijk zo stil!

Bij het Science Center kopen we kaartjes met alles erbij inbegrepen voor $18,95. Heel redelijk vind ik dat, want je krijgt er ook de planetariumshows en een Imax film voor.

We beginnen met de tentoonstelling over dinosaurussen. Daarna zien we live, waar er recentelijk aardbevingen plaatsvonden, hoe het weer in de VS is en meer. Dan wordt er omgeroepen, dat de volgende planetariumshow over tien minuten zal beginnen.

Boven op de tweede verdieping bevindt zich dit planetarium. In de wachtruimte hangen prachtige ruimtefoto's van verschillende plaatsen op aarde. Kai en ik zijn gefascineerd erdoor! Voor we het weten zijn de tien minuten voorbij.

Het is bepaald niet druk, dus we kunnen rustig een plaats uitzoeken in de zaal. Deze koepel is vijftig voet hoog (een snelle berekening maakt dat zo'n 17 meter). Wij krijgen "Dark Matters" te zien, een interessante presentatie over wat het oog niet kan zien in de ruimte, met prachtige beelden!

We hebben nog zo'n vijftig minuten voor onze Imax film begint. Die besteden we met de rest van de tentoonstellingen bekijken. Er zijn allerlei interactieve spelletjes, die met het lichaam te maken hebben. Kai wordt opgemeten en is 5 voet 11 3/4 inch lang, bijna zes voet, dus, dat is langer, dan Rick. Even later doen we een soort Dance, Dance Revolution. Daarna leer je over cellen en proteines in het lichaam. Het is allemaal erg interessant.

Een verdieping hoger zien we de mooiste foto's van Antarctica. Daarna nog een tentoonstelling van de Maryland blue crab. Dat die echt zo blauw zijn was me nooit zo opgevallen (terwijl ik ze bij bosjes verorberde, ha ha). Daarmee hebben we de tentoonstellingen gehad. Precies op tijd, want we kunnen al in het Imax theater plaatsnemen met onze 3D brillen.


Wat een schitterende film is Under the Sea 3D! Ademloos kijken we naar het prachtige leven onderwater. Wel is het weer duidelijk, dat ook dit leven wordt beinvloed door het opwarmen van de aarde, helaas. Kai is de beste van mijn kinderen om een natuurfilm mee te kijken. Hij vindt dat minstens zo interessant als ik.

Voldaan lopen we terug naar de van. Als ik denk er te zijn, zie ik een enorme kras op de zijkant! De auto ernaast staat ook scheef geparkeerd en ik schrik me echt even rot! Tot nu toe (voor mij een record) is de van meer dan een jaar krasvrij gebleven. Kai kijkt me aan of ik gek ben en merkt nuchter op, dat dit onze van niet is. Die staat ernaast. Pfff, opluchting!

Het is na drieen en ik verwacht files op de terugweg, maar dat valt erg mee. Zo door de weeks is het dus goed te doen, "even" Baltimore. Op de terugweg stoppen we bij CVS, waar Kai acne spullen nodig heeft. Bij Safeway halen we avondeten (lasagna en haricots verts). Daar zie ik ook David, Mary's man. Mary's moeder is vannacht overleden, na een naar gevecht met kanker. Ik ben blij, dat ik in persoon onze condoleances kan overbrengen.

Als Rick thuiskomt kijken we met zijn allen de verslaggeving omtrent de gebeurtenissen in Nederland op BVN. Verschrikkelijk allemaal! Dan is het hebben van een Nederlands satelliet kanaal toch wel fijn.

Hopelijk wordt door deze tragedie de traditie van Koninginnedag niet veranderd. Ik vond het super om de koninklijke familie lekker menselijk te zien zijn en mee te zien doen aan spelletjes. Dat is zo uniek en zul je in de grotere landen niet zien. Ik hoop echt, dat een gek dat niet gaat vergallen.

Op een heel andere manier doet dit me denken aan het vuurwerkongeluk een paar jaar geleden hier in Vienna. Vorig jaar was er daardoor geen vuurwerk, maar een lasershow. Die deed het hem niet. Dit jaar is het vuurwerk dus terug, alleen op een andere plaats (dichtbij ons).