Over een rondleiding en naar het strand

Voor mijn doen slaap ik wat uit, want ik heb vanochtend een rondleiding en dan wil ik maar de helft van mijn gewoonlijke wandeling lopen. 

Om tien voor half zeven sta ik op en ik hoor al wat. Als ik me net aangekleed heb gaat de badkamer deur open en daar is een klein meisje. 

Stiekem had ik daar al op gehoopt, want ik zou Fiona graag herten laten zien. Ze kletst honderduit in het wandelwagentje en dan zie ik het eerste hert. 

Het hert heeft ons ook door en na even staren vertrekt ze een achtertuin in. Niet veel later staan er maar liefst vier herten in een tuin. Volgens mij zoeken de groepjes elkaar soms op. 

Fiona moet erg lachen als de herten zonder uit te kijken oversteken. Dat mag zij natuurlijk niet. We wandelen een kilometer of twee en Rick is op als we thuiskomen. 

Fiona krijgt haar wafel met slagroom ontbijt en eet daar een appel bij. Na mijn ontbijt pak ik Fiona's en mijn spullen in. Ook ververs ik de kolibrie nektar. 

Dan brengen Rick en Fiona me naar de metro. Ik ga altijd achterin de trein zitten en daar zit Wendy ook! Wat een toeval! 

We praten gezellig bij en Wendy vertelt groot nieuws. Zij gaan ouders worden van twee Taiwanese kinderen van 7 en 9. 

Wendy is Taiwanees en spreekt de taal wat fijn is voor de kinderen. Ze gaan ze over een paar weken ophalen.

Zo gaat de metrorit heel snel en om tien over negen stap ik bij McPherson Square uit. Ik zie meteen dat alle hekken nog om het Witte Huis staan. 

Niet veel later ontmoet ik mijn groepje van zeven uit Belgie voor de Old Ebbitt Grill. Omi (zij laat zich ook zo noemen!) zit in een elektrische rolstoel en dan zie ik weer hoe toegankelijk Washington is. Alle stoepen hebben verlaging voor rolstoelen e.d.

Het wordt een leuke rondleiding waar we prachtig weer voor hebben. Na het verhaal over het Washington Monument bezoeken we het Tweede Wereldoorlog monument. 

Vervolgens leid ik ze langs een mooie vijver in plaats van de hekken van de Reflecting Pool naar het Vietnam Veterans Memorial. Dat maakt altijd weer induk! 

Bij het Lincoln Memorial kunnen we met de lift naar boven. Zoals wel vaker maak ik een groepsfoto voor het beeld van Lincoln. 

Voor het Lincoln Memorial staat een tijdelijk monument met de namen van 41 miljoen veteranen. Er staan lange rijen, want men kan de namen van veteranen in de familie aanvragen en verlicht zien. Lijkt me 's avonds het mooist. 

Na het Korean War Memorial wordt de kleinste van drie moe. We lopen nog naar het Dr. Martin Luther King Jr. monument en daar vertel ik ook over het Jefferson Memorial. 

Hier nemen we afscheid. Zij gaan wat eten en drinken bij het restaurantje bij het Lincoln Memorial. Ik loop naar het Smithsonian station. 

Rick is met Fiona Orion gaan halen en ik had hem op het hart gedrukt Orion niet los te laten met Fiona. Om de een of andere reden is dat misgegaan. 

Als Rick belt denk ik dat hij wil vragen wanneer ik terug zal zijn. Ik hoor echter aan zijn stem dat dat het niet is. Terwijl Rick even niet keek sprong Orion blaffend tegen Fiona op en krabde haar in haar gezichtje. 

Het had erger kunnen zijn, maar ik moet toegeven dat ik heel boos ben. Ik weet dat Rick zich er vreselijk over voelt dus ik houd me maar in. 

Katja neemt het vrij rustig op als een ongeluk, gelukkig. Als ze mij van het metrostation halen zie ik inderdaad een paar flinke krassen op Fiona's wang en voorhoofd, maar ze lijken gelukkig niet diep. 

Thuis is het een heel gedoe om alles in de auto te krijgen, maar om twee uur zijn we klaar om te vertrekken. 

Vrijdag is echt niet fijn qua verkeer, maar als we eenmaal van de snelweg af zijn rijden we door boerenland. 

Dat is minder snel, maar wel veel leuker. Eenmaal in Wildwood gaan we naar de Royal Grille voor het avondeten. 

Fiona smult van haar kip nuggets en frietjes. Ik kies de kalkoen BLT (bacon, sla, tomaat) op zuurdesem brood en Rick de vistaco's. Het is lekker en stilt onze honger. 

Na afgerekend te hebben checken we in bij het Paradise Ocean Resort. Daar hebben we een kamer met vol zicht op zee. 

Rick sleept alles naar boven en ik pak uit. Fiona klaagt over nekpijn en we zijn haar tandenborstel en tandpasta vergeten. Rick gaat dat alles even halen bij de Acme. 

Het loopt al tegen tienen als we eindelijk in bed liggen. Morgen schijnt het regenachtig te worden dus even zien wat leuk is om te doen tot Katja en Kevin hier zijn. 

Allemaal een fijn weekend gewenst! 

Over 38 jaar getrouwd

Om zes uur wekt Fitbit me, maar ik blijf tot de volgende wekker van kwart over zes liggen. Ik sluip naar beneden en stap naar buiten. Daar valt de vochtigheid als een natte deken over me heen. Het is ook al flink warm. 

Mijn route is vier kilometer en ik kom negen herten tegen! Dat blijft leuk, maar veel specialer is het wasbeertje dat ik onder een truck zie zitten. Hij schrikt van mij en ik kan nog net een foto maken voor hij verdwijnt. Hij lijkt wel opgelost te zijn, want ik zie hem nergens meer. 

Rick is op als ik thuiskom, maar Fiona ligt nog te slapen. We maken haar goed moe, want gisteravond vroeg ze er zelfs om naar bed te gaan. Ik heb mijn ontbijt al op als madammeke tegen achten beneden komt. 

Aangezien Rick een vroege vergadering heeft gaan we meteen naar Starbucks. Dan kunnen we er niet onderuit, scones worden het ontbijt van Fiona. Gelukkig gaat er daarna wel een bakje bramen in. 

Herfstkleuren???Ik ben er niet klaar voor!

Rick is net klaar met zijn vergadering als ik naar personal training moet. Sharon heeft een pittig half uur voor me. Daarna rijd ik naar de goedkoopste Shell om te tanken. Met de Giant korting kost een gallon $3,49. Vervolgens koop ik paddestoelen bij H Mart en ben dan precies op tijd voor Ricks volgende vergadering thuis. 

Fiona heeft een paar sponsjes gekleurd met Rick, maar verder heeft ze tv gekeken. Tijd om actief te worden dus. Ondanks dat haar achterband lek is wil Fiona naar de speeltuin bij de kerk fietsen. Daar spelen we een tijdje "school". 

Wat me opvalt is dat we ook "lockdown" spelen. Dat is als er een bedreiging is (een schietpartij bijvoorbeeld). De kinderen leren om zich onder hun tafels te verschuilen. Ik vind het toch wel heftig dat een vijfjarige daar al weet van heeft. Maar ja, het is de realiteit van tegenwoordig. 

Het is ontzettend vochtig en na een tijdje begint het te regenen. Terug naar huis dus, waar we lunch eten. Voor Fiona is dat macaroni met kaas en een bakje frambozen. Ik eet mijn gewoonlijke salade, zalm en kefir. 

Rick moet weer aan het werk en ik heb bedacht naar het nieuwe Play Street Museum te gaan. Dat is net geopend op nog geen vijf minuten rijafstand. Het is een binnenspeeltuin met een boerderij thema. Fiona heeft er echter helemaal geen zin in!

Met veel moeite krijg ik haar in de auto en de hele weg klaagt ze dat het vast niet leuk gaat zijn. Zelfs net voor we naar binnen lopen staat haar gezichtje nog op onweer. Maar ik heb een kaartje gekocht en we gaan kijken hoe het is. 

Fiona is nog niet binnen of er is niets meer van de boze bui te merken. Het is dan ook erg leuk opgezet. Er zijn allemaal levensgrote pluche dieren en de kinderen kunnen zich als boer of imker verkleden. Fiona verkiest het eerste en de kleding en laarzen zijn precies haar maat. 

Op een gegeven moment vindt ze een paar jongetjes om mee te spelen en is ze mijn bestaan compleet vergeten. Twee uur komt zo al snel en dat is het einde van dit speelblok. Nu wil Fiona natuurlijk niet weg, maar een gratis zakje popcorn maakt alles goed. Nico gaat dit "museum" ook erg leuk vinden. 

Rick is net klaar met zijn vergaderingen als we thuiskomen. We hebben een lange lijst boodschappen voor onze strandvakantie te doen. We gaan naar de Giant waar Fiona een "customer in training" kinderboodschappenwagentje aangereikt krijgt. 

Dat is helemaal perfect, want zo helpt ze graag mee met dingen zoeken en in haar mandje doen. Na de Giant gaan we even een uurtje rustig zitten. Daarna maken we ons klaar voor ons speciale etentje om onze trouwdag te vieren. 

Fiona vindt het prachtig dat ze mee mag en draagt bij wijze van hoge uitzondering een jurk. Die heeft hartjes en ze heeft in mijn kast gezien dat ik ook een jurk met hartjes heb. Die moet ik natuurlijk aan. 

We gaan bij Cafe Renaissance eten en we hebben Saeed al op de hoogte gesteld van onze kleine compagnon. In het begin vindt Fiona het niet leuk, maar al gauw doet ze zich tegoed aan brood met boter en Saeed heeft een mocktail voor haar gemaakt, die volgens Fiona de lekkerste is die ze ooit heeft gedronken.

Mijn voorafje is biefstuk Tartar en dan heb ik lever met uien als hoofdgerecht, zo lekker!! Rick begint met de ravioli met zeevruchten en als hoofdgerecht biefstuk met champignonsaus. Daarna krijgen we een hele schaal met desserts voorgezet.

De baklava is mijn favoriet en de bovenkant van de creme brulee. De rest kan me niet bekoren, maar gelukkig vindt Rick de chocolade mousse heerlijk en Fiona de chocolade taart. Daarna werkt zij nog een heel bakje vanille ijs naar binnen. 

Saeeds laptop werkt niet meer en die zorgt voor de muziek in het restaurant. Rick kijkt er even naar om te zien of hij er iets aan kan doen. Helaas is de laptop te oud en zal vervangen moeten worden. We bedanken Saeed hartelijk, want de rekening was weer veel lager dan wat we gegeten hebben. Het blijft speciaal dit restaurant. 

Thuis praat Fiona nog even met haar ouders. Dan krijg ik mijn kaart van Rick en ik geef hem de mijne. Van Rick kreeg ik gisteren een mooi boeket bloemen en ik geef hem een steen met een lief berichtje erin gegraveerd. Achtendertig jaar geleden hadden we zeker geen idee dat we vandaag met ons kleindochtertje zouden vieren!

Over dinosauriers en zwemmen

Rick en Fiona liggen in diepe rust als ik om tien over zes naar beneden sluip. Zorro miauwt zo hard dat ik bang ben dat hij Fiona zal wekken, maar dat is gelukkig niet het geval. Het is koel en ik trek een jasje aan dat ik natuurlijk later uittrek.

Het is nog voor zonsopgang en ik bedenk me dat ik straks in het donker ga lopen. Ik bestel een hoofdband met een lamp erop en een reflecterende riem, want er is zo vroeg toch wat verkeer. Zo kan ik ook de oneven stoepen goed zien. 

Het eerste hert staat in een tuin aan het einde van de straat achter ons huis. Ik merk haar om te beginnen niet op, want ze lijkt wel deel van de tuinversieringen. Later zie ik een bokje liggen, een vrouwtje en mannetje (die met het ene gewei) en moeder en kind. Het is dus echt weer een hertenwandeling. 

Verder merk ik op dat er niet zoveel vogelgezang meer is. Daarentegen "zingen" de krekels hun lied en maken andere insecten geluid. Het is echt het late zomer geluid. 

Tot mijn verbazing is het nog helemaal stil als ik om vijf over zeven terugkom. Ik drink eerst een vol glas water en begin dan aan het koken van mijn ontbijt. Rick komt om half acht zonder Fiona naar beneden. Zij is in mijn bed weer in slaap gevallen en wordt pas om tien voor acht wakker. 

We kleden ons snel aan en gaan dan naar Starbucks. Voor onszelf zijn er de gewoonlijke koffies en voor Fiona mini scones als ontbijt. Daar is ze dol op en ze gaan allemaal op.

Dan beginnen we aan onze rit naar het westen. Wat is Virginia toch mooi! Het is dat ik achterin naast Fiona zit anders had ik foto's van de glooiende heuvels gemaakt. Om kwart over tien komen we bij onze bestemming aan, Dinosaur Land. 

Deze attractie bestaat al heel lang en volgens mij zijn we er nog nooit geweest. Het is een klein park vol beelden van dinosauriers. Er staan bordjes met de namen, wanneer ze leefden en allerlei informatie. Het is erg leuk gedaan, al zijn sommige dino's wel toe aan een likje verf. Daar wordt aan gewerkt zien we verderop. 

Fiona vindt het allemaal prachtig! Ze herinnert zich van het natuurhistorische museum dat de dinosauriers door een meteoor uitgestorven zijn geraakt en dat vindt ze heel zielig voor degenen, die alleen planten aten. Met de Megalosaurus en Tyrannosaurus Rex heeft ze geen medelijden. 

Na een uurtje hebben we alles gezien en gaan in de winkel rondkijken. Natuurlijk gaat er een pluche dinosaurier mee en ook voor Nico. Ik zie zelfs een leuk draakje dat nu bij mijn verzameling staat. 

Met lunchtijd zijn we weer terug. Fiona is dol op de macaroni met kaas, die ik maak. Ik heb mijn gewoonlijke salade, zalm en bakje kefir. Daarna gaat Fiona rustig wat tv kijken en ik ga Vienna in voor wat boodschappen. 

Bij Pure Green haal ik mijn groentensappen en bij Whole Foods melk en puree en broccoli voor Fiona's avondeten. Ik kom langs een tuin met prachtige bloemen en maak foto's van bijen en vlinders daarop.

Al de hele dag voel ik me niet zo lekker. Moe, veel pijn, het is het gewoonlijke fibromyalgie gedoe. Maar met een drukke vijfjarige kan ik daar niet aan toegeven, want het is tijd om naar het zwembad te gaan. 

Rick heeft een belangrijk telefoontje en kan niet mee. Fiona vermaakt zich werkelijk prima. We spelen met een boot, ze duikt visjes op en doet allerlei acrobatische maneuvres in het water. Net als gisteren krijgt ze het op een gegeven moment koud. 

We gaan even op stoelen liggen en ik doe mijn baddoek als deken over Fiona heen. Mijn hoop is dat ze het nog even uithoudt tot Rick komt. Dat lukt echter niet en we lopen terug naar huis. Fiona heeft ook honger en eet een bakje fruit en crackers. 

Daarna is het tijd voor haar douche. Ze vindt het prachtig die in onze douchecel te nemen. Nu is het etenstijd en er gaan twee hot dogs en puree en broccoli in. Ik kan merken dat Fiona moe is dus ze mag rustig haar favoriete Paw Patrol kijken. 

Iedere keer als er op het moment een kolibrie op het voederhuisje komt bewaar ik de foto's. Om de een of andere reden komt ze lang niet zo vaak als andere jaren. Maar net als ik denk dat ze helemaal niet meer komen krijgen we bezoek. 

 Rick en ik eten taco's van Taco Bamba. Ik moet toegeven dat ik waarschijnlijk net zo moe ben als Fiona. Zodra het donker genoeg is gaan we dan ook naar boven.