Dag 7 Frankrijk: via Rouen naar Parijs

De matras van mijn bed was heel hard, maar ik heb toch redelijk geslapen. Ik sta om tien voor half zeven op en maak me klaar voor de dag. 

Kai en Raquel melden dat ze bijna gereed zijn om te gaan wandelen en vandaag gaat Rick ook mee. Ik heb een route gemaakt met Foot Path.

We dwalen door de straatjes van Bayeux en zien als eerste de kathedraal. Het verbaast me altijd weer dat zo'n relatief klein plaatsje zo'n grote kerk heeft. We gaan deze niet bezoeken, want hij opent pas om tien uur. 

We lopen met een grote boog om de kathedraal heen. Ik vind het leuk om te zien dat Frankrijk de gratis kleine bibliotheekjes ook kent. 

Opeens komen we bij een Middeleeuwse watermolen. De rivier hier is de Aure en deze molen was eigendom van de bisschop. 

De volgende bezienswaardigheid is het stadhuis. We zijn het erover eens dat deze wandeling voldoet als bezoek aan Bayeux, want in vergelijking met wat we al bezocht hebben is hier niet zoveel te beleven. 

Terug bij het hotel, wat overigens in heel mooie gebouwen is gevestigd, gaan we naar de eetzaal. Daar staat een smakelijk ontbijtbuffet waar we van smullen. 

Nadat we de sleutels weer in hebben geleverd gaan we op weg naar de Carrefour Hypermarche net buiten het stadje. 

Hier zoek en vind ik boekweit meel. Ik ben vastbesloten thuis te proberen galettes te bakken. Ze hebben veel andere plaatselijke producten, maar we hebben niets om ze koel te houden. 

Voor we richting Parijs gaan bezoeken we de Amerikaanse begraafplaats. We zijn de grote groepen net voor en kunnen "in stilte" deze indrukwekkende begraafplaats in ons opnemen. 

In stilte tussen aanhalingstekens, want er rijdt een luid karretje om de eikels e.d. van het pad te zuigen. En later wordt de rust verstoord door bladblazers. 

 

Het geheel is heel indrukwekkend en we zijn blij dat we het niet over hebben geslagen. Wat een offer hebben deze mannen gebracht en dit zijn nog alleen de Amerikanen. 

Mooi plafond in een van de monumenten 

We zetten ons reis voort en gaan op weg naar Rouen. Na een uurtje komen we een grote aire tegen. Hier gaan we lunch halen.

Raquel, Kai en ik maken onze eigen salades en Rick neemt een besmeerde baguette. Ik ben blij met lekker veel groente, want dat is toch altijd wat moeilijker te vinden op vakantie.

De autoroute naar Rouen heeft geen peage poorten. Je moet je tol online betalen. Kennelijk was dar gisteren ook zo, want er staat al 8 euro op onze rekening. Ik betaal het even, heel handig dit systeem.

In Rouen parkeren we dichtbij de kathedraal. Ik heb al heel wat van Monets schilderijen van deze kerk gezien en ben er erg benieuwd naar. Helaas kan ik het schilderij niet nadoen door de vertekening. 

Het is een enorme kerk en ik vind de buitenkant mooier dan de binnenkant. We zien waar het hart van Richard Leeuwenhart ligt. 

Nu we hier toch zijn willen we ook zien waar Jeanne d'Arc op de brandstapel ging. We lopen door de straten vol vakwerkhuisjes. Dit is een mooie stad. 

Bij een Starbucks wil ik naar de wc en die heeft een code. Ik moet dus iets kopen en dat wordt een mok van Rouen, leuke souvenir. 

Waar Jeanne d'Arc overleed is een klein monument. Ze heeft hier nu ook een kerk naar haar vernoemd, maar die stamt uit de vorige eeuw. 

We lopen terug naar de parkeergarage. Bij L'Atelier de La Mode zie ik mooie shawls en koop ee een met groen, blauw en goud. 

Dan is het tijd om naar Parijs te gaan. We komen natuurlijk in nogal wat verkeer terecht, maar we hebben zicht op de Eiffeltoren. 

We logeren dit keer in Montparnasse, tussen de Eiffeltoren en Notre Dame in. Een heel andere buurt dan gewoonlijk. 

Het mini Vrijheidsbeeld 

We checken in bij Best Western Le Montparnasse en Rick gaat de auto afgeven bij Sixt. 

Het liftje is heel klein en ik sleep voor mijn gevoel tien kleine tassen mee naar boven. Kai volgt dan met de grotere koffers. 

Als ik op de vierde verdieping uitstap valt een van de vele tassen en natuurlijk degene met Ricks bierflesjes. 

Twee ervan breken en er ligt overal bier. Met het schaamrood op de kaken vertel ik het aan de receptioniste. Die is superlief en helpt meteen. Ze moet daar alleen wel het hotel voor op slot doen. Pff, overkomt mij weer!

Als Rick terugkomt vertelt hij dat hij opeens rivieren (zijn woorden) en vreemde slingers in zijn linkeroog ziet. Ik ben meteen bang voor een loslatend netvlies. 

Het gaat al gauw weer beter en dan ziet Eick alleen nog wat stipjes, die er eerder niet waren. Hij denkt dus dat het zo'n vaart niet loopt en wil gewoon gaan eten. 

Op mijn aanraden belt hij wel met zijn ooogdokter in Vienna. Natuurlijk zegt die ook meteen naar een oogarts te gaan. 

We gaan toch op Ricks aandringen eerst naar La Parenthese, een gezellige brasserie. Ik bestel de escargots en een biefstuk tartare. We eten allemaal snel, want zijn bang dat Ricks oog erger zal worden. 

We vinden online een oogheelkundekliniek, die 24 uur open is. Kai en Raquel gaan mee om als tolk op te treden. Ik loop terug naar het hotel als ze in de taxi wegrijden. 

Ze wilden absoluut niet dat ik meeging en daar hebben ze wel gelijk in. Ik voel me nu al oververmoeid en een tweede patient hebben ze niet nodig. 

Nu is het dus wachten op het eerste nieuws. Ik denk wel dat het het netvlies is. Hopelijk is de schade makkelijk te repareren. Gelukkig zijn we in Parijs en niet ergens met alleen kleine stadjes. 

Dag 6 Frankrijk: Honfleur en D Day

Kai, Raquel en ik gaan voor het ontbijt een korte wandeling over de stadsmuur van Mont Saint Michel. Dat levert mooie plaatjes van de abdij en het stadje op. 

Hierna gaan we met Rick ontbijten in hetzelfde restaurant als gisteravond. Het ontbijt zit bij de prijs van de kamer inbegrepen en is erg lekker. 

Het brood is warm en de eieren mag je zelf koken. Ook hebben ze dezelfde yoghurt als gisteren en bovendien plaatselijke kaas. Het gaat er allemaal goed in. 

Na het eten halen we de bagage van de kamers en lopen naar de busstop. Onderweg maken we nog een aantal foto's van de magische Mont. Ik wilde hier al sinds kinds af aan heen en het stelde allerminst teleur. 

Ik sta ook heel even op de zeebodem

De bus brengt ons terug naar de auto en we stellen Waze in op Honfleur. De weg erheen is prachtig en eenmaal daar vinden we wmet gemak een parkeerplaats. 

Wat een schattig stadje is dit ook weer. De haven is schilderachtig. Geen wonder dat de Impressionisten Honfleur graag schilderden. 

We lopen het stadje in naar het bijzondere Sainte Catherine kerkje. Dit is helemaal van hout gemaakt. 

We dwalen wat door de straatjes met vakwerkhuizen en zien het huis van de Nederlandse schilder Johan Jongkind. 

Er zijn allerlei souvenirwinkels, maar die kan ik weerstaan. Caramel is echter een streekproduct en bij een winkel met allerlei smaken schep ik er wat in een plastic zakje. Eentje per dag moet kunnen. 

Als we terug zijn bij het haventje gaan we op het terras van Le Sainte Catherine wat eten. We kiezen allemaal galettes en het is weer zo lekker! 

Tijdens de lunch bespreken we dat de tijd weer sneller gaat dan gedacht. We besluiten een  bezoek aan l'Etretat over te slaan. 

In plaats daarvan rijden we direct naar Pointe du Hoc. Hier vond een gruwelijk gevecht plaats waarbij meer dan de helft van de Amerikaanse troepen het niet haalde. Toch was het strategisch een belangrijke winst. 

In een Duitse bunker met uitzicht op wat nu een kalme zee is

Alles wat met de Tweede Wereldoorlog te maken heeft stop ik liever weg. Ik heb er jeugdtrauma van, maar dit zien is belangrijk. 

Net als de volgende stop, Omaha Beach, wat een verrassend normaal groot strand is. Ik weet niet wat ik anders had verwacht. 

Het standbeeld Les Braves is indrukweekend. Dan begint er een man het Amerikaanse volkslied op zijn trompet te spelen voor een bus met Amerikaanse toeristen. Dat bezorgt me kippenvel. 

Als laatste willen we naar de Amerikaanse begraafplaats, maar die is net gesloten. Dat doen we morgen wel, want we willen hem bezocht hebben. 

We rijden door naar Bayeux waar we de nacht door gaan brengen. Helaas is het beroemde tapijt op het moment in Engeland. 

We logeren bij hotel d'Argouges in een pand dat uit 1734 stamt. Er is dus geen lift, maar gelukkig hoeven we maar een trap op. 

We rusten even uit en lopen dan naar Le Pommier om te eten. Dit restaurant serveert plaatselijke cuisine. Ik bestel het bord met zeevruchten en dat is een uitstekende keus. 

Na het eten gaan Kai en Raquel nog een wandeling maken. Rick en ik gaan terug naar het hotel. Morgen is het alweer tijd om naar Parijs te gaan. De week vliegt om!