Over mijn nichtje en vriendinnen hier

Zaterdag

Het is donker als ik om vijf over zes aan mijn wandeling begin. Ik stel Foot Path in op een wandeling van vijf kilometer. Vandaag draag ik ook de hoofdband met lamp. Lang heb ik hem niet nodig, want het ochtendgloren is al snel te zien. Het is wel een handig ding. 

De route is iets anders dan gewoonlijk en ik geniet van de omgeving. Er ligt een hert te slapen, terwijl de moeder eet. De andere twee herten, die ik tegenkom, ndrinken uit een vogelbadje. 

Het enige vervelende is dat mijn rechtervoet pijn doet door de neuromen daarin. Ik heb nu speciale "sokken" voor onder de voet besteld die moeten helpen. Ik ben benieuwd, anders moet ik weer aan de injecties in mijn voet geloven.

De maan met mooie roze wolkjes

De rest van de omgevallen boom van gisteren, de draden zijn hersteld

Zoals ik al verwachtte ligt Rick nog te slapen als ik om kwart over zeven thuiskom. Ik maak een kop koffie met een Dunkin k-cup. Die Dunkin heeft echt lekkere koffie, niet zo bitter als Starbucks soms kan zijn. 

Tegen achten is Rick beneden en we doen alles in de auto om Orion naar het PetsHotel te brengen. Eerst halen we onze ontbijtbroodjes en koffies van Panera en Starbucks. Orion vindt het heerlijk in de auto. Als het koeler wordt zal ik hem vaker meenemen. 

Het PetsHotel is veel dichterbij voor ons. Als ons dit goed bevalt scheelt dat heel wat rijden. Dog's Downtown is 23 kilometer rijden, terwijl het PetsHotel 7 kilometer hiervandaan is. Het afleveren van Orion gaat in ieder geval goed.

Hierna gaan we naar de paarse glasbak om het lege glas in te gooien. Dan is de Vienna markt aan de beurt en ik koop een bakje kerstomaatjes. Die zijn een van de weinige producten, die goedkoper zijn op de markt dan in de winkel. Als laatste werken we ons boodschappenlijstje af bij de Giant. 

Zo is de ochtend al een heel stuk voorbij. We stofzuigen nogmaals en maken wat schoon zodat we mijn nichtje en vriendinnen zo goed mogelijk ontvangen. Zij komen uit New York hierheen gereden en we verwachten hen om een uur of drie. 

Mijn lunch is hetzelfde als iedere dag en Rick heeft wat Indiaas eten van gisteren over. Dan gaat Rick het gras maaien en ik lees mijn spannende boek uit. Ik vind het iedere keer zo jammer als ik niet verder kan lezen over Hailey en haar familie en vrienden. Ik hoop dat dit niet het laatste boek in de serie is. 

De meisjes zijn er nog niet dus ik maak van de gelegenheid gebruik om mijn fiets rijklaar te maken. Ik pomp de banden op en geef hem een bad, want hij zit vol spinnenwebben. Nu het zwembad volgende week weer gesloten is en het weer wat minder heet en vochtig wordt hoop ik wat korte fietstochtjes te gaan maken. 

Intussen sms-t mijn nichtje dat ze er pas rond half zeven zullen zijn. Dat geeft ons de gelegenheid even naar het zwembad te gaan. Rick neemt een duik, maar met mijn voeten voel ik dat het water heel erg afgekoeld is. Ik ben toch moe en heb hoofdpijn dus blijf in een ligstoel lezen.

We lopen na een tijdje terug en ik zie een Monarch en mooie Easter Tiger Swallowtail vlinder op onze struik. Ze zitten wat ver weg en fladderen veel, maar ik krijg er een aantal goede foto's van. 

Voor de meisjes komen haalt Rick alvast eten van Taco Bamba. Zij hebben ons hun bestelling doorgegeven. Net na zevenen komen Natalya, mijn nichtje, en haar vriendinnen Hollis en Maddy aan. Zij zijn hier voor een race op maandag.

We gaan meteen aan tafel en het wordt een gezellige maaltijd. Het zijn leuke dames. Na het eten laat ik hen hun slaapkamers en badkamer zien. Ze zijn moe na de lange dag (en Natalya's grootvader had ze laat op gisteren). Tegelijkertijd met mij gaan zij naar bed en morgen hebben ze de hele dag om DC te verkennen.

Zondag

Mijn wekker gaat om kwart voor zes, maar ik blijf nog een half uurtje liggen. Het is tenslotte zondag. Ook wil ik een iets kortere wandeling maken, want we hebben gisteravond besloten dat ik Natalya, Hollis en Maddy mijn rondleiding langs de monumenten zal geven. 

Zonder Orion kan ik stilletjes naar buiten sluipen. Ik doe de "sokken" voor de neuromen aan en ga op pad. Die dingen helpen heel goed en ik bestel meteen een tweede paar. Alles om maar geen voetinjecties te hoeven krijgen, hoewel dat waarschijnlijk op een gegeven moment wel nodig zal zijn. 

Mijn dag is alweer helemaal goed als ik een straat verderop een groepje van vier herten tegenkom. Ik zie ze zelfs spelen. Ze doen hetzelfde als honden om elkaar tot spelen uit te dagen, door de voorpoten gaan. 

Thuis drink ik op mijn gemak een kop koffie en dan is Rick ook beneden. We gaan op weg en als eerste haal ik mijn bestelde bagels van Manhattan Bagel. De meisjes willen voor hun race morgen veel koolhydraten eten en bagels zijn daar perfect voor.

Na mijn broodje van Panera te hebben gehaald loop ik de Whole Foods even binnen om een bak met verse aardbeien, bosbessen en bramen te kopen. Als laatste is Starbucks aan de beurt en op de terugweg sms-t Natalya dat ze even gaan hardlopen.

Zij wonen in een kustplaatsje in Massachusetts dat zo plat als een dubbeltje is. Ik waarschuw ze voor onze heuvels hier en geef ze een route die wat minder glooiend is. Later blijkt dat ze een verkeerde afslag namen en toch een steile heuvel op moesten. Ze vertellen dat die zeker niet voor de poes was!

Na het ontbijt maken de dames zich klaar en doen hun spullen in mijn auto. We rijden naar de stad en parkeren na een veiligheidscontrole onder het Reagan gebouw. Daarna is het eerst zoeken naar koffie, die ze bij de Corner Bakery vinden. Dan lopen we de heuvel af naar de National Mall. 

Het eerste monument waar ik over vertel is het Washington Monument. Ze zijn enorm geinteresseerd, want door de Corona tijd hebben ze de excursie naar Washington van de achtste klassers gemist. Maddy was hier nog niet lang geleden met haar familie, maar voor de andere twee is het totaal nieuw. 

Bij het Tweede Wereldoorlog monument poseren de dames met "hun" staat, Massachusetts. Dan gaan we de toiletten opzoeken en komen zo aan de andere kant van waar ik gewoonlijk loop terecht. Rick stelt voor dat we het dan omdraaien vanaf hier. 

Dat is een goed idee en zodoende bezoeken we eerst het Dr. Martin Luther King Jr. Memorial. Van daaruit zien we het Jefferson Memorial en het FDR Memorial slaan we over. We lopen verder naar het Koreaanse oorlogsmonument. Het blijft zo indrukwekkend om over de vele symboliek te vertellen. 

Het Lincoln Memorial komt in zicht en na mijn verhaaltje daarover gaan we naar boven. Zij zijn van plan vanavond National Treasure of Night at the Museum 2 te gaan kijken. Beide films spelen in Washington dus een goed idee. 

Hier maken we wat foto's met ons allen en een foto met Natalya en mij. Bij het van de trappen afgaan hoor ik opeens Nederlands naast me spreken. We maken een kort plaatje en zij melden dat ze Washington een mooie stad vinden. 

Als laatste bezoeken we het Vietnam Veteranen Monument. Dat doe ik meestal in het midden van de rondleiding dus we komen er van de andere kant binnen. Deze volgorde is ook wel interessant. Het is alleen niet praktisch als ik mensen rondleid. 

We lopen toch nog even langs een bonus monumentje, dat voor de 56 ondertekenaars van de Onafhankelijkheidsverklaring. Daar staan ook handtekeningen van John Hancock, Samual Adams en John Adams, belangrijke Amerikanen uit Massachusetts. 

Een van de Virginiaanse handtekeningen

Een heel aantal blauwe libelles

Een mooie bidsprinkhaan

Het is al na enen en we hebben allemaal trek. We lopen naar Elephant & Castle en wachten om naar een tafel gebracht te worden. Alleen komt er maar niemand en dan eindelijk iemand, die zegt dat er "zo" een tafel voor ons zal zijn. Na drie kwartier ga ik eens vragen wat er aan de hand is en ik moet toegeven niet op mijn geduldigst. En dan is er opeens een tafel vrij voor ons. 

De serveerster verontschuldigt zich enorm en maakt dan een fout met mijn bestelling. Mijn salade zou met zalm komen en die is er niet. Niet veel later krijg ik een net gebakken stuk zalm, wat erg lekker is. Het wordt van de rekening gehaald en dat scheelt $10! De meisjes trakteren ons op lunch wat we natuurlijk enorm waarderen. 

En dan is het tijd om terug naar de auto te gaan. Ik maak wat foto's in het Reagan gebouw, want ik houd van de moderne lijnen. De rit naar het hotel van de meisjes is kort en daar nemen we afscheid. Hun Hyrox race zal morgen plaatsvinden en dan zien we Natalya en Maddy op dinsdagochtend weer om hun auto op te halen. 

Thuis ploffen Rick en ik neer. Hij gaat op de bank liggen en ik in mijn hangmatstoel op het deck. We lezen en ontspannen ons tot net voor zessen. Dan besluiten we naar Genki te gaan om wat te eten. 

We bestellen allebei wat yakitori en ik ook zwarte edamame. Rick heeft een bao broodje en ik een zeeegel "chawanmushi" (eiercustard). Het smaakt allemaal weer voortreffelijk en is een goed einde van het weekend. 

Morgen hebben we nog een vrije dag voor Labor Day. Het zal de laatste dag dat het zwembad open is zijn, dus hopelijk kunnen we daar even heen. Allemaal een fijne week gewenst!

Over een enerverende nacht en fijne dag

Om elf uur word ik uit mijn slaap gewekt door Orions geblaf. Ik hoor meteen wat er aan de hand is, er komt onweer aan. En wel een van de zwaarste onweersbuien die we ons kunnen heugen! Het bliksemt en dondert zonder oponthoud. 

We hebben de ventilators op ons staan, want het is 32 graden in de kamer. Om half twaalf houden die op, want de stroom valt uit. Arme Rick kan absoluut niet slapen in deze warmte en gaat het beneden proberen. Ik val weer in slaap en om vier uur word ik wakker, want de elektriciteit springt aan en dus de ventilator ook. 

Omdat we zo slecht hebben geslapen heb ik mijn wekkers van kwart voor zes en zes uur uitgezet. Die van kwart over zes ben ik voor en ik sta op. Geen reden om niet gewoon mijn vroege ochtendwandeling te gaan maken. 

Als ik de garage uitloop hoor ik een vreemd geluid en zie een licht bij onze brievenbus. Het blijkt de kapotte stofzuiger te zijn, die door de regen kennelijk aan is gegaan en wat ik ook doe niet meer uitgaat. Ik denk er verder niet over na en loop mijn 3,7 kilometer. 

Later hoor ik van Rick dat hij midden in de nacht dacht gegil te horen. Hij kon maar niet thuisbrengen waar het vandaag kwam en vond uiteindelijk de stofzuiger ook. Lorraine blijkt het ook gehoord te hebben, hopelijk de andere buren niet! Het werkt wel op mijn lachspieren. 

Overal onderweg moet ik gevallen bomen en takken mijden

Deze gigantische takken vielen van de boom van de overburen

Het is nog stil in huis als ik thuiskom. Ik maak koffie en mijn ontbijt en zie op het nieuws dat er 100000 huishoudens in het gebied rond Washington geen stroom hebben. Dan hebben wij geluk dat die van ons terug is. In de straten om ons heen is dat niet het geval. 

Rick komt doodmoe naar beneden en we gaan koffies halen, want hij heeft de caffeine nodig. Op weg naar huis komen we een omgevallen boom tegen, die ook de elektricteits en andere draden mee heeft genomen. Deze straat heeft dus zeker geen stroom. 

Een hele rij elektriciteitswagens wacht om opgeroepen te worden

Rick heeft rust nodig en gelukkig heeft hij het vandaag helemaal niet druk. Ik heb echter energie en ga alvast wat boodschappen doen, zodat we dat dit weekend niet hoeven te doen. Ik begin met H Mart voor paddestoelen en de Perzische komkommers kosten $1,50 per zes en gaan ook mee. 

Onderweg is het duidelijk dat de stroom op veel plaatsen nog uit is. De stoplichten bij veel kruisingen werken niet. Zonder politie begeleiding wordt dat een zootje en niemand houdt zich aan de regels. Gelukkig rijd ik op de hoofdweg, maar probeer maar eens linksaf te slaan met druk verkeer. 

Zonder kleerscheuren kom ik bij Trader Joe's aan. Daar is alles in de herfstsferen. Je kunt het zo gek niet bedenken of er is een herfst en dan vooral pompoen versie van. Onderstaande is maar een kleine greep uit de producten. Ik ben niet zo'n pompoen fan dus koop er niets van. 

Na Trader Joe's koop ik nog een aantal flessen alcoholvrije drank bij Total Wine & More. Dan is het alweer tijd voor de lunch, die ik samen met Rick eet. Na het eten gaat Rick op de monteur voor de air conditioning wachten en ik loop naar het zwembad.

Daar tref ik Lorraine en we zwemmen samen een aantal baantjes. Als Lorraine klaar is ga ik door tot ik een kilometer heb gezwommen. Nu heb ik dit seizoen met 45 kilometer net zo ver gezwommen als vorig jaar. Mijn doel is iets meer te zwemmen en bij de volgende kinderpauze doe ik er nog 250 meter bij. 

Op de radar zie ik dat er onweersbuien aankomen. Rick wilde nog naar het zwembad komen, maar tegen de tijd dat de air conditioning gemaakt is wordt de eerste donder gehoord. Dat sluit het zwembad. 

Dan gaan we maar naar Costco, want dat stond nog op ons lijstje. Onderweg komen we in zwaar weer terecht. De wegen overstromen snel en het is eng rijden. Gelukkig duurt deze bui niet zo heel lang en kunnen we droog Costco binnen.

Veel mensen kopen hier werkelijk alles, maar de realiteit is dat Rick en ik die heel grote verpakkingen nooit opgebruiken. We hebben dus bepaalde dingen, die we hier halen. Daaronder zit toiletpapier, gerookte zalm (uit Nederland!), chips voor de bezorgers en katteneten. 

Op de terugweg komen we langs Jaipur en daar zijn we al een tijd niet geweest. We besluiten er te gaan eten en het is zoals altijd voortreffelijk. Mijn tandoori zalm is zo zacht dat hij op mijn tong smelt. 

Als we het huis weer binnenlopen piept het alarm iedere minuut. Super irritant, wat kan dat nu weer zijn? Rick zoekt het op en krijgt het zover te stoppen. Hopelijk blijft het weg!

Allemaal een heel fijn weekend gewenst!

Over deze donderdag

Het alarm staat nog aan als ik om zes uur de deur opendoe. Gelukkig gaat het niet meteen af en hebben we een makkelijke code. Het alarm staat aan van elf uur 's avonds tot zes uur 's ochtends. Meestal slapen we dan en zo niet dan vergeten we het steevast. 

De vochtige warmte buiten valt als een deken over me heen en ik ben blij dat het nog donker is. Het voelt een beetje als door stroop lopen, maar ik houd de vier kilometer vol. Morgen ga ik wel mijn hoofdlamp aandoen, want op sommige plekken is het echt donker. 

Het is nog voor zevenen als ik terug ben en Rick en Orion zijn nog niet op. Ik drink op mijn gemak een flink glas water en begin dan aan mijn ontbijt. Rond half acht hoor ik boven gerommel en komen man en hond naar beneden.

Rick heeft het vandaag minder druk en we gaan later dan gewoonlijk naar Starbucks. Dan vertrekt Rick voor een afspraak met de voetendokter. Hij heeft al de hele zomer last van vochtophoping in zijn voeten. Nu is het weer weg, zul je altijd zien, maar hij heeft ook andere problemen met zijn voeten. 

Voor mij is donderdag personal training dag. Sharon wacht me weer op met een pittig half uur vol oefeningen. Na afloop ga ik op zoek naar mijn architectuur themafoto van vandaag en dat wordt onderstaande. 

Dan rijd ik naar Whole Foods en kies daar een happy hour snack voor vanavond. Ik loop ook even het W&OD pad op, maar in de zon is het te warm. Dan ga ik maar naar huis, ook om andere schoenen aan te trekken. De dichte schoenen zijn niet fijn met de hitte. 

Als ik de straat achter ons huis binnenrijd zie ik wat ik tijdens de wandeling niet tegenkwam. Een groepje van vier herten wandelt op hun gemak door de straat. Andere wandelaars en mensen, die aan een tuin aan het werken zijn, kijken niet eens op. Ik zal er denk ik nooit aan wennen. 

Voor de lunch wil ik nog even naar DePaul's Urban Farm. Daar zal ik weer vaker heen gaan om de herfstkleuren te fotograferen. Onderweg kom ik langs een tuin vol zinnia's, zo mooi!

Bij DePaul's zijn er weer meer pompoenen. Ze hebben ook peren en wat appels. Het schijnt dat dit appelseizoen niet goed wordt vanwege vorst vorig jaar. Nu ben ik geen enorme appel fan, maar ik ga meer peren eten. Ik koop daar dus een van. 

Deze foto ga ik voor mijn fotografie groep thema "roestbruin" gebruiken

En deze wordt mijn inzending voor onder water

Thuis is Rick terug van de dokter en ook hij heeft een neuroom. Ik kan al bijna voetdokter worden, want dat had ik al voorspeld. Voor de vochtophoping moet Rick naar een vaatheelkundige. Het kan zijn dat zijn bloedcirculatie in de benen niet goed is. 

We eten gezellig samen lunch en dan ga ik op het deck zitten lezen. Tegen vieren ga ik naar boven om mijn zwempak aan te trekken en dan zie ik tot mijn schrik dat de airconditioning boven weer niet werkt. Die zou vorig weekend gemaakt zijn. 

Dat wordt vannacht met ventilators op ons slapen, want ze kunnen pas morgenmiddag komen om het te repareren. Het zal vannacht nauwelijks afkoelen en zo vochtig blijven. Hopelijk kunnen we een beetje slapen. 

Na een aantal weken zonder hebben we vanavond weer ons virtuele happy hour met Christine en Chuck. Althans dat dachten we. We zitten helemaal klaar maar geen reactie uit Texas. Daar moet dus een communicatie foutje gemaakt zijn (ze blijken al in Frankrijk te zijn). 

Dan bestellen we ons avondeten maar. Rick gaat het halen. Het wordt Genki voor mij, want dat heb ik al heel lang niet gegeten. Rick haalt zijn eten van Smoki Kabob.

PS: vandaag was Fiona's eerste dag van de kleuterschool (die begint hier in het jaar dat het kind zes wordt). Katja zet mijn traditie van de hoorn gevuld met kleinigheden voort.