Dag 2 Chicago: Over een tornado warning en een boottochtje

Na heerlijk geslapen te hebben sta ik om zes uur op. Zonsopgang is hier vroeger dan bij ons dus het is al licht. Ik kleed me in mijn sportplunje en ga op pad. Mijn doel is de "Bean" (of officieel Cloud Gate) zonder mensen te fotograferen en dat lukt.

Het is een kwartiertje lopen en er zijn op zijn hoogst tien andere mensen, die niet dichtbij het standbeeld staan. Ik kan zo ongestoord foto's maken. Degenen waar ik onder de Bean sta vind ik nog het leukst. Ik ga het morgen misschien weer proberen om andere hoeken te fotograferen. 

Hij wordt veel aangeraakt

Het is (nog) zonnig en een lekkere wandeling. Op de terugweg haal ik koffies voor Rick en mezelf bij Starbucks. Rick is intussen ook op en we lopen samen door een donker steegje naar Cafe Luna. Rick merkt op dat hij niet wil dat ik hier in mijn eentje loop. Dat doe ik zeker niet. 

Het ontbijt is lekker, we bestellen beiden een omelet met groentes en ham. Dan lopen we terug naar het hotel waar Rick zich klaarmaakt voor zijn werk en ik voor mijn dag in de stad. Als eerste wandel ik naar het Field Museum. 

Daar is een Pokemon fossielen tentoonstelling, die helemaal uitverkocht is. Maar je kunt de bijzondere Pikachu ook via raids krijgen. Dat doe ik drie keer en zo heb ik er een voor Rick, Joni en mezelf. Flat James is mee en gaat op de foto.

Op de radar zie ik een flink onweer onze richting opkomen. Ik heb geen zin daarin terecht te komen dus loop gauw terug naar het hotel. Ik zie de lucht donkerder worden.

Eenmaal op de kamer begint mijn telefoon te piepen, want er is een tornado waarschuwing. Niet veel later gaat de tornado sirene in de stad af. Zoiets heb ik nog niet meegemaakt! Ik zet gauw de tv aan, maar na een tijdje werkt de satelliet niet meer met de dichte bewolking.

De rode blokken zijn tornado waarschuwingen

Onze kamer kijkt uit op het westen en ik zie de storm aankomen. Het is een interessant gezicht en voor ik het weet komt hij over ons heen. Gelukkig is er van een tornado niets te merken, maar het waait wel keihard en de regen komt met vlagen naar beneden. 

Om half twaalf is het iets minder en ik moet op pad. Ik trek mijn regenjas aan en neem een taxi naar de First Lady Cruises. Daarmee ga ik een architectuur boottocht maken, maar eerst wil ik wat te eten vinden. 

Dat valt tegen en ik heb flinke honger. Gelukkig vind ik eindelijk een cafe waar een salade bar is. Ik schep een bak vol met tonijn, ei en verschillende groentes. Eigenlijk is dit de perfecte lunch en helemaal niet duur. 

Ruim op tijd ben ik bij de boot en mag als eerste aan boord. Ik heb, dom genoeg achteraf gezien, $12 meer betaald om voorrang te krijgen. Ik dacht zo een goede stoel te bemachtigen als het heel druk zou zijn. Er blijken echter op zijn hoogst twintig mensen mee te gaan. 

Terry, de gids, heeft echt hart voor de stad. Hij was orthopedisch chirurg, is gepensioneerd en doet deze architectuur toers nou. Het is allemaal erg interessant, want de gebouwen zijn zo gevarieerd qua bouw. De anderhalf uur vliegen dan ook voorbij. Ik heb heel veel foto's gemaakt, hieronder een deel ervan. 

Als we om half drie weer aanleggen is er blauwe lucht en het is een graad of 27. Ik besluit een stuk van de beroemde "Magnificent Mile" te gaan wandelen. Daarlangs liggen allerlei bekende winkels. 

Er staan allerlei standbeelden van sportende vrouwen

Mooi, geen wonder dat een echtpaar er foto's ging maken

Opeens zie ik daar Pandora voor mijn neus. Dit is een teken. Ik ga naar binnen en bekijk de bedels voor Chicago. Ze hebben de gewoonlijke met verf erop, maar die gaat er na verloop van tijd af. Ik kies onderstaande, want die zal mooi blijven en ik vind hem goed passen bij de boottocht, die ik net heb gedaan. 

Even verderop zie ik de Harry Potter winkel. Ik ga er binnen en hij is enorm! Er is een heel cafe waar je boterbier kunt krijgen. Ergens anders kun je de hoed opkrijgen en die bepaald bij welke groep je hoort. Ik maak een paar foto's die ik hopelijk voor mijn fotografiegroep kan gebruiken. 

Bij het gebouw waar we gisteren the Tilt hebben gedaan keer ik terug. Ik loop het hele stuk naar het hotel en heb precies 20000 stappen gelopen als ik er aankom. Ik ben dan ook blij mijn schoenen uit te doen en even op bed te rusten en dit blog te schrijven. 

Rick komt om een uur of zes terug en we gaan lekker makkelijk in het restaurant beneden eten. Mercat a la Planxa is een Spaans restaurant met tapas e.d. We delen in spek gewikkelde dadels, mini hamkroketjes en heerlijke olijven. Dan bestellen we een coca, een soort dunne pizza. Als laatste kies ik de wilde paddenstoelen en Rick kipspiesjes. 

Na het eten zien we dat de lobby van het hotel vol staat met voetbalfans van het team Cruz Azul uit Mexico City. Het team logeert hier en zal donderdag tegen Chicago Fire spelen. Kennelijk zijn ze erg populair. En nu weer lekker op bed en vroeg slapen.