Over een druilerige dag

Als ik om tien over zes op de radar kijk regent het hard. Daar heb ik geen zin in, lichte regen okay, maar dit zou geen plezier zijn. Ik kleed me aan en besluit dan maar ouderwets drie kwartier op de mini elliptische machine te trappen.

Daar ben ik net mee klaar als Rick beneden komt. Terwijl we ontbijt eten krijgen we emails van Brussels Airlines dat we stoelen kunnen reserveren voor onze vlucht van Brussel naar Lyon vrijdag. 

Alleen lukt dat bij mij natuurlijk weer niet online dus ik moet opbellen. Eerst ga ik voor de Engelstalige optie, maar na tien minuten in de wacht hang ik op en probeer de Nederlandstalige. Daar word ik meteen geholpen, toch handig. 

Na dit alles gaan we later dan gewoonlijk onze koffies halen. Rick bezoekt ook even de stomerij om te vragen of zijn kleding morgen al klaar kan zijn. Hij heeft niet goed opgelet en goedgekeurd dat het donderdagmiddag opgehaald kon worden. Helaas kan men niet garanderen dat Rick zijn kleding op tijd krijgt. We hopen het dus maar. 

Thuis maak ik me snel klaar om naar Sharon te gaan. Die heeft een mooi half uur met verschillende krachtoefeningen voor me. Na afloop rijd ik naar Whole Foods. Ik stuur dingen terug naar Amazon en koop wat gerookte zalm. 

Het miezert nu enkel wat en ik besluit een stuk op het W&OD pad te gaan lopen. De natte bloemen en besjes zijn leuk om te fotograferen. Op weg naar huis maak ik nog even mijn architectuur themafoto van een huis dat ik altijd wel leuk vind om te zien. 

Thuis begin ik aan het inpakken. Ik heb dit keer een rugzak en een grotere handtas dan gewoonlijk als handbagage. Nadat we de vorige keer dat we in Brussel overstapten dagen op onze bagage moesten wachten heb ik besloten kleding voor een paar dagen in mijn rugzak te doen. Zo ben ik beter voorbereid mocht zoiets weer gebeuren. 

Zo is het al snel lunchtijd en om een uur belt Judith. Het blijft gezellig dat wekelijkse gesprek. Haar lunches zijn nu wel korter, maar iets is beter dan iets. Het lukt ons toch elkaar heel wat te vertellen. 

Omdat ik niet buiten kon lopen wil ik naar Tysons Corner Center om daar mijn wandeling alsnog te maken. Ik moet toch naar Sephora en Bath & Body Works. De hele mall boven en beneden heen en weer lopen is meer dan twee kilometer!

Bij Sephora koop ik oogpotlood en mascara. Ik krijg daar ook wat huidverzorgingsproducten als verjaardagscadeautje. Na heel lang zijn onze Bath & Body Works producten bijna op dus tijd om in te slaan. De mousserende zeep, "wallflower" luchtverfrissers en hand sanitizers zijn allemaal afgeprijsd. De luchtjes zijn weer heerlijk en na veel ruiken kies ik vijf van ieder. 

Fairfax County is onze "provincie". Dit is helemaal van Lego gemaakt en hieronder is Great Falls

Het miezert nog steeds en het verkeer is daardoor slecht. Als ik eindelijk thuiskom staat Rick op het punt te vertrekken. Hij gaat vanavond met Ray het Oktoberfest menu van Yard House proberen. Ik zie mijn kans schoon en bestel yakitori van Genki. 

Dit weer maakt slaperig, hopelijk kan ik morgenochtend wel gaan wandelen, want ik miste het. 

 

Over een regenachtige maandag

Het is gelukkig droog als ik om tien voor half zeven mijn schoenen aantrek. Ik ga vier kilometer lopen en geniet er weer van. Het helpt me zo mijn hoofd leeg te maken en is een super begin van de dag. 

Helaas zijn er vandaag geen herten, maar wel een mooie zonsopgang. Met 19 vochtige graden is mijn jasje al gauw te warm en halverwege trek ik het uit. Om tien over zeven ben ik weer thuis en tref Rick in de keuken. 

Op mijn gemak eet ik mijn ontbijt en drink de door Rick gezette koffie. Dan is Rick klaar om naar Starbucks te gaan. Met de koffies spelen we een tijdje Pokemon Go. 

Om tien uur hebben we een afspraak met Geoff, onze financieel adviseur. Aangezien Rick hoopt begin maart met pensioen te gaan is het nodig te zien of we genoeg middelen hebben om dat te doen. Gelukkig is dat duidelijk het geval.

Geoff is altijd wat lang van stof met allerlei anecdotes en we bespreken alles tot in de puntjes. Het is hier geen recht toe recht aan pensioen dat je via je werkgever opbouwt. Het zijn investeringen en spaarrekeningen. Er komt wat bij kijken. 

Het gevolg is dat het al half twee is als we afscheid nemen. Rick en ik hebben beiden een goed gevoel na deze vergadering. We hebben nu goed kijk op wat wel en niet kan tijdens de pensioenjaren.

Thuis maken we meteen lunch, want we hebben beiden flinke honger. Een blik naar buiten laat zien dat de regen is gearriveerd. Ik heb nieuwe schoenen van Dansko, die ik uit wil proberen. Ik trek ze aan en ga naar het Merrifield Garden Center.

Daar is alles leuk herfstachtig en vooral belangrijk, droog. Tot mijn teleurstelling zitten de schoenen niet fijn. Ze zijn te krap en mijn tenen zitten tegen de voorkant. Ik ga ze terugsturen en bestel een maat groter. Hopelijk zitten die wel goed. 

Rick gaat naar de kapper en ik houd Orion weg van Zorro's eten. Daar is meneer helemaal niet blij mee en blaft zijn kop eraf. Zijn blaf is zo luid! Gelukkig houdt Orion nadat ik hem een botje heb gegeven op. 

 Mijn telefoon gaat en daar is Geoff weer. Hij heeft heel goed nieuws, want mijn pensioen blijkt meer te zijn dan verwacht. Ik heb niet zo lang gewerkt hier dus veel is het niet, maar alle beetjes helpen. 

Terwijl ik dit typ onweert het en de regen komt met bakken naar beneden. Tijd om het avondeten te gaan voorbereiden. Dat wordt een tray bake met wilde zalm en blokjes zoete aardappel, ui en pompoen. Echt herfstachtig dus. 

Die wilde zalm gaan we vaker eten. Die heeft veel meer smaak dan gekweekte zalm. Het mengsel met groentes smaakt er goed bij. Zeker een maaltijd die we nog eens gaan maken. 

Eigenlijk zou ik nu al naar bed willen, maar ik blijf nog wel een paar uurtjes beneden tv kijken. 

 

Over een rustig weekend thuis

Zaterdag

Vandaag sta ik iets later op, al doet mijn rechterbeen veel pijn en ben ik daardoor al langer wakker. Om half zeven verlaat ik het huis. Het is een vochtige negentien graden en nog donker. 

Als ik langs de kerk loop zie ik in de verte een paar herten. Het blijken de broertjes te zijn, die een paar maanden geleden telkens op ons plein liepen. Ik heb ze al een tijdje niet gezien dus het is een aangename verrassing. 

Verder laten de herten zich niet zien. De zonsopgang is weer spektaculair en ik wens iedere keer weer dat ik het beter zou kunnen zien. Er zijn zoveel bomen! Een kleine chipmunk kijkt me nieuwsgierig aan en dan zijn de vier kilometer weer gelopen. 

Rick is nog niet beneden en ik zet koffie en kook zijn theewater. Voor Ricks doen is hij vroeg, want om half acht komt hij met Orion onze slaapkamer uit. We genieten eerst even van onze drankjes en gaan dan op pad voor ontbijt en wat boodschappen.

Terwijl ik mijn boterham van Panera haal brengt Rick kleding naar de stomerij. Dan is het tijd voor Starbucks en vervolgens het marktje bij het Community Center. De producten zijn heel anders dan in de zomer. Er zijn bijvoorbeeld verse hazelnoten en allerlei kalebassen. 

Na de markt rijden we naar Trader Joe's. Daar kopen we bijna alle ingredienten voor de diners van de komende week. Het scheelt nogal in prijs met Giant en vooral met Whole Foods. Nu is onze lijst voor Giant een stuk korter. 

Als laatste is Total Wine aan de beurt. We kopen alcoholvrije drankjes voor mij en Rick wat herfstbier. Tegenwoordig kun je alles met skeletten krijgen rond Halloween! Deze wijnfleshouder bijvoorbeeld. 

De rest van de dag houden we het rustig. We ruimen Kai's kamer op en maken video's van spullen, die hij misschien wil dat we meenemen. Rick beitst de schutting en de poort waar het nieuwe hout van na de storm is. Ik geniet op het deck van het nog steeds zomerse weer. 

We rijden naar Patsy's voor het avondeten. Er is alleen plaats aan de bar van dit populaire restaurant. Ik bestel een gerookte zalm voorafje en nog een voorafje, de krab en garnalen fritters als "hoofdgerecht". Rick neemt de Tex Mex loempia en steak frites. Het restaurant is niet voor niets zo populair, want het eten is voortreffelijk en de prijzen niet te hoog. 

Zondag

Vanochtend voel ik me een stuk beter en sta om tien voor half zeven op. Het wordt steeds later licht dus mijn vestje met lichten is echt nodig. Als ik de garage binnenloop hoor ik een vreemd gekras. Ik ga polshoogte nemen en zie een muisje in een grote kartonnen doos. Die is van later zorg. 

Voor mijn wandeling stel ik Foot Path in op 3 mijl. Het is lekker lopen en ik probeer de "Japanse" stijl te handhaven. Dat is drie minuten zo snel als je kan lopen, drie minuten op gewoon tempo en zo om en om. Het gaat lekker. 

Opeens zie ik mijn vriendjes weer. Het hert met het halve gewei kent me zo langzamerhand. Dit groepje van zes is meestal samen. Ik moet wel lachen om het ene hert dat van de struiken eet tussen de bordjes dat er geen honden op het gras mogen. 

De zonsopgang is ook erg mooi. De wolken lijken in brand te staan. Het zal vandaag nog een dag warm worden. Zo vroeg is het ook al 21 graden. 

Rick komt net naar beneden als ik terugkom en ik vertel hem over de muis. We gaan eens kijken en Rick neemt de doos mee naar buiten. Daar blijkt dat er niet een, maar zes muizen inzitten! Dat is dus een nestje geweest. 

We gaan eerst even thee en koffie drinken en in de tussentijd begint het opeens te plenzen. Dat was niet voorspeld! Na Orions wandeling in de stromende regen laden we de doos met muisjes in mijn auto. We rijden naar het bos bij het zwembad en laten ze daar los. 

Ze rennen allemaal een andere kant op. Dat is dus geen hechte familie! Er loopt een stroompje door de regen en dan zien we dat muizen kunnen zwemmen. Ik had al telkens lege chips zakjes in de doos voor de bezorgers, hopelijk is dat nu afgelopen (al denk ik het niet). 

We gaan ons ontbijt van Panera en Starbucks halen en doen dan onze boodschappen bij Giant. Daarna rijden we naar H Mart voor mijn paddestoelen. Door al dit gedoe zijn we later op de markt dan gewoonlijk en het is ontzettend druk. 

Het enige dat we kopen is wat fruit. De perziken zijn nog op hun hoogtepunt en daar nemen we er een aantal van mee. Verder wil ik een heel kleine peersoort proberen. Deze markt is toch wel veel leuker dan die in Vienna. Ik proef wat kimchi en een stukje zuurdesem bagel. 

Nadat we alles weg hebben gelegd hangen we het draakje met lantaarntje dat Rick me voor mijn verjaardag gaf in de boom voor het huis. Een eekhoorn kijkt er lang naar en loopt er dan omheen. Kennelijk was dat zijn weg de boom in. 

Het is bewolkt, maar warm en we eten lunch op het deck. Daarna haal ik het Still&Slow kleurboek dat ik van Saskia kreeg naar buiten. Je kleurt maar met een kleur, in mijn geval zwart, en alleen de vakjes met een o erin. Langzaamaan zie ik het plaatje tevoorschijn komen. Het is heel ontspannend en leuk om te doen. 

Aan het einde van de middag gaan we nog even naar Walgreens. Daar liggen een aantal medicijnen klaar voor ons beiden. Alleen is een van mijn medicijnen niet voorradig en zal ik dinsdag terug moeten, zucht. 

Gelukkig is het nog droog als Rick de filet mignons en asperges gaat grillen. Ook de maiskolf voor hemzelf gaat op de barbecue. Ik rooster een paar sneetjes zuurdesem brood. Het is altijd weer een lekker einde van het weekend maal. 

Helaas ziet de komende week er nat en herfstachtig uit, maar ja, de herfst begint dinsdag dus we kunnen niet eeuwig zomers weer hebben. Althans daarmee probeer ik mezelf toe te spreken, want deze warmte is zo fijn!

Over een bezoek aan de National Academy of Sciences

 Vandaag moet mijn rustige wandeling zijn, want ik ga later op de dag meer lopen en ik heb het gevoel dat een wat minder actieve dag weleens goed is. Ik sta om kwart over zes op en stel Foot Path in op twee mijl (3,25 kilometer). 

Het is 22 graden en ontzettend vochtig, 98% volgens mijn weer app. Dat voelt als een warme deken en ik vind het niet zo fijn lopen. Verder lukt langzaam lopen me niet en als ik thuiskom zie ik aan Fitbit dat dat rustige niet zo gelukt is. 

Rick is al op en heeft koffie gezet. Ik maak mijn ontbijt en krijg dan een berichtje van mijn kolibrievoederhuisje. Er is een kolibrietje! Dat betekent dat ik de nektar nog niet weg moet halen. 

Na het ontbijt en onze douches gaan we de koffies halen van Starbucks. Ik drink de nitro brew tijdens mijn Duolingo lessen. Ik leer nu ook wat meer geavanceerd Frans met videos en kijk daar een aantal van. Dan komt Jocelyn om kwart over tien voor onze excursie naar de stad.

Rick brengt ons naar het metrostation en we stappen bij Foggy Bottom uit. Daar stap ik nooit uit en zie dat dit midden op de campus van George Washington University is. Het wemelt van de studenten en we lopen langs de "Greek" huizen. Dat zijn een soort clubs met Griekse letters, sororities en fraternities. 

We banen ons een weg naar de National Academy of Sciences. Naarmate we dichterbij komen zijn het vooral regeringsgebouwen waar we langs lopen. Onderstaande is een van de mooiere, een heel aantal zijn uit de jaren zestig, lelijke betonnen blokken. 

Een kwartiertje voor de rondleiding begint lopen we het gebouw van de National Academy of Sciences binnen. Dit is een non-profit organisatie die zich, de naam zegt het al, bezighoudt met de wetenschappen. 

Onze gids is Leslie en ze is heel enthousiast. Alleen heeft ze een heel hoge stem waardoor ze moeilijk te volgen is en op een gegeven moment ga ik me eraan ergeren. Ze is ook vreselijk lang van stof!

De grote hal van het gebouw uit 1924 is prachtig. Mooie schilderingen en gietijzeren deuren, die we allemaal stuk voor stuk bewonderen. De rondleiding zou een uur moeten duren, maar in de grote hal alleen al praat Leslie veertig minuten vol. 

De volgende zaal zou de hoofdvergaderzaal moeten zijn, maar die is in gebruik. Er is een Indiase delegatie wetenschappers, die overlegt over klimaatsverandering. In plaats van die zaal gaan we in een kleinere vergaderzaal zitten. Leslie vertelt eindeloos over wat we in de "board room" zouden hebben gezien, maar het zegt Jocelyn en mij niets, want er zijn geen foto's of wat ook bij. 

Een maquette van het gebouw

De academie heeft ook tentoonstellingen en die zijn wel erg interessant. Een ervan gaat over allerlei uitvindingen en de ander over waar de academie met de jaren allemaal bij betrokken is geweest. De beschilderde muren zijn door middelschoolstudenten gedaan. 

Nu zijn we weer terug in de hal en gaan de vestibule bij de hoofdingang in. Die is ook prachtig met een plafond van ingelegd hout en heel mooie deuren. De rondleiding is nog steeds niet afgelopen en wij hebben een reservering bij de Old Ebbitt Grill om een uur. 

We vragen de wacht of we hier naar buiten kunnen en dat kan gelukkig. Voor we naar het restaurant lopen maken we nog even een foto van het Einstein beeld. Jocelyn had dat alleen nog maar vanuit de auto gezien. 

Dit kunstwerk vind ik interessant, het is er voor de 250ste verjaardag van het land

Keurig op tijd komen we bij de Old Ebbitt Grill aan. Hier is het zoals altijd superdruk en ik hoor dat de wachttijd voor een tafel van twee een uur bedraagt. Gelukkig heb ik gereserveerd. We moeten desondanks nog een kwartiertje wachten voor we aan tafel kunnen. 

Jocelyn en ik zijn eensgezind in onze bestellingen. Het wordt de salade "Nicoise" met zalm, voor mij zonder aardappeltjes. De zalm is perfect bereid en we genieten allebei van het gerecht. Dit blijft een goed restaurant en is niet voor niets zo populair. 

Jocelyn heeft een blaar opgelopen en gaat op zoek naar pleisters. We gaan van het toilet gebruik maken en ze vraagt het aan een aantal dames, die hun handen wassen. Die hebben er geen. Dan probeert ze het bij de hostess en die blijken er wel een te hebben. Waarschijnlijk is Jocelyn niet de enige met blaren, die het restaurant binnenkomt. 

Blij dat de pijn minder is lopen we naar het McPherson Square metrostation. Daar komt de trein naar Vienna vrijwel meteen. Onderweg bespreken we welke andere plekken in Washington we nog samen willen bezoeken. Dat zijn er heel wat. 

Rick haalt ons weer op in Vienna. Jocelyn neemt afscheid en ik ga met mijn voeten omhoog zitten. Ongemerkt heb ik bijna 14000 stappen gezet. Ondanks dat de gids een beetje tegenviel was het interessant dat mooie gebouw te zien. 

We willen eigenlijk bij een nieuw restaurant met cuisine uit Jemen gaan eten. De straten zijn echter afgezet voor Chillin on Church, een evenement met muziek e.d. Dan gaan we maar naar de tweede keuze Southeast Impression. 

Daar worden we als oude bekenden begroet door Jenny, Sunny en Kevin. We zitten aan de bar en genieten van het heerlijke Aziatische eten. Rick heeft een rijst gerecht in een ananas en ik mijn geliefde Singapore noedels.

Thuis is onze blije bui snel voorbij, want Zorro heeft overal overgegeven. Van mijn standpunt heeft de kat geen fijn leven meer, maar Rick en Katja denken daar anders over.