Over even weer winters

Het was vannacht onder het vriespunt met veel wind en vandaag zal het niet veel warmer worden. Die wind vooral maakt het waterkoud. Gelukkig word ik enkel met mijn gewoonlijke pijnen wakker en niet meer zo heel ziek voelend als gisteren.

Beneden maak ik ontbijt en terwijl Rick zich boven klaarmaakt doe ik twintig minuten cardio. Rick heeft weer een dag vol vergaderingen en de eerste is om negen uur. We gaan dus naar de Starbucks, die het dichtst bij is voor onze koffies. 

Voor mij is het ook wel fijn om eerder terug te zijn. Zo kan ik mijn cardio afmaken en daarna tien minuten op de trilplaat staan. Verder doe ik de oefeningen, die de fysiotherapeut me gaf. 

Dan is het tijd om naar Sharon te gaan. Ik laat haar de email van de fysiotherapeut lezen. Een belangrijk punt dat hij maakte is dat ik met mijn fibromyalgie moet uitkijken mijn spieren niet te ver te rekken. Als ik rekte dan ging ik altijd zo ver mogelijk, maar dat blijkt dus niet goed. Sharon moet dat ook weten, want te ver rekken betekent voor mij het omgekeerde gevolg. Vandaar dat ik vaak zoveel pijn heb na het rekken. 

Het halve uur is snel voorbij en na afloop ga ik naar Whole Foods om wat Amazon dingen terug te sturen. Ze zijn helemaal in de Valentijnsdag sferen met ontzettend veel (dure) rozen, tulpen en gemengde boeketten. 

De rozen zijn mooi en vers dus ik maak foto's van de kleuren, die ik het mooist vind. Ik ben geen fan van donkerrode rozen. Verder hebben ze heel veel orchideeen. Die heb ik nog nooit in leven kunnen houden, helaas. 

Op weg naar huis valt me op dat Hornsby, het varken, een nieuwe lik verf heeft gekregen. Hij steekt nu helemaal tegen het wit af. Ik vraag me af of hij licht geeft in het donker. 

Het schaatsen begint net als ik thuiskom en ik kijk de 5000 meter tot Judith belt. We zijn vandaag beiden in het paars dus daar moet een foto van worden gemaakt. Het uur vliegt weer voorbij en dan moet Judith terug aan het werk. 

Nadat ik de heel spannende laatste paar ritten schaatsen heb gekeken ga ik over naar het snowboarden op de Amerikaanse televisie. Als dat klaar is ben ik toch nieuwsgierig of de vogeltjes in de garage een nestje aan het maken zijn. Ze zitten namelijk iedere keer in dezelfde doos. En jawel, daar zit het begin van een nest in de helm, die in de doos ligt. 

Vanwege het koude weer heb ik geen puf ergens heen te gaan. Waar ik wel zin in heb is een lekker warm bad met het heerlijk geurende Epsom zout dat ik laatst kocht. Met mijn leuke boek houd ik het drie kwartier vol. Dan was ik mijn haren zodat dat ook maar weer gebeurd is. 

Christine en Chuck zijn nog in Puerto Vallarta dus we hebben geen happy hour met hen vanavond. Even overwegen we ergens te gaan eten, maar na mijn bad is mijn energie op. We bestellen dus en Rick gaat het halen. Mijn yakitori smaken me weer opperbest. 

Nu ga ik even short track kijken. Ik weet al dat Nederland beide wedstrijden won.  

Over de eerste fysiotherapie sessie

Er zijn van die dagen dat ik meteen al weet dat het qua pijn helemaal mis is. Ik voel me alsof ik griep heb. Dat soort pijn in mijn botten stel ik me voor met die ziekte al heb ik die gelukkig al jaren niet meer gehad. 

Het kost me moeite op te staan en ik moet zelfs even huilen van frustratie. Maar kom op, gaan met die banaan. Op dagen als deze vind ik mijn vrij ingewikkelde ontbijt een hele klus. Ik zou dan ook wel iets makkelijks als de cereal van Rick willen hebben. Maar als het dan eenmaal gekookt is smul ik er zo van dat het de moeite waard was. 

Rick moet om half negen met werken beginnen en als ik mijn ontbijt opheb gaat hij Orion al uitlaten. De twee vogeltjes hebben weer in de garage overnacht, maar dit keer gaat er iets mis en eentje vliegt het huis binnen. Het duurt even voor Rick het te pakken heeft en dan zet hij het buiten op onze vuilnisbak neer. Het is wat verdwaasd, maar al snel vliegt het gelukkig een struik in. 

Het is een heel vogelconcert buiten en ik zie tot mijn vreugde de Amerikaanse roodborst in een boom. Die komen aan het einde van de winter en zingen hun mooie lied. Ook zie ik dat onze esdoorn al knoppen begint te krijgen. De lente is heus in aantocht. 

We halen onze Starbucks koffies en dan doe ik een half uur cardio. Daarna is het tijd om naar mijn eerste fysiotherapie sessie te gaan. Lars evalueert me en vindt precies de punten waar ik het meeste pijn heb. 

Eerlijk gezegd heb ik, gezien mijn eerdere ervaringen, niet zo'n vertrouwen dat fysiotherapie zal helpen, maar deze sessie vind ik veelbelovend. Helaas zie ik de volgende keer een andere therapeut dus ik hoop dat die soortgelijke manipulaties doet. 

Op de terugweg stop ik bij Whole Foods om een zak wilde bosbessen te kopen voor in mijn kefir. Ik ben kennelijk niet de enige die die eet, want ze zijn uitverkocht. Dan neem ik voor de verandering een zak bevroren frambozen en bramen mee. Ik vind het bevroren fruit eten heerlijk, net ijssnoepjes. 

       

Ook even een foto van de koekjes voor mijn Harten themafoto

Overmorgen is het thema van mijn 365 Facebook groep "Ephemeral" (vluchtig, kortstondig). Ik heb bedacht dat de rook van een net uitgeblazen kaars dat is. Ik ga dus experimenteren daarmee en dit is de best gelukte foto. 

Mijn lunch bestaat uit de gewoonlijke salade van mini komkommer en mini paprika's met gerookte zalm als proteine. Daarna maak ik mijn dagelijkse bakje kefir met zaden, bevroren vruchtjes en een paar pure chocolate chips. Het is altijd weer zo lekker.

Inmiddels is het schaatsen begonnen en ik kijk vanaf het begin. Ik zie dus ook wat de Chinees tijdens de rit van Joep Wennemars doet. Verder zie ik mijn landgenoot Jordan Stolz winnen en mijn vroegere landgenoot Jenning de Boo tweede worden. 

Dat is toch best speciaal en het doet me aan de dagen van Eric Heiden denken. Daar was ik een enorme fan van. Het is zo leuk "mijn" twee landen op het podium te zien staan. Hoe die Chinees op de derde plek zich gevoeld moet hebben vraag ik me af. Hij weet tenslotte dat hij daar dankzij zijn landgenoot staat. 

De schoonmakers zijn er en ik voel me helemaal niet lekker. Ik had als plan Vienna in te gaan, maar de energie ontbreekt. In plaats daarvan kijk ik het ijsdansen. Het is zo mooi wat die mensen op het ijs doen!

Voor ons avondeten halen we taco's van Taco Bamba. Die van mij bestel ik allemaal in koolbladeren wat erg lekker is. Morgen hoop ik op een betere dag qua pijn, maar verder heb ik me vandaag best vermaakt. 

 

Over een gezellige lunch

Rick staat om tien voor zeven op. Ik volg nadat ik de Connections puzzel heb opgelost. De zon schijnt en het belooft te gaan dooien vandaag. Dat stemt me wat vrolijker dan gisteren toen ik er echt doorheen zat. 

Het maken van mijn ontbijt duurt langer, omdat ik stom genoeg alles in de pan deed zonder er olie in te sprayen. Het smaakt nog altijd heerlijk met het gepocheerde ei met kaas. Rick heeft koffie gezet, ik doe er een schep cacaopoeder doorheen. Nu vind ik koffie zonder cacao niet meer zo lekker, grappig genoeg.

Mijn Crimson Crisp appels zijn ook fotogeniek

Rick heeft haast, want hij heeft training op zijn kantoor in Rosslyn. Hij zet mij thuis af na Starbucks en ik doe eerst mijn cardio. Dan heb ik nog wel tijd om voor het laatst (ik weet het, ik zei dat een paar dagen geleden al) naar de ijspegel planten te gaan. Vandaag gaat dat allemaal dooien, het drupt al flink. 

Het is zo enorm leuk om te fotograferen. Opeens is het al tien over half tien en moet ik me naar Sharon haasten. Daar kom ik precies op tijd aan voor de personal training. We doen veel schouderoefeningen en ik hoop maar dat ik daar geen last van ga krijgen. 

Na het halve uur met Sharon rijd ik naar Southside Park. Met vijf graden boven nul voelt het als lente. Helaas is het pad nog te ijzig, maar ik kan er tenminste een stukje op lopen. Het geeft hoop dat het volgende week weggedooid zal zijn. 

Na mijn wandeling ga ik door naar The Fresh Market. Daar weet ik dat ze Valentijnsdag cadeautjes en snoep verkopen. Dat betekent hartjes voor mijn themafoto. Het wordt uiteindelijk onderstaande foto van lolly's. 

Thuis vervang ik mijn sportkleding door een trui, rokje en maillot. Ik trek mijn laarzen aan en rijd naar Bear Branch Tavern. Daar heb ik met Jocelyn afgesproken om te lunchen. Het wordt erg gezellig en we bestellen beiden de salade Nicoise met zalm. Ze noemen het zo, maar het heeft eigenlijk niets weg van een salade Nicoise. Lekker is het wel. 

Voor we het weten loopt het tegen tweeen en we nemen afscheid. De volgende keer dat we elkaar zien gaan we naar een museum in Baltimore. Daar kijken we beiden naar uit. 

De rest van de middag kijk ik naar de Olympische Spelen. Dit keer alleen de Amerikaanse televisie, want daar kan ik live zien hoe onze plaatselijke sportheld, Ilia Malinin, het korte programma bij de heren wint. Hij woont hier in Vienna en hij is natuurlijk zeer populair in de stad.  

Rick komt net na vijven thuis en we eten een lekkere garnalencocktail. We waren die garnalen zondag vergeten dus ze zo eten is perfect. Het hoofdgerecht van vanavond is boerenkool met worst gemaakt met bloemkoolpuree. Heel makkelijk en we vinden het allebei erg lekker. 

De kaarsen gaan aan en met een glas alcoholvrije wijn ga ik verder kijken naar de Olympische Spelen. Er zijn zoveel sporten die ik leuk vind om te kijken. Zelfs curling begin ik leuker te vinden, maar ijshockey is niets voor mij. 

Over toch nog een vriesdag

Gisteren had ik het weerbericht niet goed gezien. Vannacht was de laatste heel koude nacht. We worden dus wakker met -6 buiten en +6 in onze kamer. We gaan het straks nog warm hebben als het minder koud wordt.

De winterkoninkjes zijn heel slim. Ze wachten al bij de garagedeur en vliegen meteen weg als die opengaat. Rick grapt dat ze waarschijnlijk ongeduldig waren omdat de zon allang op is. 

Na mijn ontbijt doe ik cardio terwijl Rick zich aankleedt. Dan gaat we op pad. Vandaag heb ik voor het eerst in een paar weken weer zin in een nitro brew van Starbucks. We gaan nog een keer naar de beijsde planten. Daar zijn werkers bezig het ijs van de stoep bij de ingang van een bedrijf daar weg te hakken. Dat is ook echt wel nodig. 

Rick heeft een heel aantal vergaderingen vandaag en gaat meteen aan het werk. Ik maak mijn cardio af, sta en zit twintig minuten op de trilplaat en dan een voetenmassage van twintig minuten. Terwijl ik daar zit geniet ik van mijn koffie.

Na mijn douche puzzel ik wat en ga dan naar het schaatsen kijken. Ik zou dat op Peacock kunnen doen, maar ik vind het leuker om het met mijn VPN op de Nederlandse televisie te kijken. Wat een race, die duizend meter! Jutta is hier natuurlijk ook bekend vanwege Jake dus ik ben benieuwd wat de Amerikaanse televisie er vanavond van laat zien. 

Als Rick klaar is om lunch te eten warm ik de pho van gisteren op. We kijken samen naar het schaatsen. Dat is ook goed voor Ricks Nederlands. Hij kan het best goed verstaan, maar soms gaat het te snel. 

Na het eten en schaatsen ga ik er even op uit. Het is zaterdag natuurijk Valentijnsdag en ik wil een paar leuke kaarten voor Fiona en Nico uit gaan zoeken bij de Hallmark winkel. Onderweg moet ik heel Amerikaans voor een schoolbus stoppen tot de kinderen er allemaal uit zijn. 

Alle tuinen zijn nog wit en de bergen met ijs vies grijs. Grote delen van de parkeerplaats bij de Hallmark winkel zijn bedekt met bergen sneeuwijs. Ik ben heel benieuwd hoe lang het zal duren voor dit alles smelt.

De Hallmark winkel is helemaal in de Valentijnsdag sferen. Er zijn leuke beren met hartjes en ik vind de pad ook erg grappig. Maar ik ben hier voor kaarten. Het leukste is het als er een speeltje bij zit. Waar ik me dan aan erger is de duidelijke "jongens" en "meisjes" kaarten. Fiona's idolen Paw Patrol zijn kennelijk alleen voor jongetjes bijvoorbeeld.

Fiona is erg bezig met puzzels en de kaart met de puzzel van de Disney prinsessen is perfect. Voor Nico kies ik een kaart met een dinosaurier om mee te spelen. Als je Nico vraagt wat een dinosaurier zegt antwoordt hij "roar". Ik vind ook een leuke kaart voor Rick dus de missie is geslaagd. 

Thuis ga ik in mijn luie stoel zitten en Olympische Spelen kijken. Het is heel leuk om te kunnen kiezen wat ik wil zien. De Nederlandse tv laat skispringen zien en de Amerikaanse later het ijsdansen. Eigenlijk zou ik allerlei dingen "moeten" doen, maar ik voel me niet lekker en geef daaraan toe. 

Deze week gaan we wat maaltijden uit onze vriezer eten. Vanavond eten we daarom een tray bake van bloemkool gnocchi, paprika, tomaat en pittige Italiaanse kippenworstjes. Het is een lekkere maaltijd al zijn de gnocchi niet zo knapperig geworden als ik zou willen.

De afgelopen paar dagen merk ik dat ik last van winterdepressie heb. Ik heb genoeg van deze eindeloze kou en de pijnen en het niet erop uit kunnen gaan. Ik merk het aan mijn gemoed en hoe moe ik aan het einde van de dag ben ondanks dat ik niet veel doe. Het moet maar gauw lente worden.

Over een onvoorstelbaar ijzig weekend

Zaterdag

Het is zes graden in de kamer verkondigt Rick als hij opstaat. Daarom wil ik nog niet onder mijn warme dekbed uit! Want we hebben het zelfs met deze kou nog lekker warm onder de IKEA dekbedden. Rick gaat naar beneden en niet veel later dwing ik mezelf de dag ook te beginnen. 

Ze hebben niets teveel gezegd met de extreme kou waarschuwing (dit is de tweede ooit voor ons gebied). De wind blaast keihard en het vriest negen graden. Mensen rennen letterlijk van hun auto's de winkels in. Rick werpt zich op om mijn broodje van Panera te halen. 

Dan rijden we nog eens langs de bevroren planten, want ik hoop dat er wat sneeuw op is blijven liggen gisteren. Dat valt wat tegen, maar ik maak toch een aantal foto's. Nog geen minuut buiten en ik vlucht de auto in door de ijskou. 

We halen de koffies van Starbucks en Rick trotseert de harde wind om het lege glas in de paarse bak te gooien. Dan gaan we naar Whole Foods waar we gelukkig bij de ingang kunnen parkeren. We hebben maar een kort lijstje en gaan daarna huiswaarts.

Daar doe ik een half uurtje cardio terwijl ik naar het schaatsen op NPO kijk. Ik zou het ook op Peacock kunnen zien, maar ik vind het Nederlandse commentaar erbij leuker. Ik zie Merel Conijn schaatsen en dan is het tijd voor een familie videobelletje. 

Het is zo leuk iedereen weer even te "zien" en bij te praten. Fiona heeft ook heel wat te vertellen en Nico komt af en toe buurten. Kai en Raquel schieten op met hun projecten, maar het ziet ernaar uit dat we nu in september zullen gaan om hen weer te zien in plaats van mei of juni. Saskia is blij met haar studenten en zo gaat het prima met iedereen. 

Het is lunchtijd als we afscheid hebben genomen. Ondanks de ijskou heb ik zin in een poke bowl. Mijn knie doet vandaag bovenop al mijn pijnen extra pijn en Rick gaat mijn bowl halen. Hij heeft een salade van Cava. 

Dit is het langst dat er ooit zo'n grote ijspegel van ons dak heeft gehangen

Na de lunch zet ik de open haard aan en ga skispringen kijken. Rick neemt ons boodschappenlijstje mee en gaat naar Wegmans. Dan hoeven we morgen niet naar de Giant en dat vind ik helemaal prima. Ik heb een beetje een winterslaap gevoel. 

De vogels eten ons de oren van het hoofd. Iedere paar dagen moet het huisje bijgevuld worden. Er wordt heftig gecommuniceerd zoals tussen deze cardinaal en roodbuikige specht. De tweede foto is een tweekleurig meesje, inheems in ons gebied, die ik niet zo vaak op het voederhuisje zie. 

Rick komt thuis met het verhaal dat Wegmans een gekkenhuis was. Vandaar dat het boodschappen doen hem zoveel tijd kostte. Na even pauseren vertrekken we naar Royal Nepal Bistro om te gaan eten.

Daar was ik woensdag ook al, maar het is zulk lekker eten op een koude dag. We delen de momo's en dan probeer ik het tandoori zalmgerecht. 

Dat is heerlijk! Rick heeft een lamsgerecht en we krijgen er als cadeautje naan met gedroogde vruchten en noten. Dat is een lekker dessert al hebben we eigenlijk geen plaats meer. 

De wind is nog steeds hard bezig en de extreme kou waarschuwing duurt tot morgenmiddag. Ik denk dat we ons raam vannacht iets minder wijd openzetten. 

Zondag
 

Voor de laatste keer voorlopig (hopelijk is dit het voor deze winter) worden we met een temperatuur ver onder nul wakker. De wind is er ook nog en de gevoelstemperatuur is volgens mijn app -20. 

Als ik beneden kom heeft Rick koffie klaar voor me. Hij gaat Orion uitlaten en laat me zien hoe iedere twee winterkoninkjes in onze garage overnachten. 

Als Rick de deur opent vliegen ze naar buiten. Dit doen ze nu al een week. Slimme diertjes, want het is in de garage natuurlijk een stuk warmer. 

Ook vandaag laat Rick mij in de warme auto en gaat mijn groentensap en broodje van Panera halen.  Op weg erheen zien we onderstaande. We moeten er hartelijk om lachen. Dit is humor waar we van houden. 

Nadat we Ricks ontbijt en de koffies van Starbucks hebben opgehaald wil ik toch nog even langs "de ijspegels". Ik zie dat takjes hulst met ijspegels eraf zijn gevallen. 

Het is een ijsbaan dus ik moet voorzichtig doen om mijn foto's te maken. Vanaf morgen gaat het dooien dus dit zullen wel de laatste foto's van deze planten zijn. 

Het is jammer dat de markt zo laat opengaat deze wintermaanden. Het is pas negen uur als we naar H Mart rijden. Daar koop ik mijn gewoonlijke paddenstoelen. Dan steken we over naar de markt en het blijkt dat we om kwart voor tien ook al dingen kunnen kopen. 

Dit keer staat Peggy er wel met haar quiches, maar die hebben we nu niet nodig. Ik koop mijn appels en de maitake paddenstoelen. Op weg naar huis maak ik mijn "Harten" foto, het thema van deze week. 

Thuis zet ik het schaatsen aan en doe mijn cardio. Dan twintig minuten op de trilplaat, ijs op mijn knie en een voetmassage. Zo gaat de ochtend wel om en het is al snel tijd om lunch te gaan halen. Ik ga weer voor de twee halen een betalen pho van Roll Play en Rick bestelt een wrap van Cava.

Rick heeft allerlei plannen voor snacks als avondeten gedurende de Super Bowl vanavond. Hij haalt ingredienten voor o.a. nacho's van Giant en Whole Foods. Bij beide winkels is het enorm druk, we kunnen zelfs eerst geen parkeerplek vinden bij Whole Foods. 

De rest van de middag werken we aan de puzzel met ski posters. Ik bewaar foto's en filmpjes van mijn voederhuisje en kijk de Olympische Spelen op NPO. 

Tegen vijven gaan we naar America's Best Wings om onze bestelde kippenvleugeltjes op te halen. Daar zijn we niet de enigen en het duurt een half uur voor we aan de beurt zijn. De vleugeltjes zijn gelukkig klaar. 

Ondanks dat het Washington team niet in de Super Bowl speelt is er toch veel enthousiasme. Sommige mensen hebben zelfs speciale Super Bowl lichtjes. Boven onze garage heeft Rick onze gekleurde lichtjes veranderd van Kerst naar de kleuren van de Seattle Seahawks, lichtgroen en donkerblauw. Daarvoor zijn wij dus. 

Het is altijd een hele happening, die Super Bowl. Er is enorm veel geld bij gemoeid en kaartjes kosten duizenden dollars. Niet voor de gemiddelde Amerikaan, dus, die kijkt thuis net als wij. 

Rick maakt de nacho's die erg lekker zijn. De kippenvleugeltjes en courgette "frietjes" smaken ook opperbest. Het is een ongewone maaltijd, maar alle voedselgroepen zijn vertegenwoordigd. 

Bij dit schrijven staan de Seahawks met drie punten voor. Hopelijk blijft dat zo. Als ik om kwart over negen naar bed ga hebben de Seahawks net gescoord en staat het 19-0. Mijn shirtje heeft geholpen, al kan er nog van alles gebeuren. 

En zo is het weekend weer om, allemaal een fijne week gewenst!