Over aankomst in Le Puy en Velay

 Na drieeneenhalf uur doezelen gaan de lichten aan. Het ontbijt bestaat uit yoghurt met bessen en een verschrikkelijk zoet bananabroodje dat ik niet eet. De koffie is lekker sterk.

Rick slaapt tot de landing en dan zijn we op vliegveld Brussel. Ik ga met mijn Nederlandse paspoort door de poortjes en moet zoals altijd een tijdje op Rick wachten.

We krijgen pas om tien uur te horen waar onze gate gaat zijn en het is maar net acht uur. Rick gaat een Belgisch biertje drinken en ontbijt eten bij het Cheers restaurant.

Om wat stappen bijeen te krijgen ga ik op zoek naar de Star Alliance lounge. Wat een drukte hier op dit vliegveld!

Voor een lounge moet ik weer door paspoortcontrole en daar heb ik geen zin in. De andere is heel klein, omdat de officiële verbouwd wordt.

Liever ga ik dan bij Rick zitten. Daar bestel ik koffie en een stokbroodje omelet en ham. Die proteine kan ik goed gebruiken en van het broodje zelf eet ik niet veel.

Om klokslag tien uur wordt onze gate omgeroepen. De vlucht is wat vertraagd. We vliegen met Air Baltic onder de vlag van Brussels Airlines. Dit schijnt een bijzonder soort huren van vliegtuigen inclusief bemanning te zijn. 

Mont Blanc vanuit het vliegtuig 

Eenmaal in Lyon komt gelukkig al onze bagage aan. We slepen het naar de volle bus die ons naat Sixt brengt. Het is hier lekker warm en ik ben blij korte mouwen te dragen. 

We krijgen een grote Skoda en alles past. De rit naar Le Puy en Velay neemt nog bijna twee uur in beslag. We spelen woordspelletjes om wakker te blijven. 

Kai en Raquel wachten ons op bij hun AirBnB. Ontzettend fijn om hen weer te kunnen knuffelen! We slapen de komende nachten in het Japanse appartement. 

Hierna parkeren we de auto in een garage, want de oude binnenstad is autovrij. We lopen wat door het gezellige stadje en gaan dan bij La Table du Plot eten. 

Linzen zijn een lokaal gerecht en ik bestel die met een tartare de boeuf op Japanse manier bereid. Heerlijk en de anderen smullen van hun keuzes.

Kai en Raquel brengen ons terug naar Komorebi en we maken ons klaar voor de eerste nacht in dit paradijsje. 

Over inpakken en naar het vliegveld

Mijn Fitbit gaat om zes uur af, maar ik heb nog geen zin om op te staan. Een kwartier later doe ik dat wel, maar zie op mijn weer app dat het maar tien graden is met wat wind. 

Gisteren heb ik wel sport t-shirts met lange mouwen bezorgd gekregen, maar niet in de badkamer gelegd. 

Stilletjes ga ik de kamer weer in en vind in het donker een shirt en ook sokken. Daardoor gaat Orion blaffen dus ik zeg stilletjes sorry tegen Rick. 

Door dit alles ben ik pas om half zeven buiten. Eigenlijk denk ik dat ik dat vaker ga doen, want het wordt steeds later licht en in het pikkedonker lopen lokt me niet zo. 

Het gaat lekker en ik loop sneller dan andere dagen. Van deze dagen houd ik, vooral als ik ook nog mijn "eenhoorn" tegenkom. 

Dit is zijn moeder of zus

Om deze tijd komen de schoolbussen om kinderen naar de middle school te brengen. Een meisje slenterde achter me tot de bus de hoek omkwam. Toen kon ze opeens hard rennen mij bijna omver lopend. 

Over bijna omver gesproken, het is duidelijk zaak heel goed op te letten met oversteken. Ik ben halverwege een zebrapad als een auto het stopbord negeert en me bijna van de sokken rijdt. De vrouw schrikt, maar stopt niet. 

Heelhuids loop ik het huis weer binnen. Ik maak de ontbijtspullen op en heb een lekker vol bord. 

Als Rick klaar is gaan we koffies halen en dan even naar de Giant. Kai en Raquel vinden jalapeño en Buffalo smaak pretzels lekker en vragen om pure chocolade Reese's Peanut Butter Cups. 

Om kwart voor tien ben ik bij Sharon. We ontzien mijn schouders, want ik heb nekpijn. Hopelijk wordt dat wat beter met ibuprofen. 

Eenmaal weer thuis gaan we verder met inpakken en het is wat passen en meten. Rick gaat lunch halen van Cava en ik ga mee. 

Verder rijden we langs de stomerij en tot Ricks opluchting zijn zijn kleren er schoon en wel. Ik maak zelf mijn gewoonlijke lunch. 

Om kwart over twee rijdt de taxi voor en een half uurtje later zijn we bij Dulles Airport. Het inchecken van de bagage is zo gebeurd. 

Ook de TSA Pre check gaat snel en met de trein gaan we naar de C gates. Tot onze verbazing is de United Club lounge voor de verandering eens niet vol. 

We vinden stoelen en hebben iets meer dan anderhalf uur voor we aan boord kunnen. Rick neemt een biertje en ik een prosecco om de vakantie te beginnen. 

We gaan op tijd aan boord en zitten in Premium Economy. Dat betekent grotere stoelen en je kunt verder naar achteren. Ik ben benieuwd of slapen een beetje gaat lukken. De volgende blog komt hopelijk uit Frankrijk. 

Over een kille herfstdag

Mijn Fitbit trilt om zes uur en het eerste wat ik doe is op de radar app kijken. Die laat zien dat het op zijn hoogst miezert en dat betekent dat ik ga wandelen. Als ik de garagedeur open hoor ik het wel regenen, maar nu heb ik mijn beslissing genomen. 

Mijn nieuwe Dansko waterdichte gymschoenen komen goed van pas. Het is kil, maar niet koud en na een kilometer gaat de regen over in heel lichte motregen. Ik krijg het warm van het wandelen en open mijn jas. 

De wandeling gaat lekker en ik verwacht geen herten tegen te komen vanwege het weer. Dan staat daar toch opeens een hinde. We schrikken van elkaar. Ze staat klaar om weg te rennen, maar blijft toch nieuwsgierig staan. 

Rick is bezig in de keuken als ik om kwart over zeven thuiskom. Hij is er zeer van onder de indruk dat ik ondanks het weer 4,25 kilometer heb gelopen. Het doet me niet alleen lichamelijk, maar ook mentaal zoveel goed! 

Dit geeft me hoop dat ik het ook in de winter vol ga houden tenzij het echt bar en boos is buiten. Tai Chi gaat vandaag vanwege ziekte van de instructeur niet door dus ik heb zo mijn beweging gehad. 

Na het ontbijt gaan we naar Starbucks en ik ren de Giant even in om een spuitbus met kaas voor Orion's medicijnen te kopen. Die kaas is verschrikkelijk vies voor ons, maar Orion eet er zijn pillen mee dus ideaal. 

Als Rick aan het werk gaat bereid ik onze slow cooker maaltijd. Dan maak ik me klaar voor de dag en ga op pad naar het Providence Center. Bij Walgreens liggen medicijnen klaar en ik tank een halve tank bij de Safeway. Daarna breng ik nog even een bezoek aan het standje met pompoenen en chrysanten. Zo fotografeer ik even wat kleur op deze druilerige dag. 

Inmiddels is het elf uur en tijd voor mijn afspraak met Phuong. Dit keer kies ik goud op mijn nagels en plak er thuis goudkleurige herfststickers op. Ik ben blij met het resultaat. 

Thuis eten Rick en ik snel lunch, want de schoonmaakploeg komt. Om klokslag een uur is dat het geval. Zoals altijd ga ik liever ergens heen zodat ik ze niet in de weg zit. 

Na eerst even mijn favoriete groente chips bij Whole Foods gekocht te hebben besluit ik een nieuw cafe te proberen. Weird Brothers is weer eens wat anders en ze hebben allerlei interessante drankjes. Er is er zelfs een met Flapjack in de naam en die foto stuur ik natuurlijk naar Saskia.

Hoe lekker het ook allemaal klinkt, ik houd het bij een saaie citroengras en gember thee. Ik geniet ervan in een van hun zeer gerieflijke stoelen en lees in mijn boek. 

Op een gegeven moment komen er een paar mensen, die willen schaken. Het cafe heeft een schaakspel, maar ze komen tot de ontdekking dat iemand de koningen heeft gestolen. Wie doet nou zoiets? Ze vinden wat anders om als koning te dienen, maar balen voor het cafe!

Via onze Arlo webcams check ik af en toe of de schoonmaakploeg klaar is. Als ik ze naar buiten zie komen rijd ik terug naar huis. Ik ben er precies als zij zwaaiend afscheid nemen. 

Onze crockpot maaltijd bestaat uit een prutje van hertengehakt, koolsla, tomaat, ui en kruiden. We eten het over bloemkoolrijst en het is zeer smakelijk. Op dagen als deze zijn dit soort maaltijden extra lekker. 

Het is de laatste avond voor ons vertrek naar Frankrijk. Ik ben vrijwel klaar met inpakken, Rick begint pas. We hebben enorme zin om Kai en Raquel weer te zien!

Over een druilerige dag

Als ik om tien over zes op de radar kijk regent het hard. Daar heb ik geen zin in, lichte regen okay, maar dit zou geen plezier zijn. Ik kleed me aan en besluit dan maar ouderwets drie kwartier op de mini elliptische machine te trappen.

Daar ben ik net mee klaar als Rick beneden komt. Terwijl we ontbijt eten krijgen we emails van Brussels Airlines dat we stoelen kunnen reserveren voor onze vlucht van Brussel naar Lyon vrijdag. 

Alleen lukt dat bij mij natuurlijk weer niet online dus ik moet opbellen. Eerst ga ik voor de Engelstalige optie, maar na tien minuten in de wacht hang ik op en probeer de Nederlandstalige. Daar word ik meteen geholpen, toch handig. 

Na dit alles gaan we later dan gewoonlijk onze koffies halen. Rick bezoekt ook even de stomerij om te vragen of zijn kleding morgen al klaar kan zijn. Hij heeft niet goed opgelet en goedgekeurd dat het donderdagmiddag opgehaald kon worden. Helaas kan men niet garanderen dat Rick zijn kleding op tijd krijgt. We hopen het dus maar. 

Thuis maak ik me snel klaar om naar Sharon te gaan. Die heeft een mooi half uur met verschillende krachtoefeningen voor me. Na afloop rijd ik naar Whole Foods. Ik stuur dingen terug naar Amazon en koop wat gerookte zalm. 

Het miezert nu enkel wat en ik besluit een stuk op het W&OD pad te gaan lopen. De natte bloemen en besjes zijn leuk om te fotograferen. Op weg naar huis maak ik nog even mijn architectuur themafoto van een huis dat ik altijd wel leuk vind om te zien. 

Thuis begin ik aan het inpakken. Ik heb dit keer een rugzak en een grotere handtas dan gewoonlijk als handbagage. Nadat we de vorige keer dat we in Brussel overstapten dagen op onze bagage moesten wachten heb ik besloten kleding voor een paar dagen in mijn rugzak te doen. Zo ben ik beter voorbereid mocht zoiets weer gebeuren. 

Zo is het al snel lunchtijd en om een uur belt Judith. Het blijft gezellig dat wekelijkse gesprek. Haar lunches zijn nu wel korter, maar iets is beter dan iets. Het lukt ons toch elkaar heel wat te vertellen. 

Omdat ik niet buiten kon lopen wil ik naar Tysons Corner Center om daar mijn wandeling alsnog te maken. Ik moet toch naar Sephora en Bath & Body Works. De hele mall boven en beneden heen en weer lopen is meer dan twee kilometer!

Bij Sephora koop ik oogpotlood en mascara. Ik krijg daar ook wat huidverzorgingsproducten als verjaardagscadeautje. Na heel lang zijn onze Bath & Body Works producten bijna op dus tijd om in te slaan. De mousserende zeep, "wallflower" luchtverfrissers en hand sanitizers zijn allemaal afgeprijsd. De luchtjes zijn weer heerlijk en na veel ruiken kies ik vijf van ieder. 

Fairfax County is onze "provincie". Dit is helemaal van Lego gemaakt en hieronder is Great Falls

Het miezert nog steeds en het verkeer is daardoor slecht. Als ik eindelijk thuiskom staat Rick op het punt te vertrekken. Hij gaat vanavond met Ray het Oktoberfest menu van Yard House proberen. Ik zie mijn kans schoon en bestel yakitori van Genki. 

Dit weer maakt slaperig, hopelijk kan ik morgenochtend wel gaan wandelen, want ik miste het. 

 

Over een regenachtige maandag

Het is gelukkig droog als ik om tien voor half zeven mijn schoenen aantrek. Ik ga vier kilometer lopen en geniet er weer van. Het helpt me zo mijn hoofd leeg te maken en is een super begin van de dag. 

Helaas zijn er vandaag geen herten, maar wel een mooie zonsopgang. Met 19 vochtige graden is mijn jasje al gauw te warm en halverwege trek ik het uit. Om tien over zeven ben ik weer thuis en tref Rick in de keuken. 

Op mijn gemak eet ik mijn ontbijt en drink de door Rick gezette koffie. Dan is Rick klaar om naar Starbucks te gaan. Met de koffies spelen we een tijdje Pokemon Go. 

Om tien uur hebben we een afspraak met Geoff, onze financieel adviseur. Aangezien Rick hoopt begin maart met pensioen te gaan is het nodig te zien of we genoeg middelen hebben om dat te doen. Gelukkig is dat duidelijk het geval.

Geoff is altijd wat lang van stof met allerlei anecdotes en we bespreken alles tot in de puntjes. Het is hier geen recht toe recht aan pensioen dat je via je werkgever opbouwt. Het zijn investeringen en spaarrekeningen. Er komt wat bij kijken. 

Het gevolg is dat het al half twee is als we afscheid nemen. Rick en ik hebben beiden een goed gevoel na deze vergadering. We hebben nu goed kijk op wat wel en niet kan tijdens de pensioenjaren.

Thuis maken we meteen lunch, want we hebben beiden flinke honger. Een blik naar buiten laat zien dat de regen is gearriveerd. Ik heb nieuwe schoenen van Dansko, die ik uit wil proberen. Ik trek ze aan en ga naar het Merrifield Garden Center.

Daar is alles leuk herfstachtig en vooral belangrijk, droog. Tot mijn teleurstelling zitten de schoenen niet fijn. Ze zijn te krap en mijn tenen zitten tegen de voorkant. Ik ga ze terugsturen en bestel een maat groter. Hopelijk zitten die wel goed. 

Rick gaat naar de kapper en ik houd Orion weg van Zorro's eten. Daar is meneer helemaal niet blij mee en blaft zijn kop eraf. Zijn blaf is zo luid! Gelukkig houdt Orion nadat ik hem een botje heb gegeven op. 

 Mijn telefoon gaat en daar is Geoff weer. Hij heeft heel goed nieuws, want mijn pensioen blijkt meer te zijn dan verwacht. Ik heb niet zo lang gewerkt hier dus veel is het niet, maar alle beetjes helpen. 

Terwijl ik dit typ onweert het en de regen komt met bakken naar beneden. Tijd om het avondeten te gaan voorbereiden. Dat wordt een tray bake met wilde zalm en blokjes zoete aardappel, ui en pompoen. Echt herfstachtig dus. 

Die wilde zalm gaan we vaker eten. Die heeft veel meer smaak dan gekweekte zalm. Het mengsel met groentes smaakt er goed bij. Zeker een maaltijd die we nog eens gaan maken. 

Eigenlijk zou ik nu al naar bed willen, maar ik blijf nog wel een paar uurtjes beneden tv kijken.