Over toch weer een witte wereld

De werkweek is begonnen en we staan om zeven uur op. Gisteren heb ik mijn paddenstoelen weer per dag uitgewogen en in zakjes gedaan. Dat helpt voor mijn gevoel enorm met het maken van mijn ontbijt. 

Na het eten doe ik wat cardio tot Rick gereed is om naar Starbucks te gaan. Ik twijfel even of ik een warme koffie of de nitro brew wil. De laatste wordt het toch, die vind ik net iets lekkerder dan hun gewone koffies. 

Als ik mijn cardio afheb maak ik me klaar om naar fysiotherapie te gaan. Vandaag zie ik Lars, die ik de eerste keer had. Mijn gevoel bij Nish vorige week was dat hij zich niet zo druk maakte om mijn fibromyalgie. Het gevolg was een paar dagen extra erge pijn. 

Lars vraagt wanneer het pijn doet en laat me ook niet te ver stretchen. Hij gebruikt een heel klein e-stim apparaatje op mijn zenuwbanen en slaagt erin mijn hoofdpijn vrijwel te laten verdwijnen. Nu is die weer terug, maar zelfs een paar uur is al heel fijn om geen hoofdpijn te hebben. 

Na het uur annuleer ik de afspraken met Nish en boek Lars tot eind april. Ik heb er vertrouwen in dat hij weet hoe hij de pijnen moet aanpakken. Dat is me nog niet eerder gelukt met een fysiotherapeut. 

Het is een ijskoude dag met temperaturen rond het vriespunt, maar ik ga toch even naar het tuintje naast Whole Foods. Daar zie ik nieuwe plantjes, die volgens Google Russische sneeuwklokjes zijn. Er is verder behalve anderhalve gele krokus geen bloem te zien. 

Tot het lunchtijd is werk ik aan de puzzel. Ik wil hem nog niet afmaken, want dat vindt Rick altijd leuk om samen te doen. Intussen zie ik ook weer mooie vogels op het vogelhuisje. Ze hebben met deze kou erge honger. 

Bij mijn gewoonlijke lunch heb ik nu ook een schep kimchi van de markt. Het is werkelijk heerlijk, ik zou zo de hele zak leeg kunnen eten, maar ik houd me in. Als ik naar buiten kijk zie ik sneeuwvlokjes neerdwarrelen. Zou dit de laatste keer dit seizoen zijn?

Mijn plan om naar een museum in de stad te gaan stel ik uit. In plaats daarvan ga ik wat spelen met Procreate en volg een les van Flo. Het is een pittige en ik ben er niet helemaal tevreden mee. Ik denk erover opnieuw te beginnen. Zo leer ik dingen ook beter. 

Inmiddels blijft de sneeuw liggen en bij het schrijven van dit blog ligt er een centimeter of drie. De wegen zijn echter nog schoon en hopelijk blijft dat zo, want er is kans op ijzel vannacht. Ondanks dat ik er meer dan genoeg van heb is de vallende sneeuw vanuit een warm huis erg gezellig. 

Rick negeert de kou en sneeuw en gaat onze Griekse spiesjes grillen. We hebben er komkommersalade met tzatziki en koolhydraatarme tortilla's, die pita's voor moeten stellen, bij. Dit blijft ook een lekker en makkelijk maal. 

Het sneeuwt nog steeds en de ijzel wordt ook voor vannacht voorspeld. Gelukkig lijkt dat niet heel veel te gaan zijn. 

 

Over een zonnig weekend

Zaterdag

Zoals meestal ben ik eerder wakker dan Rick, maar nog voor achten zijn we beneden. We drinken op ons gemak koffie en thee. 

Rick merkt op dat hij aan zijn laatste doosje Pickwick thee is begonnen. Het wordt dus tijd om weer eens van de Nederlandse winkel te bestellen. 

Na Orions wandeling gaan we op pad om ontbijt te halen. Dit keer zit er gelukkig wel rucola op mijn broodje. Bij Starbucks ligt de rest klaar. 

Dan gooien we het lege glas in de glasbak en spelen een tijdje Pokémon Go. Ik ga eindelijk een level omhoog naar 62.

Op de terugweg komen we langs een tuin met een klok erin en allemaal weerstandsvlaggetjes. Die lezen we allemaal en het voelt goed om gelijkdenkende mensen om ons heen te hebben, zeker vandaag. Ik schrijf weinig over wereldgebeurtenissen, omdat je nooit weet wie er leest. 

Thuis ga ik aan mijn cardio en Rick doet allerlei dingen in de tuin. Later doe ik mijn voeten in het massageapparaat, want dat helpt enorm. Ik kon in Jacksonville vrijwel pijnloos wandelen. Terwijl ik daar zit zie ik een mooie cardinaal in de boom. 

Al gauw is het tijd om onze lunch te halen. We gaan naar The Boro voor mijn poke bowl. Dit keer krijg ik zo weinig zalm dat ik er iets van zeg. Het blijkt dat ze hun porties hebben verkleind plus de poke bowl twee dollar duurder gemaakt. 

Zo betaal ik bijna twintig dollar voor drie stukjes zalm en wat groente. Dat is me toch echt te gortig en ik bedank ze hartelijk en loop naar buiten. Dat is dus voorlopig de laatste poke bowl, want ik vind dit veel te duur geworden. 

Rick is al bezig een salade van Cava te bestellen en dat doe ik dan ook. Die is nog wel te betalen, al zou ik willen dat ze ook zalm hadden als proteine. De kip is ook lekker gekruid en ik vind het een lekkere lunch. 

We willen vanmiddag onze telefoons over laten zetten naar T Mobile. Maar ik haal Rick over eerst van het heerlijke lenteachtige weer te gaan genieten. Hij stelt voor weer naar Meadowlark Gardens te gaan en daar ben ik meteen voor. 

Het is er druk, maar het is een groot park dus meer dan genoeg ruimte voor iedereen. De lente is alweer meer aanwezig dan vorige week. We zien bijvoorbeeld schildpadden zonnen en die zaten vorige week nog onder het ijs. 

Na deze mooie wandeling gaan we naar de T-Mobile Express winkel. Daar moeten we een half uur wachten en dan komt Anthony ons helpen. 

Het lijkt wel of we een auto kopen zo lang duurt het. Maar het gaat allemaal goed en als we om zes uur vertrekken hebben Rick en ik en Katja en Saskia T-Mobile. 

Voordelen, behalve dat ik nu weer 5G heb, zijn onder anderen 30GB gratis data in Canada, Mexico en 215 andere landen. Met AT&T kostte dat $12 per dag. Een ander groot voordeel is dat we er maandelijks $70 mee besparen. Misschien was het maar goed dat ik die problemen met AT&T had. 

We zijn hier vlakbij Genki en besluiten daar te gaan eten. Ik bestel edamame, een sushi rol, een yakitori spiesje en een chawanmushi. Die laatste kun je alleen in het restaurant krijgen en is zo ontzettend lekker. Het is gestoomd ei met zeeegel, zalmeitjes en krab. 

Rick gaat meer de vlees kant op. Hij smult van Japanse gefrituurde kip, een zacht broodje met varkensvlees en ook wat yakitori. We zitten aan de bar aan de zijkant waar we nog niet eerder zaten. Mijn uitzicht zijn grappige poppetjes. 

Het was een lange, vermoeiende dag en als we thuiskomen zijg ik dan ook meteen neer in mijn stoel. Jammer genoeg duurt het warmere weer nog niet, maar de temperaturen voor later in de week zien er veelbelovend uit.

Zondag

De zon schijnt weer en dat maakt opstaan veel leuker. Rick slaapt uit tot half negen en ik heb dan al Duolingo en de Connections puzzel gedaan. Ik doe Duolingo liever met het geluid aan, maar het kan ook zonder. Vandaag is de 1800ste dag achtereen dat ik tenminste een les doe. 

Na ons ontbijt gehaald te hebben gaan we eerst naar Giant. Daar hebben we maar een vrij kort lijstje. Daarna gaan we naar H Mart voor mijn paddenstoelen en een flesje Maggi. Bij de Lidl koop ik een bosje tulpen en een bolletje hyacinten. Ik ga ze (hopelijk) ergens zetten waar Zorro er niet bij kan.

We steken over naar de markt en zijn daar een kwartier na opening. Het is al druk en er hangt een gezellige sfeer. Er zijn ook meer kraampjes dan de afgelopen weken. Iedereen geniet van het zonnige weer. 

Er is een nieuwe speeltuin voor Fiona en Nico om uit te proberen. Hoewel het meer voor de heel kleintjes lijkt te zijn. Er is een prachtige muurschildering aan de zijkant. 

King Mushrooms heeft geen maitake paddenstoelen, maar de appelboer wel Crimson Crisp appels en de eierboer de blauwe eieren. Verder neem ik een heerlijk zakje kimchi mee. Dat is gezond en lekker bij mijn lunches. 

Thuis doe ik drie kwartier cardio en dan is het alweer na twaalven. Ik heb zin in pho met zalm en dat halen we van Roll Play. Rick houdt het bij nog een Cava salade. De pho is heerlijk, zoals altijd. 

Een groot deel van de rest van de middag werken we aan de puzzel. Die is nog niet af, maar het zal niet lang meer duren. Hij is leuk, maar te winters en voor half maart wil ik alles wat met winter te maken heeft opruimen en de lentespullen naar beneden halen. 

Om een uur of vier gaan we nog wat boodschappen doen. Als eerste haalt Rick bier van Norm's Beer & Wine. Daarna kopen we wat benodigdheden bij Whole Foods en alcoholvrije gin en aperitif van Safeway. Het is fijn dat we daarvoor nu niet meer per se naar Total Wine & More hoeven. 

Mijn rug doet zodanig pijn dat ik het niet zie zitten naar een restaurant te gaan. Ik probeerde bij Whole Foods Rick over te halen wat te barbecuen, maar hij is ook moe en nu bestellen we Indiaas van Jaipur, ook ontzettend lekker natuurlijk. 

Zoals altijd is het weekend voorbij gevlogen! Morgen en overmorgen nog even winter en dan gaan de temperaturen serieus de goede richting op. 

Over een middagje Washington

Als ik mijn ontbijt zit te eten zie ik opeens iets op het deck rennen. Het blijkt een eekhoorn te zijn. Deze winter hebben we om de een of andere reden vrijwel geen eekhoorns gehad, die de geperste mais kwamen eten. Ik maak er dus gauw een foto van. Het is niet Notch, want de oortjes zijn mooi rond.

Na het eten en Ricks douche gaan we onze koffies halen bij Starbucks. We spelen ook wat Pokemon Go, want we hebben geen van beiden haast. Het belooft lekker weer te worden. Langzaamaan beginnen we in de lente te geloven. 

Thuis doe ik mijn cardio en maak me dan klaar om naar de stad te gaan. Om kwart over elf komt Jocelyn en Rick brengt ons naar het metrostation. Bij McPherson Square stappen we uit en lopen naar de Old Ebbitt Grill.

Daar heb ik gereserveerd en dat is zoals altijd maar goed ook. Wanneer je ook gaat dit restaurant is altijd druk. Het eten is hier goed en niet overdreven duur dus dat zal de reden wel zijn. 

Onze ober is zeer enthousiast en heeft duidelijk plezier in zijn werk. Jocelyn bestelt de linzensoep en wil daar graag gegrilde kip bij. Dat is geen probleem, zijn baan is om het mensen naar de zin te maken. Mijn keuze is de zalm Nicoise salade, die zoals altijd heerlijk is. 

Na de lunch lopen we naar het African American Museum. Ik heb (gratis) kaartjes voor 14 uur, maar we mogen er vroeger in dus dat is fijn. We zijn hier voor de jaarlijkse orchideeententoonstelling. Die is het ene jaar in de botanische tuin en het andere in een Smithsonian museum. 

Dit jaar is dat dus het National Museum for African American History & Culture. Het gebouw zelf is al interessant en verder is er heel veel te zien op de vier verdiepingen. 

Jocelyn staat model voor mijn themafoto 

We beginnen met de orchideeen en die zijn natuurlijk prachtig. We maken de nodige foto's en Jocelyn vraagt hoe ze haar schijnbaar dode orchidee weer kan laten opbloeien. Dat blijkt een geduldwerk te zijn dat maanden duurt, maar Jocelyn gaat het proberen. 

Je kunt de hele dag in dit museum doorbrengen en nog niet alles gezien hebben. Dit is de derde keer dat ik hier ben en Jocelyn is er nog nooit geweest. We besluiten ons op de cultuur te concentreren, want het geschiedenis gedeelte is heel groot en interessant en daar hebben we geen tijd voor (plus het is niet bepaald vrolijk natuurlijk). 

Ook het cultuur gedeelte gaat veel over het racisme en de achtergesteldheid waar veel zwarte mensen nog steeds mee te maken krijgen in dit land. Onderstaand schilderij spreekt me aan. De Amerikaanse vlag met Ku Klux Klan leden en de gebalde vuisten van de ondergedrukten. 

Deze vlag is de Afrikaans Amerikaanse vlag. Interessant is dat deze vlag voor het eerst tentoongesteld werd in Amsterdam. Nederland speelt best vaak een rol in de geschiedenis van de VS. 

We lopen nog door het muziek gedeelte en daarna het sport gedeelte. Er zijn zoveel zwarte mensen die een stempel hebben gedrukt op beiden. Denk aan jazz en blues en basketbal bijvoorbeeld. 

Er is zoveel en we zouden nog langer kunnen blijven, maar we voelen ons allebei wat overweldigd door alle informatie. Voor dit museum moet je echt meerdere bezoeken uittrekken. We lopen naar het Smithsonian station en nemen de trein terug naar Vienna.

Daar wacht Rick ons weer op. Voor Jocelyn afscheid neemt bespreken we waar we waarschijnlijk in april naartoe willen. Het is leuk zo'n "museum" vriendin te hebben!

Rick en ik besluiten het Franse restaurant in Vienna, Le Bistro, weer eens te bezoeken. We hebben geluk met een parkeerplek en worden warm ontvangen. Dit restaurant doet aan een bistro in Parijs denken en is heel gezellig. 

Rick gaat voor uiensoep en de steak frites en ik voor het prix fixe menu dat tot half zeven te krijgen is. Het is maar liefst $18 goedkoper dan de gerechten apart. Ik begin met de escargots en dan heerlijke forel in een citroensausje. 

Opeens ziet Rick een bord met een Franse tongbreker. Als je die goed zegt krijg je een gratis glas naar keuze. Dat moet ik dus doen! De Roemeense manager is streng, want ik zeg het volgens hem niet snel genoeg. 

Dan zeg ik het nog eens sneller en ik vraag hem hoeveel Amerikaanse klanten het hebben geprobeerd. Dat is geen enkele, lacht hij, en ik krijg een heerlijk glas mousserende rose uit de Provence. Die smaakt verrukkelijk bij mijn chocolade mousse dessert. En die mousse zelf is om je vingers bij af te likken!

We gaan dit restaurant vaker bezoeken, want de prix fixe heeft lekkere keuzes en het eten was erg goed. Het restaurant is van de vrouw van een Italiaanse chef die zijn restaurant aan de overkant heeft, maar ze zijn erin geslaagd het restaurant en menu echt Frans te maken. 

Zo is het alweer weekend, allemaal een fijne paar dagen gewenst!