Over een bezoek aan een bijzonder museum

Rick heeft vandaag vrij vanwege Presidents Day. We staan op ons gemak op en na Orions wandeling halen we de broodjes van Panera en Starbucks en natuurlijk ook de dagelijkse koffies. 

Daarna doe ik mijn cardio, sta op de trilplaat, doe mijn fysiotherapie oefeningen en dan is het al bijna elf uur! Ik drink mijn nitro brew en kijk nog even wat short track herhalingen. Dan krijg ik een berichtje van Linda in Nederland dat toch nog een schok is. Eric Engers is na jaren vermist te zijn gevonden.

Achttien jaar geleden, begin januari 2008, kwam Eric bij ons op bezoek tijdens zijn reis door de VS en Mexico. We hadden een gezellige avond samen en ik volgde Erics blog zoals hij ook het mijne las. Tot het blog ophield en Eric als sneeuw voor de zon verdween.

Hij had heel vreemd zijn appartement keurig achter gelaten alsof hij niet van plan was terug te keren. Maar het bleef raar dat niemand enig idee had waar hij was. Tot vorige maand, toen werd het DNA van een onbekende man, die in februari 2008 in de East River in New York was gevonden, vergeleken met dat van Eric. 

Dat bleek te matchen en zo is er nu dus eindelijk bekend dat hij helaas een einde aan zijn leven heeft gemaakt. Het is fijn dat de nabestaanden nu weten wat er is gebeurd, zo'n triest verhaal. Maar zo heeft Eric het waarschijnlijk gewild. 

Rick en ik gaan onze lunches halen en eten die in de auto op. We hebben namelijk kaartjes voor het Museum on O Street in Washington. Dit museum staat al een tijdje op mijn wenslijstje. 

Via de Spothero app heb ik een parkeerplek gereserveerd van iemand die er dichtbij woont.  Best handig om zo een extra zakcentje te verdienen. Het is even zoeken, maar we vinden de juiste plek. Het is inderdaad stappen bij het museum vandaan. 

We moeten aanbellen om naar binnen te kunnen. Dan krijgen we een kort filmpje te zien over hoe "H" de eigenaresse het museum is begonnen. Ze kocht vijf rijtjeshuizen en verbouwde die zodanig dat er zo'n honderd kamers zijn met allemaal verborgen deuren. 

H. woont nog steeds in het museum met haar man. Het is ook een hotel en alle presidenten sinds Reagan (al betwijfel ik dat Trump daartussen zit) zijn er geweest. Rosa Parks had er haar eigen kamer. 

Alles wat in het museum staat is gedoneerd en te koop. H. en haar man helpen kunstenaars met de opbrengsten. Na het filmpje beginnen we op de vierde verdieping. We zien al gauw hoe je hier zou kunnen verdwalen. 

Er is heel veel te zien en we zoeken natuurlijk naar de geheime deuren. Aan het einde hebben we er twaalf gevonden. Er zijn er meer dan tachtig dus dat is maar een klein gedeelte daarvan. Rick en ik vinden het erg leuk en zijn bijna twee uur bezig met alle kamers. Als de kleinkinderen oud genoeg zijn gaan we ze hierheen nemen. 

Het leuke vinden we ook dat iedere kamer helemaal anders is. Bijna alle kamers hebben een eigen badkamer en die zijn ook heel bijzonder. Verder zijn de plafonds in alle kamers verschillend. Je komt ogen tekort!

Delfts blauwe Holland America tegeltjes

Een kamer vol Afrikaanse kunst

Heel veel nostalgische figuren zoals Betty Boop 

 Het is altijd fijn als Rick een van mijn musea ideeen ook erg leuk vindt. Soms doet hij het om mij te plezieren, maar dit keer zegt hij dat het een goede keuze was om heen te gaan. 

We rijden terug naar huis en pakken in, want morgen vertrekken we vroeg naar Florida. Daar heeft Rick een beurs en ik de hele woensdag en deel van donderdag om Jacksonville te leren kennen. Ik heb er zin in!

Om het lange weekend af te sluiten schuiven aan bij de bar van Pazzo Pomodoro. Chris en Mike staan achter de bar en daar praten we gezellig mee. We bestellen een pizza, die van mij zoals altijd Anema e Core. 

Nu nog even Olympische Spelen terugkijken en dan vroeg naar bed. De taxi komt morgen al om half zeven.

Over Valentijnsdag en een rustige zondag

Zaterdag

Zoals wel vaker in het weekend ben ik ruim voor Rick wakker. Ik kan echt niet meer uitslapen. Ik vermaak me wel met woordspelletjes op mijn telefoon.

Als Rick om acht uur ook wakker is drinken we eerst op ons gemak een kop koffie en thee. Rick laat Orion uit en daarna gaan we op pad. Mijn broodje ligt klaar bij Panera en dat van Rick bij Starbucks. Ik bestel weer een nitro brew, want het zal vandaag lente-achtig worden. 

Om mijn Weathershot foto en mijn harten foto te kunnen maken ga ik even de Giant binnen. Daar is het flink druk, vooral met mannen, die bloemen en ballonnen kopen. Wij doen onze boodschappen morgen wel. 

Thuis doe ik mijn cardio en intussen boeken we een cruise met Fred Olson van Southampton naar het noorden van Noorwegen. De data zijn van 8 tot 23 november en de bedoeling is het Noorderlicht te zien. De route is ook interessant naar plaatsen waar we nooit geweest zijn dus ook zonder Noorderlicht zal het bijzonder worden. 

We willen vroeg lunchen en gaan naar Cava voor Rick en Poki DC voor mij. We eten de salade en poke bowl in de auto op. Dan rijden we meteen door naar Huntley Meadows park. Daar zijn we niet de enigen met dit mooie weer. 

We moeten even op een parkeerplek wachten, maar kunnen dan het bos inlopen. Het eerste deel is een bospad en dat is nog erg besneeuwd. Met de dooi is het geen ijs meer en redelijk goed begaanbaar. 

Na een tijdje komen we bij het houten pad aan. Dit loopt over het moeras waar het ijs op enkele plaatsen gesmolten is. We zien op een aantal eenden na weinig leven. Dat doet ons afvragen waar de schildpadden en dergelijke tijdens zo'n strenge winter verblijven. 

We lopen de hele boardwalk af en gaan dan terug. De interessante planten zijn een soort hibiscus, die in de zomer prachtig bloeit. Dat is nu nog moeilijk voor te stellen. 

Na een uur zijn we terug bij de auto en blij dat we lekker buiten zijn geweest. Het is overal enorm druk en het duurt lang voor we weer thuis zijn. Daar kan ik nog net het short track kijken en kleed me dan in mijn hartjes jurk voor het avondeten. 

Daarvoor gaan we naar Elyse. Het is onze veertigste Valentijnsdag samen en dat vieren we graag. Ik heb er speciaal een hartjesjurk voor aangeschaft. Die draag ik met een sjaaltje, een zwarte panty en mijn knielaarzen. Zo draag ik die ook weer eens. Rick kleedt zich mooi in pak.

Aangekomen in het restaurant worden we vriendelijk begroet door Phoebe. Zij brengt ons naar onze gereserveerde plaatsen aan de bar met zicht op de keuken. Het is altijd zo leuk om de koks bezig te zien. Chef Jon van wie het restaurant is begroet ons als oude vrienden.

Het eten is weer voortreffelijk. Rick vindt het altijd een grappige uitdrukking maar hij draagt de lading wel: alsof er een engeltje op onze tongen piest. De eerste gang is een kerriesoep, dan volgt een zeevruchten gerecht, vervolgens een vegetarische warme salade. Als hoofdgerecht kiest Rick dat met lamsvlees en ik het visgerecht met steur. Beiden zijn heerlijk. 

Soms heb je met dit soort menu's dat je nog veel trek hebt, maar dat van Chef Jon vult de magen. Het dessert is gelukkig niet groot, maar wel zeer smakelijk en niet te zoet. Het bestaat uit een chocolade mousse met zure bessen en caramel. 

Als drankje kies ik de rose brut uit nota bene Japan en Rick een pinot noir. Ik doe er de hele avond mee, anders had ik een van de alcoholvrije drankjes geprobeerd. Er staan twee Nederlandse alcoholvrije wijnen op. Chef Jon vertelt dat hij die van een bedrijf in Virginia Beach bestelt. Ik denk erover hem te vragen ook een fles voor mij te bestellen volgende keer. 

Zeer voldaan en tevreden rijden we terug naar huis. Het was een maaltijd die ons bij zal blijven.

Zondag

Zo mooi als het gisteren was zo somber is het vandaag. Het is nog steeds wit overal en het enige goede aan de regen later vandaag is dat er weer meer zal smelten. 

Na ons ontbijt en de koffies gehaald te hebben gaan we onze wekelijkse boodschappen doen. We beginnen bij de Giant. Veel hebben we niet nodig, want we zullen het gros van de week op reis zijn. Er staan nog steeds heel veel Valentijnsboeketten. Ik vraag me altijd af wat ze daarmee gaan doen. Hopelijk gaan ze naar een plek waar mensen er nog van kunnen genieten. 

Bij H Mart koop ik maar een zakje met paddenstoelen en dan is de markt net open. Er staan veel meer kraampjes dan de afgelopen paar weken. De stroopwafeldame vertelt dat zij het niet eens geprobeerd heeft, want met die kou buiten stroopwafels bakken lukt absoluut niet. Ik koop een paar appels en dat is het voor vandaag. 

Ook op de markt nog mooie rozen

De tenten van onze markt zijn heel anders dan de kraampjes, die ik me uit Nederland herinner. Maar misschien worden die tegenwoordig ook gebruikt. Hier staan er ook altijd schoolborden met van alles erop. Dat herinner ik me ook niet uit Nederland. Maar behalve de markt in Delft heb ik al heel lang geen Nederlandse markten bezocht. 

De 500 meter schaatsen begint net als we thuiskomen. Ik doe mijn cardio terwijl dat bezig is. Weer erg goed gedaan van de Nederlandse dames, het is leuk om te kijken. 

Zo is het al snel lunchtijd. We halen pho met zalm van Roll Play voor mij en Rick heeft bij Giant soep gekocht. Het is perfect eten voor dit weer, want het regent inmiddels. Helaas betekent dat ook weer meer pijn, zucht. 

We kijken een tijdje naar het ski springen en andere Olympische sporten en gaan dan naar Total Wine & More. Daar kopen we mijn alcoholvrije aperitief en gin. Er zijn ook drankjes met THC waar ik wel benieuwd naar ben, maar er zit zoveel suiker in. 

Het blijft regenen en ik heb eigenlijk al zin om naar bed te gaan. Maar als Rick voorstelt om bij Sweet Ginger te gaan eten ben ik opeens weer wakker. Heerlijk, sushi! Ik krijg er een boot vol mee. Het smaakt heerlijk. 

En zo is het weekend weer voorbij gevlogen, maar Rick heeft morgen ook nog vrij vanwege Presidents Day. Hopelijk is het weer dan weer beter. Allemaal een heel fijne week gewenst!

De winter laat nog niet los

Het vriest en zal maar net boven het vriespunt worden vandaag. Dus de winter is er nog niet helemaal klaar mee. Gelukkig zien de voorspellingen er veelbelovend uit.

Zoals iedere vrijdag maak ik mijn ontbijtspullen op. Daarna trap ik bijna een half uur op de elliptische machine en dan is Rick klaar om naar het centrum te gaan. 

Als eerste haalt hij zijn kleding van de stomerij en dan halen we de koffies bij de Starbucks drive thru. Vandaag heb ik toch maar weer even voor een Americano gekozen. 

We rijden de gezellige Church Street af en ik maak er mijn dagelijkse weerfoto en de hartjes themafoto van vandaag. We spelen ook nog wat Pokemon Go en dan gaan we huiswaarts. 

Deze foto maakt me blij

Daar maak ik mijn cardio af, doe de trilplaat en mijn rekoefeningen van de fysio. Dan is het schaatsen net begonnen en ik ga kijken. Meestal vind ik de tien kilometer maar saai, maar dat is deze helemaal niet! Wat een prestatie van Bergsma en ik moet zo lachen om die Matties!

Mijn lunch smaakt me weer opperbest. Daarna is het tijd om het vogelhuisje weer te vullen. Het is nog steeds heel ijzig in de achtertuin. Met het vasthouden aan de stoelen die er staan kom ik veilig bij het huisje aan en terug binnen.

Hij blijft mijn favoriete bezoeker

Helaas laat ik mijn plan om naar de stad te gaan varen. Ik heb er gewoon de energie niet voor. Hopelijk komt die met het warmere weer terug. Ik ga verder met de puzzel en lees mijn boek uit. Jammer genoeg was het de laatste in de serie, dus ik moet nieuwe leuke cozy mysteries vinden. 

Aan het einde van de middag komt Rick thuis met een prachtig boeket van de Vienna Florist. Hij weet dat ik niet van rode rozen houd, dus die zitten er niet in. Nu zorgen dat Zorro het niet meteen kapot maakt. 

We sluiten de week af met een etentje bij Vienna Thai & Bar. Daar is het vrolijk versierd voor Valentijnsdag. We delen pannenkoekjes met eend en dan kies ik voor sate en een groente voorafje. Rick heeft de kapow. Het is een goed restaurant en het eten heerlijk. 

En nu ga ik kijken hoe onze plaatselijke held heeft geschaatst. Ik weet de uitslag nog niet, maar het is erg stil online dus wie weet hoe ver hij het heeft geschopt. PS: ik had helaas gelijk, zelfs geen medaille. Maar hij is nog jong. 

Over even weer winters

Het was vannacht onder het vriespunt met veel wind en vandaag zal het niet veel warmer worden. Die wind vooral maakt het waterkoud. Gelukkig word ik enkel met mijn gewoonlijke pijnen wakker en niet meer zo heel ziek voelend als gisteren.

Beneden maak ik ontbijt en terwijl Rick zich boven klaarmaakt doe ik twintig minuten cardio. Rick heeft weer een dag vol vergaderingen en de eerste is om negen uur. We gaan dus naar de Starbucks, die het dichtst bij is voor onze koffies. 

Voor mij is het ook wel fijn om eerder terug te zijn. Zo kan ik mijn cardio afmaken en daarna tien minuten op de trilplaat staan. Verder doe ik de oefeningen, die de fysiotherapeut me gaf. 

Dan is het tijd om naar Sharon te gaan. Ik laat haar de email van de fysiotherapeut lezen. Een belangrijk punt dat hij maakte is dat ik met mijn fibromyalgie moet uitkijken mijn spieren niet te ver te rekken. Als ik rekte dan ging ik altijd zo ver mogelijk, maar dat blijkt dus niet goed. Sharon moet dat ook weten, want te ver rekken betekent voor mij het omgekeerde gevolg. Vandaar dat ik vaak zoveel pijn heb na het rekken. 

Het halve uur is snel voorbij en na afloop ga ik naar Whole Foods om wat Amazon dingen terug te sturen. Ze zijn helemaal in de Valentijnsdag sferen met ontzettend veel (dure) rozen, tulpen en gemengde boeketten. 

De rozen zijn mooi en vers dus ik maak foto's van de kleuren, die ik het mooist vind. Ik ben geen fan van donkerrode rozen. Verder hebben ze heel veel orchideeen. Die heb ik nog nooit in leven kunnen houden, helaas. 

Op weg naar huis valt me op dat Hornsby, het varken, een nieuwe lik verf heeft gekregen. Hij steekt nu helemaal tegen het wit af. Ik vraag me af of hij licht geeft in het donker. 

Het schaatsen begint net als ik thuiskom en ik kijk de 5000 meter tot Judith belt. We zijn vandaag beiden in het paars dus daar moet een foto van worden gemaakt. Het uur vliegt weer voorbij en dan moet Judith terug aan het werk. 

Nadat ik de heel spannende laatste paar ritten schaatsen heb gekeken ga ik over naar het snowboarden op de Amerikaanse televisie. Als dat klaar is ben ik toch nieuwsgierig of de vogeltjes in de garage een nestje aan het maken zijn. Ze zitten namelijk iedere keer in dezelfde doos. En jawel, daar zit het begin van een nest in de helm, die in de doos ligt. 

Vanwege het koude weer heb ik geen puf ergens heen te gaan. Waar ik wel zin in heb is een lekker warm bad met het heerlijk geurende Epsom zout dat ik laatst kocht. Met mijn leuke boek houd ik het drie kwartier vol. Dan was ik mijn haren zodat dat ook maar weer gebeurd is. 

Christine en Chuck zijn nog in Puerto Vallarta dus we hebben geen happy hour met hen vanavond. Even overwegen we ergens te gaan eten, maar na mijn bad is mijn energie op. We bestellen dus en Rick gaat het halen. Mijn yakitori smaken me weer opperbest. 

Nu ga ik even short track kijken. Ik weet al dat Nederland beide wedstrijden won.