Dag 6 Wildwood: over de boardwalk en naar huis

Voor de laatste keer deze vakantie maak ik een zonsopgang wandeling. Ik zie weer een heel andere lucht als ik om zes uur de kamer verlaat. 

Vandaag is er veel roze, ook erg mooi. Er is wel veel bewolking, maar de kleuren zijn prachtig. Ik loop dan ook wederom te genieten. 

Het is bijna vloed en daardoor is er op het zand weinig te zien. De strandlopertjes bieden wel eindeloos vertier met het rennen naar de golven en dan gauw weer terug, wat een leven. 

Dichterbij het hotel zie ik Katja en de kinderen op het strand en niet veel later Rick ook. We lopen een tijdje, maar Katja en ik krijgen honger dus we gaan terug naar de kamers. 

Wat ben ik blij dat ik mijn ontbijtspullen mee heb genomen. Ik smul er (bijna) iedere ochrend weer van. 

Na het ontbijt en onze douches begint het inpakken. We zijn goed georganiseerd en binnen het halve uur zit alles in de auto en zijn we uitgecheckt. 

Katja, Kevin en de kinderen treffen we bij de Turtle Gut. Wij volwassenen bestellen koffie (die van Katja en mij met pistache melk, nooit eerder van gehoord). Fiona en Nico happen van een donut. 

Aan de overkant is een meertje en daar gaan we langs lopen. Tegen tienen gaat het gezinnetje terug om wat te zwemmen. Rick en ik rijden naar de boardwalk waar we ze met lunchtijd weer zullen zien. 

Wij parkeren de auto dichtbij het restaurant waar we willen lunchen. Dan wandelen we een stukje, maar het is heel vochtig warm. 

We zien heel veel surrey-fietsen en dat lijkt ons leuk om te doen. Voor $30 per uur huren we er een voor twee personen. 

We trappen de hele boardwalk af en die is lang! We hebben inderdaad een uur nodig om alles te zien. Natuurlijk stoppen we ook af entoe voor war foto's. 

Inmiddels zijn Katja, Kevin en de kinderen onderweg. Rick en ik vragen vast een tafel bij Captain Jack's. We hebben dorst en bestellen een grote diet Pepsi. 

Als de anderen er ook zijn kiezen we onze maaltijden. Katja en ik nemen eensgezind een salade met gegrilde zalm. 

De mannen nemen een broodje (of zeg maar gerust brood!). Naast mij smult Fiona van macaroni met kaas en Nico heeft een hot dog. 

Jammer genoeg duurt het heel lang voor ons eten komt. Dat terwijl we de enigen in het restaurant zijn. Zo komen Rick en ik steeds later thuis straks. 

Want na het eten mogen de kinderen wat kermis attracties doen. Rick heeft nog veel kaartjes over. 

Er moet meestal een volwassene mee met de kinderen en we wisselen af. Ik ga met Fiona mee in de kinderachtbaan. Die is best leuk. 

Eindelijk zijn de laatste kaartjes opgebruikt en we lopen terug naar de auto. We nemen gauw afscheid, want de kinderen huilen allebei. Ik ben blij dat we zo'n leuke tijd hebben gehad met zijn allen! 

Op de terugweg krijgen we een zwaar onweer over ons heen. Daarna is er net voor Baltimore een ongeluk. Maar de rest gaat vlot. 

In Vienna stoppen we bij Taco Bamba om een bestelling op te halen. Die eten we thuis op. Orion is natuurlijk super blij ons weer te zien. 

Daarna halen we de bagage uit de auto, maar uitpakken doen we morgen wel. Daar hebben we geen puf meer voor. 

Dag 5 Wildwood: Nog een laatste mooie stranddag

Het leuke van zonsopgangen hier aan de oostkust van de VS is dat geen enkele ochtend hetzelfde is. Ik stap weer om zes uur de kamer uit en zie dat er wel wat wolken zijn, maar niet zoveel als de afgelopen dagen. 

Toch wordt het weer een kleurrijk geheel. Naast de mooie luchten zijn de dingen, die ik op het strand zie ook altijd weer anders. Dit keer ligt er een aangespoelde rog, waar de meeuwen ruzie om maken. De een zijn dood is de ander zijn brood. 

De eerste pelikanen, die ik hier zie

Na meer dan zes kilometer loop ik richting hotel. Daar zie ik Rick ook aankomen. Van Katja is er nog geen berichtje geweest. Ik maak koffie en mijn ontbijt, want we willen gaan eten bij een restaurant en het duurt altijd lang voor we er zijn met de kleintjes.

Gisteren heb ik gemerkt dat ik echt "hangry" word als ik zo laat ontbijt. Ik heb de ingredienten toch hier en eerlijk gezegd staat er op het menu van dat restaurant niets wat ik lekkerder vind. Met een volle maag kan ik er weer tegenaan. 

Rick en ik gaan naar Starbucks en dan meldt Katja dat iedereen op is en ze zich zo snel mogelijk klaar aan het maken zijn. Dat geeft ons nog even tijd om naar het Wildwoods beeld met alle strandballen te gaan. 

Wij logeren in Wildwood Crest en Wildwood zelf is het oudste. Hier heeft alles een jaren vijftig en zestig gevoel. De hotels en zoals hieronder de minigolf hebben borden zoals in die tijd. Ik poseer James met een van de strandballen. 

Ook leuk zo'n emmertje met zand en een schepje voor een winkel met strandspullen

Hierna gaan we naar het Jellyfish Cafe en vragen vast een tafel voor zes personen. De anderen komen niet veel later. Omdat ik al gegeten heb bestel ik slechts een bakje fruit. Rick neemt een Benedict, Katja ei en een pannenkoek en de kinderen hebben ook pannenkoekjes en ei. 

Kevin eet een heel Amerikaans gerecht, chipped beef in creamy gravy. Het zal vast lekker zijn, maar ik vind het er onsmakelijk uitzien. Er zijn van die gerechten hier die me absoluut niet bekoren en waarschijnlijk nooit zal proberen. 

Als we het restaurant uitkomen staat er een lange rij wachtenden. We waren net op tijd! Fiona wil graag in onze auto terug. Ik ga dat kleine praatgrage meisje weer missen na bijna twee weken samen. Over een week gaat ze al naar de kleuterschool. De tijd gaat zo snel!

We ontmoeten elkaar weer op het strand. We hebben telkens plannen om iets anders te gaan doen, maar met dit mooie weer is het zonde om niet van het zand en de zee te genieten. Ook vandaag zien we telkens dolfijnen langs zwemmen. 

De kinderen vermaken zich heel goed en na de lunch valt Nico in Katja's armen in slaap. Fiona probeert een dutje te doen, maar er is teveel afleiding. Toch ligt ze meer dan een uur op een stoel en dat is ook rust. 

Het gaat steeds harder waaien en de wind komt van zee. Op een gegeven moment moet ik in de zon zitten om het warm genoeg te hebben. Dat wil ik niet te lang, want ondanks zonnebrandspray verbrand je hier heel snel. We zitten tenslotte op de breedtegraad van Italie. 

Om vier uur loop ik terug naar het hotel en was mijn haren. Rick en de anderen blijven nog een half uurtje, maar komen dan ook van het strand af. We hebben dit keer echt een strandvakantie gehad!

We proberen vanavond een nieuw restaurant voor ons avondeten, The Surfing Pig. Dat blijkt een heel goede keuze te zijn! Rick en ik delen de tonijn nacho's en dan heb ik krabcakes met komkommersalade en collard greens. Het is heerlijk! Ook de anderen zijn zeer tevreden. Dit restaurant gaat op de lijst voor komende vakanties. 

Morgen gaan we de ochtend tot na de lunch nog met elkaar doorbrengen en dan zit het er weer op voor ons. 

Dag 4 Wildwood: over gewoon genieten

Vastbesloten om dit keer nog voor zessen op het strand te zijn heb ik mijn wekker voor kwart voor zes gezet. Om een minuut voor zes stap ik de deur uit. Ik word begroet door een konijntje en de kleuren zijn meteen prachtig. 

Je zou denken dat je geen bewolking wilt bij een zonsopgang of -ondergang, maar wat wolken maken het juist meestal mooier. Ook vandaag is dat weer het geval en ik stop regelmatig voor foto's. Toch loop ik bijna drie kilometer naar het noorden en keer dan om. 

Het is net na zevenen als Katja een berichtje stuurt dat zij en Fiona het strand opkomen. Fiona heeft er al gauw genoeg van en we brengen haar terug naar het appartement. 

Katja en ik wandelen verder en komen dan Rick ook tegen. Uiteindelijk heb ik bijna zeven kilometer gelopen als we terug naar de kamer gaan.

Rick en ik besluiten voor we gaan ontbijten koffies van Starbucks te gaan halen. Dat doen we morgen niet nog eens. Het is er enorm druk en ik heb echt honger drie uur na het opstaan. Zodra we terug in de kamer zijn maak ik dan ook mijn gewoonlijke ontbijt. Rick heeft een broodje uit de magnetron. 

Dan pakken we alle spullen weer in het wagentje en gaan naar het strand waar Katja en de kinderen al zijn. Kevin komt niet veel later met hun spullen en wij zetten onze stoelen en parasol neer. Het water is een heerlijke temperatuur en we spelen een tijd met de kinderen. 

Net als we weer in onze stoelen zitten komt er een gele boot langs en in het kielzog daarvan zien we dolfijnen uit het water springen. Ik heb geprobeerd er foto's van te maken, maar het is een beetje een zoekplaatje geworden. 

Als het tegen enen loopt nemen Katja en Kevin de kinderen mee naar binnen voor het middageten en hopelijk een dutje. Rick heeft zijn lunch bij Wawa gekocht en eet die op het strand. Ik maak de mijne weer in de kamer en eet hem buiten met zicht op zee op.

Daarna loop ik terug en we lezen heerlijk rustig in onze boeken. Katja komt er ook bij zitten en het is echt kwaliteitstijd samen. Af en toe gaan we het water in en een van die keren zie ik opeens niet eens zo heel ver van ons een heel groepje dolfijnen zwemmen. Ik had gehoopt ze te zien deze vakantie en vandaag dus twee keer. 

De kinderen slapen lang en willen daarna maar langzaam wakker worden. We blijven tot half vijf op het strand en ruimen dan alles weer op. Rick speelt weer voor muilezel en sleept de kar met spullen terug. 

Na even relaxen op de kamer is het tijd voor het avondeten. We gaan vanavond naar The Wharf. Daar mogen we zelf een tafel uitkiezen op de houten pier. 

Er is een tweepersoons bandje dat mooie muziek maakt. Op een gegeven moment spelen ze Jolene van Dolly Parton en het hele restaurant klapt. Wat was Dolly geliefd, ook als je geen country fan bent. 

We bestellen allemaal de pizza met garnalen en krab. Die smaakt lekker, al eet ik voornamelijk de bovenkant. Ik had er wel iets groens bij gewild, maar heb bij het ontbijt en middageten genoeg groente binnengekregen. 

De kinderen dansen op de muziek en er is een mooie zonsondergang. Het was weer een gezellig etentje met zijn allen. Morgen is het alweer onze laatste volle dag hier!