Over ambassades en kloosters

Zaterdag

Om kwart over zeven sta ik op en Rick volgt niet veel later. Ik neem een snelle douche en kleed me aan. We maken een kop koffie en thee en dan gaat Rick naar boven voor zijn douche. Ik laat Orion uit en zo zijn we om kwart voor acht gereed om te vertrekken.

Als eerste haal ik mijn broodje op van Panera en dan brengen we een bliksembezoek aan het marktje in Vienna. Ik hoop altijd iets bijzonders te zien, maar ook vandaag is dat niet het geval. De snijbiet ziet er wel erg lekker uit. Daar wil ik binnenkort iets mee maken. 

We halen Ricks broodje en de koffies bij de Starbucks drive thru en rijden dan naar Washington. Op dit tijdstip is het zelfs in Georgetown heel rustig. 

Zo komen we rond negen uur bij de Italiaanse ambassade aan. Het blijkt dat je daar langs de straat gratis kunt parkeren. Dat is geluk hebben, want parkeren in garages is duur en omdat we zo vroeg zijn is er nog plaats. 

We sluiten aan in de rij en het is gezellig praten met deze en gene. Daardoor is het al snel tijd om naar binnen te gaan. Het is een interessant nieuw gebouw en vooral binnen heel interessant met een enorme hal. 

Rick koopt een stuk pizza en ik neem wat brochures van Italiaanse scholen mee. In de tuin zien we een Lamborghini (maar waarom saai grijs vragen we ons af) en wat Vespa brommers. Ook is er een karretje met verse burrata en truffels. Die koop ik en dat is pas echt lekker!

Als we alles gezien hebben lopen we de heuvel op naar de Deense ambassade. Hier is het vrolijk versierd met Deense vlaggen en er staan tentjes met verschillende Deense spullen en leuke dingen voor kinderen. Natuurlijk mag Lego niet ontbreken. 

De residentie van de ambassadeur is hier ook en we krijgen een interessante rondleiding binnen. Er mogen geen foto's gemaakt worden dus er ik neem er alleen een paar in de vestibule. Rick doet zich daarna nog tegoed aan een broodje authentieke Deense worst en dan gaan we verder. 

De Finse ambassade ligt iets meer dan een kilometer naar boven aan Massachusetts Avenue. Het is een flinke wandeling want helemaal heuvel op. Het is echter zeer de moeite waard. 

Bij alle ambassades zijn veiligheidscontroles, maar gelukkig gaat dat vrij snel. De rijen lijken dus lang, maar we zijn al snel binnen. Zowel de Deense als deze ambassade zijn typisch Scandinavisch. Er zijn natuurlijke elementen, zoals klimplanten aan de voorkant van het gebouw. 

Ook hier krijgen we een worstje en een flesje water, beiden gratis. Er is Panda drop om te proeven, maar helaas is het zoet en dat vind ik niet lekker. Ik geef de zak, die ik win, dan ook aan iemand die het wel lekker vindt. 

We proberen een heel verfrissend alcoholisch drankje, Long Drink. We drinken het op het terras op. Dan hebben we het wel gezien en verlaten de ambassade. Alle drie van vandaag waren echt leuk gedaan en namen ook wat meer tijd in beslag dan degenen van vorige week. 

Eigenlijk wilden we nog naar Spanje, maar dat is twee kilometer wandelen en er dichterbij parkeren zal onmogelijk zijn met de menigtes op dit tijdstip. In plaats daarvan besluiten we het bij Scandinavie te houden en de Zweedse ambassade als laatste te bezoeken.

Die ligt aan het water in Georgetown en er is een parkeergarage daar. Ook dit gebouw is zo typisch modern Scandinavisch, ik houd ervan. We zien Pippi Langkous en leren over dingen waarvan we niet wisten dat ze van oorsprong Zweeds zijn (het Coca Cola flesje bijvoorbeeld). 

Boven op het dak kun je een bekertje vossenbessensap krijgen en een Zweedse wafel. Ik heb helemaal geen trek, maar Rick smult ervan. Helaas begint het nu ook te regenen. We lopen snel terug naar de auto na weer een leuke ochtend en vroege middag in de ambassades. 

Er is van alles gaande in de stad en er omheen. Het verkeer is daarnaar en we staan een tijdje in files. Gelukkig wonen we niet ver weg en om drie uur zijn we weer thuis. 

Rick gaat een middagslaapje doen en ik lees liggend op de bank. Ik hoor wat bij de voordeur en als ik die opendoe zie ik er een boeket bloemen staan. Zo vreemd dat ze niet aangebeld hebben! Het blijkt van alle drie de kinderen te zijn voor Moederdag, zo lief!

Vanavond vieren we Moederdag alvast bij Modan, want die hebben morgen alleen een brunch. Wij willen de omakase, want die is heerlijk! 

Het is zo genieten. Vijftien mini gerechtjes, het ene is nog lekkerder dan het andere. De bediening is heel attent en het dessert van lychee, mango gecondenseerde melk en ijs is zo licht en smakelijk! 

Wat een fantastische dag was dit en we hebben de echte Moederdag nog voor de boeg! 

Zondag

We hebben vandaag niet zo'n haast en blijven wat langer liggen tot half acht. Dan gaan we naar beneden, drinken koffie en thee en gaan op pad. Mijn keuze voor mijn moederdag ontbijt valt op Toastique. 

Daar hebben ze heerlijke gerookte zalm op zuurdesem toast en die bestellen we allebei. We nemen er ook een gepocheerd ei bij voor extra proteine. Het smaakt super lekker!

Na het eten rijden we naar het Mosaic District en bezoeken de markt daar. We hebben niet veel nodig, ik koop alleen een bakje aardbeien. De boeren hebben steeds meer producten, maar de aardbeien zijn het eerste fruit van het seizoen. 

Op onze weg naar huis gaan we langs Garden Masters in de hoop een paar hibiscus planten te scoren. Ze hebben er echter maar weinig en ze zijn heel duur. Als ik de eigenaar vraag welke planten het het best doen op het zuiden raadt hij petunia's aan. Dat is weer eens wat anders en we kopen twee grote geel met witte bakken. 

Het is heerlijk buiten en Rick zet mijn elliptische machine op het deck zodat ik daar mijn cardio kan doen. Daarna komt Rick naar buiten met mijn Moederdag cadeautjes. Van hem krijg ik een nieuw kolibrie voederhuisje (hoera!) en een mooi waterglas met vlinders. Saskia heeft me een tulpenbedel van Pandora gestuurd, ik ben er superblij mee!

De tijd vliegt zo en we gaan naar Panera voor een snelle lunch die we in de auto opeten. Ik heb een halve salade met kip en kaas, want het ontbijt was best vullend. Rick heeft een van hun "salade in brood" nieuwe gerechten. Het is precies genoeg. 

Al jaren wil ik graag naar het Franciscaanse klooster in Washington. Weinig mensen weten dat dat bestaat, maar het schijnt heel mooi te zijn. Daarmee is niets teveel gezegd. De tuinen alleen al zijn prachtig. Daar wil ik nog wel een keer terug om langer rond te kijken. 

We hebben kaartjes voor de rondleiding van half twee. Grappig genoeg wordt daar helemaal niet naar gevraagd. De groep is dan ook niet zo heel groot. 

Claude wordt onze gids. Hij behoort wel op de een of andere manier bij het klooster, maar is geen monnik. In de kerk valt mijn mond open van verbazing. Zo ontzettend mooi, maar niet wat ik zou verwachten van Franciscanen. 

We zijn hier in het Heilige Land en in de kerk zijn allemaal altaren, die nagemaakt zijn van belangrijke plekken in het Heilige Land. Nu begrijpen we het beter, want deze kerk is gebouwd naar voorbeeld van de Kerk van het Heilig Graf in Jerusalem zodat mensen, die niet naar het Heilige Land konden reizen, het hier zouden vinden. Die kerk verbaasde ons in Jerusalem ook vanwege de pracht en praal. 

Hun bisschop is dan ook de bisschop van het Heilige Land in Jerusalem en niet de bisschop van Washington. Rick en ik zien allerlei plekken terug waar wij in 2023 zijn geweest. Daaronder de geboorteplek en het graf van Jezus. 

Een fossiel van een slang in een van de marmeren tegels, schijnt heel bijzonder te zijn

Als we de kerk gezien hebben en Claude heel interessant heeft verteld gaan we de catacomben in. Deze zijn nagemaakt van degenen in Rome, maar er ligt niemand begraven. Wel liggen er een aantal relikwieen, waaronder de Heilige Innocentius, die er helemaal ligt, en Sint Benignus. 

Na de rondleiding lopen we de tuin in en bellen op een bankje met Katja (en Fiona), Kai (en Raquel) en Saskia (en Flapjack). Het is een heel leuk gesprek, maar dan begint het te regenen. We lopen terug naar de auto en nemen afscheid van de kinderen. 

Helaas regent het thuis ook, want Rick moet de oprit vrij maken en daar liggen nog zakken met mulch. Hij doet dat dan maar in regenkleding. Ik ga verder aan het in elkaar zetten van mijn kolibrie voederhuisje. Het is hetzelde merk als het gewone voederhuisje dus ik kan ook dezelfde app gebruiken, heel handig. 

Tegen half zes gaan we op weg naar ons restaurant van vanavond. Nue in Falls Church noemt zichzelf elegant Vietnamees en ik wil het al een tijdje uitproberen. Falls Church is wat groter dan Vienna, maar ook een erg leuke plaats.

We parkeren de auto in een garage en lopen door de regen naar het restaurant. We moeten even wachten voor we aan tafel kunnen. Het restaurant ziet er gezellig uit en ze hebben allerlei mocktails op het menu staan. Rick kiest een cocktail en ik een mocktail van lychee limonade en een paars drankje. Helaas is het toch wel erg zoet dus ik drink het niet helemaal op.

Als voorafje delen we garnalen kroketjes en dan neem ik twee voorafjes als hoofdgerecht. Ik kies de krab en asperges soep en de garnalen loempiaatjes. Rick gaat voor de wagyu biefstuk, die perfect bereid is. 

Iedereen zit heel dicht op elkaar en de dame naast me vraagt of we willen dat zij een foto van ons maakt. Later hoor ik ze aan de serveerder vertellen dat ze Indonesisch zijn. Ik vertel dat ik Nederlands ben en mijn ouders in Indonesie geboren zijn. 

Het blijkt dat veel familie van de man in Nederland woont en hij passieve kennis van het Nederlands heeft. Er ontstaat een leuk gesprek. We verzuchten ook hoe jammer het is dat er geen Indonesisch restaurant in onze buurt is. Wat is het toch een kleine wereld soms!

Als we terug naar de auto lopen zijn Rick en ik het erover eens dat we niet per se terug hoeven naar dit restaurant. Het eten was echt goed, maar ook duur en ons eigen Viet Aroma is net zo lekker. 

Het was een heerlijk Moederdag weekend zo en veel te snel voorbij! Allemaal een fijne week gewenst!