Een leuke rondleiding en bezoek aan Katja

Zaterdag

Wat het is weten we geen van allen, maar we zijn telkens veel vroeger wakker dan gewoonlijk.  De kinderen zelfs nog eerder dan Rick en ik.  Kai en Saskia hebben al ontbeten als Rick en ik om kwart over acht naar beneden gaan om te eten.

We bestellen beiden omeletten.  Voor mij weer eiwit met groentes en ham.  Het is druk dus duidelijk is het hotel flink vol.  Het eten smaakt weer prima.

Rick brengt mij naar Washington en zet me af bij het Smithsonian metrostation waar ik om half tien heb afgesproken met het gezin G.  Alleen is er om half tien nog niets van hen te bekennen, dus ik sms dat ik klaar sta.

Niet veel later volgt een telefoontje dat ze bij Union Station zijn.  Ik leg uit hoe ze van daaruit de metro kunnen nemen, maar uiteindelijk besloten ze te lopen.  Tegen tienen zie ik ze aankomen en we maken kennis.  Dit keer bestaan de "kinderen" uit zeventienjarige A. en de bijna vijftienjarige tweeling M. en R.

Na de korte uitleg over het ontstaan van de stad lopen we naar het Washington Monument.  Het belooft een hete dag te worden al valt de vochtigheid mee.  Zij komen vers uit Nederland dus voor A. en D. en de kinderen is het zeker een overgang.

We lopen naar het Tweede Wereldoorlog monument en komen langs een of andere diploma uitreiking  Vooral in het weekend is er van alles gaande op de Mall.  Later zien we een religieus festival en weer later speelt een bandje op Freedom Plaza.

Ook bij de monumenten is het druk, vooral het Lincoln Memorial.  Het Vietnam monument is door de zwart granieten muur erg warm vandaag en de soldatenbeelden van het Koreaanse monument zijn zoals altijd zeer indrukwekkend. 

Voor dit gezin is dit de eerste indruk, die zij krijgen van de Verenigde Staten en ik voel me zeer vereerd dat ik die mag geven.  Het is zo leuk te zien hoe ze van alles onder de indruk zijn.  Het doet mij ook weer iedere keer met "nieuwe" ogen naar al het moois kijken.  Het verveelt nog steeds niet.

Na rond het Tidal Basin gelopen te hebben lopen we naar de Old Ebbitt Grill.  Daar heeft Mark onze tafel al klaar achterin het restaurant.  Vrijwel iedereen, behalve A., bestelt de crabcake sandwich, een succes zo te zien.  Ik neem de zalmburger, heel lekker, en A. de granola met yoghurt, diie ook in de smaak valt.

We genieten nog van wat capuccino's en voor mij een espresso en dan gaan we verder.  Eerst bekijken we de voor- en achterkant van het Witte Huis.  Voor het Witte Huis zien we een grote demonstratie van Palestijnen, die willen dat Obama hun kant kiest.  Vlakbij staat Consuela met haar 32 jaar oude protest tegen Israel.

Wij lopen verder naar de achterkant van het Witte Huis en dan via Pennsylvania Avenue naar het Capitool. We lopen aan de schaduwkant van de weg waardoor de hitte erg meevalt.  Gewoonlijk loop ik aan de overkant waar veel meer zon is.  Ik neem me voor  voortaan zo te lopen in de hitte van de zomer, want we zien nog steeds dezelfde dingen.

De koepel van het Capitool is nog steeds niet in de steigers, al is men daar wel mee begonnen.  Natuurlijk is het  hier op zaterdag heel rustig.  Het Congres komt sowieso tegenwoordig maar zelden bijeen. 

Als laatste gaan we de Library of Congress binnen, altijd een favoriet bij iedereen en een beetje als het vuurwerk na een mooie dag.  We bekijken alles hier en dan geef ik de optie om een rondleiding in het Capitool te gaan doen, aangezien de tunnel van de bibliotheek daarheen loopt.

Het vergt even overleg, maar uiteindelijk wint de jet lag en de voetbbalwedstrijd het van het Capitool.  Buiten neem ik afscheid en loop naar de metro.  Ik dacht het Rick makkelijk te maken door de metro te nemen in plaats van mij op te halen, maar dat komt me duur te staan.

Er is vertraging door een niet functionerende trein in Foggy Bottom, een paar stations verderop.  Heel slim vertelt men niet hoeveel vertraging en als de trein komt denk ik dat het allemaal wel mee zal vallen.  Nou, niet dus!  Ik wilde zo graag de voetbalwedstrijd zien, maar in plaats daarvan laat Metro ons meer dan een half uur in een tunnel wachten, grrr.

Om de zoveel minuten roept de machinist om dat "this train will move momentarily"  Na de twintigste omroep krijg ik zin om haar nek om te draaien.  Natuurlijk is er hier onder de grond ook geen telefoonbereik. Ik heb nog net gezien dat Nederland 2-0 stond.

Eindelijk kom ik aan bij Dunn Loring waar Rick me al opwacht.  Hij volgde de wedstrijd via internet radio en zond mij scores.  We gaan de rest van de wedstrijd bij Blackfinn kijken.  De Ierse barkeeper daar ziet dat ik een oranje topje aanheb en steekt zijn beide duimen op.  Nederland doet het goed en ik zie nog het laatste doelpunt.  Supergoed van Oranje, nummer drie in de wereld!

Voor het avondeten gaan we naar Passion Fin waar Kai ons vergezelt.  Hun sashimi en sushi is erg lekker.  We smullen allemaal.  Dan zet Rick mij af bij het hotel en Kai rijdt hier ook heen.  Rick gaat nog verder thuis met het vastlleggen van alles wat in Kai's kamer is verbrand. Voor Kai is dat duidelijk te emotioneel om zelf te doen.

Een kunstwerkje is het!

Het was een mooie dag en een heel vermoeiende dag. We gaan dan ook vroeg slapen, zo vroeg dat Rick ons allemaal in diepe rust treft als hij om kwart voor elf terugkomt.  Alleen Kai hoorde zijn geklop op de deur nog.

We zien de mooiste zonsondergangen  vanuit onze hotelkamer

Zondag

Op tijd gaan slapen betekent ook dat we al om half acht allemaal klaar wakker zijn.  Rick, Kai en ik gaan beneden ontbijten en Saskia maakt een smoothie op de kamer.  Dan pakken we in en gaan op weg naar Roanoke om Katja te bezoeken.  Cosmo gaat ook gezellig mee.

Kai gaat aan het stuur, zodat Rick wat werk kan verrichten en ik schrijf vast het stuk van gisteren van dit blog.  Intussen kijk ik ook veel naar buiten, want het landschap hier is zo mooi.  Glooiend, veel groen en pittoreske boerderijen.

Het plan was om in Front Royal bij de drive thru Starbucks wat drankjes te halen, maar Kai rijdt de afrit voorbij dus dan rijden we maar verder.   Eenmaal op de I-81 schieten we goed op en de boerderijen met silo's en de typische rode schuren maken het uitzicht mooi in de Shenandoah vallei.

In Staunton weten we nog een Starbucks drive thru en maken daar een pit stop.  Dan hebben we nog 88 mijl te gaan.  Roanoke ligt een stuk dichterbij dan Blacksburg voor ons.

Om kwart voor een komen we bij Katja's appartement aan.  We maken kennis met haar nieuwe huisgenote Sarah en laten de honden even uit.  Dan lopen we naar ons lunchrestaurant, Local Roots.  Katja woont in een leuke buurt met allerlei restaurantjes en winkels.

Katja heeft een lekker grote kamer

Dit restaurant, de naam zegt het al, gebruikt alleen lokale en organische produkten.  Er staat wel niets per se veganistisch op het menu, maar de chef maakt een lekker bord fruit voor Saskia op haar verzoek.  Er wordt brunch geserveerd en ik kies een ontzettend lekkere variatie op eggs Benedict met gerookte forel en boerenkool.  Ieder hapje smaakt voortreffelijk.

Ook de anderen genieten van hun eten.  Het personeel is ook uiterst vriendelijk en heeft duidelijk hart voor de zaak.  Op de terugweg naar huis lopen we ook de Food Coop nog in met allemaal gezonde dingen.  Saskia slaat fruit in voor haar ontbijt morgen.

Het ziet er dreigend uit, maar ik zie op de radar dat die onweersbuien gelukkig precies ten noorden en zuiden van ons trekken.  Katja heeft aan vrienden gevraagd waar we goed de World Cup finale kunnen kijken.

Dat wordt bij Blue Five.  Dat blijkt een goede keuze.  Er zijn zo'n vijftig mensen aanwezig, schat ik, de meesten duidelijk voor Duitsland.  Er staan comfortabele bankstellen om op te zitten, zodat het bijna voelt alsof we bij een feestje bij iemand thuis zijn.

Na het Duitse doelpunt wordt er hard gejuicht en als ze wereldkampioenen zijn wordt er enthousiast geapplaudisseerd.  Kai was natuurlijk helemaal voor Duitsland, maar de rest van ons ook.  Als het dan Nederland niet kon zijn, dan toch liever een ander Europees land.

Het is inmiddels etenstijd en op Happy Cow zien we dat Nawab veganistische gerechten heeft.  Daar hebben we vorig jaar ook al eens gegeten en er goede herinneringen aan.  Het blijkt ook vandaag weer een heel goede keuze met ontzettend goede service en heerlijk eten, ook voor Saskia.

Na het eten rijden we de berg op naar de Roanoke Ster.  Die is vanuit het plaatsje goed te zien en naar verluid de grootste verlichte ster ter wereld.  Vanaf hierboven hebben we prachtig uitzicht over de Roanoke vallei en de bergen in de verte.  De Appalachen zijn een oud gebergte dus hoog zijn de toppen niet.  De hoogste berg, die we van hieruit zien is ongeveer 1000 meter hoog.

We maken de nodige foto's en rijden vervolgens terug naar Katja's huis.  Daar verzorgen we de dieren weer even voor we met zijn allen naar Hotel Roanoke rijden.  Daar checken we in en dan gaan Rick en Katja nog naar de bioscoop voor een late film (22 Jump Street).

Kai en Saskia hebben hun eigen kamer en hebben geen problemen er binnen te komen.  Mijn sleutel werkt echter niet.  Er blijkt iets mis te zijn met het slot van onze kamer en ik krijg de heel vriendelijke technische meneer mee, die het allemaal goed maakt.  Ik bel Rick dat hij zijn sleutel ook opnieuw moet laten doen als hij terugkomt.

Dit is een mooi en historisch hotel.  De kamers ook erg gerieflijk.  Het is verbazingwekkend hoe goedkoop de kamers zijn.  Kennelijk is deze zomerse zondag niet erg druk.  Hopelijk komt Rick niet te laat thuis, maar het is wel fijn dat hij nog wat extra tijd met Katja krijgt, dat gebeurt te weinig.

Foto's van gisteren staan hier

Foto's van de Ster en uitzicht staan hier.

Katja verhuizen

Zaterdag

Rick en ik zijn vroeg uit de veren en Katja kennelijk ook want zij sms-t haar nieuwe adres al om kwart voor acht.  We pakken in en doen Zorro in zijn kattendrager en vertrekken net na negenen richting Roanoke.

Zorro protesteert het eerste stuk met een heel zielig miauwtje tegen zijn gevangenschap.  Na een tijdje op de snelweg wordt hij echter rustig en zie ik hem zo af en toe wegdommelen.  Duidelijk heeft hij zich in zijn lot geschikt.

Het weer is wat somber met af en toe lichte regen en het verkeer licht.  Bij Front Royal rijden we even door de drive thru van Starbucks voor een Americano (voor mij) en een hazelnoot latte (voor Rick).  Daarmee kunnen we er de hele rest van de rit tegenaan. 

Roanoke is zo'n zestig kilometer dichterbij dan Blacksburg en we kunnen er met een tank benzine heen.  Op de I-81 wordt het beter weer en eenmaal bij Roanoke is het droog en warm. 

Watertoren met appels in Mount Jackson, Virginia

De Shenandoah Vallei is altijd zo mooi met al zijn typische boerderijen

We hebben hier een U-Haul truck gehuurd en ik zet Rick bij die locatie af.  Zelf rijd ik door naar Katja's nieuwe onderkomen.  Ze heeft een appartementje gehuurd met een vriendin in een groot oud bakstenen huis.  De buurt, Grandin Village, waar ze gaat wonen ziet er erg leuk uit met allerlei kleine winkeltjes en restaurants.

Katja's gedeelte is links van het raam op de beneden verdieping

Het is even zoeken naar het juiste nummer huis, want dat staat op vier bloempotten voor het huis en valt me eerst niet op.  Eenmaal gevonden parkeer ik de van aan de overkant en draag Zorro mee de veranda op.

Alleen zie ik daar twee voordeuren een met een 1 en een met een 2.  Ik sms Katja welke ik moet hebben.  Het blijkt nummer 1 te zijn.  Dit grote huis is in vier appartementen opgedeeld.  Ieder met twee slaapkamers, een keuken, eetkamer en woonkamer.  Katja en Megan, haar huisgenote, hebben de afgelopen week al geverfd en het ziet er vrolijk en licht uit.

De keuken (vrolijk geel geverfd, al zie je dat niet goed op de foto)

Eetkamer

De woonkamer, blauw net als bij ons thuis

Rick is inmiddels ook gearriveerd met de enorme vrachtwagen.  Dat ding is moeilijk te maneuvreren, maar gelukkig is er ruim parkeergelegenheid langs de straat. 

Katja wil een muur in haar slaapkamer nog even afverven en Rick gaat haar daarmee helpen.  Terwijl zij daarmee bezig zijn, maak ik Zorro's kattenbak klaar en geef hem water.  Daarna sleep ik alles wat Katja alvast in haar auto mee heeft genomen naar binnen. 

Nog even doorverven, in zeegroene kleuren, die Katja aan Aruba doen denken

Een buurman zit mij vanaf de veranda van Katja's buurhuis gade te slaan.  Als ik de laatste lading naar binnen draag, biedt hij aan mij te helpen.  Misschien kreeg hij medelijden omdat ik er inmiddels zo bezweet uitzie.  Erg aardig aangeboden, maar ik ben dus net klaar.

Dan is het al ruim lunchtijd geweest en weet Katja een deli waar we op weg naar Blacksburg kunnen lunchen.  Bij McAllister's halen we sandwiches, voor mij een pita gevuld met groentes en kaas.  We eten het buiten op hun terrasje op, want het is zulk lekker weer (zolang je niet met zware spullen loopt te zeulen).

Katja komt met mij mee in de van en Rick volgt ons met de Uhaul.  Katja heeft het meeste in haar oude huis gelukkig al ingepakt.  Haar goede vriend Wes komt helpen en dat is heel fijn, want we schieten goed op zo. 

Terwijl de mannen de UHaul met het grote spul vullen, pakt Katja de laatste dingen in en ik doe de kleinere dingen in de van.  Na afloop heb ik volgens Fitbit 35 trappen gelopen!  Het is ook minstens dertig graden en we hebben het alle vier snikheet. 

Na iets meer dan anderhalf uur is alles ingepakt.  De Uhaul en de van zitten tot de nok vol en Wes heeft ook nog een paar dingen in zijn auto.  Met de jaren heeft Katja aardig wat spullen verzamelt hier! 

Bijna klaar!

Met een zucht van verlichting, want ze had het helemaal gehad met de nieuwe bewoonsters van dast huis, die tot diep in de nacht feestten en drugs deden, trekt Katja de deur van haar Blacksburg huis voor de laatste keer achter zich dicht.  Na vijf jaar verlaat ze dit stadje dus ook, een beetje een nostalgisch gevoel geeft dat wel.  Haar Virginia Tech jaren zijn nu voorgoed voorbij.

Bij de 7-Eleven halen we drankjes om de dorst te lessen na al dat sjouwen.  Katja rijdt met Wes mee naar Roanoke en wij volgen hem.  Het is net na zessen als we weer bij het nieuwe verblijf aankomen.  Intussen heeft Katja's huisgenote haar spullen ook gebracht. 

De Uhaul moet voor zeven uur teruggebracht, dus we laden alles gauw uit op het gazon en ik breng de dingen uit de van naar binnen.  Ik had het vandaag zeker niet nodig om te sporten, verhuizen is een energie verbrandende bezigheid!

We laten het aan Wes en Katja over de rest van de spullen naar binnen te dragen.  Ik volg Rick op weg naar het Uhaul kantoor zo'n twintig minuten voor sluitingstijd.  Alleen komen we halverwege voor dichte spoorbomen te staan terwijl er een ellenlange, heel langzaam rijdende kooltrein voorbij komt.

Hij blijft maar komen, die trein!

Er lijkt geen einde aan te komen en we zien de tijd wegtikken.  Maar Rick kan geen kant uit met dat bakbeest van een truck, dus omdraaien is geen optie.  Gelukkig zien we eindelijk het einde van de trein.  Twee minuten voor de Uhaul dichtgaat komen we er aan.  Dat was op het nippertje!

Wes en Katja hebben inmiddels alles naar binnen gesjouwd en we zijn klaar voor vandaag.  We besluiten in het gezellige centrum van Roanoke naar een restaurant te gaan zoeken.  Die zijn daar ruim voorradig.

Bij het Habana Cafe speelt een live bandje vrolijke Cubaanse muziek en we zien er nog een tafeltje vrij op het terras.  We bestellen allemaal een mojito en die zijn me toch lekker!!!  Alle hoofdgerechten komen met drie bijgerechten en daarbij hebben we niet ook nog een voorafje nodig. 

Voor de verandering neem ik eens biefstuk, want dat klinkt op de kaart heel erg lekker.  Helaas is het een taaie lap vlees.  Katja heeft de garnalen, die ik anders had gekozen, en die zien er een stuk beter uit.  Onthouden voor volgende keer dan maar, de plantain chips en cassava zijn wel erg lekker erbij.

Na het eten nemen wij afscheid van Wes en Katja, die nog verder met vrienden uitgaan.  Rick en ik gaan inchecken bij het Hotel Roanoke.  Dit is een heel mooi historisch hotel met een prachtige lobby met allemaal schilderingen.

Eenmaal op de kamer plof ik op het bed neer en kom er niet meer af!  Rick heeft nog puf om beneden in de bar wat te gaan drinken, maar ik blijf op de kamer computeren.  Als Rick ook weer boven komt is het werkelijk bedtijd na deze lange dag!

Zondag

Door het geluid van een sms-je ben ik al vroeg wakker, maar Rick slaapt tot ver na negenen uit.  We maken ons klaar en checken uit het hotel.  We wilden eigenlijk bij een restaurantje gaan ontbijten, maar het is al vrij laat en we hebben nog plannen voor vandaag.

Hotel Roanoke

Dichtbij Katja's huis zagen we gisteren een Starbucks drive thru en besluiten daar dan maar ontbijt te halen.  Katja geeft haar bestelling ook door.  De Kroger supermarkt ligt hier ook dichtbij en we halen daar een schaal met groentes voor de picknick vanmiddag.

Katja staat al klaar als we bij haar aankomen.  De eerste nacht in haar nieuwe kamer is goed gegaan, al was hij kort, want ze is nog tot half twee uitgeweest.  Ook Zorro lijkt helemaal tevreden met zijn nieuwe domein.

De captain van Katja's rescue squad heeft ons uitgenodigd voor de jaarlijkse picknick van de EMT's.  Katja vindt het natuurlijk ook leuk om ons voor te stellen aan iedereen met wie zij zo vaak optrekt.  De picknick wordt gehouden op het terrein van de Claytor Lake Stripers Club. 

Claytor Lake is een groot meer, zo'n dertig kilometer lang, ongeveer een uur rijden van Roanoke.  Als we eraan komen zijn er al heel wat mensen aanwezig.  Een aantal zwemmen in het meer, maar Katja had ons niet verteld dat we zouden kunnen zwemmen, dus daar zijn wij niet op voorbereid.

Katja zelf ook niet, maar die laat zich er niet van weerhouden en springt in haar korte broek en hemdje in het water.  Misschien zou ik dat ook hebben gedaan als we niet daarna nog vijf uur nat in de auto zouden moeten zitten.  In plaats daarvan gaan Rick en ik er tot onze knieen in.  Het water heeft een lekkere temperatuur.

Het goede leven, met een biertje in het water

 

Na een uurtje hebben twee van de mannen hamburgers en hot dogs gegrild en staan alle meegebrachte salades en desserts op tafel.  Ik neem een hamburger zonder broodje en probeer wat van de salades, die er niet zo vol mayonnaise uitzien.  Het smaakt allemaal prima zo buiten.

 

Het is al na tweeen als we weer afscheid nemen.  We zetten Katja thuis af en dan moeten we ook van haar weer afscheid nemen.  Haar toekomstplannen zijn nog onzeker.  Zeker gaat ze volgend jaar proberen aangenomen te worden bij een medical school en daar dan in 2015 mee beginnen. Als ze niet wordt aangenomen wil ze naar nursing school (verpleegster) en daar de anesthesie richting mee opgaan.

Het mooie landschap van zuidwest Virginia

 

Nu is haar grootste prioriteit echter een baan te vinden.  Ze heeft donderdagmiddag een sollicitatiegesprek voor medisch transport.  Hopelijk gaat dat hem worden, anders moet ze eerst weer de horeca in.  In ieder geval heeft ze in Roanoke veel meer kansen op werk dan in het kleine Blacksburg.

 

De rit naar huis verloopt vlot al is er heel wat verkeer.  Rond half acht komen we weer in Vienna aan.  Kai en Saskia hebben al samen pizza besteld, dus Rick en ik besluiten bij Glory Days te gaan eten.  Lekker buiten, want het is zulk lekker weer.  Onze overburen zitten er toevallig ook, dus we maken even een praatje.

 

Zoals altijd bij dit restaurant neem ik de crabcake met zoete aardappelfrietjes en gestoomde groentes.  Het smaakt prima.  We genieten van de zwoele zomeravond zonder hitte en luchtvochtigheid.  Deze zomer, met uitzondering van de ene hittegolf week, heeft tot nu toe zeer aangename temperaturen. 

 

Thuis treffen we Saskia en Kai hard aan het werk aan een opstelletje voor Duits waar Saskia al weken tegenaan hikt.  We moeten zeker iets doen aan dit langzame Duits.  Ze zal toch voor het einde van volgend schooljaar nog anderhalf jaar ervan moeten doen, want de betere colleges vragen minstens drie jaar van een vreemde taal.

 

Het was weer een druk en leuk weekend.  Ik zie ernaar uit in de toekomst Roanoke beter te leren kennen.  Het is een erg gezellige plaats.





Naar Roanoke

De kapotte jurk van Saskia zit me flink dwars, dus het eerste wat ik doe na me aangekleed te hebben  is naar de door verschillende kennissen aangeraden kleermaker in Vienna rijden.  Die man schijnt allerlei schier onmogelijke dingen voor elkaar gekregen te hebben, dus ik hoop dat hij ook een nieuwe rits in een avondjurk kan zetten.

Saskia sms-t dat het internetbedrijf waar ze de jurk heeft gekocht heeft teruggeschreven dat ze er niets meer aan kunnen doen.  Misschien ook wel begrijpelijk.  Iedereen kan tenslotte na de prom op zo'n manier proberen een jurk terug te sturen. 

Gelukkig lijkt de kleermaker niet onder de indruk.  Hij kijkt even naar de jurk, zegt dat het $35 zal kosten en dat hij volgende week zaterdag klaar zal zijn.  Ruim op tijd voor de Prom, hoera!  Dat is een pak van mijn hart!

Zin om terug naar huis te gaan en koffie voor mezelf te maken heb ik niet.  Ik besluit mezelf te trakteren op een koffie van Panera, die ik zo mogelijk nog lekkerder vind dan Starbucks. En tja, dan kan ik de verleiding van power ontbijtsandwich met ham, kaas en ei als ontbijt ook niet weerstaan.  Thuis eet ik alles buiten op het deck op, want het is weer lekker warm weer.

Daarna ga ik de nieuwe elliptical trainer inwijden.  Wat een heerlijk ding is dit!  Ik vind hem nog fijner dan onze vorige.  Deze houdt ook hartslag bij en de helling gaat een stuk hoger.  Intussen lees ik en Christine belt, want zij zijn in ons gebied en we willen voor volgende week afspreken.  De mannen kunnen dinsdagavond, dus dan zullen we elkaar zeker zien.  Hopelijk zullen Christine en ik elkaar nog wat vaker zien dan dat.

Voor ik hem naar de kennel breng geef ik Cosmo nog een goede wandeling.  Het is vochtig warm en men is bij het zwembad bezig het klaar te maken voor de opening volgend week.  Het voelt nu wel echt zomers aan! 

Als we de hoek om een straat inlopen rent er opeens een hele groep chipmunks, ik tel er in ieder geval tien, weg.  Helaas allemaal te snel voor mijn fototoestel, want ik vind dat altijd zulke grappige diertjes!  Volgens mij was dit een "gezin", zoveel zie je er meestal niet bij elkaar.

 

Het enige "wild" dat ik vandaag fotografeerde was dit spinnetje in haar web

Na zijn wandeling doe ik Cosmo in de auto en breng hem naar de kennel.  Daar wordt hij altijd zo liefdevol ontvangen.  Cosmo loopt er ook heel graag binnen waaraan ik kan zien dat hij het hier ook wel prima vindt.  Ik laat hem er altijd met een gerust hart achter.

Thuis zorg ik ervoor dat de katten genoeg eten en drinken hebben tot ons buurmeisje zaterdag voor ze zal komen zorgen.  Ik pak Katja's cadeaus in speciaal graduation pakpapier in en zet ze in de van.  Daarna maak ik mezelf klaar en pak mijn spullen in.

Intussen is Saskia ook terug uit school en pakt in.  Rick is nog onderweg uit Pennsylvania, maar belt dat hij onderweg lunch haalt.  Noodles & Company heeft tijdelijk een nieuw lentegerecht met pasta, pesto, asperge, champignons, feta en meer en ik haal daar een van voor mijn lunch.  Nou, dat ga ik vaker eten!  Zo ontzettend lekker is het!

Als Rick thuiskomt pakken we de van verder in en om kwart over twee vertrekken we richting Roanoke.  Omdat Rick nog steeds last heeft van zijn rug en er net naar Pennsylvania ook weer uren rijden op heeft zitten, bied ik aan te rijden.  Dat gaat zo goed dat we de hele 350 kilometer hierheen niet eens stoppen!

Om kwart voor zes komen we bij de Holiday Inn Express in Roanoke aan.  Dit is ongeveer vijftig kilometer van Blacksburg waar morgen en overmorgen de graduationceremonies zullen plaatsvinden.  De reden voor een hotel zo ver weg is tweevoudig. 

Een, de hotels in en dichtbij Blacksburg verhoogden hun prijzen dit weekend dusdanig dat het onbetaalbaar werd en twee, dit hotel kon nog tot 18 uur vanavond geannuleerd worden.  De meeste anderen vergden of meteen betaling of maanden van tevoren.  Aangezien we pas sinds kort wisten dat alleen Lisa, Ricks zus, erbij zou zijn, is het maar goed dat we de andere drie geboekte kamers nog konden annuleren.

Dit is voor ons de eerste keer dat we, na er vele malen langs gereden te zijn, in de stad Roanoke zelf zijn.  Wel leuk om die nu ook een beetje te leren kennen.  Eerst gaan Saskia en Rick op zoek naar een supermarkt om wat snacks te kopen.

Intussen is Lisa ook gearriveerd en kiezen we een restaurant voor het avondeten.  De keuze valt op Nawab, een Indiaas restaurant in het gezellige centrum van Roanoke.  Het wordt een heel gezellige en lekkere maaltijd.  Lisa en ik nemen hetzelfde garnalengerecht wat erg lekker smaakt. 

Na het eten nemen we nog even een afzakkertje in de hotelkamer en zoeken dan gauw ons bed op.  Morgenvroeg gaan we richting Blacksburg en toch ook weer een grote nieuwe happening in ons leven meemaken: de college graduation van een kind. 

 

Tante en nichtje (lijken zij niet op elkaar?)