Over een prachtige maandag

Als mijn Fitbit om kwart over zes trilt ben ik al wakker. Ik sta op en loop meteen naar buiten om aan mijn wandeling te beginnen. Het is zelfs een beetje koel met maar achttien graden, maar de zon schijnt eindelijk uitbundig en de vochtigheidsgraad is omlaag. 

Iedere ochtend kies ik een andere wandeling. De keuze is dan tussen waar ik vaak herten zie en waar ik ze nog niet gezien heb, maar een weg die ik minder vaak neem. Vandaag kies ik de laatste. Ik loop niet vaak langs Meadow Lane. 

En dan zie ik geheel onverwachts een hinde vlakbij me. Ze eet crabapples (kersappel?) uit de boom in een tuin. Ze kijkt me aan met haar fluweelzachte ogen en is totaal niet bang. Ze is wat dikker dan de andere herten en ik vraag me af of ze zwanger is. 

Als ik Plum Street oploop zie ik wat ik eerst denk dat een hond is midden op de weg. Als ik dichterbij kom blijkt het een moederhert met haar tweeling te zijn. Ook zij zijn helemaal niet bang. Mamma springt zonder met haar kinderen rekening te houden over een hek van twee meter.

Zo hoog kunnen de kleintjes nog niet springen. Ze staan wat verloren te kijken, terwijl het volwassen hert niet omkijkt. Even overweeg ik om het hek open te doen en ze de tuin in te laten. Dan bedenk ik dat de omheining van de hele tuin weleens twee meter hoog zou kunnen zijn. Ik hoop dus maar dat moederlief haar schatjes weer op komt halen. 

Gezellige veranda

Om kwart over zeven heb ik 4,35 kilometer gelopen en heb flinke dorst. Rick is al op en het eerste wat ik doe is een paar glazen water drinken. Dan maak ik ontbijt en eet terwijl Rick zich klaarmaakt voor de dag.  

We gaan samen zoals gewoonlijk onze koffies halen en wat Pokemon Go spelen. Daarna gaat Rick aan het werk en ik heb een vrije dag voor me. Eerst geniet ik van mijn nitro brew op het vlinderbankje voor het huis. Ik maak ook wat foto's van onze tijgerlelies. Prachtige bloemen vind ik dat. 

Het is zulk lekker weer dat ik besluit naar Meadowlark Gardens te gaan. Dat doe ik niet vaak in de zomer, want ze gaan pas om tien uur open en dan is het meestal al te warm. Vandaag is de temperatuur zeer aangenaam. 

Tot mijn verrassing staan de lotusbloemen in bloei. Prachtig zijn die! Ik loop langs de vijver waar ze allemaal staan en geniet van de kleuren. Er staan ook mensen te schilderen. Ik kan me voorstellen dat dit een dankbaar onderwerp is. 

Al fotograferend loop ik rond en ik ga even op een Adirondack stoel zitten om de stille natuur in me op te nemen. Ik kom hier helemaal tot rust. De libelle's vliegen rond en ik zie een mooie zwaluwstaart vlinder. 

Na nog een paar lotusbloem foto's loop ik terug naar de auto. Op weg naar huis stop ik even bij Cocoa Vienna voor wat meer suikervrije chocolade. Ik vind ze heerlijk, het verschil met suiker is nauwelijks te proeven. 

Rick heeft al geluncht, want iemand heeft weer eens een vergadering geboekt tijdens zijn lunchpauze. Ik maak mijn salade en gerookte zalm en eet op het deck. Christine belt en we praten een uurtje over haar familiereis naar Canada, waarbij ze ook haar 88-jarige moeder bezocht. 

Terwijl we kletsen loop ik naar het zwembad. Na afscheid van Christine te hebben genomen zwem ik op mijn gemak 1250 meter. Het water is heerlijk en ik geniet ervan. Zo tussen een en twee uur is het heel rustig. Daarna komen de kinderen en andere zwemmers. 

Vandaag gaat het zwembad om kwart voor vier dicht vanwege een zwemteam wedstrijd. Dat is jammer voor Rick, want hij had graag een duik genomen na zijn werk. Voor mij is het wel handig, want nu heb ik tijd om Medicare (senioren ziektekostenverzekering) af te zeggen, want ik heb het niet nodig tot Rick met pensioen gaat. 

Het avondeten wordt een traybake. Het is een van onze favorieten, de kip met tomaat, mozzarella en pesto en geroosterde broccoli. Het gaat er weer goed in. 

En nu ga ik verder met Au Pairs. Leuke meisjes, die dit seizoen meedoen.