Dag 7 St. Kitts & Nevis: Strand en snorkelen

Om zoveel mogelijk uit deze laatste volle dag op het eiland te halen heb ik mijn wekker voor half acht gezet. Dan sta ik weliswaar niet meteen op, maar net na achten loop ik toch al naar het restaurant.

Terwijl ik plaatsneem met zicht op zee, zie ik weer aapjes vlakbij het restaurant spelen. Ze zijn wat te ver weg voor foto's en dinsdag had ik toch wel de jackpot met zo'n twintig van hen. Het blijft leuk om op dit eiland wilde apen te hebben.

Na mijn eieren met bacon ga ik een uur op het balkon op de plaats lopen. De dag begon wat bewolkt, maar nu schijnt de zon. De wind maakt het lekker en ik transpireer een stuk minder dan als ik dit thuis doe. Ik zie het ene na het andere cruise schip aankomen. Ik tel er maar liefst zeven!

Na een uur ben ik klaar, neem een snelle douche en pak mijn boodschappentas. Ik loop voor de laatste keer naar het supermarktje want Rick wil graag een fles donkere rum. Belmont Estate is het merk rum wat van dit eiland komt. Nu weet ik niets van rum af dus ik neem de donkerste versie mee.

Terug in de kamer kleed ik me in bikini en dan vind ik nog een stoel in de schaduw op het strand. Ik lees een beetje en er is ook genoeg gaande hier. Ik ga dit strandje missen! St. Kitts heeft zeker mijn hart gestolen, hoewel Aruba nog steeds nummer een is qua Caraibische eilanden.

Rond half een krijg ik trek en ga weer met uitzicht op zee bij het Sunset Cafe eten. Dit keer bestel ik de marlijn met coconut dumplings en groentes. Dit is de lokale specialiteit. Ik had gisteren de variant met grouper en fungi, griesmeel, maar ik vind de dumplings veel lekkerder! De marlijn is niet mijn favoriete vis, hoewel die ook goed smaakt.

Na het eten loop ik terug naar de kamer om mijn snorkelspullen op te halen. Het is eindelijk warm genoeg voor mij en ik vind dat ik toch eens moet gaan kijken hoe het er hier onder water uitziet. Veel verwacht ik niet en ik zwem naar de rots, die me door een duiker werd aangewezen als zijnde een goede plek.

Het zijn voornamelijk rotsen hoewel er wel mooie fan koralen zijn. De vissen, die ik zie zijn leuk, maar er zijn er maar weinig. Wel vind ik een kreeft, een vreemde zeester en veel conch schelpen.

Die kleine visjes waren net zo nieuwsgierig naar mij als ik naar hen!

Door de wind krijg ik het jammer genoeg gauw koud.  Na een half uur zwem ik terug. Ik ben toch blij dit gedaan te hebben, geen (sub)tropische vakantie zonder de onderwater wereld ook even te bekijken.

Mijn spullen liggen nog in de schaduw en ik neem er dankbaar plaats. De rest van de middag lees ik mijn boek uit. Gek toch hoe je altijd tot het einde wil lezen en dan teleurgesteld bent dat het uit is. Het is intussen ook vijf uur en een goede tijd om terug naar de kamer te gaan.

Ik ga dit strandje missen!

Na mijn douche wil ik eigenlijk nog een keer naar Shiggidy Shack, maar die is opeens dicht terwijl werkmannen aan het dak bezig zijn. Maakt ook niet echt uit, dan maar de Dock bar bij het hotel. Gelukkig hebben die ook Clamato en ik bestel er een met wodka.

Het is gezellig bij de bar en ik geniet van de cocktail. Magic Fingers is hier nu de Shiggidy Shack gesloten is. Wat die man de hele dag doet weet ik niet, maar hij is goed gekleed en heeft kennelijk geld voor alcoholische drankjes. Grappig is dat hij heel aardig is tegen andere hotelgasten, maar mij compleet negeert. Helemaal goed, ik vind het een engerd.

Als ik de rekening krijg sla ik bijna achterover en heb spijt niet meer besteld te hebben. De cocktail kostte $2! Zulke happy hours hebben we in ons gebied nodig! Ik moet zeggen dat ik het eten en drinken tenminste waar ik ben geweest heel redelijk van prijs vond voor een eiland.

De zonsondergang is mooi vandaag en voor het eerst ooit zie ik de groene flits. Het was snel en ik had het me kunnen verbeelden ware het niet dat vele anderen om me heen het ook zagen. Toch heel bijzonder om eens gezien te hebben!

Vanavond had ik afgesproken om met Janice en de anderen bij de Boozies te gaan eten. Dat restaurant gaat zondag permanent dicht en is bekend om zijn fish and chips. Nu ben ik daar allerminst dol op, maar ja, toch gezellig.

Als Janice via Facebook laat weten veel te moe te zijn en helaas te moeten afzeggen vind ik dat niet zo erg. Wel jammer dat ik haar niet weer zie, maar aan de andere kant ben ik ook moe en voel me opgelaten om als eerste te vertrekken. En tja, die fish and chips...

Heel erg teleurgesteld ben ik dus niet en vraag een tafeltje in het Sunset Cafe. Dit is echt een goed restaurant en ik smul eerst van de conch pannenkoekjes als voorafje. Daarna heb ik gegrilde red snapper met mango en zwarte bonen saus. Al hun gerechten komen met plaatselijke groentes waarvan ik sommigen niet kan identificeren, maar het smaakt allemaal even goed.

Shiggidy Shack is zo te zien weer open en even overweeg ik er toch nog even heen te gaan. Maar ik ben echt moe en loop terug naar de kamer. Daar kijk ik tv, want de Olympische Spelen werken vandaag noch op tv noch op mijn telefoon. Ik denk dat de meest interessante sporten toch al klaar zijn. En zo gaat mijn laatste nacht in het paradijs in. Ik zie er ook weer naar uit Rick, Orion en Snickers weer te zien!

Day 8 Aruba: Lekker strand, snorkelen en eten

Onze laatste volle dag Aruba en we zijn vast van plan van iedere minuut optimaal te genieten.  We staan dan ook keurig om acht uur op (ik hoop dat thuis vol te houden, voor de vele rondleidingen de komende weken moet ik zelfs om kwart voor acht op). 

Bij Smit en Doorlas in de lobby halen we ijskoffies en lopen dan naar Bugaloe.  Daar bestellen we beiden het boerenomelet, heerlijk!  Dit uitzicht ga ik echt missen, gelukkig weten we beiden dat we terug naar dit eiland willen, net als Disney World, ha ha.

We hebben onze snorkelspullen al mee en zijn van plan bij Malmok te gaan snorkelen..  Rick probeert al de hele week een Aruba Rocks! sticker voor zijn auto te krijgen, maar dat winkeltje is alleen van zes tot negen 's avonds open.  Op het raam stond echter een telefoonnummer dus dat bel ik eens.

Het blijkt dat de eigenaar binnen vijf minuten aanwezig kan zijn voor ons.  Helemaal perfect, want het winkeltje ligt op weg naar het strand.  De eigenaar is heel aardig en we kopen een heel aantal stickers.  Misschien vinden de kinderen ze ook leuk voor hun auto, na zoveel jaar hier geweest te zijn.

Het zeewater is koud vanochtend!  Ik ben blij met mijn "shorty", een wet suit met korte mouwen.  Al meteen ziet Rick een zusterhaai onder een rots.  Ik maak er een foto van, voornamelijk om het te herinneren, want hij of zij laat zich verder niet zien.

Wel zie ik ook prachtig gekleurde vissen en het is weer genieten.  Jammer dat we het beiden maar een uurtje volhouden door het koude water.  Jammer genoeg geen schildpadden gezien tijdens het snorkelen dit keer, maar tijdens de bootritten des te meer.

Op de terugweg gaan we nog even kijken of een van de nesten is uitgekomen, maar dat is niet het geval.  We hebben allebei nog zin in een haring en halen die bij Daily Fish.  Ik kan het niet laten ook een bakje Hollandse garnalen te kopen, heerlijk!

Voor we terug naar het hotel gaan gooien we de auto vol zodat we dat morgen niet meer hoeven te doen.  Mijn doel om terug te zijn en te gaan genieten van onze palapa, die aan de rand van zee staat vandaag, was twaalf uur en we zijn er om kwart over twaalf, dus prima.

We lezen en nemen af en toe een duik.  Jammer genoeg gaan de magen op een gegeven moment rommelen en we lopen naar Bugaloe.  We bestellen beiden de grouper sandwich en kletsen intussen met Myrthe, die we hier al jaren kennen.  Zij hebben inmiddels twee kleintjes en op een gegeven moment denkt ze wel dat ze terug naar Nederland zullen gaan.

Als dessert proberen we de gelato van Cioccolato naast het restaurant.  Ik neem aardbeien en ananas, maar zoals zo vaak is het me veel te veel.  Ik verlang dan naar de bolletjes van de Nederlands Italiaan, een bolletje, op zijn hoogst twee, is genoeg voor mij.

Rick gaat op de stoel onder de palapa lezen, maar ik wil nog eens rond de rotspartij dichtbij het hotel snorkelen.  Daar krijg ik geen spijt van, want ik zie een grote inktvis uit zijn hol. Dat gebeurt zelden.  Terwijl ik hem gadesla en observeer, zie ik dat Disney hun bewegingen perfect heeft uitgebeeld in Finding Dory en de Little Mermaid.

Terug bij de palapa lees ik tijdschriften en Suske en Wiskes.  De tijd vliegt!  Voor we het weten loopt het tegen vijven en nemen Rick en ik nog een laatste duik in zee en zwembad.  Deze vakantie is weer zo snel gegaan!  Het is wel fijn dat we nog zoveel zomer voor de boeg hebben en veel dingen om naar uit te kijken.

We doen droge spullen aan en lopen dan naar Bugaloe, waar Myrthe weer een tafeltje voor ons heeft gereserveerd. Ik bestel de Oasis, tequila, blue Curacao en Sprite, heerlijk!  Rick neemt een emmertje Amstel Brights, maar krijgt die natuurlijk niet op.  We nemen er een paar mee naar de kamer voor na het avondeten.

De zonsondergang is helaas niet zo mooi vanavond. Eigenlijk vind ik die vaak mooier thuis met van die vlammende kleuren.  Daar is het hier te vochtig voor.  Toch blijven we om ernaar te kijken en als de zon eenmaal onder is komen de mooie kleuren wel.

Roze zand!

Dan maken we ons klaar voor ons laatste avondmaal in Aruba.  Dit keer gaan we naar Passions.  Het is lekker dichtbij en op het strand, vandaar altijd favoriet voor de laatste avond.  We krijgen een tafeltje aan het water en het geluid van de golven en het zachte live bandje maken het heel romantisch.

We nemen beiden een voorafje, ik de meloen met feta salade en Rick gerookte zalm met gevulde pepers.  Als hoofdgerecht heb ik het koude visvoorafje met mosselen, gamba's, scallop en halve kreeftstaart.  Dat is meer dan genoeg eten en erg lekker.  Ricky is onze serveerder en maakt ook een paar foto's van ons. 

Na het eten neemt Rick nog een paar foto's van mij bij de beroemde divi divi boom en dan is het echt klaar met vandaag.  Zoals altijd heb ik de afgelopen paar dagen al mijn spullen weer ingepakt en Rick doet zijn dingen vanavond. Morgen hoeven we gelukkig niet voor dag en dauw op, maar onze vlucht is vroeger dan anders dus tijd om nog te zwemmen zal er helaas niet meer zijn. 

Het was werkelijk heerlijk deze week, maar we hebben beiden ook weer zin om huiswaarts te gaan.  De komende weken zijn er zoveel dingen om naar uit te zien.  Ook heb ik de komende tien dagen zeven rondleidingen, dus het wordt druk!

Vissenfoto's (en inktvis) van vandaag staan hier

Dag 7 Aruba: Snorkel de snorkel

Keurig om acht uur staan we naast ons bed.  Ik was al wakker, maar las wat op mijn telefoon tot Rick ook zijn ogen opensloeg.  Vandaag heb ik geen zin in "officieel" sporten, ik ga het vele snorkelen dat we vandaag gaan doen als "sporten" zien.

We lopen eerst naar de palapa op het strand, die we hebben gereserveerd, en leggen onze baddoeken op de stoelen.  Rick wilde er vandaag en morgen heel graag een hebben.  Ik betwijfel dat we vandaag veel tijd zullen hebben hem te gebruiken, maar we zullen zien. 

Bij Bugaloe bestel ik de spiegeleieren met toast en Rick de omelet.  Misschien dat ik die morgen ook neem, hij ziet er wel erg lekker uit.  Natuurlijk smaakt alles nog beter met het uitzicht hier!

Na het ontbijt lopen we even langs het pad naar de gekleurde Adirondack stoelen op het strand waar ik iedere reis hierheen foto's van wil nemen.  Ik kon ze eerst niet vinden, maar zag tijdens het snorkelen gisteren dat ze naar een ander strandje verplaatst zijn.

We hebben wat drankjes nodig en gaan op weg naar onze snorkelplaats even langs Super Food.  Rick vraagt of ik niet meer Nederlandse snacks wil.  Tuurlijk wil ik dat wel, maar ik heb vorige week al alles ingeslagen wat ik echt ook eet.  Onze kast ligt nog vol met drop en pepermunt, die maar heel langzaam op komen. Ik houd me dus in.

Bij Boca Catalina gaan we het water in en zien meteen een heel aantal zeesterren.  Zoveel en zo groot hebben we ze nog niet eerder gezien!  Jammer genoeg is het water erg troebel en is het wel leuk snorkelen, maar minder geschikt voor foto's.

Na een uurtje zwemmen we terug, want we zijn een flink eind afgedwaald.  Dit zwemmen is dus echt wel sporten.  Op de terugweg vindt Rick een inktvis in zijn hol.  Jammer genoeg lukt het ons niet hem eruit te krijgen, maar op de foto's is hij duidelijk te zien.

Op de terugweg stoppen we bij het Aruba Rocks winkeltje waar Rick een sticker voor zijn autoruit wil kopen.  Ze zijn echter alweer gesloten, de laatste keer dat we erlangs liepen ook. We zullen het nog eens proberen morgen, maar meer tijd hebben we niet.

Eindelijk hebben we dan even tijd om van de palapa te gaan genieten.  Alleen zit er een dame vlechtjes in de haren van een meisje te doen op onze stoelen.  Ik meld dat dit onze palapa is en ze verplaatst zich naar een andere verlaten palapa. 

Na een Suske en Wiske gelezen te hebben laat mijn maag zich horen.  Lunch gaan we ook bij Bugaloe eten, voor het eerst deze vakantie. Ik kies het stokbroodje BLT en dat smaakt me prima.  Rick heeft de biefstuk sandwich.

Dan halen we onze duik- en snorkelspullen en voegen ons bij de beginnende duikers en een meer gevorderd stel, waarvan Rick en de man in gesprek raken omdat ze beiden in Washington werken en dezelfde mensen kennen.  Ik ben weer de enige snorkeler.  Grappig hoe ik verschillende kinderen mis bij sommige activiteiten.  Zo was Kai altijd mijn snorkelbuddy.

Erg vind ik het niet.  Ik ben juist blij een herkansing te krijgen bij Pedernales, nadat mijn camera er donderdag stuk ging.  De fel gele en blauwe Queen angels zwemmen er namelijk altijd rond en zijn anders zeer verlegen en moeilijk op de foto te krijgen vissen.

Het is vandaag helderder dan donderdag en ik krijg een aantal goede foto's. Ook zie ik Rick onder me langs zwemmen.  Jammer genoeg zijn er vandaag geen schildpadden te bekennen.  Net na vieren zijn we terug bij de pier.

We zoeken onze palapa stoelen weer op en lezen en zwemmen wat.  Dan trekken we droge kleren aan en lopen naar Bugaloe voor happy hour.  Daar bestelt Rick weer zijn favoriete Amstel Bright biertje, maar ik heb mensen aan een blauwgroene cocktail zien zitten en ik bestel de Blue Lagoon ook.  Erg lekker en niet te zoet, die moet ik voor thuis onthouden.

Het personeel zingt weer allerlei hits voor ons en Rick maakt een Powerpoint met hun foto's en het Bugaloe logo.  Ze vinden het prachtig.  Het zijn ook echt goede zangers.  Wij blijven dit de leukste plek aan Palm Beach vinden.  Vriendelijke mensen, lekker eten en een super sfeer!

We blijven dit keer tot net na zonsondergang en gaan ons dan klaarmaken voor het avondeten bij Barefoot. We krijgen een tafeltje in het zand onder de gigantische palapa.  Gustavo wordt onze ober en is superaardig en heel attent.

We beginnen met voorafjes.  Ik heb de meloen met prosciutto salade, die best groot is en ook erg lekker en fris!  Rick heeft de Nederlandse crabcakes, die inderdaad heel anders smaken dan de Amerikaanse, al heb ik in Nederland nog nooit crabcakes op het menu zien staan, maar dat kan ik gemist hebben.

Als "hoofdgerecht" neem ik de biefstuk tartaar, die ook best een groot voorafje is.  Bij elkaar meer dan genoeg eten voor mij.  Rick heeft de snapper met Old Amsterdam, hij geeft mij een stukje en dat smaakt heerlijk.  We hebben nog een heel klein plekje voor dessert vrij en alweer wordt dat chocolade mousse, witte en melk dit keer.  Rick eet er het merendeel van, het is mij iets te zoet.

Overal lezen we over Pokemon Go en ik baal ervan dat die app er niet voor Windows Phone is.  Ik wil Ricks werk altijd ondersteunen door een Windows Phone te houden (en de camera's van die telefoons zijn de beste), maar het gebrek aan apps vind ik soms erg jammer.  Gelukkig heeft Rick een iPhone mee en laden we de app daarop.  Eens kijken of er Pokemons op Aruba zijn, morgen.

Vissenfoto's van vandaag staan hier.

Dag 6 Aruba: Antilla wrak snorkelen en meer snorkelen

We slapen vanochtend een kwartiertje uit tot kwart over acht.  Ik eet een paar plakjes kaas om wat in mijn maag te hebben en dan halen we ijskoffies beneden bij Smit en Doorlas.  Vandaag wil ik Palm Beach aflopen.  Ik betwijfel dat ik deze laatste dagen hier de discipline voor de fitnessruimte op kan brengen, maar er moet tenminste bewogen worden.

Het is weer prachtig weer en de kleuren zo mooi!  Rick loopt op blote voeten en ik op mijn Teva sandalen, die ook in het water kunnen.  We lopen langs de kleurrijke vissersbootjes waar vissers hun vangst binnenhalen.  We besluiten dat op de terugweg uitgebreid te bezoeken.

Bij Hadicurari zijn de kite surfing competities nog steeds in volle gang.  Het is er dan ook zeer druk met kite surfers, die af en toe uit het water springen.  Ook zien we schildpaddennesten waar sporen van baby schildpadjes te zien zijn.  Sommige gaan wel de verkeerde kant op, hopelijk niet vanwege het vele licht hier.

Ook hier staat een I love Aruba bord en daar wil ik heen.  Nu heb ik voordeel met mijn sandalen, want de weg door zee erheen is te ruig voor Ricks poezelige pootjes (geen idee waar die uitdrukking vandaan komt, maar ik vind het altijd zo'n leuke).  Hij loopt dus op het droge erheen. Ik vind het wel leuk om door het ondiepe, zeer heldere water met visjes erin te lopen.

Na een paar foto's beginnen we aan te terugweg.  Nu gaan we de pier met vissersbootjes op.  Als ik foto's wil maken van een kleurrijk vissersbootje komt een paar vogeltjes me letterlijk aanvallen. Of althans, ze vliegen op me af en net over me heen.  Ook de pelikaan, die vlakbij het bootje neerstrijkt,moet eraan geloven.  Of ze een nestje verdedigen?  We zien het nergens, maar grappig is het wel.

Terug in het hotel gaat Rick een duik in het zwembad nemen, want hij heeft badkleding aan.  Ik zoek de douche op en kleed me in droge kleding.  Dan gaan we op weg om pannenkoeken te eten.  Dat willen we eigenlijk bij Linda's doen, maar die blijkt op zondag gesloten.  Dan maar Diana's Pancakes Place vlakbij, naast de molen.

Daar krijgen we een leuk Delfts blauw aangekleed tafeltje en bestellen drankjes, voor mij een kopje koffie dat met een mini stroopwafeltje wordt geserveerd.  Onze pannenkoeken bestellen we bijna hetzelfde, ik met kaas, spek, appel en champignons en Rick met kaas, spek, ham en champignons. 

Het briesje maakt het aangenaam vertoeven op dit terras naast de Arubaanse molen (ooit uit Nederland overgekomen).  De pannenkoek vind ik heerlijk!  Lekker dun, knapperig en met ieder hapje een vulling.  Rick vindt hem ook lekker, maar vindt het iets te knapperig.  Ik vind hem zo veel minder machtig.

In de hotelkamer maakt Rick zijn duikspullen klaar.  Mijn snorkelspullen zijn makkelijk mee te nemen.  Om half een moeten we present zijn bij Unique Sports.  We maken kennis met Lilian, die de dive master gaat zijn.  Bas is net als donderdag kapitein.

Lara, een van de blauwe papegaaien van het hotel

Er zijn maar twee andere duikers, een stel uit Groot-Brittannie.  Dat is leuk, want we vertrekken maar liefst een half uuur vroeger dan het schema om half een.  Onderweg kletsen we gezellig en ik wijs het stel dat voor het eerst op Aruba is de schildpadden, die boven water komen om adem te halen.  We zien er twee.

Eenmaal bij het Antilla wrak gaan de duikers van boord en ik ga snorkelen.  Ik verwacht er niet veel van, want twee jaar geleden zag ik helemaal niets.  Dit keer zie ik het wrak echter vrij goed, al zijn er weinig bijzondere vissen te zien.  Toch houd ik het, tot verbazing van Bas, tot net voor de duikers klaar zijn in het water uit.

Op de terugweg zien we nog een paar schildpadden.  Ik hoop er nog een te zien tijdens het snorkelen, maar heb ze zo ook al goed gezien.  Veel vroeger dan we verwachtten zijn we terug bij de pier. Ik stel voor te gaan snorkelen bij de rotspartij hier vlakbij en dat lijkt Rick ook wel wat.

Dat wordt een erg leuke snorkelpartij!  We zien allerlei leuke vissen en draaien rotsen om waaronder allerlei verschillende soorten krabben "wonen" en gauw wegkruipen.  Vooral de French angels hier zijn altijd mooi, maar we zien ook rif inktvissen van heel dichtbij.

Na twee rondjes om de rotsen heb ik dorst en gaan we terug naar het zwembad waar Rick wat verfrissende drankjes voor ons gaat halen.  Ik ontspan intussen in het water wat mijn temperatuur heeft, lees badwater. 

Vanavond hebben we een tafeltje bij Bugaloe gereserveerd voor het happy hour.  We doen droge kleding aan en lopen erheen.  Myrthe heeft voor een prima tafeltje gezorgd en al genietend van het leuke gezang van de medewerkers van het restaurant schrijf ik mijn blog van gisteren en laad foto's op. Intussen genieten we van een "bucket of Brights", dit bier vind ik zelfs lekker.

Het wifi in het hotel is verschrikkelijk slecht, maar hier gaat het snel.  De tijd echter ook en mijn hoop dat ik ook dit blog klaar zou kunnen krijgen vervliegt al gauw.  We zien nog net de zonsondergang en haasten ons dan terug naar de kamer. Alweer in sneltreinvaart maken we ons klaar.

We hebben een reservering bij +297, een ultra modern uitziend nieuw restaurant.  We lopen er binnen vijf minuten heen en krijgen een tafeltje.  Op een tablet staat hun menu en dat zijn allemaal kleine hapjes.  Aziatische tapas zal ik ze noemen, maar de prijzen zijn schrikbarend!  Een hapje sushi voor $5, om een voorbeeld te noemen en de zalm is de helft van wat we bij onze sushi restaurants krijgen.

Twee van mijn gerechtjes, de biefstuk en scallops carpaccio

Dat gaat eigenlijk de hele maaltijd door.  Alles is prachtig gepresenteerd en smaakt ook zeer goed, de bediening is zeer attent.  Maar, ik heb een maaltijd van tien hapjes, ondanks vier gerechten, Rick iets meer vanwege zijn keuzes.  De rekening is alsof we een copieus en luxueus maal hadden, alleen ontbrak de ambiance en die is toch ook wel erg belangrijk.

We zijn het erover eens dat dit restaurant een leuk nieuwtje is, maar jee, we hadden niet verwacht zoveel voor zo weinig neer te tellen.  We vertrekken beiden nogal ontevreden en besluiten elders dessert te gaan zoeken.  Misschien is dit restaurant voortaan beter om even een voorafje te gaan eten, want het is wel lekker.

Het is heel gezellig in dit gedeelte van het eiland en we kijken eerst bij Cafe Rembrandt. Toen dit restaurant begon waren ze compleet Nederlands met allerlei lekkere gerechten.  Voor ons gevoel is het nu helemaal verAmerikaanst, al staat er nog wel sate op het menu.  Hun toetjes trekken ons niet aan.

Dan proberen we Papillon, Frans, maar gerund door Nederlanders dus wie weet.  Daar zien we een chocolade mousse trio (wit, melk en puur) op het menu staan en dat wordt het.  Het smaakt heerlijk en is gezellig zo middenin alle drukte van Palm Beach. 

Terug in het hotel kijken we nog de eerste helft van Frankrijk-Portugal, maar zijn te moe om de wedstrijd af te kijken.  We spieken dus gauw naar de uitslag voor we gaan slapen. Heel jammer dat Portugal won, maar het is niet anders!

Foto's van onze wandeling langs Palm Beach staan hier.

Vissenfoto's van vandaag staan hier.

Dag 4 Aruba: De Palm Island

Oei dat werd een laat avondje gisteravond en zoals ik al voorspelde neemt het wat moeite op te staan. Pas net na negenen vraag ik Rick of hij klaar is de dag aan te vallen.  Dat is hij gelukkig, maar we hebben wel beiden eerst koffie nodig.  Die halen we weer beneden bij Smit en Doorlas, erg handig zo'n Nederlands koffiezaakje in de lobby!

Op het balkon genieten we weer van onze respectievelijke broodje met kaas (Rick) en beschuit met kaas (ik).  Het beschuit is na een dag vochtigheid al niet meer knapperig en de kaas hard, dus ik kondig aan morgen ergens anders te willen ontbijten.

Tijd om te gaan sporten heb ik door het late opstaan niet, maar ik krijg 5000 stappen bijeen door op het balkon op de plaats te "hardlopen".  Intussen is Rick ook klaar om te gaan.  We gaan eerst naar Oranjestad om mijn "noodgeval" op te lossen en bij Boolchand's een nieuwe onderwatercamera te kopen.  Geen foto's kunnen nemen tijdens het snorkelen vind ik verschrikkelijk!

Gelukkig hebben ze dezelfde Olympus Tough (wel een nieuwere en verbeterde versie) en helemaal blij ben ik als de extra en opgeladen batterij, die ik voor de vorige had, er ook in past.  De prijs valt ook alles mee en ik krijg er een tasje en 16GB SD kaart bij.  Een blije Petra loopt weer naar buiten met nieuwe camera.

Nu we hier toch zijn wil Rick naar "onze" juwelier Gemani.  Zijn trouwring zit al een tijdje te strak en Max, die ons hier altijd helpt, belooft hem morgen al een maatje groter gemaakt te hebben.  Dat komt mooi uit, want morgen willen we onze "eiland"dag maken en ook in Oranjestad lunchen.

Omdat Pandora niet zulke leuke Aruba bedeltjes had vraag ik hier wat ze aan bedels voor Pandora armbanden hebben. Nou, dat is de jackpot!  Een leuke glazen bedel met de vlag, die er niet opgekrast is zoals bij Pandora, maar deel van het glas, een met een divi divi boompje en een met een schildpad.  Ik neem alle drie en we kiezen de vlagbedel als cadeautje voor Katja.  We krijgen hier altijd een speciale prijs, die ver onder die van Pandora ligt.

Bij het marktje aan de overkant kiezen we het meest recente Arubaanse nummerbord uit voor Kai, die daar een verzameling van heeft.  Nu nog iets voor Saskia bedenken, die is wat moeilijker. We verzinnen vast wel wat.

Dan is het tijd om naar De Palm Island te rijden, onze favoriete snorkel plek op Aruba.  We krijgen de halve dag prijs en $5 korting per persoon.  Dat maakt de toegangsprijs een heel stuk redelijker dan als we met zijn vijven kwamen!

Het bootje brengt ons naar het eiland en we beginnen met de lunch.  Dat is een buffet en ik neem lekker veel groentes, de gegrilde grouper en een krabsalade.  Rick heeft een hamburger.  Het smaakt ons goed.

Er is op dit eiland van alles te doen tegenwoordig.  Toen we hier voor het eerst kwamen was het enkel snorkelen met de papegaaienvissen, maar nu is er een waterpark, een zipline, massages en meer.  Wij komen echter nog altijd voor het snorkelen.

We kopen wat visvoer in de winkel en gaan dan het water in.  Al meteen zien we de enorme blauwe papegaaienvissen, die hier thuis zijn.  Rick heeft het visvoer in zijn handen en wordt letterlijk aangevallen!  Wauw, wat zijn die vissen agressief, hij heeft zelfs krassen van hun "tanden" op zijn vingers.  Toch is het een hilarisch gezicht en ik lig dubbel, al vindt eentje mijn hand ook lekker.

Mijn cameraatje werkt goed en ik fotografeer er lustig op los.  Die vissen zijn zo kleurrijk!  En het is ondiep, dus ik kan ze van dichtbij op de foto zetten.  Ook Rick fotografeert en voor we het weten is er anderhalf uur voorbij.

We krijgen het koud en hebben dorst dus besluiten weer even op het droge te gaan.  Rick wil eigenlijk graag de ziplijn doen, maar ik heb weer last van mijn schouders en doe het liever niet.  In plaats daarvan gaan we nog even het water in.

Het tweede rolletje visvoer wordt iets minder aangevallen dan het eerste.  Waarschijnlijk hebben ze al genoeg te eten gehad, want we zagen verschillende andere mensen ermee.  We snorkelen nog een half uurtje en trekken dan droge spullen aan en nemen het bootje terug naar de auto.

Terug op de hotelkamer douchen we en trekken gewone kleding aan.  Dan lopen we naar Taste Of Belgium voor happy hour en avondeten.  Het is een kwartiertje lopen en we zijn alweer helemaal bezweet als we er aankomen.

We besluiten binnen aan de bar plaats te nemen, ook al omdat er niemand buiten zit en dat is niet gezellig.  Aan de bar is het dat wel en we maken kennis met een van de eigenaren van het restaurant.  Ik bestel een heerlijke cocktail met komkommer en munt en Rick gaat aan het Belgische bier.  Omdat we lopend zijn kan hij lekker genieten.

Als eten bestel ik een tomatensoep met balletjes, wat een enorme bak is!  Heel erg lekker, maar teveel soep voor mij.  De tonijncarpaccio smaakt ook voortreffelijk.  Rick heeft een kipgerecht.  Als laatste delen we de profiterolles, maar die vinden we beiden minder.  Het deeg is te hard.

We lopen terug naar het hotel en gaan dan nog even een gokje wagen in het casino.  We spelen een goed half uur, maar helaas is daarna onze winst van dinsdagavond en de inzet van $20 op.  Toch hebben we voor die $20 lekker lang kunnen spelen.  Zo vinden wij gokken leuk, medespelers zetten grote bedragen in, maar voor ons gaat het meer om het spel dan de winst (of het verlies).

Moe van de dag en de korte nacht zoeken we al gauw ons bed op.  Morgen weer een avontuur voor de boeg waar ik erg naar uitzie.  Ik hoop alleen dat mijn weer aanwezige pijnen minderen.  Ik had gehoopt daar deze week geen last van te hebben, maar helaas. Gelukkig ben ik heel goed in staat het te negeren tot op zekere hoogte.

Meer vissenfoto's staan hier.

Dag 7 en 8: Laatste dag op het eiland en een geannuleerde vlucht

Vrijdag

Rick en ik staan vroeg op om alles uit deze laatste volle dag van de vakantie te halen.  We hebben daar alleen ieder een andere invulling voor.  Rick wil vooral rustig aan het zwembad liggen lezen en ik wil nog eens het prachtige rustige 7 Mile Beach strand aflopen, zoals we de eerste dag hier deden.

Bij het cafe van het hotel haal ik weer een meergranen croissant met ham en kaas, die me goed smaakt.  Daarbij drink ik weer een ijskoffie, ook lekker sterk en dit keer op verzoek met minder ijs en ik kan er weer tegenaan.  Rick zit wel bij me terwijl ik eet, maar heeft besloten ontbijt van Burger King te halen.  Je haalt de Amerikaan wel uit Amerika, maar Amerika niet uit de Amerikaan, hi hi (meestal is Rick niet zo fast food eterig, hoor).

Dan scheiden onze wegen.  Ik ga nog eens de wandeling van de eerste dag maken, want die was zo mooi.  Dit 7 Mile Beach strand heeft alleen maar zacht wit zand en geen pieren of wat ook.  Geen watersporten, behalve zonder motoren, het is echt ongerept. 

Dat maakt voor prachtige foto's, maar voor de wat avontuurlijker mens, zoals Rick en ik (en de kinderen) is het wat saai.  Al kan ik de schoonheid het best van ons allen waarderen.  Ik geniet gewoon van de prachtig blauwe kleuren.  Op sommige stukken kom ik tijdenlang geen mens tegen.

 

Met mijn fototoestel en telefoon probeer ik al die schoonheid weer te geven.  Zoals zo vaak lukt dat echter niet zonder er zelf te zijn.  Na zo'n anderhalf uur ben ik terug bij het hotel en drink meteen liters water, want ik had een enorme dorst en stom genoeg geen water mee.  Je zou denken dat ik de noodzaak daarvan zo langzamerhand wel geleerd zou hebben.

De rest van de ochtend besteden we lezend aan het zwembad en dobberend in de lekker warme zee.  Rick en de kinderen gooien een bal heen en weer en ik probeer de turquoise kleur van mijn teennagels in de zelfde kleur zee te fotograferen.  Dat valt nog niet mee, ik ben er een tijdje mee zoet.

De lunch gaan we voor het laatst bij Tortuga, het strandrestaurant van het hotel, nuttigen.  Dit keer bestel ik de vistaco's en die zijn zo lekker dat ik spijt heb ze niet eerder genomen te hebben.

Nog een laatste Caybrew Light met stranduitzicht

Na het eten halen Rick en ik onze snorkelspullen op en gaan snorkelen in George Town bij Eden Rock.  Het wordt weer anderhalf uur genieten van het enorme aquarium dat de Caribische zee is.  We zien o.a. enorme tarpons, een rog, die door een andere vis wordt schoongemaakt en prachtige papegaaienvissen.

Als we genoeg visjes gekeken hebben zeggen we George Town gedag en rijden terug.  Onderweg stoppen we nog bij de enige supermarkt, die we hier gevonden hebben, en gooien de van vol met benzine.  Zo hoeven we dat morgen niet meer te doen.  Voor Saskia kopen we bij een standje langs de weg een heerlijk verse mango.  Die wilde ze al de hele week hebben.

Overal loslopende kippen hier

Het is intussen flink bewolkt geworden en er klinkt vervaarlijk gerommel in de verte.  Als we de van parkeren is er opeens een bliksemflits vlakbij met direct daaropvolgend een luide donder.  Eng!  Gek genoeg blijft het droog en we gaan nog even aan het zwembad zitten voor onze laatste happy hour cocktail.  Kai en ik genieten nog een keer van El Matador, met vodka, chambord, gember bier en limoensap.

De manager van het hotel komt met ons praten.  Het insektenbestrijdingsbedrijf heeft onze kamer onderzocht en gelukkig geen enkel teken van bedwantsen gevonden.  Onze bultjes zijn dus hoogstwaarschijnlijk van zandvlooien.  Ook daarvan heb ik van mensen gehoord dat ze in de bagage meekwamen, dus we gaan nog steeds meteen alles wassen en de tassen stofzuigen.  Wat een rotbeestjes zijn het!

Voor het avondeten gaan we naar Tiki Beach, een leuk restaurant aan het strand.  We eten er heerlijk.  Voor Saskia bereidt de chef een groente curry.  Ik heb de tonijn tataki en de vissalade, beiden zeer smakelijk.  Intussen hebben we mooi uitzicht op de zonsondergang over zee.

En dan is het alweer tijd om alles in te pakken.  We gaan bijtijds slapen, want de wekker zal om kwart over zeven weer afgaan.

Zaterdag

We staan dus alweer vroeg naast ons bed en pakken de laatste dingen in.  Dan verkondigt Rick dat we om elf uur aan boord zullen gaan.  Hm, ik had in mijn hoofd dat we om elf uur zouden vertrekken, maar dat is pas om 11:40.  Opeens hebben we dus nog een extra half uur.

Voor het ontbijt haal ik voor het laatst de meergranencroissant met ham en kaas voor Kai, Rick en mij.  We eten buiten op het balkon en dan ga ik toch nog even op het strand lopen.  Ik krijg nooit genoeg van de kleuren hier, dat ga ik weer missen.

Dan bellen we de bellman, die vrolijk onze bagage komt ophalen.  Binnen de kortste keren zijn we op het vliegveld en gaat Rick de huurauto terugbrengen.  Intussen check ik ons in en geef de bagage af.  Bij de veiligheidscontrole blijk ik vier S-en op mijn boardingpas te hebben staan.  Dat betekent dat al mijn spullen uitgepakt en bekeken moeten worden.  Altijd zo ergerlijk, want de man doet alles op verkeerde plekken terug.

Alles bij elkaar duurde het allemaal veel korter dan we hadden gedacht en we hebben nog ruim twee uur voor vertrek als we bij de gate aankomen.  We hadden dus nog langer van het uitzicht kunnen genieten.  Wij zijn "gewend" aan de uren in de rij op het vliegveld van Aruba, maar hier is geen Amerikaanse douane zoals daar.

Na een paar uur de tijd doorgebracht te hebben met de gratis wifi hier gaan we in de rij staan om aan boord te gaan.  Alleen zien we de tijd maar voortschrijden tot het zelfs de oorspronkelijke vertrektijd is.  Er wordt verder niets aangekondigd.

Dan opeens worden we weggestuurd, want er moet een andere United vlucht boarden aan dezelfde gate.  Nog weten we niet wat er aan de hand is, het personeel zegt iets over slecht weer in Washington, maar de radar is helemaal schoon.

Beetje bij beetje komen we via het internet te weten dat de FAA (Federal Aviation Administration) computerproblemen heeft voor het luchtruim rond Washington en dat er geen vluchten kunnen vertrekken of landen bij de drie vliegvelden daar.  Het personeel van United hier heeft het nog steeds over het weer.

Gelaten blijven we wachten.  We zien op CNN dat het erg genoeg is dat het nationaal nieuws wordt genoemd.  We kopen een paar jerk kip wraps als lunch en Saskia kan gelukkig hummus en pita's vinden om te eten.  Intussen houden we het nieuws angstvallig in de gaten.

Het is ijs- en ijskoud in de vertrekhal en ik voel mijn spieren, die de afgelopen week zo lekker ontspannen waren, samentrekken en pijn gaan doen.  Gauw koop ik een hoodie vest bij een van de winkeltjes hier.  Gelukkig is het in de uitverkoop en dankbaar doe ik het aan. 

Helaas is het geen souvenirshirt, maar een gewoon lichtpaars truitje.  Ik had er dan ook wel graag iets van "Cayman Islands" op gehad, maar lieverkoekjes worden niet gegeten.  Ik ben al lang blij met de lange mouwen!

Na een uurtje heb ik zware hoofdpijn, ook omdat er constant, vrijwel zonder onderbreken, heel luid aankondigingen voor andere vluchten worden gedaan.  Kai komt me te hulp en biedt een paar oordopjes aan, wat een verademing!

Om kwart over drie worden we opeens opgeroepen in de rij te gaan staan om aan boord te gaan. Onze instapkaarten worden gescand en we lopen eindelijk naar buiten de warmte weer in.  Alleen gaat er niemand aan boord!  De eerste passagiers komen weer terug met de mededeling dat de vlucht geannuleerd is.

Er zijn geen verdere vluchten naar ons gedeelte van de VS dus dat betekent dat we op het eiland moeten overnachten.  Eerst krijgen we te horen dat United ons in hotels onder zal brengen, maar later blijkt dat niet het geval.  Het zou hun fout niet zijn dat we gestrand zijn, maar we trekken dat allemaal in twijfel, want het verhaal gaat dat de bemanning al te lang aan het werk zou zijn en daardoor niet ook nog eens onze vlucht kan werken.

We wachten allemaal op onze bagage, die ook nog eens stuk voor stuk moet nagekeken worden dat de nummers op de labels matchen.  Stom, stom, stom genoeg heb ik de verkeerde bagagestrookjes na het doorzoeken van mijn tas weggegooid.  Gelukkig kunnen we ons rijbewijs laten zien om te bewijzen dat het onze tassen zijn.

Eindelijk staan we dan weer buiten.  Terwijl we op de bagage wachtten heb ik maar weer twee kamers gereserveerd in het Westin hotel.  Duur grapje, zo'n extra nacht, en reisverzekering kennen we in de VS eigenlijk niet echt, hoewel ik ga kijken wat de United credit card aan verzekering biedt in zo'n geval. 

Maar ja, het is nu eenmaal zo en een vriendelijke taxichauffeuse brengt ons naar het hotel.  Daar worden we als oude bekenden ontvangen.  We zijn niet de enigen van onze vlucht, die hierheen gingen.  Gelukkig is het laag seizoen, want anders zou het moeilijk geweest zijn om voor iedereen van het vliegtuig een kamer te vinden!

We krijgen twee aangrenzende kamers dit keer, vlak naast de kamer, die de kinderen de hele week hadden.  De kinderen hebben geen zin om nog iets te ondernemen, maar ik kleed me in mijn zwempak en Rick gaat eerst even naar de slijterij en voegt zich daarna bij mij. 

Rick had zin in rum na daar de hele dag tegenaan gekeken te hebben bij de duty free winkels op het vliegveld.  Hij haalt dus rum met bananensmaak en voor mij lekkere sauvignon blanc.  Dat hebben we wel verdiend na vandaag.

Intussen neem ik een duik in het zwembad en ga ik ook nog even de zee in.  Als ik hier dan toch nog even ben.  Samen met Rick drink ik een laatste El Matador cocktail in het zwembad en dan maken we ons klaar voor het avondeten.

Saskia had als wens om nog een keer bij Rackams te gaan eten.  Daar hadden zij en Kai genoten van de curry.  Dat vinden Rick en ik ook prima.  We nemen er een taxi heen, een Jamaicaanse chauffeuse dit keer.  Ze geeft Rick haar kaartje om ons ook weer op te halen.

We krijgen een tafeltje vlak aan het water en zien nog een prachtige Cayman zonsondergang.   Ik geniet van de conch chowder en Rick en ik bestellen beiden de special van mahi mahi met een voortreffelijke mango en jalapeno salsa.  Die wordt met peultjes en asperge en aardappelschijfjes geserveerd, zeer smakelijk.

Als we klaar zijn met eten bellen we Doreen, de taxichauffeuse, weer.  Terwijl we op haar wachten zien we nog hoe de tarpons worden gevoerd.  Enorme vissen zijn dat en meerdere restaurants doen dit voeren iedere avond.

In de hotelkamer gaan de voeten omhoog en hopen we vroeg te kunnen gaan slapen.  Gelukkig heb ik Icy Hot spray mee, die ik voor het eerst deze vakantie ga gebruiken.  Wordt vervolgd, hopelijk schrijf ik het blog van morgen vanuit ons huis!

De laatste "paradijs" foto's staan hier