Cinco de Mayo en twee rondleidingen

Zaterdag

Eigenlijk had ik mijn wekker moeten zetten want ik word om half zeven wakker en denk nog lekker zeker een uur te kunnen slapen. Om kwart voor acht word ik met schrik weer wakker, gelukkig nog ruim op tijd!

De zon schijnt nog een beetje, maar dat zal volgens het verhaal maar kort van duur zijn vandaag. Ik maak me klaar en intussen is Rick ook op. Hij heeft ons ontbijt bij Starbucks op de app besteld en het staat er al als we binnenlopen. Altijd fijn als er een lange rij is om te bestellen.

De rit naar Washington verloopt zonder oponthoud en om tien over negen zet Rick me af aan de voorkant van het Capitool. Ik heb om half tien met mijn groepje afgesproken, dus nog even tijd. Ik neem de gelegenheid waar om eens een toeristische selfie met het Capitool te nemen. Toch een gebouw wat over de hele wereld bekend is.

Klokslag half tien zie ik een taxi stoppen voor het Hooggerechtshof aan de overkant. Ik had geschreven dat zij mij aan een kleurrijke regenjas konden herkennen en ik zie J. meteen enthousiast zwaaien.

Aan de overkant voor het Hooggerechtshof maak ik even later kennis met mijn groepje voor vandaag en morgen. J. is hun reisbegeleidster en heeft hun programma dus opgezet. Ik moet zeggen dat ze al een heel aantal interessante museumrondleidingen hebben gehad waar ik ietwat jaloers op ben. Die in de National Gallery of Art heb ik ook gehad want Henriette daar is Nederlands. Super interessant was het!

Nu we toch voor het Hooggerechtshof staan is dit een goede gelegenheid om over de juridische macht van de VS te vertellen. Gelukkig weet ik er redelijk wat vanaf, want er zijn heel veel vragen. Dat vind ik altijd erg leuk, het toont interesse. Ik ben wel blij dat ik er ook antwoord op kan geven want meestal vertel ik niet veel over dit gedeelte van de Amerikaanse regering.

Vervolgens lopen we naar de overkant, de voorkant van het Capitool. Daar vertel ik over de geschiedenis van het gebouw en het ontstaan van deze democratie. Dan lopen we naar beneden om het bezoekerscentrum binnen te gaan.

De rondleiding hier heb ik alweer een tijdje niet gedaan en ik was vergeten hoe streng de veiligheidscontrole is. Er mag zelfs geen water mee naar binnen wat vrijwel overal anders wel mag. Ook is welk voedsel dan ook verboden (hoewel ik me later realiseerde dat ik een zakje drop in mijn tas heb). Helaas voor een deel van het gezelschap betekent dat het weggooien van meegebrachte broodjes, die van het ontbijt overgebleven waren.

Verder gaat de controle soepel en ik leid iedereen naar beneden. Daar laat ik hen eerst het nagemaakt beeld "Vrijheid" wat op de koepel staat zien. Ook koning Kamemeha van Hawaii's standbeeld is hier nu eindelijk te bewonderen. Het was te zwaar om eerder tentoon te stellen. Ik vind het persoonlijk het mooiste beeld in het hele Capitool, met zijn gouden accenten (de meeste beelden zijn van marmer of brons verder).

We sluiten aan in de korte rij zonder reserveringen en niet veel later krijgen we stickers om mee te gaan met de volgende rondleiding. Volgens mij is het tegenwoordig zelfs beter geen reservering te hebben, want dan ben je niet afhankelijk van een bepaalde tijd. Ik moet nog meemaken dat we niet meteen meekunnen.

Na de gewoonlijke, met het huidige politieke klimaat nogal schrijnende film (E pluribus unum - uit velen een, het motto), lopen we naar boven en gaan mee met een gids. De onze wordt Joseph Atou, uit Kameroen vind ik aan het einde van de rondleiding uit. Ik dacht al West-Afrikaans en ik heb hem maar niet verteld dat ik in Kameroen malaria opliep als vierjarige.

Joseph heeft wel een sterk Frans accent, maar hij is een van de beste gidsen, die ik in het Capitool heb meegemaakt en ik heb er heel wat gehad. Hij probeert van iedereen uit te vinden waar ze vandaan komen en maakt de rondleiding speciaal voor hen interessant.

Voor ons Nederlanders wijst hij als enige gids ooit speciaal het schilderij met de pelgrims aan. Daar is ook een "regenboog" met de Nederlandse vlag op. We bekijken ook de oude senaatskamer en Joseph vertelt over de verschillende standbeelden daar. Net voor we klaar zijn wijst hij nog het standbeeld van Reagan aan de Duitsers, want daar zit steen van de Berlijnse muur bij.

Beneden neemt Joseph de koptelefoons terug. Omdat het zaterdag is zijn de galerijen van het Huis van Afgevaardigden en de Senaat gesloten. Joseph heeft nog wat suggesties maar wij bedanken hem voor zijn rondleiding. Net als ik is hij als immigrant een heel enthousiaste gids (of althans ik hoop dat ik dat ben).

Na een pit stop en even rusten gaan we verder en lopen door de tunnel naar de Library of Congress. We komen hier op een ander punt dan gewoonlijk voor mij binnen. Dat is goed, want zo kan ik meer over dit gebouw en het instituut vertellen zonder het allemaal in een keer te hoeven doen.

We bekijken de drie verdiepingen van het gebouw en tot mijn verbazing loopt het al tegen twaalven als J. vraagt hoe lang het nog gaat duren. We zijn bijna klaar en mijn angst dat we heel veel tijd over zouden houden was compleet ongegrond! Wanneer houd ik eens op me zorgen te maken over iets wat iedere keer toch weer goed gaat?

Na de oudste kaart van de Verenigde Staten bekeken te hebben lopen we weer naar buiten. Ik leid hen naar het American Indian Museum waar ik hoop dat ze een lekkere lunch vinden in het Mitsitam Café. Ik neem hier afscheid tot morgen, dan hebben we een hele dag buiten de stad gepland.

Rick is intussen al vlakbij en niet veel later stap ik in zijn auto. We halen lunch in Vienna bij Cava. Ik heb al geleerd hier absoluut niet alles te nemen want dat is veel te veel. Ik kies de linzen, tzatziki, verschillende groentes en heb zo een lekkere salade. Rick heeft weer een heel andere combinatie.

Op het deck eten we het in gezelschap van Orion en Snickers, die beiden graag een paar hapjes zouden willen. Het is somber weer inmiddels en als het begint te druppen verhuis ik naar binnen. Een beetje gewoon lezen en computeren is ook weleens leuk.

Ook weer heel mooie kleuren in de tuin!

Tegen zessen rijden we naar het Mosaic District. Rick heeft nu ook Pokemon Go op zijn nieuwe Android Galaxy S9 en we spelen even samen. Dan gaan we wat drinken aan de bar van Alta Strada en kijken daar de Kentucky Derby. Justify wint, ik vind het altijd interessant om te kijken, maar aan dat slaan van de paarden kan ik niet wennen. Daar word ik naar van, dus gemengde gevoelens.

In de parkeergarage zagen we deze, kan ik de van daarvoor inruilen???

We rekenen af en lopen twee deuren verderop naar Cyclone Anaya waar we een reservering hebben vanwege Cinco de Mayo. Het is dan ook flink druk als we er binnen lopen. Dankzij Open Table worden wij meteen naar ons tafeltje boven meegenomen.

Daar worden we heel goed bediend door Nick. Echt een leuke vent, die ook de bar bedient. Rick bestelt een margarita, maar ik houd het bij een Nieuw Zeelandse (of is het Zeeuwse?) sauvignon blanc. We delen de nacho's met kaas en krab, erg smakelijk. Er worden ook driekleurige tortilla chips gebracht maar ik eet er maar weinig van.

Als mijn hoofdgerecht bestel ik een poblano peper gevuld met geroosterde kip en er bovenop Mexicaanse kaas en groene cactus saus. Dat komt met Mexicaanse rijst en refried beans, die ik vreselijk vind, ze zien eruit als diarree. Ik ben vergeten om zwarte bonen te vragen.

Rick heeft een carne asada, biefstuk met groentes en ook die rijst en bonen. Ik vind de peper met kip heel lekker, maar raak de rijst en bonen niet aan. Ricks bord is leeg dus hij vond alles lekker. Ik moet zeggen dat dit mijn lekkerste Tex-Mex of Mexicaanse maal in lange tijd was. Ik ben geen fan van deze cuisine (in Mexico zelf is het heel anders), maar dit was lekker.

Cinco de Mayo is een interessante feestdag in de VS, want het wordt in Mexico nauwelijks gevierd. Op deze dag in 1861 versloegen Mexicaanse soldaten de Fransen, die het land over wilden nemen. Dit is echter niet de officiële Mexicaanse Onafhankelijkheidsdag, maar wordt in Mexicaans-Amerikaanse plaatsen uitgebreid gevierd.

Thuis ontspannen we en de voorspelde regen blijft uit. Ik hoop dat dat ook voor morgen geldt! We kijken nog even de ijshockey wedstrijd tussen de Washington Capitols en de Pittsburgh Penguins. Washington wint met twee goals. Zal het nu eindelijk gebeuren dat een Washington team de hoogste prijs gaat winnen?

Zondag

Vannacht heb ik het flink horen regenen en ben dus opgelucht als het droog is als ik om half acht opsta. De radar laat verder ook geen regen zien en dat is al beter dan gisteren  werd voorspeld. Hopelijk houden we het vandaag lang genoeg droog om de excursie te volmaken.

Terwijl ik me klaarmaak haalt Rick ons ontbijt bij Starbucks. Ik pak mijn koffie en broodje en Rick legt dat van hem even op de tafel om zijn handen te wassen. Voor we het kunnen voorkomen heeft Orion Ricks broodje gegrepen en met een paar happen is het weg. Rick is woedend! Gelukkig heeft hij ook nog wat ontbijtbroodjes in de vriezer, maar die zijn natuurlijk niet zo lekker als vers van Starbucks.

Orion is wel schattig als hij op zijn buik geaaid wil worden

Voor ik vertrek plak ik eindelijk eens mijn nieuwe NL sticker op de van. Ik voelde me "naakt" zonder. Dan ga ik op weg naar het Fairmont Hotel in Washington waar ik mijn groepje van gisteren weer ontmoet.

Met zijn allen kruipen ze in de van, die Rick en ik gisteren van binnen extra schoon hebben gemaakt. Ik heb flesjes water voor iedereen (waar alleen J. wat van drinkt) en ook paraplu's voor het geval zij ze niet mee hebben.

J. merkt terecht op dat het misschien beter is met Great Falls te beginnen en te eindigen in Alexandria. Er worden voor vanmiddag onweersbuiten voorspeld en een natuurgebied in de regen is niets. In Alexandria zouden we dan een van de musea in kunnen duiken.

Waze leidt me bekwaam via de prachtige George Washington Memorial Parkway en Georgetown Pike naar het park. Daar laat ik mijn parkenpas zien en wordt ons door de vriendelijke park ranger een fijne dag gewenst.

We bekijken de drie uitkijkpunten en zien heel veel reigers vissen, gieren op rotsen zitten en een paar kayakers het wilde water trotseren. Het is zoals altijd weer prachtig, ik wijs hen zelfs van zo ver weg het adelaarsnest. Het is zo groot dat het vrij goed zichtbaar is. Ook een cardinaaltje poseert mooi zodat J. er foto's van kan nemen.

Als we uitgekeken zijn houden we een korte koffiepauze en lopen dan terug naar de van. Alle bestemmingen van vandaag liggen langs de George Washington Memorial Parkway. De volgende stop is Arlington National Cemetery.

Daar is het enorm druk en tegenwoordig moet iedereen hier ook door een veiligheidscontrole. Gelukkig hoeven we niet achter de enorme groep die er staat te wachten. We zijn er gauw doorheen en dan besluiten we of we gaan lopen of de bus nemen. Lopen wordt het want het is zo druk dat we teveel tijd zouden verliezen met die bus.

Bovendien zie ik een bord dat het Lee House bovenop de heuvel nog steeds gesloten is dus we "hoeven" alleen naar de graven van de Kennedy's en het Graf van de Onbekende Soldaat. Dat is wel heuvel op maar niet zo steil als helemaal naar het huis.

Bij de graven van John F. Kennedy en Jackie Kennedy Onassis brandt een eeuwige vlam. Hun twee doodgeboren kinderen liggen er ook. Tussen de stenen rond de graven groeit mos, die speciaal uit Massachusetts, hun thuisstaat, is gehaald. Even verderop liggen Robert F. Kennedy en Edward M. Kennedy, JFK's broers. Allemaal heel sobere graven zijn het.

Dan lopen we verder de heuvel op en af naar het Graf van de Onbekende Soldaat. We zijn werkelijk bijna op de klokslag op tijd voor de wisseling van de wacht daar. We kijken dat en zijn al bijna weer weg als M. zegt dat de mannen terugkomen.

Dat betekent een kranslegging, die met de vele schoolgroepen in de stad meerdere malen per dag plaatsvinden. We blijven natuurlijk kijken en moeten een tijdje onze rechterhand over ons hart houden tijdens de ceremonie. Ook wordt Taps gespeeld door de trompetter.

Als deze scholieren hun krans gelegd hebben volgt er nog een. Het is duidelijk schoolreis tijd. Wij hebben het wel gezien en lopen terug naar het bezoekercentrum. Daar wordt van de sanitaire faciliteiten gebruik gemaakt en dan vertrekken we naar onze laatste bestemming.

In Alexandria vind ik gelukkig met gemak een parkeerplaats in mijn gewoonlijke garage onder het stadhuis. Daar was ik wat bezorgd om want sommige weekenden is het hier onvoorstelbaar druk. We komen tegenover ons restaurant naar buiten.

Bij Gadsby's Tavern heb ik een tafel gereserveerd. Deze taverne bestaat al sinds 1792 en o.a. George Washington heeft hier gegeten. Het is nog helemaal zoals in de 18e eeuw en de serveerders (behalve de onze, helaas) zijn in Coloniale kleding gekleed.

Drie van ons, inclusief ikzelf, nemen de salade met walnoten en gorgonzola. De andere drie hebben de kipsalade sandwich, de French dip (wat er Frans aan is weet ik niet, een rosbief broodje dat je in bouillon doopt) en de Chesapeake benedict (gepocheerde eieren en Hollandaise saus over plaatselijke crabcakes).

Dit restaurant staat bekend om zijn Virginiaanse pindasoep en er wordt een kop van besteld door W. De rest van het gezelschap proeft ervan en het wordt algemeen goedgekeurd. Het is zo jammer dat het winkeltje met producten uit Virginia en Maryland, dus ook de pinda's, hier niet meer is. Virginia pinda's zijn de lekkerste pinda's, die ik ken.

Het smaakt iedereen heel goed, gelukkig, en het historische van het restaurant wordt ook gewaardeerd. De bediening is attent en het is erg gezellig. Er komt zelfs een Schots-Amerikaanse damesgroep langs met een doedelzakspeelster.

Voor de rekening komt wil ik even zien hoeveel contant geld ik heb. Ik doe mijn portemonnee open en tot mijn schrik is het vakje voor mijn debit card leeg! Ik weet meteen waarom, ik ben vergeten hem uit de machine bij Arlington National Cemetery te halen.

Gauw sms ik Rick om hem te blokkeren en een nieuwe kaart aan te vragen. Niet veel later sms-t hij terug dat dat gedaan is. Gelukkig heb ik genoeg contant geld om mijn lunch en de parkeergarage te betalen want dat is ook lang niet altijd het geval.

Eenmaal weer buiten neem ik het gezelschap mee voor mijn rondleiding door Alexandria. We zien het Carlyle House waar gezegd wordt dat de zaden voor de Revolutionaire Oorlog zijn gezaaid door de arrogante Britse generaal Braddock.

We lopen langs het oude kinderkopjes straatje "Captain's Row" waar de huizen in de achttiende eeuw van kapiteins van de koopvaart waren. Schattige kleurrijke huizen met gaslampjes en, minder schattig, slaven "deuren" in de stoep.

Alexandria was een van de belangrijkste slavenmarkten, hun vroege rijkdom kwam van het verhandelen van die slaven aan de zuidelijke plantage eigenaren. De burgers zelf hadden natuurlijk ook slaven.

Het stadje heeft een rijke geschiedenis mede vanwege de locatie dichtbij Washington. Het is wel het oudste stadje in deze omgeving. Washington kwam pas een halve eeuw later en zelfs Georgetown is minder oud. Het was wel van 1801 tot 1846 ook deel van de "District of Columbia".

We lopen naar het Presbyterian Meeting House en als we in het kerkhofje staan komt er een dame naar buiten. Zij vraagt of we geïnteresseerd zijn de kerk van binnen te bekijken. Dat zijn we zeker en dat is voor mij ook een eerste keer. Het is een typisch begin 19e eeuwse kerk, erg leuk om te zien.

De dame, die ons binnenliet, weet jammer genoeg niet veel van de historie van de kerk (of Meeting House, zoals ze in de 18e eeuw genoemd moesten worden). Wel weet ze dat de begrafenis van George Washington hier plaatsvond.

Na goed rondgekeken te hebben, want zo'n gelegenheid is er niet altijd, lopen we verder. We komen langs het standbeeld van de Confederate (zuidelijke) soldaat. Die staat daar als monument voor de gevallen zuidelijke soldaten tijdens de Burgeroorlog. Hij kijkt ook naar het zuiden. Hij is op het moment weer in opspraak nu men vindt dat deze "verkeerde" mensen van de Burgeroorlog geen monumenten verdienen.

Een bord waar we langskomen bij een van de vele kerken

Tot mijn vreugde is de Christ Church ook open. We worden begroet door de hoofddocent daar, die een kenner van Nederland blijkt. Hij gaat daar regelmatig heen en heeft er ook gewoond. Ook dat is weer leuk, omdat hij in zijn verhaal ook rekening houdt met de Nederlandse achtergrond.

Hij zegt dat zijn verhaal ongeveer twaalf minuten zal duren. Hij vertelt erg interessant, over de geschiedenis van Alexandria en de geschiedenis van deze kerk, die in 1773 geopend werd en het gros van het interieur stamt uit die tijd.

We nemen plaats in de "box pew", kerkbanken in de vorm van een doos, van George Washington. Dit is nog de enige box pew, want die namen teveel plaats in. Zodra er een soort van verwarming in de kerk kwam werden ze allemaal omgebouwd tot "slide pews", de gewone vooruitkijkende kerkbanken. In die dozen zaten mensen ook met hun rug naar de predikers.

Als laatste laat hij ons nog de grafstenen in het kerkhof zien. Net als bij de Presbytarian Meeting House zijn hier maar een klein aantal grafstenen, terwijl er meer dan vierhonderd mensen begraven liggen. In de Burgeroorlog gebruikte het Noordelijke leger de grafstenen om hun kanonnen op te zetten of voor hun kampvuren. Vandaar dat sommige stenen er zwartgeblakerd uitzien.

We bedanken de docent voor zijn interessante, veel langer dan een kwartier durende, rondleiding (but who's counting, zoals we hier zeggen, zolang het niet saai is). We steken over naar Cameron Street, de hoofdstraat tijdens de vroege dagen van dit stadje.

Een paar blokken later lopen we langs het herbouwde (met originele stenen) huis waar George Washington verbleef als hij in de stad was (destijds was het "de" stad, er was niets anders). Dan is het tijd om de van weer op te zoeken.

Alleen N. wil niet mee terug naar het hotel. Zij heeft besloten de watertaxi naar Georgetown te nemen. Ik heb haar de informatie gegeven en we nemen afscheid. Best avontuurlijk voor een dame van 70+ om zo op pad te gaan. Zo hoop ik nu ook te zijn op die leeftijd (niet eens meer zo ver weg).

Met de rest van het gezelschap rijd ik terug naar het Fairmont hotel. Daar nemen we afscheid en ik wens ze nog een fijne dag morgen. Eigenlijk wilden ze morgenochtend ook een rondleiding, maar ik was al geboekt dus gaan ze met een andere gids.

Zoals altijd vond ik vandaag weer super en het weer was veel beter dan voorspeld. De rondleiding door de stad is ook altijd leuk, natuurlijk, maar het laten zien van onze prachtige omgeving in Virginia is toch wel mijn favoriete bezigheid. Die een of twee keer per jaar dat ik Alexandria (o.a.) laat zien vind ik dan ook extra speciaal.

Zonder oponthoud rijd ik terug naar huis. Daar heeft Rick niet stil gezeten en een deel van de garage opgeruimd. Dat was heel hard nodig! Eigenlijk moeten daar twee auto's in passen, maar dat is al jaren niet meer mogelijk. Het ziet er nu al een heel stuk leger uit.

Eerlijk gezegd ben ik erg moe! Ik ga op mijn stoel "liggen" met mijn voeten omhoog. We halen eten van Plaka Grill, beiden een salade met gyro vlees. Het smaakt heel erg goed en ik ben zo blij dat dit weekend zo goed ging, ik had er een hard hoofd in.

Morgen nog een rondleiding en dan weer even rust. Het weer gaat goed meewerken deze week en ik zie ernaar uit. Ik wens jullie ook allemaal een heel fijne week!

St. Patrick's Day

Een koude hondenneus wekt me als Rick boven komt om te douchen.  Of eigenlijk was ik al wakker maar is dit mijn teken om op te staan.  Hoewel ik stiekem wel even met dat puppy kopje knuffel. Het is zo'n ondeugd!

Zodra ik ook in de badkamer ben springt Orion op ons bed en steelt de Knabbel tsum tsum van achter mijn bed. Hij weet ook echt wel dat dat niet mag.  Hij geeft hem dan ook gauw terug als ik dat beveel.

Over Cosmo maak ik me wat zorgen.  Hij lijkt opeens meer arthrose pijnen te hebben of zijn lyme speelt weer op.  Hij staat moeilijk op en de trap gaat ook moeizaam. Als ik een gaatje vind wil ik hem naar de dierenarts nemen. Hij lijkt opeens zoveel ouder.

Gauw maak ik crackers met kaas en tomaat als ontbijt en drink een flinke kop koffie. Dan laat ik de honden bij Kai en rijd naar de sportschool. Na een paar minuten opwarmen komt Sharon mij en mijn Simply Fit board halen.  Het halve uur gaat snel en dan doe ik drie kwartier cardio.

Als ik de cul de sac binnen kom zie ik Kai en Bea net met de honden gaan wandelen.  Zo fijn, dat halen ze mooi van mijn bordje.  Ik neem een lekker warme douche hoewel het vandaag eindelijk eens niet zo heel koud is.

De honden krijgen een goede wandeling en dan hun Kongs omdat wij gaan vertrekken. Veel tijd om iets toeristisch te doen hebben we niet dus het wordt Arlington National Cemetery.  Dat is maar twintig minuten rijden van ons huis.

We parkeren en moeten dan door een veiligheidscontrole. Dat is nieuw hier maar gaat gelukkig heel snel.  We willen namelijk de wisseling van de wacht bij het graf van de onbekende soldaat vanom een uur meemaken. We lopen er snel heen en komen er precies als de klok een uur slaat aan.

Het is erg druk, maar we krijgen toch een plek waar we goed zicht hebben.  Weliswaar van de zijkant, maar dat is niet erg. Na de plechtigheid blijven veel mensen staan wat voor mij aangeeft dat er een kranslegging gaat komen. 

Inderdaad is dat het geval en die ceremonie is indrukwekkend.  De krans wordt door scholieren gelegd en de trompetspeler speelt Taps. Erg leuk dat Bea en Kai, die het ook nooit eerder heeft gezien, dit meemaken.

Na afloop bekijken we de gedenkstenen voor de verongelukte space shuttles Challenger en Columbia en klimmen dan de heuvel op naar het Arlington House.  Daar zien we hoe de Lee's voor de Burgeroorlog leefden.

Al die witte stenen en er komen nog iedere dag tientallen bij, het blijft indrukwekkend

Ook vertel ik het verhaal van de arme architect Pierre L'Enfant bij diens graf voor het huis.  Dat ligt met zicht over de stad, die L'Enfant ontwierp.  Alleen was hij te gepassioneerd en ruziede met landheren van Maryland wat een diplomatiek probleem voor George Washington werd. 

L'Enfant werd na een jaar ontslagen en is nooit betaald voor het werk dat hij aan het ontwerp van de stad verrichtte, ondanks dat het grotendeels is overgenomen.  Hij stierf in armoede, maar aan het begin van de twintigste eeuw zorgde een Franse ambassadeur ervoor dat L'Enfant naar Arlington National Cemetery verhuisde zodat hij nu eeuwig zicht over de door hem ontworpen stad heeft.

Het uitzicht is inderdaad prachtig en ik laat Bea in de verte de Shrine of the Immaculate Conception zien.  Nu zij die van verre ziet wil ze daar ook graag heen.  De dagen zijn wel heel vol, maar wie weet kunnen we het er ook nog in passen.

Wij lopen de heuvel weer af naar de graven van de Kennedy's.  Die van Ted en Bobby zijn heel simpel.  Bij de graven van John F. Kennedy en Jacqueline Bouvier Kennedy brandt altijd de eeuwige vlam.  Ook staan er allerlei uitspraken van JFK.  Het blijft indrukwekkend, zoals deze hele begraafplaats is.

Op de terugweg komen we een paar keer in de file te staan. Ik besluit dan ook binnendoor verder te rijden.  Zo komen we tien minuten eerder dan Waze zei aan.  Rick volgt een minuut later.  We laten de honden uit en gaan dan weer op pad.

Het is vandaag St. Patrick's Day en Rick is een kwart Iers, dus Kai heeft ook Iers bloed.  Ook voor Bea is het leuk het eens mee te maken hier.  We hebben dus reserveringen voor een Ierse maaltijd met muziek bij The Old Brogue. We noemen het "linner" want het begint om kwart voor vier.

Allemaal hebben we groene kleren aan, maar we halen niet bij sommigen in het restaurant, die helemaal in kostuum zijn. We krijgen een tafeltje met goed zicht op het Ierse kwartet.  Grappig genoeg is een Schot de zanger, maar hij is ook heel erg grappig.  De stemming zit er meteen in.

We bestellen onze voorafjes.  Rick neemt de gerookte zalm met aardappelpannenkoekjes, ik de banger rolls, die wat op mini saucijzenbroodjes lijken, en Bea en Kai beiden de Gaelic bites, die flinke aardappelkroketten blijken te zijn.

Als hoofdgerecht neem ik de zalm en spinazie en croute, ieder jaar weer want zo lekker. Rick neemt de shepherd's pie en Kai en Bea beiden de Ierse bangers (worsten).  Iedereen smult van zijn of haar eten.  Het dessert stelt niet veel voor, Ierse whisky cake of broodpudding. Kai is de enige, die broodpudding neemt.  Ik neem maar een paar hapjes van de cake.

De zalm is verstopt en erg lekker, de aardappels zijn niet mijn ding

We blijven tot het bandje hun laatste liedje speelt.  Erg leuk en lekker is het weer ieder jaar.  Op de terugweg halen we nieuwe trainingssnacks voor Orion, zodat Kai vanavond door kan gaan.  Ik merkte tot mijn verbazing dat Orion naar "quiet" luisterde vanmiddag toen ik het zei en ophield met blaffen.  Misschien toeval, maar ik mag hopen.

We zijn vanavond ook uitgenodigd bij Niall en Serena voor een St. Patrick's Day feestje.  Kai en Bea hebben daar geen oren naar en werpen zich op om op de honden (lees Orion) te passen.  Ondanks mijn vele pijn vanavond wil ik er toch graag heen.

Gewoonlijk zouden we lopen, maar daar ben ik te moe voor dus Rick rijdt. Zodra ik binnenloop ben ik blij dat ik mezelf heb gedwongen.  Een aantal van onze vrienden zijn er en het gesprek is heel gezellig.  De bank zit ook lekker, goed voor mijn spieren. 

Voor we het weten loopt het tegen negenen en nemen we afscheid.  Het leuke aan deze buurt is echt dat zoveel mensen er al vele jaren wonen.  Dat heb je niet veel in deze omgeving.  De mensen, die wij vanavond zagen kennen we al sinds de kinderen klein waren.

Thuis kijken we naar de tv en bespreken het komende drukke weekend.  Rick gaat ook eens toeristje in eigen omgeving spelen.  Hopelijk werkt het weer een beetje mee.

Een weer eens heel andere rondleiding

Gelukkig heb ik vannacht beter geslapen al gaat de wekker nog veel te vroeg om zeven uur! Saskia is ook nog thuis en ik ga haar auto bewonderen, want gisteravond was ik al in bed toen ze terugkwamen.  Ik vind het een mooie kleur en Saskia is heel blij mee, hij heeft alle nieuwe snufjes, die haar oude auto niet had, zoals Bluetooth.

Iedereen, die in dit gebied woont, weet dat het spitsverkeer ontzettend slecht is.  Ik maak gauw roerei met tomaat en ham en een flinke kop koffie.  Dan neem ik afscheid van Rick en Saskia en stort me in het verkeer naar de stad.

Vandaag heb ik een heel andere rondleiding dan gewoonlijk, meer drie korte rondleidingen buiten de stad.  Ik heb er erge zin in, maar eerst moet ik bij het hotel van mijn gezelschap van vandaag geraken en dat is niet eenvoudig!

Mijn GPS geeft drie verschillende opties aan en ik kies de kortste tijd, want de kortste weg kan langer duren.  Het ziet er veelbelovend uit en ik schiet redelijk op tot ik halverwege compleet stil kom te staan.

Mijn verkeersapp laat zien dat het om een ongeluk lijkt te gaan en niet veel later zie ik de brandweerwagen en ambulance aankomen.  Ik sta er vrij dichtbij, maar kan behalve de zwaailichten niet zien wat er gaande is. Ik zie mijn extra tijd langzaam wegtikken en kan geen kant op!

Eindelijk mogen we er in een baan langs en dan zie ik wel dat dit geen klein ongelukje was.  Ik herinner mezelf eraan dat het belangrijker is om veilig te rijden dan op tijd aan te komen.  De neiging om te gaan haasten is groot, maar niet aan te raden.

Gelukkig geeft mij GPS aan dat ik nog steeds voor de afgesproken tijd aan zal komen.  Alleen zegt die dat ik op mijn bestemming ben en er is geen Fairmont hotel te bekennen.  Gelukkig ken ik dit hotel en weet dat de ingang dan aan de andere kant moet zijn.  Ik bel C. toch maar even om te zeggen dat ik er echt bijna ben.

Om vijf over half tien, vijf minuten te laat, kom ik eindelijk aan.  Het Washingtonian verkeer is niet goed voor mijn bloeddruk, dat is zeker! Maar ik ben er heelhuids wat die mensen van het ongeluk niet kunnen zeggen.

Binnen maak ik kennis met C. en J.  In mijn email raadde ik hen aan van tevoren online kaartjes voor Mount Vernon te kopen, maar dat is er niet van gekomen.  Op mijn telefoon zie ik dat er alleen nog kaartjes voor kwart voor vijf te krijgen zijn. 

Oorspronkelijk had ik Mount Vernon voor vanochtend gepland, maar niet getreurd, dan keren we de volgorde om.  Via de concierge van het hotel boeken we die kaartjes.  We zouden natuurlijk kunnen gaan en kijken voor hoe laat er nog kaartjes aan het loket waren, maar dat zou de rest van ons schema in gevaar brengen.

Onze eerste bestemming is nu Arlington National Cemetery en ik denk dat ik mijn GPS daarheen instel.  Alleen heb ik Memorial Drive gekozen, in plaats van Memorial Avenue en we komen vlakbij het Pentagon als de GPS zegt dat we op onze bestemming zijn.  Duidelijk niet de hoofdingang van de begraafplaats.

Gelukkig is die wel gauw gevonden en ik parkeer de van.  Eigenlijk hadden C. en J. gisteren ook mijn rondleiding in Washington willen doen, maar ik was dus al geboekt.  Als vervanging hebben zij dan een Gray Line dagtour gedaan met een bus.  Daar waren ze absoluut niet tevreden over!

Men ging langs bijna alle monumenten (behalve het Jefferson om een of andere reden), maar de gids gaf weinig achtergrondinformatie. Ik vind dat erg jammer voor ze dus vertel ze gedurende de dag nog een en ander van mijn rondleiding in de stad.

We lopen als eerste naar de graven van de Kennedy's.  Die van John F. Kennedy en zijn vrouw zijn met de eeuwige vlam het indrukwekkendst.  Die van zijn broers Robert en Edward zijn simpele witte kruizen.

Dan lopen we naar het Graf van de Onbekende Soldaten.  Alleen de soldaat uit de Vietnam oorlog is geidentificeerd, die uit de Eerste en Tweede Wereldoorlogen en de Koreaanse oorlogen liggen er nog steeds.  De wacht loopt hier 24/7, in de zomer wordt hij of zij om het halve uur afgewisseld met een ceremonie.

Wij komen er een kwartier voor de ceremonie aan en gaan even in de schaduw op een bankje wachten.  Arlington Cemetery ligt op een flinke heuvel dus even uitpuffen is wel lekker.  Een paar minuten voor de ceremonie gaan we in de hete zon staan wachten op de eerste rang.

Deze ceremonie is altijd heel indrukwekkend en ik vind het super dat op het moment een vrouw de commandant is!  Zij klinkt ook flink streng als ze ons beveelt te blijven staan en niet te praten.  Ze inspecteert het geweer en kleding van de vervangende wacht en vindt er iets om bij te stellen.  Dat heb ik nooit eerder gezien.

Om ons heen staat een hele groep Amerikaanse militairen dus ik verwacht nog dat er meer ceremonie volgt, maar dat is niet het geval.  Zij waren er kennelijk ook om gewoon de ceremonie gade te slaan.  Als die klaar is zoeken we even de koelte onder het amphitheater op waar ook drinkwaterfonteinen zijn, een vriendelijke militair wees ons de weg.

We bekijken de monumenten voor de astronauten van de Challenger en Columbia space shuttles, die hun leven gaven voor de ruimtevaart en gaan dan op zoek naar de trap naar het Arlington House.  Die vinden we na enig zoeken.

We klimmen naar boven waar we prachtig uitzicht over de stad hebben.  In het huis is enkel de begane grond te bezoeken, maar ook dat is wel leuk om te zien.  Robert E. Lee woonde hier voor de Burgeroorlog en zodra hij generaal werd in het Zuidelijk leger heeft zijn rivaal in het Amerikaanse leger zijn landgoed in beslag genomen en er een begraafplaats van gemaakt.  Het huis is ingericht zoals de Lee's er woonden.

Het graf van Pierre L'Enfant, die de stad ontwierp, maar in armoede stierf omdat het Congres weigerde hem te betalen  

Helemaal heuvel af lopen we terug naar de van.  Ik stel mijn GPS in op Old Town Alexandria en via de mooie George Washington Parkway rijden we erheen.  Ik kan de van makkelijk kwijt in de parkeergarage onder het stadhuis.

Het is lunchtijd en we lopen naar het Chart House waar we op het terras plaatsnemen.  Het is nog even zoeken naar drie schaduwplekken en die vinden we.  C. en ik bestellen beiden de feta en watermeloensalade, die ruim voldoende is voor een lunch.  J. neemt de caesar salade met garnalen. 

We zitten aan het water en het is lekker genieten.  Zij hebben een reisbureau en boeken ook weleens mensen naar Washington.  Ik vertel dus meer over mijn rondleidingen in de stad en zij vertellen over Gent en meer.  Het gesprek vloeit vlot en voor we het weten is het al bij tweeen!

We rekenen af, want ik wil ze nog wat meer van Alexandria laten zien voor we naar Mount Vernon gaan. We lopen even snel door de Torpedo Factory waar J. vooral geinteresseerd is in de torpedo's, die hier tussen de Eerste en Tweede Wereldoorlogen werden gemaakt, maar het ook leuk is te zien hoe het is omgetoverd in ateliers voor kunstenaars. 

Dan lopen we door het historische plaatsje.  Grappig hoe ook hier de bezienswaardigheden in een rondje liggen (bijna).  Ik ben dol op Alexandria, want er is zowel Revolutionaire (we zien het graf van de onbekende soldaat van de Revolutionaire Oorlog) als Burger Oorlog geschiedenis (we zien de Confederatie soldaat, die naar het zuiden kijkt).

Mijn favoriet hier is het Carlyle House. Dit huis werd in 1752 gebouwd en er wordt gezegd dat hier de Amerikaanse revolutie begon.  De Britse generaal Braddock kwam hier logeren bij John Carlyle, de Schot die hier woonde.  Hij keek neer op de Kolonialen en hij en zijn mannen waren slechte gasten (Braddock overleefde deze reis ook niet, hij stierf koppig als hij was in een gevecht met Indianen in de Franse-Indiaanse oorlog).

Wij zoeken de van weer op en via de mooie George Washington Parkway rijd ik naar Mount Vernon.  Daar zijn we net te laat voor de informatieve film, maar we mogen het theater nog in, want we hebben maar vijf minuten gemist.  Deze film is door een Nederlander gemaakt en erg goed.

Na afloop lopen we naar het huis en het is tien voor half vijf.  Onze reservering is voor kwart voor vijf, maar we kunnen meteen mee met de volgende groep.  Binnen in het huis mogen we geen foto's maken al vergeet ik dat bijna als ik de sleutel van de Bastille zie, die Markies de Lafayette aan George Washington stuurde als symbool voor vrijheid.

Prachtige uitzichten

Het huis lijkt kleiner dan het is.  We zien waar de Markies logeerde en ook het bed waar George Washington in stierf.  Ik weet dat veel Europeanen denken dat er geen geschiedenis is in de VS, of althans heel kort.  Dat kan zijn, maar het was een explosieve geschiedenis en dit huis ademt die van de man, die dit land naar onafhankelijkheid hielp en daarna als eerste president op de rails zette.

Eenmaal weer buiten zien we de originele keuken, bijzonder, want veel keukens brandden af, vandaar dat ze altijd buiten het huis geplaatst waren. De rondleiding is dan klaar en ik ben weer aan de beurt. Ik laat C. en J. de graven van de Washingtons zien en vertel hoe het Congres ze eigenlijk in het Capitool wilde hebben.  Het testament van George voorkwam dat echter.

Het graf van George Washington

We bekijken de andere werkkamers en de slavenkwartieren en halen dan een flesje water in het winkeltje daarnaast.  Het is tenslotte wel 33 graden.  Hier zien C. en J. ook de dvd van de film, die we eerder zagen (eigenlijke lengte 50 minuten) en nemen die mee voor thuis.

Nu is het historische gedeelte gesloten vermeldt een strenge politieagent.  We mogen zelfs niet meer naar de wc daar.  Heel vriendelijk wijst hij ons de toiletten in het hoofdgebouw.  Daar is het museum gesloten, jammer want ik had daar nog wat dingen willen laten zien.

Na de pit stop lopen we terug naar de van en voer ik het Fairmont Hotel in mijn GPS in.  Laten we zeggen dat ik hen nog wat meer van Washington laat zien, zo, want met de spits is het moeilijk navigeren.  Ze krijgen dus ook nog Embassy Row te zien voor ik ze eindelijk veilig bij hun hotel afzet.

Het was zo gezellig dat ik denk dat we elkaar wel nog een keer gaan zien.  Misschien in Belgie, als wij daar zijn binnenkort, misschien weer hier.  We hebben zeker dezelfde reisinteresses.  J. vraagt nog of ik wat mee wil drinken, maar het is al laat en ik kan niet in het donker rijden dus zeg dat hopelijk nog tegoed te houden.

Dan stel ik mijn GPS in naar huis en via de meest ongewone route neemt het me warempel minder dan een uur voor ik onze oprit weer oprijd!  Dat is echt wel een wonder, lang leve GPS (al dacht ik dat eerder vandaag absoluut niet).

Rick heeft intussen Cosmo al naar de kennel gebracht en Saskia's huurauto ingeleverd vlakbij.  Zij heeft haar nieuwe auto mee naar Richmond.  Hopelijk blijft die nu een tijdje onbeschadigd. Het is nooit Saskia's fout, maar wij krijgen het gevoel dat mensen in Richmond niet goed kunnen rijden met alle problemen, die Saskia al heeft gehad!

Het was een lange dag voor mij, maar ik heb er ook van genoten (behalve het verkeer, ik kan me nu voorstellen dat mensen, die daar dagelijks inzitten, dit gebied maar niets vinden).  Ik had een heel leuk gezelschap en kon eens andere dingen in deze omgeving laten zien.

Voor het avondeten bestellen we Chinees. Dat wordt binnen het halve uur bezorgd en is zo lekker.  Ik zou best een babi pangang of mihoen goreng willen, maar de hot and sour soup en Singapore rijstnoedels zijn ook heerlijk. 

Dan gaan de voeten omhoog en hoop ik op tijd naar bed te gaan.  Morgen gaat de wekker nog vroeger dan vandaag!  Maar de rest van de week wordt weer eens wat anders dan anders.

PS: Het valt me op dat als ik over rondleidingen schrijf er zo weinig reacties zijn.  Ik denk er wel over op die dagen geen blog te schrijven, want altijd moe na afloop.  Voor de familie annalen zijn de rondleidingen niet allemaal belangrijk.  Ik wil eens zien wie deze verslagen leest?  Het is altijd weer werk om te schrijven na zo'n lange dag.

Kerstkransen op Arlington Cemetery

Onder de lamellen door zie ik vrolijke zonneschijn.  Rick vertrekt naar zijn werk en ik probeer op te staan.  Ik ben volgens mij niet verkouden, maar ik voel me toch niet helemaal lekker.  Ik eet maar zoveel mogelijk groentes en extra vitamines. 

Als ontbijt heb ik een gerechtje met ei, boerenkool en quinoa van Whole Foods wat ik in de magnetron opwarm.  Het leek me weer eens wat anders en het smaakt prima.  Ze hebben verschillende combinaties, morgen misschien een andere proberen.

Boven op de elliptical doe ik een uur interval.  Ik heb allerlei spelletjes om me bezig te houden en ik probeer verder te lezen in mijn boek.  Ik wil weten hoe het eindigt en het is spannend, maar om de een of andere reden kan ik mijn aandacht er niet goed bijhouden op het moment.

Anja komt en we laten als eerste Cosmo uit.  Het is niet zo warm vandaag maar met een graad of zeventien nog een stuk warmer dan december gewoonlijk is.  We hebben dan ook enkel een vest aan.

Ons plan was om na de lunch naar de Clara Barton National Historic Site te gaan.  Clara Barton was de oprichtster van het Amerikaanse Rode Kruis.  Alleen moet ik een of ander voorgevoel hebben, want ik besluit toch even te kijken of dat huis wel open is.  Niet dus, het is een jaar gesloten voor renovaties.

We bedenken een plan B, want er is in de omgeving meer dan genoeg te doen.  Eerst denken we Hillwood Mansion, maar dat ligt een stuk de stad in en ik wil met Kai's auto niet zo ver rijden.  Dan komt Mount Vernon bovendrijven en dat lijkt een goed alternatief.

Eerst gaan we echter, nadat ik ook Kai's auto nog vol heb gegooid bij de Shell, lunchen bij Bazin's.  Church Street is het oude straatje van ons stadje en erg leuk versierd, zelfs de locomotief, die er staat.  Alleen vind ik de stadskerstboom een lachertje.  Het is niet eens een dennenboom, maar een hulstboompje!

 

Bij Bazin's is het altijd gezellig.  Anja en ik bestellen beiden een salade.  Ik, zoals bijna altijd, de met mosterdzaad gegrilde zalmsalade en Anja de kip citroensalade.  Intussen bedenken we dat het wel erg mooi weer is om in een museum door te brengen.  Eerst denken we naar Great Falls te gaan, maar dan herinner ik me dat dit weekend alle kerstkransen weer bij de graven op Arlington National Cemetery zijn gelegd.  We zijn het erover eens dat we die graag willen gaan fotograferen.

Zo gezegd zo gedaan.  Eerst gaan we nog even terug naar huis, want het is toch wat koel voor vesten.  Later zijn we inderdaad blij onze jassen opgehaald te hebben, want er staat een venijnige wind. Ook neem ik wat ibuprofen, want ik heb veel pijn.

Dan rijden we naar de begraafplaats.  Meteen al hebben we daar geen spijt van, want het is zo'n indrukwekkend gezicht al die kransen!  Het valt eigenlijk niet in foto's weer te geven, die heuvels vol witte grafstenen met groene en rode kransen. 

We lopen naar de graven van de Kennedy's waar natuurlijk ook kransen liggen.  Rechts ervan zien we nota bene kersenbloesems.  Een mooi, maar vreemd gezicht, die prille roze bloempjes met de winterse kerstkransen.  Deze prunussoort bloeit als het een warme herfst is en dat is het zeker.  Ook de magnolia's zitten in de knop hier.

Heuvels op en af en honderden graven langs lopen we naar de Tomb of the Unknown Soldier (graf van de onbekende soldaat).  Daar willen we, al hebben we het beiden al vele malen gezien, de ceremonie van de wisseling van de wacht om drie uur bekijken. 

Het blijft indrukwekkend en dit keer is de nieuwe wacht voor het eerst dat ik het gezien heb een vrouw.  Fantastisch!  Dit lijkt zo'n mannenwereld met de strenge stemmen en kaarsrechte ruggen.  Ik ken de jonge vrouw helemaal niet, maar ik ben trots op haar!

De tijd begint te dringen dus we slaan het Arlington house boven op de heuvel over.  Van daaruit is er prachtig uitzicht over de stad, maar dat hebben we teruglopend ook.  Op de terugweg hebben we te kampen met spitsverkeer en net na vieren rijd ik onze cul de sac weer in.

Onderweg vond ik het ook leuk om met Anja onze jeugd kerstervaringen te vergelijken.  Wij vierden altijd Sinterklaas dus geen pakjes met Kerst.  Toch was het altijd een groot (eet)feest.  Zo uitbundig als hier vierden we het zeker niet, maar de vroegere Sint pakjes liggen nu onder de boom.  Verder is er niet heel veel verschil, behalve de uitbundige tuinversieringen en natuurlijk de stockings.

Anja neemt afscheid en hopelijk zien we elkaar nog voor zij naar Nederland gaat, anders zal het februari worden.  Chris sms-t dat ze op weg is met PJ voor onze wandeling.  Cosmo gaat graag weer mee en we lopen door de buurt.  Als ik weer thuis ben vind ik dat ik met meer dan 20000 stappen het verdiend heb mijn voeten omhoog te doen.

Gek is dat zodra ik rust neem mijn pijnen en hoofdpijn weer terugkomen.  Ik voel me het best als ik in beweging ben dat is duidelijk.  Rick sms-t of ik zin heb in sushi.  Alsof hij mijn gedachten kan lezen.  Ik neem dat natuurlijk met beide handen aan!

Vanavond probeer ik te luisteren naar het Republikeinse debat, maar ik weet niet of dat goed voor mijn gezondheid is.  Ik heb me nooit geidentificeerd met een van de twee partijen hier, want ik ga altijd voor de meest gematigde kandidaat.  De Republikeinse kandidaten deze keer zijn echter zo extreem, ik kan me er gewoon niet in vinden.  En Donald Trump is ronduit eng.

Foto's van vandaag staan hier.