Een gelukkig droge rondleiding en een regenachtige zondag

Zaterdag

Alexa wekt me om acht uur en ik vraag haar nog tien minuten te "snoozen". Na die tien minuten moet ik er echt uit. Ik douche en kleed me voor mijn rondleiding. Er wordt flinke regen voorspeld, maar ook een temperatuur van 28 graden. Ik kies toch maar iets zomers en leg mijn keuzes van gisteravond (langere broek en langere mouwen) terug in de kast.

We halen ontbijt van Starbucks in Oakton, omdat de dichtstbijzijnde Starbucks mijn geliefde nitro brew niet heeft. Onderweg naar de stad eten we ons ontbijt, voor mij weer de egg bites. Dit keer is er helemaal geen verkeer en zet Rick mij nog voor half tien af bij het Smithsonian kasteel.

Daar ga ik binnen en bezoek het toilet en koop dan een waterflesje voor vandaag. Dit water heeft aardbeiensmaak en dat vind ik lekkerder dan gewoon water. Alleen kost het meer dan vier dollar!!! Ik neem voortaan toch maar weer water mee van thuis.

Ondanks de regenvoorspelling is het warm en droog en ik zie op de radar ook geen regen. Ik zie allerlei mensen het metrostation uitkomen, maar iedereen ziet er super Amerikaans uit. Het blijkt dat J. en haar dochter F. zijn komen lopen van hun hotel.

Zij vinden mij eerst en we maken kennis. Het is een moeder-dochter reis en zij gaan dochter nummer 2 in Michigan ophalen na een semester high school daar. Aangezien Rick ook uit Michigan komt opent dat het gesprek meteen.

Het wordt een heel leuke rondleiding. Het is hun eerste dag ooit in de VS dus dat maakt het extra speciaal voor mij. We lopen langs het Washington Monument naar het Tweede Wereldoorlog monument en daar zien we een high school band patriottische liedjes spelen.

Dat is waarschijnlijk voor de Honor Flight Veteranen, die er ook zijn. Ik vertel hoe deze veteranen van over het hele land hierheen worden gevlogen om hun oorlogsmonumenten te zien. Ook hier zien we weer een heel aantal Tweede Wereldoorlog veteranen, sommigen lopen zelfs nog zelf!

Wij gaan verder naar het Vietnam Veterans Memorial. Die muur is altijd zo sober in vergelijking met het bijna bombastische Tweede Wereldoorlog Monument. Hier zijn ook veteranen, ook een heel aantal die in Vietnam hebben gevochten.

Vaak worden er namen overgetrokken hier of zie je veteranen heel geemotioneerd bij de namen van hun gevallen kameraden. Aan weerszijden van dit monument staan borden dat de as van overleden soldaten niet achtergelaten mag worden. Ik laat zien aan J. en F. hoe verschillend dit monument is van het Tweede Wereldoorlog Monument.

We lopen verder naar het Lincoln Memorial. Zoals altijd is het hier heel erg druk. Zo erg dat J. bijna geen foto van F. kan maken zonder mensen vlak achter haar. Het toeristenseizoen is duidelijk begonnen.

Na het Koreaanse Oorlogsmonument steken we over naar het Tidal Basin. Daar bezoeken we het Martin Luther King Jr. Memorial wat dit keer heel rustig is. We lopen langs het meertje naar het Franklin Roosevelt Memorial. Vandaag is dit gedeelte niet overstroomd.

Daar verkennen we de vier "kamers", voor iedere termijn van zijn presidentschap een. Het blijft een mooi monument maar niet wat FDR voor zichzelf had gedacht. Daar komen we later vanmiddag langs.

Vanaf hier kunnen we niet verder langs het Tidal Basin want het pad ligt onder water. Via de hogere stoep lopen we dus verder naar het Jefferson Memorial. Thomas Jefferson kijkt nog altijd uit over het Tidal Basin. Ik realiseer me dat niet meer zo, maar J. en F. zijn overdonderd door hoe groot alles is hier.

We hebben nog tijd om een achterkant en dan voorkant van het Witte Huis nog te bekijken voor de lunch.  Ik probeer zoveel mogelijk te doen voor het gaat regenen, want net ten zuiden van ons onweert het flink.

Bij de Old Ebbitt Grill moeten we even wachten op onze tafel. Maar goed dat ik heb gereserveerd, want het is heel erg druk. Mensen druipen af omdat de wachttijd anderhalf uur is zonder reservering. Gelukkig krijgen wij al gauw een plaats om te zitten.

Het is namelijk heel fijn na meer dan vijf kilometer lopen eens neer te zijgen! We krijgen een vriendelijke ober, die zich voor de verandering niet voorstelt, maar wel heel attent is. We eten smakelijk. Ik heb een salade met feta, F. een eigerecht met groentes en J. de soft shell crab.

Die laatste wil ik woensdagmiddag na mijn rondleiding ook gaan eten. J. eet voor het eerst zo'n hele krab en vindt het ook heerlijk. Ik raad hen aan vanavond Ethiopisch te gaan eten en daar zijn ze voor. Ik denk dat ze het erg lekker gaan vinden!

Buiten zie ik Rob weer in zijn rolstoel. We praten even want ik hoop maar steeds dat hij zijn begeerde aangepaste woning gaat krijgen. Dat is nog steeds niet het geval.

Wij gaan verder langs Pennsylvania Avenue. We komen o.a. langs het stadhuis, de FBI en de National Archives. We zetten goed de pas erin want de lucht ziet er dreigend uit.

Het ministerie van justitie

Het door Franklin Roosevelt begeerde monumentje voor hem voor de National Archives

Nog steeds is het droog, maar we horen vervaarlijke donder en zien af en toe bliksem. Het is genoeg om J. en F. bezorgd te maken dat ze geen paraplu hebben. Bij de Gallery of Art zien we souvenir standjes en die hebben natuurlijk paraplu's. Ze kiezen een zwarte en een met de Amerikaanse vlag.

Deuren van het ministerie van justitie

We lopen verder naar het Capitool. Daar vertel ik over de geschiedenis ervan en een beetje hoe het Amerikaanse regeringsstelsel werkt. Ook laat ik zien waar de menigtes zogenaamd hadden moeten zijn tijdens Trumps inauguratie, want daar was vooral J. nieuwsgierig naar.

Een heel brutale eeknoorn

Nu zijn er zeker geen menigtes!

Bij de Library of Congress geef ik binnen nog een korte rondleiding. Dit gebouw blijft een tractatie. We bekijken o.a. de grote leeszaal, de bibliotheek van Thomas Jefferon, het kantoor van de bibliothecaris voor 1980. Als laatste laat ik de eerste officiele kaart van de VS zien.

Eenmaal weer buiten drupt het wat, maar ondanks de vele bliksem is het nog vrijwel droog. Ik neem afscheid want zij willen nog verder lopen en ik moet naar de metro. Ik hoop dat ik ze een leuke allereerste dag in de VS heb bezorgd.

Moe, maar voldaan en toch heel blij dat we het droog hebben gehouden loop ik naar het Capitol South metrostation. Daar moet ik best lang wachten op mijn trein, maar Rick haalt me gelukkig in Vienna op.

Saskia en hij waren bij Kaylee's graduation party en daar ga ik ook heen. Het is heel gezellig en we praten met deze en gene. Er zijn lekkere hapjes en Rick doet zich tegoed aan de ribs en meer. Daar houd ik helemaal niet van dus houd het bij wat snacks.

Op een gegeven moment is iedereen of bier pong aan het spelen of aan het kijken. Ik ben intussen echt moe, dus we nemen afscheid. Saskia is ook al naar huis want zij voelt zich telkens niet lekker. Ze zou naar een concert van een van haar favoriete bands en voelt zich daar niet goed genoeg voor. Ik hoop van harte dat haar dokter kan helpen met de malaise.

Omdat ik niet zoveel kon eten haalt Rick een Griekse salade voor mij van Plaka Grill. De salade met een kip spiesje smaakt heel goed. De rest van de avond kijken we de ijshockey wedstrijd van de Washington Capitals tegen de Las Vegas Golden Kights. En de Capitals winnen!!!

Zondag

Ik hoorde het al midden in de nacht, het plenst! Mijn lichaam is daar niet blij mee dus ik sta met veel pijn op. Het belooft een grijze, natte dag te worden. De waarschuwingen voor overstromingen vliegen ons weer om de oren. Hopelijk is dit voorlopig de laatste natte dag want we hebben meer dan genoeg hemelwater over ons heen gekregen.

Orion laat zien hoe wij ons voelen met al die regen

Rick en ik gaan koffies halen bij Starbucks en broodjes bij Panera. Ik voeg spinazie en tomaat toe aan mijn meergranen boterham met ham, kaas en ei. Orion krijgt zoals altijd de helft van het brood en dan smaakt het me prima.

Met deze pijnen is het zaak om te gaan sporten. Zo doe ik iets meer dan een uur op de elliptische machine en krijg op die manier mijn tienduizend stappen bijeen. Zoals altijd ben ik heel blij als het erop zit, maar het helpt wel.

Intussen heeft Rick een lek gevonden in de basement. Door de vele regen sijpelt er ergens regenwater naar binnen. Als we lunch gaan eten ziet Rick dat de goot overloopt en er niets uit de spuit daarvoor komt. Het lek binnen is ook precies aan die kant dus hopelijk is dat de reden en geen barst in de fundering of zo.

Bij Panera bestellen we lekker warm eten op deze druilerige en koele dag. Ik neem de linzen en quinoa soep, die me heel goed smaakt. Op de terugweg halen we wat boodschappen van Giant.

Dan haalt Rick de ladder en gaat in de stromende regen kijken wat er mis is met de goot. Die is inderdaad helemaal verstopt wat niet zou moeten kunnen want we hebben er Gutter Helmet op. Nu de goot niet meer overloopt hopen we dat het ook niet meer lekt.

De wormen vinden het ook veel te nat

Als Rick weer droge kleding aanheeft gaan we naar de mall. Daar drinken we eerst een drankje aan de bar van T.G.I. Fridays en gaan dan naar AMC. Hier gaan we Solo kijken in het Dolby theater. Lekker lui achterover liggen en film kijken. Ik vind de film persoonlijk minder dan andere Star Wars films, maar Rick is het daar niet mee eens.

Opeens krijg ik een sms van Saskia dat Katja denkt dat Saskia naar de EHBO moet. Wij schrikken ons natuurlijk lam en haasten ons naar huis. Saskia voelt zich al een tijd niet goed en had bloedarmoede. Katja is bang dat die erger is geworden want Saskia's symptomen komen ermee overeen.

Bij Fairfax Hospital wordt Saskia meteen naar achteren genomen en Rick en ik blijven in de wachtkamer wachten.  Eerst krijgt Saskia een infuus en er wordt meteen bloed afgenomen. Omdat dat een uur gaat duren en ik flauw ben van de honger loop ik naar Panera en bestel daar een kleine salade.

Tot onze opluchting, want ze hadden het al over een bloedtransfusie, is Saskia's ijzergehalte prima en de rest van haar bloedwaarden ook. Ze doen nog wat andere testen, maar kunnen niets vinden. Saskia heeft al een doktersafspraak voor morgenochtend dus hopelijk kan er dan verder worden gekeken waar haar vermoeidheid en duizeligheid vandaan komt.

Thuis gaat Rick op voedseljacht. De meeste restaurants zijn al gesloten, maar de Chinees is tot middernacht open. Na de salade heb ik niet heel veel trek meer dus houd het bij een eenvoudige hot and sour soep.

Voor Saskia en hemzelf haalt Rick luxe "tosti's" van Space Bar. Daar zouden we eerst vanavond gaan eten, want Saskia is er dol op. Gelukkig zijn ook zij tot middernacht open. Iets om te onthouden als we eens laat thuiskomen van een reis.

Gelukkig eindigt dit weekend niet zo naar als ik had gevreesd. Ik haalde me al allerlei vreselijke ziektes in mijn hoofd. Toch hoop ik dat de doktoren Saskia kunnen helpen, want ik weet maar al te goed hoe frustrerend het is je rot te voelen, maar medisch alles goed lijkt te zijn.

Katja's graduation lunch

We zijn weer op tijd op want het voelt nu nog een uur later. Rick gaat naar Starbucks voor koffies terwijl ik me klaarmaak. Met de koffies gaan we richting Katja. Van Kevin hebben we gisteravond al afscheid genomen.  Hij moet vandaag natuurlijk gewoon werken.

Katja is nog bezig met haar toilet als we aankomen en als zij klaar is gaan we op zoek naar ontbijt. Gisteren hebben we het Hooked Cafe uitgezocht, maar dat blijkt op maandag gesloten te zijn. Niet getreurd, Katja weet The Buttered Biscuit in het leuke strandplaatsje Bradley Beach vlakbij.

Dat is wel open en ook best druk zo op de maandagmorgen. We krijgen nog een tafeltje en bestuderen de lekkere gerechten op het menu. Ik weet het al gauw en bestel de "Copenhagen", een English muffin met cream cheese, gerookte zalm, spinazie en gepocheerde eieren. Het smaakt heel goed! Ook Rick en Katja zijn blij met hun keuzes.

Terug in het appartement verkleedt Katja zich voor de derde keer vandaag en heeft ze eindelijk de jurk aan, die ze naar haar graduation lunch wil dragen. Het is wat somber weer, maar droog en vrij warm met zeventien graden. Jassen hoeven we dus niet aan.

De rit naar Georgian Court University waar de lunch gehouden zal worden duurt ongeveer een half uur. Op de campus is het even zoeken waar het gebouw waar de lunch gehouden wordt is. Precies om twaalf uur lopen we er binnen en Katja ziet meteen Gabi en Jess, haar bruidsmeisjes maar ook vriendinnen van school.

Zij hebben drie stoelen aan de tafel met hun ouders en in Gabi's geval vriend en zus voor ons opengehouden. Als Katja Gabi's vriend ziet heeft ze spijt niet gevraagd te hebben of Kevin ook kon komen. De uitnodiging was voor de graduate met twee gasten en Katja hield zich daar netjes aan.

We krijgen een programma en er zijn wat welkomstwoorden van de directrice van het BSN programma. Dan is er lunch, maar ik heb nog nauwelijks trek na het late ontbijt en ook is het niet mijn favoriete eten. Ik eet dus maar een muizenportie en Rick en Katja ook.

Als iedereen klaar is met eten worden de graduates een voor een naar voren geroepen. Er zijn er drieentwintig en Katja is ongeveer in het midden. Ze geeft de directrice en de oud-directrice een hug en neemt dan een tasje in ontvangst.

Dit is geen officiele graduation met cap en gown, die is pas in mei en Katja weet nog niet of ze daarheen kan. Tegen die tijd heeft ze hopelijk een baan. Daarom doen ze ongetwijfeld deze lunch om te vieren dat de heel moeilijke studie succesvol is afgerond.

Het is wel heel leuk om mee te maken. Als iedereen het tasje met een boek van Florence Nightingale over verpleging heeft opgehaald is het tijd voor cake en foto's. Het is leuk om te zien hoe close dit groepje is na veertien maanden hard studeren met elkaar!

 

Tegen tweeen wordt de laatste speech gegeven en neemt iedereen afscheid. Op de terugweg rijden we door Lakewood een van de grootste Orthodox Joodse stadjes in de VS. We zien enkel mannen in zwarte pakken, witte overhemden en zwarte hoeden. Sommigen hebben pijpenkrullen aan weerszijden van hun hoofd.

Katja vertelt dat hier allerlei "shiva's" zijn, scholen waar de talmud wordt gestudeerd. Bijna al die studenten zijn getrouwd en Katja maakte vorig jaar zo'n bruiloft mee. Van haar leren we ook dat de getrouwde vrouwen een pruik op moeten. Alleen haar man mag haar echte haar zien. Katja's studievriendin draagt dan ook duidelijk zo'n pruik. Ik vind het allemaal zeer fascinerend. Hier een artikel over dit plaatsje.

Vlakbij Katja's appartement gaan we nog even langs het strand voor een paar foto's en brengen Katja dan naar huis. Daar zeggen we gedag tegen haar, maar zij komt volgende week alweer naar huis dus het is niet voor lang.

We beginnen aan de rit terug naar huis en ik kan goed voelen dat ik de afgelopen dagen niet heb gesport. Mijn schouders voelen alsof er messen tussen steken en mijn heupen alsof ze in brand staan. Ondanks een heel druk programma moet ik in Nieuw Zeeland en Australie tijd nemen om tenminste een half uur te sporten iedere dag. Nog even zien hoe ik dat ga bewerkstelligen.

Gelukkig verloopt de rit vlot en komen we maar een keer in wat langzaam rijdend verkeer terecht. Onderweg "werken" we aan een planning voor onze reis. Nieuw Zeeland, Perth en Melbourne zijn zo'n beetje gepland, nu nog Cairns en Sydney. Natuurlijk zouden we overal veel langer kunnen blijven dus er moeten keuzes gemaakt worden. Toch denk ik dat we heel veel moois gaan zien.

Een prachtige zonsondergang boven de Susquehanna rivier

In Vienna halen we een Libanees maal van Al Nakheel. Voor mij linzensoep en halloumi kaas met groentes in een heel dunne pita, hier ga ik vaker van bestellen, erg lekker! Natuurlijk is Orion weer wild enthousiast om ons te zien, zo lief!

Vanwege mijn pijnen draagt Rick me op met mijn voeten omhoog tv te gaan kijken. Het was ook wel een heel druk weekend weer. Maar elke gelegenheid om een van de kinderen te zien is genieten en gaat ook altijd veel te snel voorbij!

Capital Pride weekend

Zaterdag

Om tien voor negen (!) komt Orion kijken of ik nog leef. Tot mijn verbazing ligt Rick ook nog te slapen.  Zo laat werd het gisteren nu ook weer niet, maar kennelijk hadden we het beiden nodig.

Rick gaat naar beneden en laat Orion uit.  Ik moet nog even verder wakker worden, maar volg al snel.  Bij Starbucks halen we koffies en bij Peet's Coffee hun lekkere kip sausage met ei en kaas broodje. 

Het is heerlijk op het deck en ik kan me er weer eens niet toe zetten binnen te sporten.  Ik besluit op het deck op de plaats hard te lopen en een uur later heb ik tienduizend stappen bijeen. Het is niet zo intensief als mijn gewoonlijke sporten, maar het verbrandt calorieen.

Intussen maken Saskia en Kaylee zich klaar om naar de Capital Pride parade in Washington te gaan.  Saskia heeft een heel leuk pakje ervoor, wit met de kleuren van de regenboog.  Ook heeft ze haar oogschaduw prachtig in regenboog gedaan.

Orion blaft vandaag helemaal niet tegen Kaylee.  Zouden de medicijnen toch beginnen te helpen? Van de dierenarts krijg ik een DNA test toegestuurd om mee te doen aan onderzoek voor honden met ADHD.  Ik doe daar graag aan mee.

Het is inmiddels lunchtijd en Rick en ik gaan erop uit.  Rick haalt garnalen taco's bij Baja Fresh en ik een kaart en geld bij Safeway als graduation cadeautje voor vanavond.  Ik kan het niet laten weer die heerlijke Melrose grain bowl bij Chop't als lunch te halen.  Die is zo ontzettend lekker!

Buiten op het deck eten we lunch en dan ga ik in mijn hangmat stoel liggen lezen.  Het is zo ontspannend!  Rick is intussen een bezige bij en ruimt mijn van uit en laat die en zijn auto wassen.  Voor de van was dat zeker hard nodig!

Met de warmte vindt Orion zijn badje ook erg lekker.  Ik denk er nu over een grotere voor hem te kopen.

Die hangmat stoel en mijn nieuwe voetstoel erbij zijn ietwat gevaarlijk.  Als ik er eenmaal inzit wil ik er niet meer uit!  Ik zou er zo een dutje in kunnen doen.

Alleen heb ik opeens enorme zin in een dropje.  Ik kies een drop fruit duo van Redband en kauw erop. Opeens hoor ik een knak en weet ik dat een van mijn kronen los is gekomen.  Balen!  Het is er een die volgens mij gewoon weer teruggezet kan worden.  Hopelijk is dat het geval want het is helemaal achterin mijn mond.

Tegen zessen moet ik er wel uit want we gaan ons klaar maken om naar een graduation feestje te gaan.  De jongste dochter van Serena en Niall heeft haar high school graduation vrijdag en vanavond wordt dat gevierd.

We lopen erheen en worden naar de achtertuin geleid. Ik doe de kaart met wat erin voor de graduate in de daarvoor bestemde mand. De tuin is leuk versierd in de high school kleuren zwart en rood en wij zijn de eerste vrienden van Niall en Serena, die komen.  Er zijn wel al heel wat vrienden en vriendinnen van Aisling aanwezig.

Al gauw wordt het erg gezellig met veel bekenden.  Het eten is ook erg lekker, schalen met verschillende salades, kaas, hummus en gamba's. Net als wij al vaker hebben zij die van Wegmans besteld. 

We praten met deze en gene en voor we het weten is het tegen negenen.  We laten het feest verder aan de tieners en gaan huiswaarts.  Daar zien we ook het Internationale Ruimtestation overvliegen, altijd zo bijzonder!

We maken het vanavond niet laat.  Saskia heeft geen stem meer na de Pride parade en weet niet of ze morgen weer zal gaan. Moe zoeken we ons bed op.

Zondag

De zon wekt ons bijtijds vanochtend maar we blijven nog even liggen tot Orion ook wakker is. Net na achten staan we op en het is al zevenentwintig graden buiten!  Na Orion uitgelaten te hebben gaan Rick en ik ontbijt halen.

Voor Saskia, die zich nog steeds niet lekker voelt en keelpijn heeft, halen we een acai bowl bij South Block.  Daar vrijwel naast ligt Starbucks en de barista, die mijn naam al vaker perfect gespeld heeft, geeft er opeens een nieuwe klank aan. Die klinkt lekker zomers dus helemaal goed.

Onze broodjes halen we vandaag van Dunkin Donuts.  Die hebben allang niet meer alleen donuts en ik vind hun flatbread met groenteomelet erg lekker.  Rick neemt een ham en kaas broodje. Om ons heen eet men de donuts, maar die vind ik hier niet te pruimen.  Geef mij maar de verse Duck Donuts als ik dan toch teveel zoete calorieen in ga nemen!

Op het deck genieten we van de lekkernijen en dan gaat Rick een stukje hardlopen met Orion.  Ik zou dat zo graag nog willen doen, maar heb teveel voet- en kniepijnen.  In plaats daarvan doe ik een interval op de elliptical boven.  Dat gaat allemaal prima.

We krijgen boodschappen bezorgd van Peapod en eten lunch op het deck.  Dan gaan we met Saskia en Kaylee naar Washington voor het Capital Pride Festival.  Voor beiden is het de eerste keer dat ze open zijn over hun andere geaardheid.  Ik leer nog iedere dag van alles van Saskia. Voor ons is vooral belangrijk dat zij gelukkig is en we steunen haar op alle manieren.

Vandaag heeft Saskia een regenboog met oogpotlood gemaakt

We rijden naar de stad en vinden wonder boven wonder een heel fijne parkeerplaats vlakbij het festival.  Het is intussen zesendertig graden en ik neem een flesje water mee.  Langs Pennsylvania Avenue waar ik gewoonlijk met klanten loop staan allerlei standjes.

 

 

Het is enorm druk en ik kijk mijn ogen uit.  Omdat het zo warm is (denk ik) hebben sommige mensen wel heel weinig aan.  Een dame heeft enkel regenboog hartjes op haar tepels en een bikini broekje.  Het is in ieder geval heel kleurig en gezellig allemaal.

Het Witte Huis weigert Pride Maand te vieren, maar de Canadese ambassade denkt daar anders over

Rick en ik willen eigenlijk meer bekijken, maar Saskia voelt zich al snel gespannen en te warm met zoveel mensen.  We nemen dus gauw wat foto's en lopen dan terug naar de auto.  Onderweg kopen we nog een flesje water voor $1 van een man met een koelbox. Die mensen verdienen goed op een dag als vandaag, want wat is het heet!

Terug in Vienna zetten we Kaylee thuis af en ik ga in mijn hangmat stoel liggen lezen en af en toe met Orion spelen. Rick gaat naar het zwembad en moet wachten met binnengaan, omdat het vol is.  Hij neemt een duik en gaat er dan meteen weer uit.  Dat klinkt nog niet als een temperatuur, die ik lekker vind!

Rick wil graag naar Open Road, een restaurant met een enorme buiten bar.  Meestal is het er super druk dus we hebben een paar alternatieven.  Maar tot onze verbazing is het er vrijwel leeg!

We nemen plaats aan de gezellige bar en delen calamari met twee lekker sauzen.  Als hoofdgerecht nemen we beiden een salade.  Ook veranderen we beiden wat ingredienten wat hier altijd makkelijk kan.  De serveerster zegt het allemaal onthouden te hebben, maar mijn salade komt met de dressing er al op en Rick heeft geen gele bieten.

Geen probleem, het wordt allemaal gecorrigeerd en dan hebben we heerlijke koele salades. Eigenlijk is dit het enige eten wat met deze hitte lekker is.  We kijken intussen naar de honkbalwedstrijd tussen de Washington Nationals en de Texas Rangers.  Helaas verliezen de Nationals en Rick en ik vragen ons af waarom wij bijna altijd verliezende wedstrijden kijken.  Een vloek op onze ogen?

Moe van de hitte en het lange weekend gaan we in de airconditioning tv kijken.  Vanavond gaan we later ook het ruimtestation weer over zien vliegen en hopen ook de kleuren van een raketlancering van Wallops eiland (NASA) te zien.  En zo eindigt weer een bijzonder weekend.

Saskia's graduation

Omdat ik gisteravond op Katja's thuiskomst gewacht heb, hoopte ik vanochtend wat langer te kunnen slapen.  Met kleine kinderen in huis was dat natuurlijk utopisch gedacht.  Om zeven uur al hoor ik kinderen en honden, gaap!

Toch draai ik me nog een paar keer om en houd het tot net na achten uit in bed.  Alleen Katja en Saskia slapen langer, want Kai, grote liefde van zijn nichtjes, is al op en op de trampoline.  De honden zijn ook wakker en Django en Layla zijn elkaar al in de haren gevlogen.

De katten en Kai zijn goed vermaak voor de kinderen, dus na mijn ontbijt gaan mijn zus en ik naar boven om te sporten.  We doen een uur.  Zij op de loopband en ik op de elliptical, de laatste tien minuten switchen we, zodat mijn zus ziet hoe de elliptical werkt.  Het gaat een heel stuk sneller al kletsend, dan gewoonlijk!  We verzuchten beiden dat we dichter bij elkaar zouden willen wonen.

Gauw maken we onszelf klaar en gaan met Stefan voor het begin van de voetbalwedstrijd naar een voetbalwinkel.  Daar koopt mijn zus oranje shirts voor de hele familie, niet de officiele, zoals Kai en ik van Rick gekregen hebben, want die blijken heel duur te zijn, maar er staat een leeuw en Holland op, dus helemaal goed. 

We wilden naderhand nog naar de vlaggenwinkel, omdat mijn zus een Nederlandse vlag wil kopen, maar die blijkt hier ook voorradig te zijn.  Helemaal goed, want de tijd begint te dringen en S wil absoluut de aftrap niet missen.

Thuis bestellen we online van Noodles & Company lunch.  Mijn zus en ik gaan het ophalen, terwijl de rest voetbal kijkt.  We zijn geschokt om de score 1-1 te zien als we weer met het eten terugkomen.  Iedereen smult, want dit is gewoon een erg lekker restaurant met voor elk wat wils (niet alleen pasta, overigens).

Dan gaan we de nagelbijter van een wedstrijd kijken.  Pfff, ik heb toch liever wedstrijden waar met een ruime marge gewonnen of zelfs verloren wordt!  We kijken op ons grote scherm in de basement en tot de laatste minuut is er spanning, maar tenslotte gelukkig toch een winst, zoals iedereen, die dit leest weet.

Zodra de wedstrijd voorbij is gaan mijn zus en ik nog gauw bloemen en een graduation pluche dier halen voor Saskia bij Safeway.  Daarna is het tijd voor iedereen om zich te verkleden voor de graduation.  Saskia is al op weg naar de Robinson high school waar ze om drie uur moest zijn.

Wij vertrekken anderhalf uur voor de aanvang en komen er zonder oponthoud aan.  Ik ben verbaasd dat we bij lange niet de eersten zijn!  Integendeel, de banken zitten al flink vol.  Tot mijn vreugde vind ik echter de derde rij aan de kant waar Saskia ons zei te gaan zitten nog vrij. 

Het uur voor de graduation kijken we naar foto's van de graduates en naar de mensen, die binnenkomen om bekenden te begroeten.  Daarvan zitten er genoeg in de menigte, maar we zien alleen onze overburen.

Dan zet Pomp and Circumstance in en dat vind ik toch altijd weer zulke mooie muziek!  Dit is eigenlijk de enige keer dat ik even moet slikken.  Als iedereen zit volgen de Pledge of Allegiance, het volkslied, speeches en awards. 

Er zijn dit jaar 496 graduates en die worden op alfabetische volgorde afgelezen door Bob Gambarelli, die ieder van die namen qua uitspraak uit zijn hoofd heeft geleerd.  Hij spreekt die van Saskia dan ook perfect uit, maar grappig genoeg, de achternaam van Laura, compleet Amerikaans, niet.

 

Als alle namen zijn afgeroepen verklaart de rector de klas van 2014 graduated.  Ze doen hun kwast van rechts naar links en gooien de cap dan de lucht in.  Daarna is het een grote chaos, iedereen probeert zijn of haar graduate te vinden.

Wij vinden Saskia al gauw en maken een stel foto's onderweg naar de auto.  Helaas is dat niet heel makkelijk en de foto van ons als gezin denkt mijn zus wel te maken, maar om de een of andere reden is die er niet.  Verder zijn er wel erg leuke foto's, hopelijk ook scherp.

Saskia gaat nog foto's maken met vriendinnen, maar wij zoeken de auto op.  Het is 35 graden buiten en de noorderlingen op bezoek vinden dat ondraaglijk warm.  Gelukkig werkt de airconditioning in de auto goed.

Het duurt een tijd voor we de parkeerplaats af zijn en de hoop dat we voor onze restaurant reservering nog naar huis kunnen gaan  vervliegt.  Precies op tijd komen we bij Sushi Yoshi aan waar een tafel voor negen personen klaarstaat.  Saskia komt niet veel later, in makkelijkere kleding, ook.

Iedereen geniet van elkaars gezelschap.  De nichtjes vooral zijn idolaat van hun grote neef en nichten.  S en ik houden het wereldkampioenschap voetbal in de gaten en we genieten allemaal van heerlijke sushi en sashimi en de meisjes van beef teriyaki.

Na een geslaagde maaltijd gaan we huiswaarts waar de kinderen veel te laat wakker blijven.  Hopelijk slapen ze dan morgen ook wat langer door, maar dat is waarschijnlijk ijdele hoop als ik terugkijk op toen onze kinderen die leeftijd hadden.  Het is ongeveer alsof ik zo'n twaalf jaar terugkijk als ik naar mijn zus en haar kinderen nu kijk. Wel grappig.

Meer foto's staan hier.

Graduation parties

Zaterdag

Om drie uur vannacht werd ik wakker en, zoals ik meestal doe, als Saskia later thuis zou komen dan wij, keek ik of Saskia in haar bed ligt.  Tot mijn schrik was dat niet het geval.  Ik vertelde het Rick, die ook meteen wakker was.

We stuurden  een sms naar Kaylee en Laura en Laura beantwoordde die meteen.  Zij zei dat Saskia om middernacht door iemand werd opgehaald om naar huis gebracht te worden.  Wie die persoon was wist Laura niet.

Rick maakte zich duidelijk ook zorgen en kon niet in bed blijven liggen.  Hij ging een stuk door de buurt rijden, maar zag Saskia nergens.  Haar auto was ook thuis en haar telefoon ging gelijk naar voicemail.

We hebben verder nauwelijks meer geslapen.  De meest erge dingen gingen door mijn hoofd.  Om vijf uur sms-te Kaylee ook nog eens dat zij geen idee had waar Saskia heenging om middernacht.  Rick en ik hadden beiden dezelfde angst, namelijk het ex-vriendje.  We spraken af als Saskia om negen uur nog niet thuis zou zijn de politie te bellen.

Tot mijn enorme opluchting hoorde ik om zeven uur de garagedeur opengaan.   Ook Rick zat meteen rechtop.  Saskia was bij een andere vriendin gaan logeren en was haar telefoon in haar auto vergeten.  We waren te bezorgd om boos op haar te zijn en ze voelde zich ook zeer slecht erover.

Rick en ik proberen nog een paar uur verder te slapen, maar dan moeten we uit de veren.  Ons tapijt wordt vandaag schoongemaakt.  We gebruiken al meer dan vijftien jaar hetzelfde eenmansbedrijfje daarvoor en die man staat om kwart voor tien, zoals afgesproken, op de stoep.

Terwijl hij begint aan het schoonmaken gaat Rick ontbijt halen.  Het wordt dit keer een sandwich van McDonald's en een enorme koffie van Starbucks.  Ik probeer de eiwit mcmuffin eens en moet zeggen, die is erg lekker, beter dan de broodjes van Starbucks.

Met heel wat moeite zet ik mezelf ertoe daarna de elliptical op te gaan.  Energie om er een heel uur op te doen heb ik vandaag niet en bovendien moet na een half uur het tapijt in deze kamer gereinigd worden.  Teken dat ik met 5000 stappen klaar ben met sporten voor vandaag.

Als de tapijten schoon zijn maken Saskia, Rick en ik ons klaar om naar de graduation party van Rachel te gaan.  Volgens mij zijn er een stuk meer feesten in Saskia's jaar, dan in dat van Katja of Kai.  Of misschien kennen we meer van de ouders goed, kan ook.

We blijven een uurtje en kletsen bij met Rachels ouders.  Dan nemen we afscheid en Saskia gaat verder naar een volgend feest en Rick en ik gaan ons lijstje voor morgen afwerken.

Rick zet mij af bij Party Mania waar ik nog wat versieringen en ballonnen bestel, die morgen opgehaald kunnen worden.  Rick haalt intussen een lichte lunch voor ons beiden, want het eten bij het feest was nauwelijks aanwezig.  Ik vrees dat wij het omgekeerde gaan hebben morgen, veel te veel eten!

Onderweg naar Washington eten we de lunch.  In de stad halen we bij Sticky Fingers, een veganistische bakkerij, die twee keer Cupcake Wars heeft gewonnen, Saskia's graduation taart op.  Rick heeft die besteld en hij is schitterend, maar volgens mij kunnen we er wel honderd mensen mee voeden, oy!

Interessante architectuur overal in DC

Het verkeer op de terugweg is veel beter en het verveelt nooit om door de stad te rijden.  Het toeristenseizoen is duidelijk begonnen.  Toerbussen, dubbeldekkers, vooral, zijn afgeladen.  Het is ook prachtig weer vandaag en gelukkig hetzelfde voor morgen voorspeld.

Terug in Vienna halen we bij de Giant nog wat frisdranken en bij Whole Foods avondeten voor vanavond.  Ik heb helaas vandaag enorm veel pijn dus thuis beveelt Rick me te gaan rusten op het deck en instrueert hij Saskia en Kai hem te helpen met meer voorbereidingen.

Hopelijk krijgen we een goede opkomst, want zoals ik al schreef is er heel wat eten.  Ik kan die man van mij er maar niet van overtuigen dat mensen niet zoveel eten, zeker niet 's middags.  Maar ach, beter teveel dan zoals het feest vandaag met bijna niets te eten. 

Het avondeten is makkelijk.  Voor de mannen kip van Whole Foods, voor mij hun heerlijke zalm, daarbij door Kai bereide zoete aardappelfrietjes en spinazie.  We eten buiten, het is zo lekker na een aantal dagen met onweersbuien.

Na nog wat voorbereidingen voor het feest morgen zoeken we op tijd ons bed op.  Hopelijk volgt een rustige nacht, Saskia ligt zelf al heel erg vroeg te slapen.

Zondag

Het is vandaag vaderdag, maar dat wordt een beetje (erg) overschaduwd dit jaar door Saskia's graduation party.  Rick kiest echter wel het ontbijt.  Hij is echt een Starbucks fan dus dat wordt het.  Ik bied aan het te gaan halen, maar Rick gaat net zo lief mee.

Het is ontzettend lekker weer, we hebben zo'n geluk!  Staalblauwe lucht en een maximum temperatuur van een graad of 26.  Beter zouden we het niet kunnen wensen!  We eten dan ook buiten op het deck ontbijt.

 

Daarna gaan we hard aan het werk.  Ik maak een poster met een foto van Saskia toen ze met de basisschool begon en haar "graduation" foto om op de voordeur te hangen.  Ik calligrafeer er "Congratulations Saskia, class of 2014" op. 

 

Alleen heb ik het helemaal keurig als ik zie dat ik "of" verkeerd heb gespeld met twee "ff"en, zo stom!  Dat heeft een heel andere betekenis in het Engels en ik kan het niet meer uitwissen.  Gelukkig zijn er twee kanten en op de achterkant gaat het wel goed. 

Rick gaat naar Wegmans om het eten voor het feest op te halen.  Ik doe een half uur op de elliptical en dan gaan Kai, Saskia en ik aan het versieren.  Het wordt een tuinfeest dus we versieren het deck en beneden.  Alles in rood met zwart, de kleuren van Saskia's high school, maar ook wat geel en zwart, de kleuren van VCU.

 

Bij Party Mania haal ik de ballon boeketjes voor de verschillende tafels.  Het ziet er allemaal goed uit.  Rick komt terug met heerlijk uitziende schalen met eten.  Er zijn vingersandwiches, mini wraps, een fruitschaal, een rauwkostschaal, veganistische sushi en meer.  Ik vrees dat we veel te veel eten gaan hebben, maar het blijkt na afloop precies genoeg te zijn geweest.

 

Precies om twee uur komen de eerste gasten en daarna is het een gestage stroom.  Het is leuk, want niet iedereen komt tegelijk, waardoor we echt kunnen praten met de aanwezigen.  De tieners vermaken zich in de tuin met ping pong spelen en de trampoline. 

 

De taart van Sticky Fingers, die we gisteren ophaalden, valt in zeer goede smaak.  Zelfs ik, die geen grote taartfan ben, vind hem erg lekker.  En dat zonder enig dierlijk produkt, echt knap!  De taart gaat dan ook goed op.

 

Officieel hadden we het einde van het feest op 18 uur gezet, maar pas tegen 21 uur nemen de laatste gasten afscheid.  Ik denk dat we wel kunnen zeggen dat het een geslaagd feest was!  Ik ben ook echt blij dat het eten op is, want ik vind het vreselijk dingen weg te gooien.

 

We hadden nog gedacht om voor vaderdag bij Gordon Biersch te gaan eten, maar daar is het veel te laat voor en we hebben meer dan genoeg gegeten.  We ruimen nog wat op en geven Rick dan zijn vaderdag cadeaus.   Van Saskia krijgt hij een X-Box spel, van Kai lekker bier en van mij een apparaat waarmee hij van overal de lichten e.d. in ons huis kan bedienen. 

 

Tijdens het uitpakken bedenkt Rick zich tot zijn schrik dat hij vergeten is zijn vader te bellen vandaag.  Dat doet hij dus maar gauw nog even.  Het was ook zo'n druk weekend!  Saskia heeft heel wat geld gekregen vandaag wat zal helpen tijdens de reis, die ze met Laura en Kaylee gaat maken naar Portland, Oregon, volgende maand.

 

We kijken dus zeker terug op een erg leuk feest en vooruit naar de graduation op woensdag!

 

Foto's van vandaag staan hier.

 

 



Klaar met FCPS voor altijd en Hup, Holland, Hup!

Vandaag is Saskia's allerlaatste keer van om vijf uur opstaan om om 7:10 op school te zijn.  Ze heeft haar laatste examen en dan is het gedaan met high school.  Ik hoor haar dus al vroeg bezig.

Ook Rick en ik moeten weer voor achten uit de veren, want we verwachten allerlei monteurs en klusjesmannen.  De afwasmachine moet bijvoorbeeld als het goed is geinstalleerd worden.  Alleen zouden ze daar gisteravond over hebben moeten bellen om ochtend of middag door te geven.

Dat telefoontje kwam echter niet en ik vertrouw het niet.  Ik bel Bray and Scarff en inderdaad, niets staat geboekt, grr!  Ze kunnen niet eerder komen dan maandag.  Ik doe heel zielig, want we hebben zondag dat grote tuinfeest voor Saskia's graduation.

De telefoniste belooft te kijken of er monteurs in onze buurt zijn.  Vijf minuten later belt ze terug.  Er is er een hier in Vienna, die onderweg naar ons is.  Ik zeg haar dat ik haar wel kan zoenen, waar ze hartelijk om moet lachen.  Jaime komt de machine installeren en na afloop geef ik hem een flinke fooi.  We hebben weer een afwasmachine, hoera!

Intussen is klusjesman Jose ook gearriveerd met zijn mannen.  Hij gaat onder anderen een nieuwe bodem in een van onze keukenkastje leggen.  De oude is door lekkages vol schimmel.  Jose moet op Jaime wachten en ik luister naar hun Spaanse gesprek.  Ik versta daar toch al heel wat van!  Gelukkig zeggen ze niets onaardigs over ons...

Rick loopt inmiddels door het huis met een technicien van Directv.  Hij laat een satelliet connectie in Kai's kamer aanbrengen en de positie van de satelliet moet worden aangepast, want we hebben regelmatig slechte ontvangst.  Nu doet alles het weer helemaal goed en Kai kan zijn eigen shows kijken.

Kai is bezig met het onderzoeken van een masters programma tolk vertaler in Mainz.  Wanneer hij dat gaat doen is nog niet bekend, maar hij is er wel erg serieus mee bezig.  Hij probeert zoveel mogelijk vertaalwerk van zijn huidige baas te krijgen om te sparen voor zijn levensonderhoud daar.

Als de afwasmachine is geinstalleerd ga ik naar boven om te sporten.  Dit keer een uur op en neer op de elliptical.   Het gaat snel en ik ben heel blij klaar te zijn.  Gauw spring ik onder de douche en doe mijn oranje shirt aan.  Rick heeft voor Kai en mij de officiele Nederlandse team shirts gescored, de oranje, niet de blauwe.

Saskia komt heel blij thuis.  Het laatste voor haar heel moeilijke high school jaar is officieel voorbij.  Ik moet toegeven dat er ook een last van mijn schouders valt.  Nooit meer die attendance lady te hoeven bellen alleen al, grappig, genoeg schrijft Laura's moeder hetzelfde op Facebook.  Wel een beetje een dubbel gevoel om na achttien jaar niets meer met Fairfax County Public Schools te maken te hebben.

Jose is ook klaar met zijn werk en Rick betaalt hem en vertrekt naar kantoor.  Ik ga nog even snel naar Whole Foods, hopelijk voor het noodweer losbarst.  Het ziet er wel erg donker uit, maar het zal vast meevallen, denk ik optimistisch.  Voor de zekerheid neem ik mijn kleine paraplu toch maar mee naar binnen.

Mijn voornaamste doel hier is wijn voor het feest zondag inkopen.  Die haal ik dus eerst.  Dan zie ik dat er een wedstrijd tussen medewerkers van de winkel is wie het lekkerste gerecht met avocado maakt.  Er zijn vier heel trotse kokken en ik vind ze allemaal erg smakelijk, maar de dame met de gefrituurde avocado wint het voor mij.  Trots vertelt ze dat veel mensen dat gezegd hebben.

Met die hapjes is mijn lunch al bijna gegeten, dus ik neem nog een lichte "summer roll" mee met groentes en garnalen.  Als ik afreken breekt de zondvloed los.  Het lijken wel hamers, die op het dak van de supermarkt slaan zo luid is de regen!

Mijn van staat heel dichtbij, maar het regent zo hard dat ik met een paar stappen doorweekt zou zijn.  Aangezien ik het shirt draag dat ik voor de wedstrijd vanmiddag aan wil hebben is dat niet gewenst.  Gelukkig hebben de Whole Foods helpers grote paraplu's en twee van hen nemen mijn wijn en andere boodschappen mee.

Door de rivier, die de parkeerplaats is geworden, waden we naar de van.  Daar zetten  zij de boodschappen  achterin de van.  Ik houd de paraplu nog even zodat ik zo droog mogelijk de auto in kan.  Ondanks dit alles ben ik nog flink nat!

Ik rijd door de rivier, ehm, parkeerplaats

Door het raam geef ik de paraplu terug en ga huiswaarts.  Daar staat echter Saskia's  auto in de garage en het plenst nog steeds.  Ik sms Saskia, die niet antwoordt, maar ik zie Kai naar buiten komen.  Met wat aandringen van mijn kant rijdt hij Saskia's auto naar buiten, zodat ik in de garage kan parkeren.

Daarna neem ik een van onze enorme paraplu's om Kai uit Saskia's auto te "redden".  Mijn hemel wat een water komt er naar beneden!  Arme Cosmo is natuurlijk ook doodsbang, want het dondert ook flink.

Saskia heeft een erge hoofdpijn en ligt op bed.  Mijn hoop dat ze Kai en mij naar de metro kan brengen vervliegt dus.  Gelukkig is het net droog als we naar het station lopen.  Ik was even vergeten dat treinen om deze tijd niet zo vaak gaan, dus we zullen de aftrap missen.

Met mijn hamstersjaal om en onze oranje shirts vallen we natuurlijk wel op.  We hebben dan ook heel wat aanspraak in de trein.  Het verbaast me hoeveel mensen weten dat de wedstrijd tussen Nederland en Spanje is. 

Een paar minuten na drieen stappen we bij Federal Triangle uit.  Gelukkig schijnt hier de zon ook en lopen we droog naar Elephant &Castle.  Daar is de wedstrijd net begonnen en wauw, het is een enorm restaurant, maar het staat hutje mutje met Nederlandse fans!

Mijn schouders en nek doen pijn, waardoor ik ook hoofdpijn heb, en twee uur staan zo dicht op elkaar zie ik niet zitten.  Ik zet onze naam dus op de lijst voor een tafel.  Volgens de hostess is er een wachttijd van ongeveer twintig minuten.  Dat kan ik nog wel aan.

We staan ook nog eens waar de serveerders langs moeten, dus ik moet de hele tijd opzij en er komen steeds meer mensen bij.  De televisies hangen hoog wat maar goed is, want Nederlanders zijn lang!  Helaas zo lang dat ik echt om mannen heen moet kijken.

Als Spanje als eerste scoort na een niet verdiende penalty is de sfeer ook niet zo vrolijk.  Ik ben daarom blij als we inderdaad na een minuut of twintig een tafeltje krijgen.  Het gedeelte van het restaurant waar we komen te zitten is heel enthousiast, erg leuk.  Overal natuurlijk oranje, het lijkt veel drukker dan bij andere wedstrijden, die we hebben bijgewoond in andere bar-restaurants.

Als van Persie het eerste Nederlandse doel scoort gaat iedereen uit zijn dak.  Horen en zien vergaat.  De pauze wordt met goede moed ingegaan.  Ik drink een Blue Moon met sinaasappelschijfje, echt oranje.  We delen ook wat erg lekkere verse pretzels. 

De tweede helft begint en wat een wedstrijd!  Of althans, wat spelen de Nederlanders goed, want de Spanjaarden lijken nauwelijks aanwezig.  Ieder doelpunt wordt door ons met meer gejoel begroet.  Wat een goede revanche voor de finale in 2010! 

We (lees vooral ik) zijn niet erg onder de indruk van het menu van Elephant & Castle en mijn man(nen) kennend stelde ik B Too voor om te gaan eten.  Dit tweede restaursant van Bart Vandaele vinden wij nog beter dan Belga Cafe (al zijn er geen grijze garnalen op het menu). 

Ook daar vallen onze oranje shirts op.  Zij hebben overal staan dat dit de plek is om de Belgische wedstrijden te komen kijken.  Verscheidene mensen feliciteren ons met de overwinning.  Erg leuk, maar toch grappig, want wij hebben er niets voor gedaan.

Het eten is heerlijk.  Rick neemt een wafel met champignons als voorgerecht waar ik ook een hapje van neem.  Ik heb een koude groentesoep met kikkerbilletjes erin, super!  Als hoofdgerecht neem ik de mosselen mariniere, zoals ik me ze van vroeger herinner! 

We smullen dus en rijden dan door zonnig weer naar huis.  Er komt echter nog een ronde van onweer en niet veel later ziet het er weer zeer dreigend uit.  Gelukkig voor Cosmo trekt alles weer eens om ons heen.

Het is nu even lekker tv kijken en dan op tijd naar bed.  Dit gaat een heel druk weekend worden!