Freedom Trail in Boston

Vannacht zijn hier de klokken achteruit gezet en hebben we dus een extra uur.  Dat is fijn, want we hebben afgesproken op tijd naar Boston te gaan.  We willen vandaag namelijk het Freedom Trail wandelen.  Ik heb dat allang op mijn lijstje staan en mijn zus heeft het ook nog nooit gedaan.

Echter, zoals zo vaak met een gezin met drie kleintjes verloopt onze streeftijd van negen uur al gauw.  Eerst worden er nog heel lekkere verse bagels met gerookte zalm als ontbijt gegeten.  Dan moet D nog wat gaan doen en de kinderen kunnen nog niet alleen blijven.  Uiteindelijk vertrekken we om kwart over tien.

Gelukkig is het op zondag helemaal niet druk op de weg en zo'n drie kwartier later parkeren we in de garage van het Science Museum.  Van daaruit lopen we naar het T station, de metro van Boston.  Daar staat de trein al klaar en we denken met een paar stations uit te stappen bij het beginpunt van het Trail.

Maar net als in Washington wordt ook hier tijdens het weekend gewerkt aan de rails.  We moeten bij het volgende station uitstappen en de oranje lijn nemen.  Gelukkig stopt die ook heel dicht bij de Boston Common en na door een ondergrondse tunnel te hebben gelopen komen we daar weer boven de grond.

Boston Common is een groot park en we lopen er doorheen voor onze eerste bezienswaardigheid langs het State House, in de meeste staten State Capitol genoemd.  Dit "nieuwe" State House stamt uit 1798 en is het op drie na oudste in de VS (Maryland, New Jersey en Virginia zijn ouder).  Het heeft een mooie goudkleurige koepel.

Dan lopen we naar Park Street Church en lopen door een van de oudste kerkhoven in de stad.  Hier liggen bekende Amerikanen uit de Revolutie.  John Hancock, die zijn naam zo groot onder de Onafhankelijkheidsverklaring schreef dat er nu nog steeds de uitdrukking "Put your John Hancock under it" bestaat als je iets ondertekent.

Grappige tekst op een graf

Paul Revere, bekend om zijn snelle rit om de Amerikanen te waarschuwen dat de Britten in aankomst waren, waardoor ze de Britten konden verslaan.  Verder is een bekende naam ook die van Samuel Adams, al is die tegenwoordig meer bekend door de gelijknamige bierbrouwerij.

We krijgen een foldertje met korte biografieen en anecdotes over de meest bekende personen hier aangereikt met de vraag het na afloop terug te geven.  De man blijkt iemand te zijn, die dit zelf heeft samengesteld en het maakt ons bezoek een stuk interessanter.  Hij leeft van tips dus ik geef hem een paar dollar als dank.

We lopen verder en komen langs de oudste begraafplaats van de stad, maar hier ligt niemand, die ons bekend in de oren klinkt.  Jammer genoeg kunnen we de meeste kerken niet binnen omdat er nog ochtenddiensten plaatsvinden.

De oude boekwinkel op de route (die we overigens van het internet hebben geplukt, maar al gauw hebben we door dat we het gewoon via het trottoir kunnen volgen.  Het is of rood, blauw en wit geschilderd, of een lijn rode bakstenen, maar duidelijk een leidraad) is helaas gesloten.

Na nog wat bezienswaardigheden komen we bij Faneuil Hall aan. Daar is het gezellig met straatartiesten en terrasje.  Het weer is ietwat somber, maar niet koud.  We vragen een tafeltje op het terras van Salty Dog.

Daar bestellen we ieder een glaasje wijn en mijn zus neemt de native steamers clams, waarvan ik er ook een paar probeer.  Meestal vind ik clams de taai, maar deze zijn wel lekker.  Zelf houd ik het bij een paar oesters en een broodje kreeft, echt heerlijk is het!

Na het eten lopen we verder.  We bekijken het heel indrukwekkende Holocaust Memorial. Indrukwekkend in zijn eenvoud, want het zijn vier glazen pilaren ieder een concentratiekamp voorstellend met de nummers van de gevangenen en herinneringen van overlevenden erin gegraveerd.

We moeten intussen de tijd in de gaten gaan houden.  We haasten ons dus naar het huis waar Paul Revere, toch wel een van de beroemdste Bostonians, woonde.  Daarna lopen we de Charles Rivier over naar Charlestown.  Daar zien we als laatste het Bunker Hill monument wat een gevecht tijdens de Revolutionaire Oorlog herdenkt.

Dan lopen we terug naar het Science Museum en zijn zeer tevreden over onze interessante dag.  Alleen hadden we de USS Constitution nog willen bezoeken, maar dat moet maar een andere keer.  Het was in ieder geval een erg interessante wandeling en eindelijk hebben we beiden eens wat meer van de stad gezien.  Al woont mijn zus hier al jaren, tijd om zoiets te doen heeft altijd ontbroken.

Terug in Newburyport zijn Ds vader en zijn golden retriever gearriveerd om N's elfde verjaardag te vieren.  We gaan bij Agave eten, een plaatselijk zeer populair Mexicaans restaurant.  Het is maar goed dat we gereserveerd hebben.

Het eten is heerlijk en mijn zus en ik nemen er ieder een lekker pittige (jalapeno en habanero door de tequila gemixt) margarita bij.  Ds vader is een ontzettend aardige man en het gesprek is leuk ook met de kinderen en hun uitingen.

Thuis zingen we nog even Happy Birthday voor N en zij blaast haar kaarsjes uit.  Ze heeft een ijstaart gekozen, waarvan ik een miniem stukje eet.  Dan moeten de kinderen naar bed.

We kletsen nog even gezellig na met Ds vader, die na een uurtje naar zijn hotel gaat.  Zijn lieve golden retriever slaapt zo diep dat hij die maar hier laat.  En zo gaat mijn laatste nacht hier ook alweer in.  Het was een superdruk, maar gezellig weekend!

Boston

De kinderen blijven vandaag thuis uit school, want er staat een excursie naar Boston op het programma. Vooral S is daar erg opgewonden over!

Al sinds ik vorig jaar mijnzus kwam helpen, toen S net was geboren, ben ik zwarte labrador Layla's beste vriendin. Ik was degene, die met haar wandelde toen, en dat is ze niet vergeten. Ik word enthousiast door haar begroet en neem haar mee voor een flinke wandeling. Heel leuk om door zo'n andere buurt, dan thuis, te lopen!

Rond half elf vertrekken we naar Boston. Dat is zo'n drie kwartier rijden van Newburyport, nu het spitsverkeer is opgelost. Mijn zus parkeert in de garage van het Hyatt hotel, centraal gelegen voor de dingen, die we willen bezoeken.

We beginnen met het zoeken naar een restaurant voor de lunch. Op het terrasje van de Rock Bottom Brewery kleuren de kinderen, terwijl ze op hun eten wachten. Wij kijken onze ogen uit naar de kleurrijke mensen, die voorbij lopen. Boston heeft toch weer een heel andere atmosfeer, dan Washington. Ik was vergeten, wat een gezellige stad het is.

De kinderen smullen van hun macaroni met kaas en Katja van haar kipwrap. Mijn zus en ik hebben allebei de Aziatische gegrilde tonijnsalade besteld. Lekker fris, want het is inmiddels al zeker 25 graden buiten.

Na het eten lopen we via het Freedom Trail richting Faneuil Hall. Met kleintjes erbij gaat dat toch even anders, dan gewoonlijk. Zo moeten S en N eerst uitgebreid de duiven in Boston Common achterna zitten. Lekker rennen is het voor hen in dat park!

Terwijl we daar lopen, zegt Katja opeens: "Ik geloof, dat ik die jongen ken!". En jawel, hoor, het is Tucker, de jongen, die haar portemonnaie een paar maanden geleden uit een waterval heeft gered. We grappen over Katja's neiging die te verliezen en het grote toeval, dat ze elkaar hier honderden mijlen van Virginia Tech verwijderd ontmoeten.

Langzaam zetten we onze tocht verder. Op de Granary begraafplaats uit 1660 zien we onder anderen de graven van Paul Revere en John Hancock. De kinderen zijn helemaal onder de indruk van alle kindergraven en zagen een gids kleine steentjes op de graven leggen. Zij doen dat ook met liefde bij de eeuwenoude graven, waar ze langs komen. De betekenis ontgaat ons, want we konden de gids niet verstaan.

We moeten de kinderen echt overhalen verder te gaan. Grappig, hoe een begraafplaats zo aantrekkelijk is voor ze. Overal zien we in Coloniale costuums geklede gidsen. Als we geen kinderen bij ons hadden gehad, zou het interessant zijn geweest daar wat naar te luisteren.

Maar met kinderen krijg je weer een heel ander zicht op een stad. Dan zijn de trappen opeens heel leuk om op en af te rennen. Duiven en eekhoorntjes vluchten voor hun snelle voetjes. En twee relingen naast elkaar zijn er om naar beneden te glijden. N en S vermaken zich op hun manier.

Eindelijk zien we Faneuil Hall voor ons. Dat oude gebouw en Quincy Market erachter zijn nu een food court en soort marktje, met binnen en buiten standjes en gezellige terrasjes. Het is er flink druk, want ieder geniet zoveel mogelijk van dit prachtige weer.

Bij de souvenirstandjes krijgt Katja een grappig t-shirt met gezegdes in het Bostonian accent van mijn zus. N krijgt een leuk tie dye jasje en S een stoere camouflage zonneklep. Ik koop een zakje Boston Baked Beans (pinda's in een rood snoepjasje). Daar ben ik dol op!

Na door het gezellige winkelgedeelte te hebben gelopen, gaan we op weg naar onze volgende bestemming: Boston Common. Dit grote park bestaat al vanaf 1634! Onderweg moeten we wel eerst nog even een andere begraafplaats op. Dit keer het al even oude King's Chapel kerkhof. Ik deel de fascinering hiervoor wel met de kinderen. Die eeuwenoude graven, waarop je nauwelijks meer de namen en data kunt lezen, spreken tot de verbeelding.

Voor het Massachusetts State House (het staatsgebouw, dat "capitool" wordt genoemd in andere staten) gaan we Boston Common in. Er begint net een demonstratie voor het State House tegen de begrotingskortingen op het onderwijs, die door het Massachusetts congres zijn voorgesteld. Het gaat er vredig aan toe.

We komen net op tijd bij de historische zwanenboten aan. We kunnen met de laatste mee. Mijn zus blijft bij de slapende meisjes, terwijl Katja en ik S meenemen in de boot. De "schipper" vaart deze enorme fietsboot de grote vijver rond.

Het is er idyllisch mooi met hangende treurwilgen en allerlei watervogels. S merkt terecht op, dat er bijna alleen maar mannetjeseenden rondzwemmen. Zijn zevenjarige theorie is, dat de vrouwtjes aan het broeden zijn. Daar zou hij weleens gelijk in kunnen hebben. Langs de kant zien we ook een zwanenpaar bezig aan hun nest.

De meisjes zijn inmiddels weer wakker en we laten de kinderen even lekker in het park ravotten. Het is al te laat om het spitsuur te vermijden, dus we besluiten in de stad te blijven eten. We zitten dichtbij een heel stel restaurants en de keuze valt op P.F. Changs.

Daar krijgen we weer een tafeltje buiten, heerlijk! Mjn zus en de kinderen hebben hier nog nooit gegeten en zijn zeer lovend over het voedsel. We delen de zout en peper calamari.

Saskia's favoriete honey chicken gaat er ook bij S en N goed in. Katja neemt een gezond gerecht met scallops en peultjes. Mijn zus en ik kiezen een voorafje als hoofdgerecht: de kip sla wraps (waarbij je een kip mengsel in een blaadje ijsbergsla schept en het dan als een wrap opeet). Dat is meer dan genoeg voor een persoon als hoofdgerecht!

Zoals altijd bij Chinese restaurants krijgen we fortune cookies bij de rekening. Meestal is het een onzingezegde, maar die van mij dit keer vind ik wel mooi: "Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness." Zo waar!

De anderen (ik ben niet zo'n ijsliefhebster) halen als dessert nog een ijsje bij Coldstone Creamery. Dan nemen we een drietal vermoeide kinderen mee naar de auto. Onderweg stoppen we nog bij Barnes and Noble voor een audioboek voor mij op de terugweg en rijden daarna zonder oponthoud terug naar huis.

Daar legt mijn zua de kinderen in bed, terwijl Katja en ik de American Idol finale gaan kijken. Daar neem ik een glaasje rode wijn bij, dat prompt over het beige kleed gaat! Oei, wat vind ik dat vervelend! Ik durf het mijn zus bijna niet te vertellen. Met de staart tussen de benen loop ik naar boven.

Tot mijn verbazing reageert mijn zus vrij laconiek. Haal de tapijttegels met wijn er maar uit, zegt ze. Tegels? Bij nader bestuderen bestaat het kleed inderdaad uit allemaal vierkante stukken. Dit is het Flor systeem en iedere tegel kan individueel verwijderd en vervangen worden. Superhandig, vooral met kinderen en dieren, zoals wij hebben (en in het geval van mijn zus een onhandige zus!)!

American Idol eindigt verrassend, zoals altijd. Moe van de lange dag gaan we naar bed, want Katja en ik hebben morgen de lange terugrit alweer voor de boeg!