Afscheid van Snickers

Rick en ik staan tegelijk om kwart voor acht op. Natuurlijk is het meteen weer kijken hoe het met Snickers gaat. Die takelt steeds meer af, maar wil nog wel naar buiten. We laten dat toe, hopend dat we hem vanmiddag zullen vinden.

Dan maak ik het moeilijke telefoontje en om vijf uur kunnen we terecht om Snickers te laten euthanaseren. Na ons ontbijt vertrekt Rick naar zijn werk en ik ga met Orion naar boven voor mijn uur op de elliptische machine.

Het weer is helemaal omgeslagen. Na zware regens van Michael vannacht (er zijn in Virginia ook vijf mensen door omgekomen, maar in ons gebied viel het mee) is het nu staalblauwe lucht en zon. De temperatuur is echter maar zestien graden met een koude wind. Nogal wennen na de dertig graden van de afgelopen week.

Voor het eerst in maanden doe ik dan ook een lange broek en trui aan na mijn douche! Ik ben helemaal blij want ik kan weer in mijn maat 42 lievelingsbroek. Dat niet alleen, hij zit los! Ik ben nu op een gezond gewicht voor mijn lengte, maar ik wil nog meer kwijt. Het gaat echter tergend langzaam nu.

Als ik op weg ga naar de lunch ben ik blij dat ik een stuk staart van Snickers achter het wiel van de van zie. Stel je voor dat ik hem juist vandaag per ongeluk zou overrijden! Ik draag Snickers naar binnen en neem Orion mee in de van.

Nog wat Halloween in tuinen onderweg

Bij Bangkok Street, een Thais restaurant, bestel ik een Tom Yum soep. Op hun menu is het of met groente of met kip, maar ik wil beiden. Dat vindt de serveerster wel een heel rare bestelling! Ik sta erop en betaal met graagte $2 meer. Ik krijg er geen spijt van, de soep is heerlijk en licht.

Thuis ligt Snickers helemaal lam op de keukenvloer. Hij heeft ook geplast op zichzelf. Hij kwijlt en zijn ogen staan ook niet goed. Ik vraag me zelfs af of hij de dierenarts gaat halen. Hem zo ziend en hem niet kunnen helpen maakt dat ik even een flinke huilbui heb.

Gelukkig komt Rick net thuis als ik naar de kapper moet. Mijn uitgroei is te erg om die afspraak af te zeggen. Eigenlijk ben ik er ook blij om want dit wachten tot het einde vind ik slopend.

Bij Lofty Salon kleurt Carmen mijn haar weer mooi en Mona knipt er model in. Carmen krult mijn haar nog wat en ik ga dat toch vaker doen. Ik ben zeer tevreden met het resultaat en ook blij even uit de emoties te zijn geweest.

Die zijn thuis meteen weer terug. Snickers is er nog slechter aan toe dan vanochtend en ik betwijfel of hij het weekend had overleefd. Dat maakt dat we zeker weten dat we de juiste beslissing nemen, maar wat is het toch altijd moeilijk.

Bij de dierenarts worden we meteen naar een kamer gebracht en Snickers wordt opgehaald om een catheter in zijn pootje te krijgen. De dierenarts zegt ons alle tijd, die we willen, te nemen voor het afscheid.

Wij hebben dat afscheid al genomen en willen het allemaal niet verlengen. Beter de pleister van de wonde trekken en Snickers zo snel mogelijk uit zijn lijden verlossen. Het beestje wil niet eens meer door Rick vastgehouden worden.

Dr. McGrath komt binnen met de spuiten. Eerst wordt Snickers zoals gewoonlijk verdoofd en dan spuit ze de nare knalroze vloeistof in, die zijn hartje stopt. Rick en ik hebben het natuurlijk beiden te kwaad en aaien Snickers nog wat voor we vertrekken.

Wat heel fijn is bij deze dierenarts is dat je niet met je rode ogen (of soms snikkend) door de wachtkamer naar buiten moet lopen. Ze hebben een zij uitgang zodat we ongezien kunnen vertrekken.

Met rode ogen zoeken we Ricks auto weer op. We hebben al besloten waar we een drankje gaan drinken en gaan eten. Bij B-Side bestel ik een bloody Mary en Rick een van zijn favoriete biertjes. Jammer dan van die dieten! We klinken op Snickers en halen herinneringen op van de verschillende huisdieren, die we al over de regenboogbrug hebben moeten laten gaan.

We bestellen wat charcuterie en delen een, het moet gezegd worden, verrukkelijke boerenkool met oester paddenstoelen salade. Het smaakt allemaal heel goed en de bartenders letten goed op ons, wetend dat we wat verdrietig zijn.

Het is leeg thuiskomen met een kattendrager zonder kat erin. Zorro is er om ons te begroeten en Orion lijkt wel naar zijn maatje te zoeken. Hij had duidelijk door dat het mis was met Snickers. Hij bleef Snickers maar likken vandaag.

We zullen je missen, Snicker Doodle, Snick Snick, muizen en chipmunk vanger, hopelijk ben je weer bij je zus Meike!

Terwijl ik dit blog schrijf vloeien de tranen weer, maar uit puur egoistisch gemis. Ik weet dat Snickers niet verder kon en dat wij echt de juiste beslissing namen. Maar wij zullen hem zo missen! Rick en ik hebben besloten geen nieuwe kat te nemen. We zullen genieten van Zorro, Flapjack en Pig als die op bezoek komen.

Een reunie voor Rick en zijn oud-collega's

Voor Rick breekt de laatste dag van vroeg opstaan en naar Maryland rijden aan. Hij staat om kwart voor zeven op en eigenlijk ben ik dan ook al wakker. Ik blijf nog een klein uurtje liggen en ga dan naar beneden.

Het is somber buiten, maar droog en warm. Dit zal de laatste warme dag worden voorlopig. Ik pocheer een ei in de magnetron en snijd een tomaat op voor mijn ontbijt. Ondanks dat hij haast had heeft Rick toch koffie gezet voor mij. Zo lief, hij weet dat ik op dagen als deze meer pijn heb.

Na mijn ontbijt vertrek ik naar Anytime Fitness. Daar parkeer ik in de garage zodat ik niet nat geregend word. Het uur op de ARC trainer zorgt ervoor dat ik mijn 10000 stappen bijeen krijg. Dan heeft Sharon ook weer een intensief gewichten half uur voor me.

Op weg naar huis valt me op dat weer meer mensen voor Halloween versierd hebben. Ik blijf dat zo'n leuke traditie vinden! Wij doen dan ook, zoals jullie weten, met enthousiasme mee.

Thuis ga ik met Orion de tuin in en laat hem snoepjes zoeken. Altijd een favoriete bezigheid voor hem, al heeft hij vandaag meer interesse in de blaffende hondjes van de nieuwe buren. Irritante keffertjes zijn het.

Dan maak ik me klaar om Vienna in te gaan. Alleen kan ik Snickers nergens vinden. Rick liet hem vanochtend naar buiten, maar ik zoek de hele tuin af en vind hem niet. Ik laat dan maar de garagedeur een beetje open, hopend dat Snickers daar zal schuilen als het gaat regenen.

Met dit sombere weer heb ik, ondanks de warmte, zin in pho. Bij Viet Aroma bestel ik hun heerlijke groente en kip pho zonder noedels. De serveerster weet zelfs nog dat ik graag extra limoen daarbij heb. Het smaakt weer verrukkelijk.

Bij Walgreens haal ik nog wat dingen, die ik mee wil nemen op vakantie volgende week. Ook moet ik extra meenemen van een medicijn want wat ik nu heb is niet voldoende tot begin november. Nu hebben we volgens mij alles bijeen voor de cruise.

De van heeft inmiddels flinke dorst en ik heb 30 cent per gallon korting van de Giant. Dat scheelt een slok op een borrel want de van heeft 13 gallons nodig om op te vullen. Nu kan het DRAAKJE er weer even tegenaan.

Die neemt me ook mee naar Falls Church waar ik bij Dominion Camera Ricks verlate huwelijksverjaardagscadeau ga kopen. Hij wilde de Canon 80D en die hebben ze gelukkig en de prijs is hetzelfde als op Amazon.com. Dit is een van de weinige overlevende fotowinkels en ik wil ze in leven houden. Ik koop de camera dus om vanavond aan Rick te geven.

Bij de $1 winkel in Vienna koop ik nog even een mooie tas om de camera in te doen en ga dan weer huiswaarts. Tot mijn opluchting ligt Snickers inderdaad in de garage, want intussen regent het. De arme kat voelt zich duidelijk vreselijk. Hij heeft ook helemaal geen interesse meer in knuffelen.

Dit vind ik moeilijker dan wat ook om te zien. In feite heeft Snickers al afscheid genomen. Ik bied hem toch weer wat voer aan, maar een paar likjes en dan is hij klaar. Orion lijkt te weten dat het niet goed gaat want hij likt Snickers schoon, iets wat de kat zelf al een week niet meer doet.

Rick komt vroeg uit zijn werk want hij heeft vanavond een reunie met huidige en vroegere collega's. Een aantal daarvan ken ik ook, dus ik ga mee. Het is bij Earls Kitchen in Tysons Corner en het plenst heel hard!

Gelukkig hebben we onze regenjassen aan en komen redelijk droog in het restaurant aan. Veel anderen zijn niet zo fortuinlijk en binnen een paar minuten doorweekt. De overblijfselen van orkaan Michael brengen ons een bezoek. Dat ding racete door dit land en liet enorm veel schade achter. Vooral in Florida waar een heel stadje met de grond gelijk werd gemaakt erdoor.

Het wordt gezellig, maar natuurlijk meer voor Rick dan voor mij. Op een gegeven moment laat ik hem gewoon lekker praten met zijn oude bekenden want ik kan niet zo lang staan. Heel aardig komen er terwijl ik alleen zit toch een paar mannen, die ik allang ken, ook met mij praten.

Natuurlijk heb ik weer een bloody Mary en deze is heel lekker!

Tegen zevenen krijgen we wel veel trek. Er zijn wat hapjes aan de bar, maar die passen niet in ons dieet. We krijgen een tafel in het restaurant en ik bestel de tonijn sashimi als voorafje. Rick gaat intussen terug om nog wat mensen te spreken.

Als het hoofdgerecht wordt bezorgd sms ik hem. Alleen merk ik dat ik wel een heel mooi bord groentes heb, maar geen kip. Met veel excuses neemt de ober het mee terug en niet veel later heb ik een bord met kip en groentes voor mijn neus.

Het smaakt me super in de lekkere soya saus. Ricks zalm ziet er ook prima uit. Dit is dus ook een restaurant waar we vaker kunnen gaan eten. Rick gaat weer terug naar de groep en ik reken af. Dan nemen we afscheid van iedereen en gaan weer huiswaarts.

Onze laatste avond met Snickers, maar die moet niets van onze knuffels hebben. Ik probeer het even, maar laat hem dan met rust. Rick probeert het een paar keer, maar Snickers trekt zich meteen terug. Dat alleen al laat ons zien dat hij lijdt. Morgenmiddag is het echt tijd hem uit zijn lijden te helpen.

Naar de dierenarts met Snickers

Als ik wakker word ben ik wat bang om naar de basement te gaan en te zien hoe Snickers eraan toe is. Gelukkig ligt hij niet op de grond, maar sliep hij waar hij gewoonlijk slaapt. Met veel moeite komt hij ook de trap op.

Het is mistig buiten, maar het belooft weer een ongewoon warme dag te worden. Ik zet koffie en maak dan mijn ontbijt van tomaat en gerookte zalm. Ik geef Snickers een stukje van die zalm, gewoonlijk zijn absolute favoriet, maar hij moet er niets van hebben.

Tijd om een afspraak met de dierenarts te maken. Snickers is zeventien en een half dus wel echt een oude kater. We weten ook dat zijn nieren niet goed meer werken en dat dat steeds erger wordt. Ik krijg een afspraak voor tien voor half een.

Daarvoor moet ik natuurlijk mijn sporten gedaan krijgen. Ik rijd naar Anytime Fitness en doe mijn uur cardio op de ARC trainer. Ik ben zo bezorgd om Snickers dat ik af en toe de tranen moet terugdringen. Sharon heeft ook de nodige huisdieren en snapt helemaal hoe ik me voel.

Thuis tref ik Snickers slapend op zijn bed en hij is nog steeds niet geinteresseerd iets te eten. Ik maak me klaar en neem hem dan mee naar Town & Country Animal Hospital. Daar heb ik een afspraak met dr. McGrath. Iedereen hier is altijd dol op Snickers, hij is dan ook een lieve meestal rustige kat.

Alleen laat hij de dokter niet in zijn bekje kijken. Dr. McGrath stelt voor weer bloed af te nemen om Snickers' nieren te checken. Ik zie daar het nut niet van in, we weten dat die steeds slechter worden. Dat is ze met me eens.

Nu ze weet dat ik praktisch ingesteld ben wordt zij ook eerlijker. Het is wel duidelijk dat Snickers aan het einde van zijn leven is. Ze zullen hem een vocht infuus geven en een prik tegen misselijkheid zodat hij hopelijk weer gaat eten. Is dat niet geval dan zal het niet lang meer duren.

Ze raadt me aan hem de rest van zijn leven lekker te laten leven zoals hij dat fijn vindt. Met andere woorden laat hem naar buiten als hij dat wil en laat hem eten (hopelijk) waar hij zin in heeft. Ze geeft ook wat eten mee dat goed is voor katten met nierproblemen. Als laatste drukt ze me op het hart nog even van hem te genieten want hij is zo lief. Dat is helemaal waar!

Thuis laat ik Snickers uit zijn drager en ga dan meteen verder op weg om mijn lunch te halen. Die koop ik bij Whole Foods, sardientjes en salade, mijn favoriet op het moment. Op het deck geniet ik ervan want het is inmiddels maar liefst dertig graden.

Snickers wil nog niets eten, maar wel naar buiten, dus het vocht heeft hem wat meer energie gegeven. Ik voel me emotioneel uitgeput en besluit op mijn hangmatstoel te gaan lezen. Zo gaat de tijd snel en voor ik het weet is het tijd om me klaar te maken voor het avondeten.

Dit jaar zijn er veel meer monarch vlinders dan andere jaren, een goed teken

Chris komt me vroeg halen, want zij moet om zeven uur weer bijles geven. We gaan dit keer naar Lo's, een Chinees restaurant vlakbij dat er al vele jaren is, maar ik heb er misschien een keer gegeten. Ik begin met een egg drop soep (lijkt wel wat op haaievinnensoep) en dan bestel ik groente egg foo young.

Chris neemt de sinaasappelkip, die er heerlijk uitziet. Ik had gehoopt dat de egg foo young zoals foo yung hai zou zijn, maar dat is niet zo. Het smaakt best goed, maar ik had toch liever de Hunan kip gehad, zoals ik eerst van plan was. Les geleerd voor volgende keer.

We zijn zo diep in gesprek dat Chris bijna te laat is voor haar bijles! Er is zoveel gaande hier in de VS op het moment op politiek gebied en we hebben er beiden moeite mee. Het enige wat we kunnen doen is in november gaan stemmen.

Thuis vind ik Snickers in de bosjes voor het huis. Gelukkig, want het zal vanavond gaan regenen. Ik probeer nog eens een blikje en hoera, hij eet er wat van. Veel is het niet, maar beter dan helemaal niets.

Nu ligt Snickers zoals gewoonlijk naast mij te slapen na een voor hem zeer enerverende dag. Hij lijdt niet dus voor nu blijft hij in ons midden. Zodra het lijden wordt is het tijd om, hoe moeilijk ook, afscheid te nemen.

Vermiste kat

De zon schijnt weer vrolijk en het is ook eindelijk warm genoeg om weer buiten te ontbijten. Terwijl ik mijn roerei met tomaat maak moet ik lachen om de katten, die hun "katten tv" hebben met alle vogels op het deck.

Na mijn ontbijt ga ik een uur op de plaats hardlopen op het deck. Ik heb Orion bij me en de deur naar het huis dicht, want Saskia sms-te dat Kaylee haar katten vanmiddag op komt halen. Pig wil altijd heel graag naar buiten en ontsnapt zonder dat je er erg in hebt.

Als ik mijn tienduizend stappen en tien trappen bijeen heb spelen Orion en ik weer ons "zoek het snoepje in het gras" spelletje. Ik heb ook een bellenblaas ding meegenomen uit de Outer Banks want ik zag hoe andere honden daar eindeloos mee speelden. Orion vindt het niets en negeert de bellen, zo jammer!

Mijn favoriete lelies bloeien

Het is alweer lunchtijd en ik heb een gratis quinoa en linzen broth bowl van Panera bij elkaar gespaard. Die bestel ik dus en eet het in het restaurant. Zo heb ik al twee dagen deze week een gratis lunch!

Twee deuren verderop ligt Moto Photo. Ik moet mijn Amerikaanse paspoort vernieuwen dus ga er binnen voor een pasfoto. Hier mag je wel wat glimlachen, maar niet je tanden ontbloten. Zoals altijd vind ik mezelf er maar raar opstaan.

Vanochtend heb ik ook onkruid gewied in een stuk van onze voortuin en ik ben van plan daar een vakantieoord voor de feetjes van Fairyville van te maken. Ik heb al aardig wat dingen ervoor en ga naar Michaels om te kijken wat ze nog meer hebben. Ik zet het allemaal neer en de feetjes voelen zich er duidelijk meteen thuis.

Kaylee en Laura komen en ik heb Orion expres in zijn bench gelaten zodat we Saskia's katten met gemak kunnen "vangen". Flapjack hebben we meteen te pakken, maar van Pig is geen spoor te bekennen.

We keren het hele huis ondersteboven en kijken ook buiten, hoewel ik absoluut niet zou weten hoe hij naar buiten geglipt kan zijn. Ik was zo voorzichtig vanochtend met de deur gesloten houden. Waar we ook kijken, geen Pig. Uiteindelijk vertrekken Kaylee en Laura dan maar zonder hem.

Natuurlijk denkt Saskia dat ik niet goed heb opgelet en de deur open heb gelaten, maar dat is juist niet het geval. Bij het schrijven van dit blog hebben we Pig nog niet gevonden. Ik hoop toch zo dat hij tevoorschijn komt!

Vanavond heb ik het happy hour met mijn Vienna vriendinnen bij Red Galanga. Chris haalt me op en we zijn wat laat dus er zijn al drie dames. Uiteindelijk zijn we met zijn achten, een goede opkomst dit keer! Het is weer heel gezellig en pas tegen achten nemen we afscheid.

Thuis gaan we verder met de zoektocht naar Pig. Saskia is boos op mij, maar als hij buiten is heb ik geen idee hoe hij daar gekomen is. Hopelijk komt hij terug als hij honger krijgt. Duim allemaal als jullie blieft even mee!

Met Snickers naar de dierenarts

De zon schijnt vrolijk als ik opsta, maar ietsje later dan Rick. Ik vind het wel fijn dat ik nog steeds het gevoel heb dat het een uur later is. Op die manier is hopelijk de jet lag in Europa straks ook wat makkelijker.

Rick vertrekt naar zijn werk en ik eet mijn ontbijt en drink een lekkere bak koffie uit mijn Blond Amsterdam mok. Buiten hoor ik de vogels zingen waaronder de cardinaaltjes, zo vrolijk!

Lekker vroeg sta ik op de elliptische machine en het uur gaat best snel. Mijn trouwe viervoeter ligt vlak naast me. Hij is toch zo'n schat! Als ik opsta, staat hij op, als ik naar boven ga, volgt hij. Ik las ook dat honden net zo slim zijn als peuters en dat geldt zeker voor Orion.

Met dit lekkere weer neem ik Orion mee voor een wandeling. Er is zeker verbetering want hij blaft eigenlijk alleen nog als mensen vlakbij komen. Vroeger was het zelfs als mensen aan de overkant liepen. Orion vindt het ook heel leuk om snoepjes op te zoeken waarmee hij gemakkelijk afgeleid wordt van de omgeving.

Na mijn douche geef ik Snickers zijn medicijn wat hem rustig moet maken. De dierenarts wil urine uit zijn blaas halen. Rick nam Snickers vorige week mee en die schattige, rustige kater werd werkelijk een helse kat toen ze zonder enige verdoving zijn urine uit zijn blaas probeerden te krijgen.

De dierenarts gaf Rick capsules mee, die door het eten gedaan moeten worden. Er staat een capsule door twee eetlepels voer. Ik kies een Fancy Feast (dat is het ook echt!) blikje met allerlei soorten vis erin, wetend dat Snickers nooit nee tegen vis zegt.

Dr. Stahl gaf drie capsules omdat katten vaak meteen doorhebben dat er iets "mis" is met hun eten. De vis is gelukkig overheersend genoeg dat Snickers het allemaal met smaak opeet. Nu is het twee uur wachten voor ik hem naar de dierenkliniek kan brengen.

Met Orion in de van rijd ik intussen naar Whole Foods. Daar hebben ze weer de Italian wedding soep en die eet ik met een flesje met een mix van appel cider azijn, citroensap, gember en esdoorn siroop. Het is hier een rage om appel cider azijn te drinken voor van alles en nog wat en ik moet zeggen het drankje is lekker verfrissend.

Mijn passagier, die keurig naar achteren gaat als ik "back up" zeg

Na het eten doe ik mijn dagelijkse boodschappen. Avondeten en wat andere kleinigheden, er zijn ook wat dingen te proeven. Het blijft een genot om bij Whole Foods te winkelen!

Orion heeft lief gewacht en onderweg naar huis stop ik nog een paar keer voor bloemenfoto's. Bereid je voor dat er weer veel zullen komen de komende weken! Ik kan er zo van genieten, die ontluikende natuur! De krokusjes, die gisteren nog dicht waren zijn nu helemaal open.

 

 

Snickers lijkt niet heel aangedaan door het medicijn. Hij springt althans nog op het aanrecht om de rest van het blikje Fancy Feast op te eten. Hij gaat echter wel gedwee zijn drager in, terwijl hij anders luidkeels miauwt. Onderweg hoor ik enkel een paar piep miauwtjes.

Orion gaat ook mee en vindt het maar niets als ik met Snickers naar de deur loop. Als hij zich zou realiseren waar we zijn zou hij niet zo graag mee willen. De dierenarts is zijn minst favoriete plek. Ik parkeer de van waar ik er vanuit de wachtkamer zicht op heb.

Snickers wordt mee naar achteren genomen en ik ga wachten tot hij klaar is. Intussen zie ik allerlei mensen met honden langs de van lopen waarvan ik de ramen op een kier heb gezet. Het is zeventien graden met zon dus best wel warm zonder open ramen.

Voorheen als er maar mensen of honden binnen vijf meter van de van kwamen was er geen houden aan Orion. Blaffen, er op af willen springen, onhoudbaar was hij. Nu zie ik hem helemaal niet. Als ik met Snickers weer terugkom (we krijgen over twee dagen de uitslag) zijn er zelfs mensen naast de van, die Orion bewonderen.

Het is een wonder dat Orion niet blaft al steekt hij wel zijn neus naar buiten om polshoogte te nemen. Ik prijs hem de hemel in. Dat is al zo'n enorme verbetering!

Thuis ga ik wat vitamine D opdoen in de zon voor het huis. Het is zo lekker en de esdoorn voor ons huis kleurt mooi rood tegen de blauwe lucht. Als de zon achter de huizen verdwijnt neem ik Orion mee de achtertuin in.

Daar is Mia ook en de honden rennen lekker langs het hek. Maar voor ik het weet ligt Orion weer in de vijver! Er is werkelijk niemand die dat kan voorkomen. Wat Rick ook probeert, Orion vindt een gat. En hij zo blij in het water te zijn dat ik hem er maar met heel veel moeite uitkrijg.

Natuurlijk is Orion nu kleddernat dus ik laat hem tot zijn grote ongenoegen droger worden op het deck. Ik ga toch maar weer Orions kleinere zwembadje opzetten. Kennelijk vindt hij het lekkerder in kleinere baden.

Rick komt thuis en gaat een stukje hardlopen. Daarna maken we fajitas voor ons avondeten. Lekker makkelijk want Whole Foods heeft al gemarineerde kip met ui en paprika, daarbij tortilla's, geraspte kaas en salsa. Het smaakt ons zeker!

Tot vandaag wist ik niet waaraan Laura, mijn vorige masseuse, is overleden. Ik kan maar niet ophouden aan haar te denken. Ik nam aan een of andere ziekte, maar ze blijkt twee keer overreden te zijn nadat ze probeerde een heel drukke weg over te steken.

Dat stemt me om zoveel redenen nog droeviger. Niet alleen omdat Laura, die zo begaan was met iedereen, zo ongelukkig moet zijn geweest, maar ook om de twee andere families wiens levens nu ook nooit weer hetzelfde zullen zijn.

Het taboe rond zelfmoord en mentale ziektes moet doorbroken worden. Misschien dat mensen dan sneller hulp zoeken. Geestesziektes zijn net zo erg en lichamelijk als andere ziektes, ik spreek uit ervaring!

Een regenachtig, lekker rustig weekend

Zaterdag

Hoezeer ik me ook voorneem voor negenen op te staan, het lukt maar niet! Nu is het vandaag ook wel erg donker in de kamer. Het belooft een nat weekend te worden en dat voel ik in mijn spieren. Krakend kom ik mijn bed uit, letterlijk, zoals Rick opmerkt.

Er is een nieuw Thais cafe in Vienna, Magnolia, en daar serveert men ook ontbijt. Sharon raadde me aan er eens heen te gaan dus dat doen we vanochtend. We halen eerst koffies bij Starbucks en denken dan even ontbijt te halen.

Dat gaat echter niet zo makkelijk. Ten eerste kunnen we geen parkeerplaats vinden dus parkeert Rick illegaal, denkend dat het maar even gaat duren. Dan wil Rick een croissant bestellen, maar blijkt die al op te zijn om half tien. De enige, die nog over is, is de ham en kaas croissant, die Rick dan maar neemt.

Gezellig is het wel

Natuurlijk maak ik het dan makkelijker, denk ik althans, en kies de spinazie met kaas crepe. Dat duurt maar en duurt maar en ik zie dat Rick nerveus wordt om zijn illegaal geparkeerde auto. Ik bied aan te blijven wachten terwijl hij de auto verzet.

Een half uur (!) later is mijn crepe eindelijk klaar! Het regent intussen en door de nattigheid loop ik naar de auto. Rick maakt zich meer druk om hoe lang het allemaal duurde dan ik, maar ik ben het met hem eens dat Crepe Amour aan de andere kant van de stad het veel beter doet. De crepe is best lekker maar haalt niet bij het andere restaurant.

Dan moet ik van mezelf wat bewegen, maar mijn schouders en heupen doen heel veel pijn. Ik besluit op de plaats hard te lopen. Dat volbreng ik met moeite tot ik vijfduizend stappen bijeen heb. Het is maar zelden het geval maar vandaag heb ik teveel pijn om goed te kunnen sporten.

Vanavond zijn we uitgenodigd voor een tachtiger jaren Valentijnsdag dansfeest bij onze vrienden Michael en Denise. We zagen ernaar uit en hebben muziek suggesties ingestuurd (Alphaville en Spandau Ballet!).

Na overleg met Rick zeg ik het feestje met grote spijt af. Het zal buiten zijn, weliswaar overdekt en met een buitenhaard, maar toch kil en nat. Dat vele staan en misschien wat dansen is me vandaag teveel.

We gaan lunch eten bij Maggio's en ik bestel de avgolemono soep. Deze is zo lekker en licht met veel kip en worteltjes en weinig orzo. De Olympische Spelen staan aan en zo zien we (verlaat) hoe Nederland het podium oranje maakte in de 3000 meter schaatsen. Erg leuk! Overigens grappig hoe de enige Amerikaanse schaatster de in Nederland opgegroeide Carlijn Schoutens was.

De rest van de middag kijken we Olympische Spelen tot het curling wordt. Dat is een sport, die me tienduizend keer kan worden uitgelegd en ik snap het nog niet! Ik heb Canadese vrienden, die er helemaal idolaat van zijn. Het schijnt van Schotse afkomst te zijn en gerelateerd aan golf. Nooit geweten.

De dierenarts belde dat Snickers blaasontsteking heeft en Rick gaat zijn antibiotica ophalen met Orion mee in de van. De eekhoorns lijken dat te weten want ze klimmen meteen in onze horrendeur en springen op de vogelvoerhouder. Zo brutaal, want ik sta er vlakbij aan de andere kant van het raam, maar dat doet ze niets.

Via wat Nederlandse groepen heb ik over de Luizenmoeder vernomen en besluit nu eens te gaan kijken waar alle ophef over is. Tot mijn verbazing kijk ik een serie over een school, die zo mijn dorpse basisschool in de jaren 70 had kunnen zijn!

Zo grappig, ik herken er mijn vijfde klas leraar in, de ouders wiens kinderen natuurlijk nooit pestten (terwijl ik mijn ski jack uit de wc viste) en meer. Het schoolhoofd die dacht dat hij alles wist, maar uiteindelijk niets en als zesde klasleraar tennisballen naar leerlingen gooide.

Het is eigenlijk de nachtmerrie van mijn vierde t/m zesde klas in Leusden-Zuid. Niet helemaal hetzelfde natuurlijk, maar heel herkenbaar! Zo dysfunctioneel als je je maar kunt bedenken! Ik heb zelfs later nog contact met mijn vierde klas leraar gehad hier in de VS, maar dat mocht hij niet meer van zijn vrouw??? (Ik was al met Rick getrouwd) Ik weet dan ook niet wat ik van die serie moet denken. Het is grappig, maar een parodie van de waarheid op sommige scholen, althans vroeger.

Vorig jaar heeft Rick een $100 cadeaubon gewonnen tijdens een veiling voor het J. Gilbert restaurant. Dat is een echt Amerikaans steak en vis restaurant eigenlijk niet eens zo ver bij ons vandaan. We zijn er echter nog nooit geweest.

Via Open Table kon ik nog net een reservering voor zes uur krijgen. Het is dan ook flink druk op de parkeerplaats maar Rick vindt nog net een plekje. Het regent weer en ik ren naar het restaurant. Daar krijgen we een gezellige "booth".

Het is een typisch Amerikaans restaurant zonder vrijstaande tafels. Een booth is twee bankjes tegenover elkaar, erg gezellig en ook meer prive, want je ziet niet veel van de andere klanten. Wij beginnen met een voorafje.

Rick kiest de garnalencocktail en ik de oesters. Als ik had geweten hoe groot die "garnalen" zouden zijn had ik die cocktail ook genomen. De Bluepoint oesters zijn ook wel heel erg lekker, al zou ik willen dat ze de oesters ook los zouden snijden, zodat je ze zo uit de schelp kunt halen.

In een restaurant als dit weet ik dat de biefstuk goed moet zijn. Ik waag me dus aan een kleine (voor Amerikaanse begrippen) filet mignon, met wilde paddenstoelen in truffel boter en regenboog wortels met sriracha en mint suiker. Rick neemt iets dergelijks met een andere, grotere biefstuk, Beide biefstukken zijn perfect op onze gewenste temperatuur gegrild.

Ziet er donker uit, maar alles even lekker en goed bereid

We genieten erg van ons eten en de bediening is ook voortreffelijk. Wel een restaurant om in gedachten te houden voor een wat specialere avond. Met Ricks cadeaubon eten we, zelfs met de fooi, heel goedkoop voor wat we besteld hebben!

Het is een mistige avond en we kletsen nog even bij met buurman Chuck, terwijl Fay, de Deense dog mij opwarmt. Zo'n schattig dier, ik zou nooit een Deense dog willen want ze leven niet lang genoeg, maar lief zijn ze wel!

Dan ga ik in mijn stoel liggen met zo min mogelijk pijnpunten en de Olympische Spelen kijken. Hopelijk heb ik morgen weer meer energie.

Zondag

Alweer klatert de regen op het dak als we opstaan. Vandaag gaan we gewoon koffies en eten bij Starbucks halen. Voor mij de egg bites, die smaken me goed.

Dan moet ik weer aan de elliptische machine geloven. Ik doe er een uur op, gelukkig met minder pijn dan gisteren. Rick neemt Orion intussen mee voor een lange wandeling. De regen is overgegaan in een drup, maar de achtertuinen van onze buren lijken wel kleine meertjes.

Dat bootje komt straks nog van pas

We gaan lunchen in de food court van de mall. We verwachten met dit weer grote drukte maar dat valt gelukkig mee. Rick neemt een pita met van alles erin van Pita Pouch en ik een kip pho van Taka Grille. Tot mijn verbazing is die echt lekker, meestal vind ik food court eten niet zo goed.

Precies op tijd voor de film zijn we klaar. We hebben kaartjes voor Peter Rabbit. Rick weet niet wat hij ervan moet verwachten. Na afloop zijn we het erover eens dat het een heel leuke en grappige film is. De zaal ligt regelmatig dubbel en zelfs ik moet een aantal keren hardop lachen en dat overkomt me niet vaak.

Na afloop wil Rick nog een kerstcadeau wat hij dubbel kreeg gaan ruilen bij Brookstone. De verkoper wil echter een bon zien en die heeft Rick natuurlijk niet. Meestal geven ze dan "store credit" dus het equivalent van het product om in hun winkel te kopen. Kennelijk doet Brookstone daar niet (meer) aan. Iets om te onthouden want dat vinden wij niet erg klantvriendelijk.

Toch leuk om de Nederlandse vlag in een Amerikaanse mall te zien

Thuis skypen we met Kai. Het gaat goed met hem, maar hij voelt zich duidelijk wel eenzaam. Vooral nu hij meer dan twee maanden vakantie heeft. Hij weet ook niet zeker of hij in Europa wil blijven na zijn studie. Het zal afhangen van waar hij een baan vindt.

Katja begint morgen met haar eerste verpleegkundige baan in het grote ziekenhuis dichtbij hen. Ik ben erg benieuwd hoe ze het gaat vinden. Ze begint met orientatie dus dagwerk. Pas na drie weken gaat ze meelopen met andere verpleegkundigen.

Voor het avondeten haalt Rick lekkere pita's van Al Nakheel, die van mij met halloumi kaas. Die is zo ontzettend lekker! En natuurlijk kijken we de rest van de avond weer naar de Olympische Spelen. Hier in de VS krijgen we het kunstschaatsen live te zien, dat vind ik altijd wel erg leuk.




Verdrietige Vaderdag

Zaterdag

Al heb ik heerlijk geslapen, het kost me toch wat moeite uit bed te komen. Pas tegen negenen waag ik me naar beneden.  Rick is daar allang en heeft mijn koffie al klaar staan.  Als ontbijt bak ik weer een eitje en vul een bakje fruit met een beetje slagroom.

Het is zoals we hier zeggen "picture perfect" weer, 25 graden en volop zon.  Ik geniet van de kleuren en vogelgezang op het deck, maar moet ook weer bewegen.  Rick gaat een stuk fietsen en ik naar boven op de elliptical.

Tijdens mijn uur cardio kijk ik naar de voetbalwedstrijd tussen Belgie en Ierland.  Onze Ierse vriend zal niet blij zijn met het 3-0 verlies.  Het is een goede wedstrijd en de tijd gaat snel.  Ik ben zoals altijd opgelucht als het uur erop zit.

Saskia vertrekt naar haar werk bij Whole Foods.  Ik zoek de douche op en als ik weer beneden kom is Rick ook terug.  Het is Vaderdagweekend en ik laat Rick kiezen wat hij wil doen en eten.  Voor de lunch kiest hij Baja Fresh.

Nu ben ik geen enorme fan van Tex-Mex eten, maar hun Baja style garnalen taco's zijn wel erg lekker.  Maistortilla's, die ik liever heb dan tarwetortilla's, met goed gekruide garnalen en veel groentes. Rick heeft de "Amerikaanse" taco's, die met sla en kaas en de andere tortilla's worden geserveerd.  Buiten op het terrasje genieten we van onze maaltijd.

Safeway ligt hiernaast en we hebben een aantal dingen nodig. Ik kijk eens bij hun kazen en zie dat de gewone Goudse kaas hier niet uit Nederland komt, maar ze hebben wel Old Amsterdam en Beemster.  De prijzen zijn echter idioot met $17 per pond! Dat kan veel beter bij andere ketens in de buurt!

Rick wil de rest van de middag met zijn auto spelen. Ik overweeg naar het zwembad te gaan, maar ik weet dat het water me te koud is.  Ik besluit dus een paar uur rustig op het deck te gaan zitten.  Ik heb toch veel pijn dus de energie ontbreekt me ook.  Ik zit klaar met mijn fototoestel en neem weer eens kolibriefoto's en een leuke foto van Cosmo.

 

Aan het einde van de middag rijden we naar Tysons Corner.  Daar genieten we een biertje bij T.G.I.Friday's en dan gaan we naar de bioscoop.  Voor mij is het Finding Dory nummer 2, dit keer in IMAX 3D. Voor Rick is het natuurlijk helemaal nieuw.

Ook de tweede keer geniet ik weer van de film.  Het lijkt zelfs wel of hij sneller voorbij is dan gisteren.  Alweer gaan de meeste mensen meteen na afloop weg, maar ik denk dat er meer blijven zitten dit keer voor het absolute einde.  Echt doen als je naar die film gaat! Het is weer een echte Disney film, leuk voor zowel jong als oud.

Intussen heeft Rick bedacht dat hij graag bij BJ's wil eten. Helemaal goed, we nemen plaats aan hun bar en bestellen de kip dumplings om te delen.  Ik neem een jalapeno komkommer margarita, lekker en het helpt wat met mijn pijnen.

We kijken naar de Copa America wedstrijd tussen Argentinie en Venezuela, die Argentinie ruim wint met 4-1.  Als "hoofdgerecht" bestel ik twee voorafjes, de ahi poke, rauwe tonijn en avocado, en de gevulde champignons. Rick neemt de bisonburger, die er ook goed uitziet. Het smaakt allemaal zeer goed.

Thuis gaan de voeten omhoog en hoop ik morgen minder pijn te hebben. Vaderdag is een dubbele dag voor mij. Maar ik ga me erop concentreren het zo leuk mogelijk te maken voor Rick.

Zondag

Voor zijn Vaderdag ontbijt wil Rick gewoon naar Starbucks.  Prima, ik bestel een venti ijs Americano met hun spinazie foldover.  Saskia wil graag een soya latte en met zijn drieen eten we op het deck.

Gisteren zei Rick al dat hij het vreemd vond dat Meike niet uit de kamer waar de katten 's nachts slapen kwam.  Hij en Saskia gaan naar beneden om haar en Snickers uit de kamer te laten en niet veel later roept Rick mij dat het niet goed zit.

Hij heeft een heel zielig miauwende Meike in zijn armen, die als hij haar neerlegt blijft liggen en duidelijk pijn heeft.  Haar ogen staan ook niet goed, het is duidelijk dat ze flink ziek is.  Ik vind dat haar pootjes ook koud aanvoelen.

Gelukkig heeft onze dierenarts een 24-uurs dierenziekenhuis en daar kunnen we meteen terecht.  Arme Saskia is helemaal overstuur en ik heb moeite mijn tranen in te houden.  Ik denk dat we allemaal wel voelen wat er moet gebeuren straks.

Bij het ziekenhuis wordt Meike mee naar achteren genomen en even later worden we een behandelkamer ingeroepen.  Een heel vriendelijke dierenarts vertelt dat ze Meike heeft onderzocht en dat ze een hartruis heeft, waarschijnlijk problemen met haar nieren en haar temperatuur is veel te laag wat de dokter doet denken dat haar organen het aan het opgeven zijn.

Ze vertelt dat ze heus wel allerlei testen kunnen gaan doen, maar dat ze ernstig betwijfelt dat ze Meike's leven nog kunnen verlengen.  Ze laat ons de beslissing maken haar in te laten slapen, maar het is wel duidelijk dat dat de raadgeving hier is.  

Verdrietig nemen we niet veel later afscheid van Meike.  Ze sluit haar oogjes als we haar aaien, maar laat eigenlijk al geen teken van herkenning of wat ook zien.  Saskia en ik kunnen het niet aan erbij te blijven tot haar hart stopt, Rick wil dat wel altijd.

Zachtjes huilend wachten we in de wachtkamer tot Rick naar buiten komt.  Dan is het ook echt gebeurd, heel plotseling is onze lieve Meike er niet meer.  Ik kan me niet meer goed houden en loop gauw naar buiten zodat ik niet luid huilend in de wachtkamer ben.

Een andere kattenliefhebster komt net haar auto uit en vraagt of ik ok ben.  Ik antwoord dat we net afscheid hebben moeten nemen van onze lieve poes.  Ze komt op me af en geeft me een heel lieve omhelzing.  En zo sta ik op de schouder van een complete vreemdelinge te huilen!  Ze zegt dat ze zelf ook weet hoe het is om een "furbaby" te verliezen. Echt heel spontaan en aardig.

Meike 1/4/2001-19/6/2016

Rick en Saskia komen ook naar buiten en we hebben allemaal hoofdpijn.  Rick rijdt door de drive thru van de McDonald's om drinken te kopen om ibuprofen mee door te slikken.  We zijn allemaal zo aangedaan en Facebooken ook met Katja (die nog steeds ziek is) en Kai.  Beide oudsten vinden het vreselijk dat ze geen afscheid van Meike hebben kunnen nemen.

Het is zo onwerkelijk om thuis te komen zonder onze vrouwtjespoes, die bij ons kwam wonen toen Saskia vijf was.  Vijftien jaar is Meike geworden, een goede leeftijd voor een poes, maar voor ons gevoel te vroeg van ons weggenomen.  We hopen dat haar broer Snickers niet teveel problemen heeft met haar gemis. Wij hebben nu alleen nog mannelijke huisdieren, merkt Saskia op.

Mijn broer uit Canada belt toevallig en dat is een fijne afleiding.  We hebben heel wat bij te praten en terwijl ik praat loop ik rond.  Zo krijg ik toch nog wat stappen op deze rare en verdrietige Vaderdag.  Ik ben zo blij zo'n goede relatie met mijn broer en zus te hebben!

Rick maait intussen het gras en dan stelt hij voor lunch te gaan halen.  Saskia heeft nog geen trek en ik ook niet veel, maar een avocado BLT van Manhattan Bagel smaakt me eigenlijk toch wel goed.  Rick heeft een wrap van Jersey Mike's.  Het is zulk lekker weer, we zitten op het deck.  Ook omdat ik iedere keer als ik de leuning van mijn stoel zie weer die leegte voel dat Meike daar nooit weer zal liggen.

Saskia krijgt gelukkig steun van haar vriendin Laura, want de dood van Meike treft haar enorm. Zij was oorspronkelijk haar poes en ze is vrijwel met haar opgegroeid.  De andere twee kinderen laten ook regelmatig weten dat ze bedroefd zijn, vooral Katja, die nog flink ziek is.  Wat zou ik graag dichterbij haar wonen om haar te steunen.

Voor Vaderdag zouden we eerst naar een bierfestival in de buurt gaan, maar Rick heeft daar geen zin meer in.  In plaats daarvan gaat hij liever naar het zwembad.  Dat vind ik ook prima en we brengen er een paar uur door.  Het water is mij te koud om helemaal in te gaan, maar Rick neemt wel een duik.

Intussen krijgen we van over de hele wereld en uit de buurt lieve berichtjes over het verlies van Meike.  Dat doet toch enorm goed.  Al proberen we toch van de dag te genieten, bij mij is er de hele tijd een huilgevoel en ik merk dat Rick ook geemotioneerder is dan gewoonlijk.

Thuis gaat Rick zijn auto verder programmeren.  Christine belt om haar steun te betuigen over Meike. Voor we het weten zitten we meer dan een uur aan de telefoon!  Ik hoop zo dat hun dochter hier in de buurt werk vindt, dan bestaat er een kans dat ze terug hierheen verhuizen.

Ricks keuze voor zijn Vaderdag maal wordt Dogfish Head Alehouse.  Dit is een microbrouwerij met bieren, die Rick lekker vindt (en hij niet alleen, het is er altijd druk).  Wij nemen plaats aan de bar en delen een bord calamari, erg lekker.

We toasten ook Meike, een van de liefste katten, die we ooit hebben gehad.  Rick merkt op dat ik meer huilde met haar, dan met Sushi.  Hij maakt gauw duidelijk dat het geen wedstrijd om meer huilen is en dat snap ik wel.  Sushi was lief, maar echt Katja's poes, Meike lag iedere avond naast mij te spinnen.  Ik ga haar enorm missen.

Als hoofdgerecht neem ik de bulgogi taco's en de handgemaakte chips.  De taco's zijn werkelijk heerlijk!  De chips niet zo, veel te hard, al maakt een beetje mayonnaise veel goed. Rick probeert een aantal biertjes en geniet van een biefstuk.

Thuis geven Saskia en ik Rick zijn cadeautjes.  Ik heb een onkruidbrander voor hem, iets waar hij geen idee van had, maar zo blij mee is dat hij er bijna meteen mee aan de gang wil.  Saskia heeft de nieuwste Asterix voor Rick, die ik ook wil lezen.

Zo eindigt een heel andere Vaderdag dan we verwacht hadden.  Het laat maar weer zien dat we van alles moeten genieten zolang het er nog is.  Ik ben blij Meike veel gefotografeerd te hebben, zodat ik haar lieve snoetje niet zal vergeten.