De dag erna en toerist in eigen omgeving

Zaterdag

Gisteravond hebben we met afgrijzen gekeken naar beelden uit Parijs. Als kind heb ik jarenlang op de Franse school gezeten in Senegal en ik voel me nog steeds sterk verbonden met Frankrijk.  Ik heb er slecht door geslapen, mijn gevoelens van de terreuraanslagen van 2001 speelden weer door mijn hoofd.  Rick is dan ook een stuk eerder op dan ik.

Als ik om half negen opsta is Ricks auto weg.  Niet veel later komt hij met ontbijt voor ons thuis.  Starbucks koffie en zo attent, een egg mcmuffin van McDonald's voor mij.  Gisteren liet ik vallen dat ik daar wel weer eens zin in zou hebben en dat heeft Rick meteen ter harte genomen.

Terwijl we eten komt Jose, onze klusjesman, met zijn medewerkers.  De kozijnen aan de achterkant en zijkant van ons huis zijn van hout en aan het verrotten.  Die worden de komende dagen onder handen genomen en daarna hoeven ze jarenlang niet meer gedaan te worden.

Er wordt dus gekrast en gehamerd.  Rick en ik hangen eindelijk de prenten van Utrecht op en ook het mozaiek dat Rick uit Marokko meenam.  Ik doe ook nog mijn uur op de elliptical en we facebooken met de kinderen.

De ochtend is dus zo voorbij en ik moet opletten de mannen, die aan de ramen van onze slaapkamer werken, niet meer te laten zien dan ze zouden willen.  Gewoonlijk verkleed ik me in de slaapkamer, maar dat kan even niet.

Ik heb mijn Nederlandse vlagje eens anders gedraaid voor mijn "color pop" foto, zo wordt het de Franse vlag

Gelukkig zien de ogen van de raamwerkers niets wat hun dag kan bederven.  Als ik klaar ben met mijn toilet heb ik flinke trek en Rick inmiddels ook.  Waar gaan we eten, vraag ik, en Rick zegt Panera.  Daar zijn we niet de enigen, maar we vinden nog een tafeltje.

Vandaag is het het koudst sinds april en daar ben ik nooit blij mee, maar ik kan nu wel mijn nieuwe warme jas aan!

 

Rick heeft een heel Amerikaanse kalkoensandwich met gerookte Goudse kaas (die ik echt verschrikkelijk vind) en mayonnaise.  Ik kies mijn favoriete gerecht hier, de edamame soba noodle bowl.

Thuis gaat Rick X-Box spelen met Kai en ik kijk een aflevering Tussen Kunst en Kitsch.  Ons plan voor laat vanmiddag is het reuzenrad in National Harbor te gaan doen.  We rijden erheen en komen dan in een file terecht.  Het blijkt dat vanavond de kerstboom hier verlicht wordt met allerlei festiviteiten. Rick en ik kijken elkaar aan en besluiten het reuzenrad naar morgen te verplaatsen.

In plaats daarvan gaan we naar het gezellige Old Town Alexandria aan de Virginia kant van de rivier.  We maken een reservering bij een restaurant waar we allang niet meer hebben gegeten.  Vlak daarbij vinden we een parkeerplaats in een garage.

Het is nog vroeg dus we lopen door het gezellige plaatsje.  Er hangt een Franse vlag uit bij een huis.  Bij een restaurant zijn franse wijnen goedkoper uit solidariteit, maar het bijzonderst is de zangeres met een prachtige opera stem, die geld ophaalt voor de mensen, die geliefden hebben verloren.

Er hangt ook hier wel een sfeer van spanning.  Washington is tenslotte de hoofdstad en heeft ook al te maken gehad met terreuraanslagen.  Maar mensen genieten ook van de gezellige atmosfeer.

Rick en ik drinken wat en eten hummus met chips bij Virtue Feed and Grain.  Het is zo leuk hier dat we er bijna blijven eten, maar we hebben onze reservering bij Bilbo Baggins al.  Bij dat restaurant hebben we al een aantal keren gegeten, maar wel jaren geleden.

We krijgen een tafeltje beneden wat ik wat jammer vind, want boven is het gezelliger.  Het wordt echter een lekker maaltje.  Ik bestel de Aziatische groente "loempia's" en de portobello champignon met brie en zongedroogde tomaatjes.  Het is heerlijk!

Rick wil graag ook nog de chocolade wafel met ijs en vruchtjes als dessert en ik "help" hem het opeten.  Jammer genoeg is de wafel droog, maar de rest smaakt prima.  Dit was even een leuk uitstapje in een stadje waar ik regelmatig kom, maar Rick vrijwel nooit.

Thuis kijken we het Democratische debat.  Het is zo anders dan het Republikeinse, al zijn de kandidaten het heus niet altijd eens.  Misschien is het omdat ik Democratisch leun de komende verkiezingen, maar ik ben het op veel fronten met alle drie de kandidaten eens.

Zondag

Oei, we hebben een drukke dag voor de boeg, maar worden met schrik pas om negen uur wakker.  Gauw halen we onze zondagse ontbijtje, ik mijn sandwich van Panera en Rick de koffie en zijn sandwich van Starbucks.

Het is werkelijk schitterend weer, een stuk warmer dan gisteren en er is geen wolkje aan de lucht.  We hadden geen beter weekend voor de raamkozijnen kunnen kiezen.  Als we terugkomen zijn de werkers er dan ook weer en zullen het vandaag afmaken. 

Rick gaat de bladeren uit de tuin halen en ik doe een half uur op de elliptical.  Jarige Cosmo, die vandaag alweer negen jaar is, ligt naast de elliptical.  Hij vindt die hamerende en schurende geluiden maar niks.  Gelukkig voor Cosmo gaan ze al gauw tot schilderen over wat natuurlijk geen lawaai maakt.

De jarige Job

 

De bladeren zijn nog niet van de bomen voor ons huis

Tegen lunchtijd rijden we weer naar National Harbor in de hoop onze plannen van gisteren door te kunnen zetten.  Het is inmiddels maar liefst 18 graden en veel mensen zonnen in het park aan het water. 

We parkeren de auto in een van de garages en gaan dan op zoek naar een lunchrestaurant.  Het stikt hier van de restaurants, maar het lijkt ons leuk uitzicht op het water te hebben.  Dat vinden we bij Sauciety in het Westin Hotel.  We krijgen het brunch menu en smullen van een omelet met crab en groentes.

Heerlijke mimosa ook!

Na het eten lopen we naar de pier en kopen kaartjes voor het Capital Wheel.  Het is er helemaal niet druk en we kunnen vrijwel meteen instappen.  Het uitzicht is heel mooi met dit weer, maar ze adverteren ermee dat je de Mall in Washington kunt zien en dat valt wat tegen.  Alleen het Washington Monument is goed zichtbaar in de verte (wij hadden ook niet anders verwacht).

 

 

Zo'n twintig minuten later stappen we weer uit en besluiten een wandelingetje door het winkelcentrum te maken.  Eerst halen we een koffie bij Starbucks en in de zon kan mijn jas zelfs uit, heerlijk!  De terrasjes zitten dan ook vol.

Er is hier ook een vrij nieuw outlet center geopend.  We halen de auto op en rijden naar de Tanger Outlets om eens te zien welke winkels er zijn.  Veel van de grote merken zijn er vertegenwoordigd dus dat is weleens een bezoekje waard.  Vandaag hebben we er echter geen tijd voor.

Thuis zijn de werkmannen vertrokken en wij halen Cosmo op. Bij Petco gaan we verjaarscadeautjes kopen.  De verkoopster is helemaal weg van Cosmo en als ze hoort dat hij jarig is krijgt hij allemaal koekjes van haar.  Zijn dag kan al niet meer stuk.

Vanavond krijgt Cosmo een lekker blikje vlees en verder krijgt hij een nieuw speeltje en een bully stick van ons.  Bij de Giant halen we nog wat boodschappen en nemen dan een paar uur rust.  Zo'n bully stick duurt lekker lang en Cosmo ligt tevreden te knauwen.

Er zit geen vulling in de haai, maar wel piepertjes waar Cosmo dol op is

Snickers wil ook wel een hapje van dat feestmaal

De Microsoft Store geeft vanavond tien procent korting aan medewerkers van Microsoft en Rick hoopt de juiste maat Band te vinden.  We gaan dus naar Tysons Corner waar we eerst bij Earls gaan eten.  Ik bestel de tonijn met groente melange en zwarte rijst en die zou ik wel iedere dag kunnen eten! Zo lekker!

Dan lopen we naar de Microsoft Store.  Daar wordt Rick door heel wat mensen begroet en we zien er Shadi en Frank.  Rick koopt zijn Band, al hebben ze de medium niet op voorraad krijgt hij toch de korting en wordt de Band zodra ze hem hebben opgestuurd. 

Intussen voel ik me steeds slechter qua pijn.  Ik ben dan ook blij als we huiswaarts kunnen gaan.  Gelukkig heb ik woensdag weer een massage, want het zit allemaal overal weer goed vast in mijn spieren. 

We hebben een heel leuk weekend achter de rug!  Het is leuk om zo samen toerist in eigen omgeving te spelen.  En nu gaat de tweede helft van november alweer in!

Meer National Harbor foto's staan hier

ICE!

Oei, mijn bed voelt gewoon te lekker op het moment.  Vooral als Rick het verlaten heeft val ik weer in een diepe slaap.  Voor ik het weet is het kwart over negen.  Op deze koude ochtenden, want het vriest buiten flink, voel ik me net een beer en wil mijn warme hol niet uit.

Vroeger bleef ik met mijn spierpijnen ook inderdaad dagen en zelfs weken lang in bed liggen in de winter.  Tot ik uitvond dat dat juist funest was.  Beweging zou helpen en in 1998 ben ik begonnen met sporten en dat langzaam opgebouwd tot waar ik nu ben. 

Al bijna vijftien jaar sport ik dus vrijwel iedere dag, realiseer ik me bij het typen van dat jaartal.  Toen ging ik naar Bally's en Saskia als tweejarige naar hun kinderopvang.  Ik heb nu nog steeds contact met een paar van de vrouwen, die ik daar heb ontmoet. 

Sindsdien ben ik bij nog een paar andere sportscholen lid geweest, waaronder Lifetime.  Daar heb ik Christine ontmoet.  Ik mis die grote sportscholen soms wel, want ze hebben zwembaden en een veel grotere keuze aan apparaten, natuurlijk.  Maar het voelde als een part time baan, met het rijden erheen etc. was ik een hele ochtend kwijt.  Anytime Fitness is perfect, ik ben er snel en het heeft alles wat ik nodig heb. 

Na mijn ontbijt rijd ik daar dus heen.  Ik sta wat in tweestrijd, want moet eigenlijk gewichten doen, maar heb geen zin.  Sharon is er ook en maant me toch gewichten te doen.  Ik doe dan maar een half uur Max Capacity Training, altijd de beste manier om door een routine te komen.

Na afloop doe ik nog bijna een half uur cardio en ga dan gauw naar huis.  Kai en ik hebben plannen voor vanmiddag en ik vrees eigenlijk dat we daar al laat aan beginnen.  Zulke vrezen zijn bij collegestudenten echter nooit nodig.  Thuis komt Cosmo me heel vriendelijk begroeten, maar Kai is in geen velden of wegen te bekennen.  Hij ligt nog in bed, maar komt er wel meteen uit, hij had niet door hoe laat het was.

Gelukkig hebben we boven twee douches, dus kunnen we ons tegelijk opfrissen.  We kleden ons ook dik aan, want we gaan een winters uitje maken.  Rond half een rijden we naar net over de grens in Maryland.  Daar ligt National Harbor ongeveer aan overkant van Old Town Alexandria aan de Potomac rivier.  We kunnen de National Mall met het Washington Monument en Capitool in de verte zien als we de Woodrow Wilson Bridge over rijden.

We parkeren de van in de meest centraal gelegen garage en gaan dan eerst naar Elevation Burger om te lunchen. Daar is het een drukte van jewelste, al is het al half twee!  Gelukkig zijn wij de echt grote groep net voor, die zorgt ervoor dat de rij tot helemaal bovenin de winkel loopt.  Kai houdt ook een tafeltje vrij voor ons, terwijl ik bestel.

Als ik sta te wachten op ons eten, zie ik een van de medewerkers hun frietjes maken.  Hij doet een enorme aardappel in een machine en maakt daar een heel aantal dunne frietjes van.  Heel erg vers, dus, want die verdwijnen meteen in de frituur.  Zij bakken hun frietjes in olijfolie, heel gezond, dus (ha ha) en ontzettend lekker.

Mijn bestelling is een veggie #1, de vegetarische burger, in sla gewikkeld.  Er is ook een veggie #2, die vegan is.  Er wordt op het moment een Elevation Burger in Vienna gebouwd, dus weer een gelegenheid waar Saskia ook terecht zal kunnen. 

Kai heeft de hamburger met kaas en verschillende toppings en de frietjes.  Natuurlijk deelt hij die heel lief en ik kan nu echt zeggen dat die in de top drie van frietjes, die ik ooit heb gegeten, staan.  Zelfs als wij rond twee uur klaar zijn met eten staat er nog een gigantische rij om te bestellen!  Hoezo populair?

Wij lopen naar de reden waarom we hier vandaag zijn: ICE! Shrek the Halls In een paar enorme tenten staat een hele tentoonstelling van ijsbeelden over Shrek en de andere karakters in die show.  We kopen kaartjes en sluiten dan aan in de rij.

Eerst krijgen we een filmpje te zien over het maken van de standbeelden.  Deze show is allemaal geinspireerd door het IJs festival in Harbin, China.  Er komen dan ook zo'n veertig beeldhouwers uit China om het allemaal te maken.  De blokken ijs duren drie maanden om bevroren te raken en meer dan 5000 pond ijs is nodig voor de tentoonstelling.

Na de film mogen we de ijskou in, maar krijgen eerst een zware blauwe parka aangereikt.  Dit is de derde keer dat ik hier ben en de tweede voor Kai, dus we weten dat die extra jas nodig is.  Het is binnen namelijk -12 en best winderig.  Natuurlijk heb ik mijn fototoestel gereed en neem heel wat foto's.  Helaas wil Kai niet op de gevoelige plaat.

We zien allerlei scenes uit Shrek, heel knap gemaakt! Er is ook een twee verdiepingen hoge ijsglijbaan waar Kai en ik een paar keer vanaf roetsjen.  Het gaat heel hard op dat gladde ijs! 

Op het laatst is er nog een ijzig Kerststalletje zonder kleuren, ook erg knap gedaan.  Net als mijn vingertoppen ondanks alle bescherming tegen de kou toch verkleumen, stappen we weer naar buiten.  Kai is het erover eens dat dit iets unieks is wat je niet op veel plekken tegen zult komen.  We zijn blij dat we op de valreep (het is open tot zondag) zijn gegaan.

Op de terugweg neem ik voor het eerst ooit de HOT lanes.  Het is vrij druk op de gewone banen en ik wil het weleens proberen.  Dit zijn extra banen op de Beltway, waar je moet betalen om erop te mogen rijden.  Het kost mij een dollar om zonder verkeer onze afslag te bereiken.  Leuk om eens gedaan te hebben.  Dit is natuurlijk veel interessanter voor mensen, die in het spitsuur rijden.

Op de radio horen we hoe de griep hier om zich heenslaat.  Kai is de enige van ons, die nog geen griepprik heeft gehaald.  Dat gaan we dus meteen maar even bij Walgreens doen. 

Voor het avondeten willen Rick en Kai graag naar Mad Fox Brewing Company.  Daar hebben ze namelijk bitterballen en daar hebben de heren zin in.  Bij aankomst is er een wachttijd van een half uur voor een tafeltje, maar gelukkig komen er al heel gauw drie stoelen aan de bar vrij.

De bitterballen komen al snel.  De chef hier vindt het leuk met internationale recepten te experimenteren en deze bitterballen waren zo populair dat ze nu permanent op het menu staan.  Ze zijn wel heel anders gevuld dan de traditionele met gehakt en groentes, maar ik vind ze bijna nog lekkerder zo.

Hoofdgerecht voor mij wordt de vijgen met blauwe kaas pizza.  Kai neemt ook pizza en Rick de garnalenburger, die ik volgende keer ga bestellen, want die is super lekker. Niet dat de pizza's dat niet zijn, want Kai en ik smullen ook.

Na deze lekkere maaltijd genieten we thuis nog even van de Kerstbomen.  Ik ben er nog niet klaar mee, maar het is tijd om op te ruimen dit weekend.  Het is volgens mij voor het eerst dat ik die boom best nog een week zou kunnen velen.  Maar ja, Drie Koningen is zondag en daarna is de Kersttijd toch echt voorbij.

Ice!

Tot mijn verbazing is Saskia uit zichzelf om tien over zes al op. Kai is er minder van gecharmeerd, want hij moet nu op haar wachten voor zijn douche. Gelukkig kunnen ze tegenwoordig beter met elkaar door een deur en spreken ze af, dat Saskia voortaan in onze badkamer gaat douchen, als ze zo vroeg opstaat. Dat alles zonder ruzie of interventie van ons, ze worden volwassen!

De zon van gisteren heeft plaatsgemaakt voor wolken. Het is ook een stuk koeler, maar ja, twintig graden eind november is ook voor hier heel ongewoon. De core training vanochtend is intensief. Daarna doe ik een half uur traplopen. Uit het raam zie ik mensen met paraplu's lopen. Jakkes, regen!

Tegen de tijd, dat ik thuiskom, plenst het echt. Toch wil ik Cosmo zijn wandeling niet onthouden en neem hem mee in de hoop, dat hij zijn behoeftes snel zal doen. Gelukkig houdt Cosmo helemaal niet van nattigheid! We zijn net een blok op weg en hij wil al niet meer verder. Ik trek hem niet mee, dit keer, als hij geen zin heeft, dan ik ook niet!

Pat belt, zij is vandaag en morgen hier in Vienna en vraagt, of ik zin heb samen iets te gaan doen. Eens kijken, berg was wegvouwen of iets leuks ondernemen met Pat? De beslissing is snel genomen. Alleen, wat gaan we doen, want fotograferen in deze regen gaat niet, natuurlijk.

Zin om naar Washington te gaan hebben we niet. Eigenlijk willen we graag binnen Kerstversieringen fotograferen, maar in de malls mag dat niet. Uiteindelijk kiezen we voor lunch en een film (Blind Side) bij Tysons Corner. Pat zal mij, als ze eenmaal hier is, ophalen.

Net voor Pat komt, zie ik op Facebook een advertentie voor "Christmas on the Potomac" bij het Gaylord Hotel in National Harbor, waaronder Ice!, een tentoonstelling van ijsbeelden. Aangezien we het liefst zouden gaan fotograferen, lijkt me dit perfect. Pat is er ook meteen voor te vinden.

Via de Beltway rijden we naar het noorden. Gelukkig is het verkeer heel licht, dus we bereiken al gauw de Woodrow Wilson brug. Alleen is het niet duidelijk, in welke baan we eroverheen moeten. We kiezen de verkeerde en moeten dus even omrijden. Gelukkig leiden er meer wegen naar Rome, eh National Harbor, en komen we onverwachts toch, waar we willen zijn.

We parkeren in de garage bij het Gaylord hotel. Gauw lopen we naar de ingang, want we hebben nog geen lunch gegeten en hopen in het hotel een restaurant te vinden. Ik ben heel wat gewend qua hotels, maar deze gaat in de categorie "enorm"!

De Kerstversieringen zijn prachtig, maar het is niet erg duidelijk, waar alles is. Uiteindelijk vraag ik het even in een van de winkeltjes. Er blijkt een Italiaans buffet te zijn. Daar hebben ze lekkere salades en we mogen van de vriendelijke serveerder ook wat desserts nemen, al zitten die niet bij onze prijs inbegrepen. De profiterolletjes zijn gevuld met slagroom, dus ik kan niet laten daar een beetje van te snoepen.


Het Gaylord hotel zelf is al prachtig

Dan zijn we klaar voor de kou. We lopen naar de Ice! tent en betalen de entree. Ik zag de advertentie vijf minuten voor Pat kwam, dus heb me niet goed voorbereid. Ten eerste hadden we de kaartjes online moeten kopen, dat had ons ieder $9 gescheeld. Ten tweede hadden we ons warmer moeten kleden en handschoenen mee moeten nemen, want het is binnen maar liefst -13!

We hebben wel winterjassen aan, maar dat is niet genoeg. Gelukkig krijgen we voor we naar binnengaan ook allemaal een lange blauwe gewatteerde jas aangereikt. Iedereen ziet er nu als een blauwe pinguin uit! Ook de kinderen krijgen jassen, waarin de kleintjes zowat verdrinken. Het is een koddig gezicht, maar blijkt al gauw niet overdreven te zijn.

Volgens de medewerkers loopt het hier in het weekend storm, maar vandaag is het heel rustig. Dat is fijn, want zo kunnen Pat en ik in alle rust rondkijken en fotograferen. Met een menigte zou dat niet lukken. Er is heel wat moois te zien!

Deze tentoonstelling is gemaakt van twee miljoen Amerikaanse ponden ijs, beslaat 1400 vierkante meter en heeft tien verschillende scenes, waaronder een met ijsglijbanen. Aan de ingang staan ijsbeelden van het Lincoln beeld in het Lincoln Memorial en het Jefferson Memorial.

Daarna lopen we een zaal binnen, waar een heuse ijsbrug staat. Aan weerszijden zijn taferelen met zwanen en herten te zien. Daartegenover is een huiskamer van ijs gebouwd. Een jongetje met teddy beer staat op de trap, er is een haard met stockings en een Kerstboom. Er staat een enorm ijspaard met een slee erachter, waar kinderen in gaan zitten. Het is allemaal perfect gemaakt.

Dansende pinguins in de volgende kamer leiden ons, via een verlichte ijstunnel, naar Santa's werkkamer. Daar zijn de elven aan het werk en staan echte pluche dieren naast hun ijsevenbeelden. Een enorme engel groet ons in de volgende ruimte. Als laatste staat er een prachtige ijzige Kerststal. De details in de ijsbeelden zijn indrukwekkend. De toegangsprijs lijkt hoog tot je je bedenkt hoeveel uren werk hieraan besteed zijn.

Graag zou ik teruggaan met Rick en de kinderen. Alleen zorg ik er dan wel voor, dat iedereen zich heel warm aankleedt! Ondanks mijn skijack en de lange blauwe jas ben ik verkleumd! Mijn handen vooral zijn door en door koud. Als het druk was geweest en we er langer over hadden gedaan had ik echt een probleem gehad!


Zoals altijd is er een winkel voor we naar buiten gaan. Ze verkopen allerlei Kerstspullen. Pat vindt een aantal dingen, maar ik houd me in. Dan ben ik toch weer even heel Hollands, want ik weet van bepaalde versieringen, dat ze elders een stuk goedkoper zijn. Natuurlijk wordt er bij zo'n toeristische attractie een paar dollar bij geteld.

De regen leek, toen we naar binnen gingen, op te zijn gehouden, maar nu komt het weer met bakken naar beneden. Arme Pat, die heeft aangeboden te rijden. Wat ik niet wist is, dat ze vanochtend al om half vijf opstond om bij Bombay Hook, Delaware, de sneeuwganzen met zonsopgang gade te slaan.

We grappen, dat zij nu mijn vriendin van "out of town" is en dat ze vandaag een groot avontuur heeft beleefd. Van sneeuwganzen (lijkt mij ook fantastisch om te zien, als ik Pats foto's bekijk!) tot ijsbeelden, een winterse dag was deze regenachtige laatste dag van november zeker voor haar.

Vanavond is de jaarlijkse Holiday Stroll op Church Street hier in Vienna. De burgemeester, Jane Seeman, zal de boom aansteken en er zouden allerlei festiviteiten zijn, zoals marshmallows roosteren, een kinderboerderij en pony ritjes en meer.

Het regent echter pijpenstelen en is ijskoud. Het lokt echt helemaal niet om naar buiten te gaan, vooral omdat we ver weg zouden moeten parkeren. De buitenactiviteiten zullen met dit weer geen doorgang kunnen vinden en Santa binnen heeft altijd een enorme rij wachtenden (buiten). Onze kinderen zijn toch ook te oud om Santa nog te willen zien.

Saskia heeft zich alleen erg verheugd op Church Street pizza, een New York stijl pizzeria, waar we vorig jaar hebben gegeten. Rick stelt voor die op zijn weg terug van zijn werk op te gaan halen. Dat vindt iedereen prima! Rick en ik vragen om extra champignons op onze pizza, heerlijk!

Wat ik erg leuk vind aan het Kerstseizoen zijn alle Kerstfilms en -series, die op de verschillende tv kanalen te zien zijn. Die verhalen zijn meestal vrolijk en leuk om met het hele gezin te kijken.