Over rondleiding nummer twee deze week

Het is net voor zessen als ik wakker word van Orions gepiep. Aangezien ik toch niet lang meer in bed zou liggen sta ik op om hem naar buiten te laten. Tot mijn ergernis gaat Orion echter eerst de basement in om Zorro's eten te zoeken. Vervelend beest, zo nodig moest hij dus helemaal niet!

Nu ik toch op ben kleed ik me ook maar aan. Ik verzorg de dieren en ga dan een korte wandeling maken. Een vos rent de weg over waar ik hem al eerder heb gezien. Die heeft vast zijn hol in de tuin waar hij uit komt.

Deze eekhoorn kijkt me aan van "wat mot je". Nog voor zevenen ben ik weer thuis en tot mijn verbazing is Rick al op. We eten gezellig ontbijt en dan ga ik me klaarmaken voor de rondleiding van vandaag. 

Rick zet me af bij het metrostation en in de trein vermaak ik me met Gemini te vragen een plaatje van mij als gids met toeristen te maken. Toevallig lijkt de familie ook echt op degene, die ik vandaag rondleid. 

Eenmaal in de stad loop ik naar de Old Ebbitt Grill. Ook vandaag maak ik gebruik van de wc daar, heel fijn dat dat kan. Dan komt het gezin dat ik rond ga leiden langsrijden om te vertellen dat ze verkeerd zijn gereden naar de parkeergarage. Niet veel later komen ze aanlopen. 

De man is een collega van mijn Nederlandse broer, zijn vrouw is oorspronkelijk Vietnamees en hun dochters zijn 10 en 13. Ze komen uit Florida en het is meteen leuk. Het is altijd even aftasten welke kant de politieke wind op waait, dus ik vertel heel neutraal over hoe we het Witte Huis niet kunnen zien, Dan wordt meteen duidelijk dat de bewoner ook bij deze mensen alleminst geliefd is. 

We lopen langs het ministerie van financieen en dat van handelszaken de heuvel af naar het Washington Monument. 

Voorheen als ik mijn rondleiding een enkele keer in het Engels deed merkte ik dat ik soms naar woorden moest zoeken in het Engels. Mijn verhaaltje zit in het Nederlands in mijn hoofd. Vandaag merk ik daar niets van en daar ben ik blij om. 

Na het verhaal over de geschiedenis van het Washington Monument kunnen we de achterkant van het Witte Huis zien. Nog maar een half jaar geleden kon je helemaal tot de verre barrieres komen. 

Na het verhaal over het huisje van de sluiswachter en zijn dertien kinderen te hebben verteld lopen we door naar het Tweede Wereldoorlog Monument. Daar zien we ook weer de National Guard. Die arme mensen zijn er zogenaamd om de stad veilig te maken, maar dat is die in dit gedeelte zeker al. Ik heb te doen met ze, want ze vervelen zich duidelijk. 

Met een omweg langs de grote vijver waar de meisjes verliefd worden op de baby eendjes bereiken we het Vietnam Veterans Memorial. Aangezien D. uit Vietnam kwam na deze oorlog zegt dit monument hen heel veel. 

Boven in het Lincoln Memorial zien we dat er wat water in de Reflecting Pool zit. Het heeft vannacht niet geregend dus misschien zijn ze hem weer aan het vullen. D. heeft hoogtevrees en durft de trappen van het Lincoln Memorial niet af. 

Het nieuwe museum eronder is net af en daardoor is er ook een nieuwe lift. Die nemen we en ik vraag gelijk even aan de park ranger of het makkelijk is kaartjes te krijgen. Hij zegt van wel en dat gaat dus op mijn lijstje van dingen, die ik binnenkort wil doen. 

De meisjes hebben het warm en bij het Koreaanse oorlogsmonument kopen ze bij een kraampje een ijsje. D. kiest het kersenbloesem ijs en vindt dat erg lekker. Dat moet ik ook eens proberen. 

We bewonderen vervolgens de roestvrijstalen soldaten en de muur met foto's. De meisjes worden thuis geschoold en hun favoriete vak is geschiedenis. M, de oudste, merkt op dat ze vandaag wel heel veel leren en dat ze dat leuk vindt. Dat is een fijn compliment. 

In tegenstelling tot gisteren wandelen we vandaag wel helemaal rond het Tidal Basin. Na Martin Luther Kings Memorial lopen we naar het Franklin D. Roosevelt Memorial. Met zijn vier kamers is het heel anders dan de andere monumenten. De kinderen kunnen hier ook lekker klimmen, want dat mag. 

Als laatste gaan we naar boven in het Jefferson Memorial. Dit is altijd een heel fijne plek in de zomer, want het tocht enorm. We blijven hier dus even genieten van de natuurlijke airconditioning. 

Dan lopen we terug naar het Washington Monument waar ik afscheid van hen neem. Ik zend mijn broer een berichtje dat het erg leuk was en dat meen ik oprecht. Het is al een uur en ik ben blij dat de trein net komt aanrijden. Ik heb honger en dorst. Gelukkig staat Rick me al op te wachten in Vienna. 

Deze voor America 250 versierde treinen had ik nog niet gezien

Mijn Fitbit statistieken van de rondleiding

Zodra ik binnenkom begin ik mijn lunch te maken. Wat smaakt dat goed na al die beweging! Daarna doe ik mijn zwempak aan en rijd naar het zwembad. Mijn voeten zijn te moe om erheen te lopen. 

Het water is heerlijk koel na de hitte in de stad. Op mijn gemak zwem ik twintig baantjes. Dan komt Rick ook even tussen vergaderingen door. Er worden onweersbuien voorspeld, maar vooralsnog is het droog.

Weer thuis neem ik een lekker lange douche en kleed me dan in pyjama. Ik maak het sausje voor onze traybake. Het is kokosnootyoghurt, tandoori kruiden, citroensap en zout. Ik spreid het over bloemkool en ui. 

Als we klaar zijn om het in de oven te zetten doen we dezelfde saus over de kip. Ik heb altijd het vermoeden dat degenen, die de recepten schrijven, maar wat zeggen qua oventemperatuur en hoe lang bakken. Dit keer was de oven veel te heet waardoor de kip ietsje te gaar is. Toch smaakt het zeer goed en we geven het recept vier sterren. 

De radar ziet er weer gekleurd uit, hopelijk krijgen we niets ernstigs over ons heen.