Dag 3: Nice en Italie

Zoals de BBC beloofde, is het schitterend weer. Gauw gaan we naar beneden om te ontbijten en nemen onze spullen voor de dag mee. We willen er alles uithalen, wat er inzit! Vandaag hebben we zelf een auto gehuurd van Hertz. Dit keer krijgen we een Chevrolet Aveo mee.

Via de autoroute rijden we naar Nice, waar we de oude stad gaan verkennen. De schilder Matisse verkoos Nice als zijn woonplaats en ik zie meteen waarom. We parkeren onder de bloemenmarkt (de grote ondergrondse parkeergarages overal zijn ideaal!) en genieten van de kleurrijke standjes.

Dan lopen we naar de Cathedrale St. Reparate, een prachtige barok kerk, waar men net de bloemen aan het “verschonen is. We slenteren door de nauwe straatjes en onze fototoestellen werken overtijd. Op Place Garibaldi drinken we op een terrasje een capuccino, helemaal tussen de Fransen en hun kleine hondjes in. Opvallend, hoeveel Yorkshire terriers hier rondlopen!

Inmiddels heeft Rick niet alleen een laptop, maar ook twee zware kristallen en meer gekregen om mee terug te nemen. Allemaal erg mooi en leuk, maar er werd niet aan het extra gewicht gedacht, dat in het vliegtuig meemoet! Met de restricties tegenwoordig kunnen die dingen niet in onze meegebrachte tassen. We kopen dus maar een stoffen strandtas bij een standje in Nice. Hij heeft een rits en we zullen er niets breekbaars in doen, hopelijk overleeft hij het.

Na nog een paar mooie barok kerken bezocht te hebben, lopen we terug naar de markt. We zien een filmploeg bezig bovenaan een trap en als zij klaar zijn, lopen we ook naar boven. Zo hebben we prachtig uitzicht over de kleurige kraampjes en huizen erachter. Ik zou hier wel weken door kunnen brengen!

Rick probeert mij altijd zover te krijgen om een paar maanden een appartement in Nederland te huren, maar daar kan ik niet warm voor lopen. Als hij voorstelt dan hier eens te kijken, zie ik het helemaal zitten. Dit klimaat is zoveel beter voor mij en ik voel mij in Frankrijk ook thuis, tenslotte heb ik een groot gedeelte van mijn jeugd in Franssprekende landen gewoond. Dat is allemaal echter nog toekomstmuziek, maar wel leuk om eens te dromen.

We lopen nog even langs de boulevard en moeten natuurlijk ook onze voeten in de Middellandse Zee steken. Wat een rotsachtig strand hier! Je wilt zeker waterschoenen aan, die wij natuurlijk niet hebben. De zee is prachtige gekleurd, zo diep lichtblauw en blauw, alweer kan ik me helemaal voorstellen, waarom de Cote d’Azur zo graag geschilderd werd en wordt.

Dan is het tijd om afscheid van Nice te nemen, want we hopen in Italie te lunchen. We nemen de autoroute naar Italie, waar die overgaat in de Autostrada dei Fiori. Dit is voor ons beiden de eerste keer, dat we als volwassenen in Italie zijn. We rijden naar Sanremo, waar Rick zijn echte vuurdoop “Italiaans” rijden krijgt. Zijn hart klopt in zijn keel, als hij eindelijk de auto veilig in een garage heeft kunnen parkeren!

Op zoek naar een leuk restaurantje lopen we de heuvel op en komen al gauw in de nauwe straatjes van het oude gedeelte terecht. Wat is dit ook weer een leuk stadje! Overal hangt ook de was buiten, denkelijk een dag verlaat, na de regen van gisteren. Ik had nog wel langer willen verkennen, maar de magen rommelen.

Aan het grote stadsplein kiezen we een tafeltje op het terras van Il Profumo del Mosto, waar ik een quattro stagioni pizza bestel (in het Frans, want tot mijn schande kan ik, ondanks vier jaar studie, mijn Italiaans niet tevoorschijn toveren, zoals dat met Franks en Duits wel lukte), die staat voor mij synoniem met Italie. Rick neemt een zalm bruschetta. Beiden zijn weer enorme porties, waarvan we maar de helft opkunnen, en het kost nagenoeg niets.

We zoeken de auto weer op en rijden richting Menton. Op de heuvels vallen de vele kassen op. “Dei Fiori” is duidelijk een terechte naam voor deze autoweg! Bij Menton gaan we de snelweg af en vinden in het stadje weer een parkeergarage in de buurt van het Hotel de Ville. Dat is een mooi oud gebouw met palmbomen aan weerszijden.

We lopen naar de zee en dan door het oude gedeelte met zijn gezellige winkeltjes naar de Basilique St. Michel, die helaas dicht is. Daar komen de kinderen net uit school en tussen een stroom van Franssprekende kinderen en ouders lopen we weer naar beneden. Ook deze plaats ademt weer die typisch Mediterranese sfeer.

Via de kust rijden we terug richting Monaco. We genieten van prachtig Cap Martin en worden getrakteerd op mooie uitzichten op Monte Carlo en de rest van Monaco. Rick wil graag een Monaco bierflesje als souvenir, dus we stoppen bij een paar supermarkten om te kijken of ze die verkopen. Dat blijkt niet het geval.

De enige plek, waar Rick ze gezien heeft, is in het oude stadje Monaco-Ville. We brengen de auto terug en lopen dan naar de bushalte, waar de bus net aankomt. Er gaat toch niets boven Europees openbaar vervoer! We hebben het in Washington in vergelijking met andere steden in de VS niet slecht, maar zo efficient is het ook weer niet.

Bij een cafeetje tegenover het prinselijk paleis nemen we plaats op het terras. De serveerder is heel vriendelijk (de meeste mensen deze reis trouwens ook) en vertelt over de vlag van de prins, die vandaag niet waait, omdat zijn hoogheid niet thuis is. Ook verkoopt hij Rick graag een ongeopend flesje Monaco bier en geeft hem zelfs nog een paar Monaco onderzetters.

We nemen de bus terug naar het hotel en maken ons klaar voor alweer de laatste avond hier. We hebben een reservering bij Pacific en nemen een taxi daarheen, want Rick dacht, dat het ver weg was. Mij leek het op de kaart heel dichtbij, maar ik vertrouw op hem. Het restaurant blijkt nog geen vijfhonderd meter verderop te liggen. Toch vraagt de taxi chauffeur zonder blikken of blozen tien euro en Rick geeft hem nog een euro fooi ook. Die man heeft een goede avond aan ons!

Een reservering was ook helemaal niet nodig, want wij zijn vrijwel de enige gasten. We krijgen een gezellig tafeltje buiten en, omdat er niemand anders is waarschijnlijk, prima bediening. Het eten is een fusie van Aziatisch en Italiaans, wat ons nieuwsgierig maakte. Ik kies twee voorgerechten, een carpaccio van zeebaars en een gazpacho. Het is voortreffelijk bereid, maar ook hier weer zijn de porties zo enorm, dat ik het niet opkrijg! Intussen komt de serveerder lekker Frans kletsen, heel goed voor mijn vocabulaire. Al met al is het een gezellige laatste maaltijd hier in het mooie Monaco.

Ricks collega heeft hem over de Buddha bar in het casino vertelt en hij wil die graag nog bezoeken. Het blijkt er een stuk levendiger te zijn, dan in het casino zelf. We bestellen een paar drankjes en Rick vraagt de naam van de zanger, die ze hebben spelen, want het is mooie muziek. Die blijkt Turks te zijn, het zal me benieuwen of Rick er iets van online vindt.

We hebben, met alle nieuwe “cadeaus” (er liggen twee foto’s in mooie lijsten op ons bed vanavond), wat tijd nodig om te pakken, want de bagage moet morgenochtend om kwart voor zeven voor onze deur staan. Met de extra tas past het gelukkig allemaal en we denken geen overgewicht te hebben. Wat is de tijd weer omgevlogen, maar wat hebben we ook enorm veel genoten, gezien en gedaan in zo’n korte tijd! Ik kan niet wachten, tot ik mijn foto’s kan bekijken.

Dag 2: Naar Cannes via de kustroute

Midden in de nacht hoorde ik het opeens hard regenen en donderen. Het is dan ook bewolkt bij het opstaan. Vandaag is de dag van de gesponsorde activiteiten. We konden uit een heel lijstje kiezen.

Tijdens het ontbijt horen we van de mensen, die bij ons aan tafel zitten, dat er flinke regen wordt voorspeld en hun catamarantocht daarom is afgelast. Gelukkig hebben wij ons daar niet voor opgegeven, maar een huurauto voor de dag gekozen.

We moeten ons bij het L'Hermitage hotel, waar ook een deel van onze groep logeert, melden en een heel geanimeerde Francaise, die in Cannes woont, leidt ons naar het verhuurbedrijf. Terwijl Rick de formaliteiten afhandelt, vertelt zij mij, wat de mooiste weg naar Cannes is en waar we onderweg absoluut moeten stoppen. Zeer behulpzaam!

In ons schattige rode Fiat 500-tje rijden we niet veel later weg uit Monaco. Wat een leuk autootje is dit! Het is ook milieu verantwoordelijk, want de motor slaat af, als je bij een stoplicht stopt en start weer, als je de koppeling indrukt.

Rick doet het weer prima met de versnellingen, in Ierland heeft hij genoeg praktijk gehad. De heuvels zijn hier flink, dus dat is even wennen. Ook zijn hier enorm veel motoren en scooters, die overal tussendoor schieten, maar het gaat allemaal goed.

We rijden de kustweg naar Cannes en maken een klein omweggetje voor St. Jean Cap Ferrat. Ondanks de bewolking kan ik me zo voorstellen, dat allerlei 19e eeuwse schilders naar dit gebied trokken!

Voor Villefranche stoppen we om een foto van het uitzicht over dit kleurige plaatsje en zijn jachthaven te nemen. Bij een Carrefour daar kopen we wat soda's voor onderweg. We vinden het beiden altijd leuk om in een supermarkt in het buitenland te lopen, dus we lopen door alle gangpaden.

Ook over Nice hebben we goed uitzicht van boven. We rijden over de Promenade des Anglais (ik lees in de gids, dat de Britten Nice tot de badplaats, die het nu is, hebben gemaakt), maar stoppen hier vandaag niet. Dat staat voor morgen op het programma. Vandaag rijden we door naar Antibes. Ondanks het dreigende weer moeten we hier gewoon uitstappen. Niet voor niets was Picasso verliefd op dit middeleeuwse stadje!

We lopen wat rond en ik vooral geniet van de ambiance van de Provence, die hier zo goed naar voren komt. Wat zou ik hier graag foto's maken van de bloeiende lavendel en zonnebloemen, als die bloeien! Het waait enorm en als we een flinke donderklap horen, gaan we gauw terug naar de auto. Niets te vroeg, want er barst een gigantisch onweer los!

Dacht ik, dat we in ons gebied zware buien krijgen, hier kan het er ook wat van! Ook in Cannes plenst het nog flink en dondert en bliksemt van jewelste. Ik zegen het feit, dat ik, behalve een paraplu, mijn regenjack ook mee heb.

We haasten ons naar een rijtje restaurants en kiezen Le Caveau, waar er nog plaats is op het (overdekte) balkon. Mijn bouillabaise smaakt heerlijk en Ricks tournedos zo te zien ook.

Het geluk is met ons. Het is droog, als we het restaurant uitkomen. We lopen door de gezellige winkelstraat naar het Palais des Festivals. Het is zo'n onwerkelijk gevoel, dat we nu zomaar even in Cannes lopen! In mei lopen hier alle filmsterren en andere bekenden ook. Bij het Palais is het druk, want zo te zien begint er net een conferentie over tekenfilms.

Net voor het weer begint te regenen, lukt het me nog wat foto's van de jachthaven met het oude gedeelte van de stad op de foto te krijgen. Helaas hebben we geen tijd die oude stad te verkennen en in de regen is dat toch al minder. We lopen dus weer naar de auto en zetten onze tocht voort.

Van verschillende kanten is mij aangeraden St. Paul de Vence te gaan bezoeken en terecht! In dit dorpje zou het zo nog 1600 kunnen zijn! Als we aankomen zien we het al bovenop een heuvel liggen.

Het is net weer even droog, dus we verkennen de straatjes en kijken naar de kunst in de vele galerijen. Onderaan de heuvel drinken we nog snel een drankje bij Cafe de la Place en halen onze auto nog net voor er weer een bui losbarst.

De tijd begint nu wel te dringen, want de auto moet voor zes uur terugzijn. We nemen de autoroute dus maar terug. Eenmaal terug in Monaco kunnen we niet meer vinden, waar we de auto moesten afgeven. Ik bel het bedrijf en we mogen gewoon naar het L'Hermitage hotel gaan.

Daar staat de medewerker al klaar en checkt of we geen extra schade (er is al heel wat hagelschade aan dit autootje) hebben aangebracht. Gelukkig was er vandaag geen hagel en heeft Rick ons veilig tussen de motoren e.d. heen gelaveerd, dus we kunnen de auto met een gerust hart teruggeven.

Terwijl we naar het hotel lopen, zie ik achter ons een wel zeer dreigende zwarte lucht en inderdaad, zodra we binnen zijn barst het los. Wat hebben we vandaag geluk gehad! Iedere keer, als we buiten wilden zijn, werd het net even droog!

Moe van alle indrukken wil ik even op de kamer bijkomen. Rick wil wel graag naar de cocktailreceptie van zes tot zeven, dus kleedt zich in zijn tweede mooie pak en trotseert de stortregens. Ik ga lekker lezen en nagenieten van de prachtige dag, die we hadden, ondanks het weer. Met mijn liefde voor geschiedenis is dit helemaal "mijn" soort van gebied!

Het miezert nog wat, als we niet veel later naar de overkant lopen voor ons avondeten, maar ik heb op de BBC gezien, dat het morgen schitterend weer gaat worden, helemaal goed! Vanwege de regen krijgen we een tafeltje binnen in het Cafe de Paris. Dit Cafe staat bekend om zijn terras, vanwaar je goed uitzicht hebt op het befaamde casino. Ook binnen is het gezellig, een typische Franse brasserie.

Mijn favoriete steak tartare staat op het menu en die bestel ik dus. Ik krijg er sla en frietjes bij en die sla vooral vind ik heerlijk. Hij wordt met echte vinaigrette geserveerd en is, wat wij "butter lettuce" noemen en die nog steeds vrij duur is in ons gebied, maar feitelijk de "Nederlandse" sla, die ik mijn hele jeugd gewend was.

In dit restaurant werd, volgens het verhaal, de crepe Suzette uitgevonden. Groot is onze teleurstelling, als die ("nog", volgens de serveerder) niet op het menu staat. Dan bestellen we maar de profiterolles, die lekker zijn, maar meer dan we opkunnen.

Het valt ons al de hele tijd op, dat de porties hier enorm zijn, overal. Het is al een tijdje geleden, dat we in Frankrijk waren, maar ik kan me zulke hoeveelheden niet herinneren. De hors d'oeuvres zijn genoeg voor een hoofdmaaltijd!

Vanavond is onze casino avond. Met onze hotelkaarten komen we gratis binnen en nemen plaats aan de 25 euro minimum black jack tafel. Het is er stil en saai, tja, we zijn de glamour en glitz van de Amerikaanse casino's gewend. Daar wordt nog weleens gegrapt en is er regelmatig commentaar. Hier is het muisstil en het "spel"gevoel krijg ik niet, het is me net te serieus.

Rick heeft geen geluk, ik een beetje, maar we geven het al gauw op. We proberen nog even het casinogedeelte naast Cafe de Paris, maar ook daar is het een saaie boel. Misschien wel, omdat het maandag is, kan ook heel goed. Bijkomstig voordeel van vroeg stoppen is, dat we niets verliezen. Doodmoe rollen we ons bed in, wetend, dat we het uiterste uit deze dag gehaald hebben!

Dag 1: Monaco verkennen

Gisteravond na de receptie vonden we twee van onze drie tassen in onze kamer. Dat was al een hele opluchting, want die bevatten onze kleding en toiletspullen. Om de een of andere heel stomme reden hadden we echter alle schoenen in de derde tas zitten. Ook bevatte die mijn speciale fibromyalgie kussen, wat mij nerveus maakte, want daarmee heb ik de minste pijn en die wil ik dus absoluut niet kwijt! Gelukkig kunnen we extra kussens van het hotel krijgen, die helpen op de juiste plekken steun te geven.

De missende tas was dus inderdaad de tas, die ik het vliegtuig naar Stuttgart in had zien gaan. Hoe de andere twee dat vliegtuig niet haalden zal altijd een raadsel blijven. De twee tassen, die in de kamer stonden, waren uit Frankfurt gekomen. Helaas zijn alle winkels hier op zondag dicht, dus we zagen ons al op onze niet bepaald nette schoenen uit het vliegtuig naar het gala gaan (de mijne waren wel zwart, maar wel echt wat je noemt "stappers"). Gelukkig zijn wij geen “sneakers” mensen (die overal witte gymschoenen onder dragen), maar toch.

Bang, dat die andere tas helemaal kwijt zou zijn tussen Lufthansa en Air Berlin (waarover een van de medewerksters van de Platinum Club allerminst positief was), belde ik Air Berlin om te vragen, of zij wisten, waar de tas zich bevond (dat hij in Stuttgart was, was zeker). Het was inmiddels 22 uur en er was niemand meer aanwezig, die Engels sprak. Gelukkig is mijn Frans goed genoeg, dat ik de situatie uit kon leggen en ik kreeg het telefoonnummer voor bagage in Stuttgart. Dat kon pas vanochtend gebeld worden.

De hele nacht droomde ik rare dingen van naar gala's gaan op modderschoenen en zelfs helemaal bloot. Dan is het echt maar goed, dat dromen bedrog zijn, hoor, want dat was voor alle partijen een schokkende gebeurtenis. Wat jetlag al niet me je doet! Ver voor de wekker gaat ben ik klaar wakker! Rick heeft ook geen moeite met opstaan, we hebben al met al toch goed geslapen.

Om kwart voor negen wordt de hele Platinum Club winnaars groep voor het casino verwacht voor een groepsfoto. Het is werkelijk schitterend weer en we hebben zin om Monaco te gaan verkennen. Eerst willen we echter zekerheid over de verloren tas. Inmiddels werken de Platinum Club mensen in de VS er ook aan en een ervan zegt, dat het erop lijkt, dat de tas gisteravond om half elf nog is aangekomen. Niemand in Nice kan dat bevestigen.

Rick en ik gaan eerst ontbijten in de hoop, dat de tas intussen boven zal staan. Voor de Platinum Club is er een speciale, prachtige ontbijtzaal opgezet. De muren en plafonds zijn met goudverf beschilderd. Het is helemaal in de negentiende eeuwse stijl van het hotel. Het buffet is erg lekker, vooral de croissants, die krijg je toch nergens zo lekker, als in Frankrijk (ok, Monaco). Tijdens het eten kletsen we gezellig met een Brits stel. De Platinum Club winnaars komen van over de hele wereld, er moeten ook een paar Nederlanders zijn, maar die heb ik nog niet ontdekt.

Eenmaal boven bel ik naar Stuttgart en leg in mijn beste Duits onze situatie uit. Ik verbaas me erover, dat ergens achteruit mijn brein deze talen, die ik al jaren niet heb gesproken, weer zo boven komen drijven. Na enig onderzoek wordt me meegedeeld, dat onze tas is gevonden en via Zurich naar Nice zal komen. Wanneer precies kunnen ze me niet vertellen, maar we zijn natuurlijk al heel blij met die mededeling, want de volgende vlucht uit Zurich komt om 15 uur aan, op tijd voor ons gala, dus.

Net als ik op heb gehangen, horen we een bescheiden klop op de deur. Daar staat een hotelmedewerker met onze tas!!! De arme gereserveerde Fransman weet niet, wat hem overkomt, zo enthousiast begroeten we hem. Hij blijft maar herhalen "Ce n'etait pas moi!", maar vindt Ricks fooi toch wel erg leuk.

Opgelucht, dat we er vanavond toch keurig uit zullen zien, beginnen we aan ons dagprogramma. We lopen via de haven met de prachtigste jachten naar het oude Monaco stad. Daar lopen we de heuvel op naar het paleis, want we hebben gehoord, dat de wisseling van de wacht om 11:55 uur plaats zal vinden.

We zijn er ruim op tijd en stellen ons vooraan op. Te laat realiseren we ons, dat we beter ergens anders hadden kunnen gaan staan, want het vult zich enorm snel op met toeristen. Het regiment komt vlak langs ons lopen, maar de werkelijke wisseling zien we dan wel van verre, maar is toch erg mooi. Interessant detail is, dat geen van de paleiswachten Monegasken zijn, maar Fransen. Dit om een coup te voorkomen.

Nadat de ceremonie voorbij is, kopen we kaartjes voor een bezoek aan de appartementen in het paleis. Prins Albert is niet thuis en dus mogen we naar binnen. We krijgen een audiotour en ik kies de mijne in het Nederlands voor de verandering. Ik vind het bere-interessant hierbinnen. Deze Grimaldi familie is voor mij toch altijd een beetje een sprookjesfamilie geweest met Grace Kelly en haar mooie kinderen. Vooral de troonzaal voldoet helemaal aan dat sprookjesgevoel!

Het is inmiddels al lunchtijd geweest, dus we zijgen neer op een van terrasjes in het pittoreske stadje. Het St. Nicolas restaurant ligt aan een gezellig pleintje. Het is lekker warm buiten, dus perfect weer voor een salade Nicoise. Waar beter die te eten, dan in dit gebied? Hij smaakt dan ook prima.

Het restaurant ligt naast de cathedraal, dus dat is onze volgende stop. In deze prachtige kerk liggen alle prinsen en hun echtgenotes (er was slechts een prinses ergens in de 18e eeuw) begraven, zo ook Prinses Gracia en Prins Rainier. Het graf van Prinses Gracia heeft als enige (permanente) bloemen. Overal in Monaco word je aan dit stel herinnert, zoveel gebouwen en wegen zijn naar hen genoemd.

We hebben het voornaamste van Monaco stad nu gezien en nemen de bus naar de Jardins Exotiques. Dit is de grootste cactustuin, die ik ooit heb bezocht. Hij is helemaal tegen een heuvel op gebouwd en levert prachtige uitzichten op Monaco en het prinselijk paleis. We lopen hier even rond, maar beginnen onze voeten en de jetlag flink te voelen. We willen vanavond nog lang mee, dus besluiten terug te gaan voor een paar uur rust.

De bus neemt ons terug naar boven het casino en we lopen, al foto's nemend, via de fonteinen naar beneden. Grappig is, hoe er telkens een hele groep toeristen voor het casino staat om te kijken, welke dure auto's er parkeren.

Ons hotel, Hotel de Paris, ligt vlak naast het casino. Het is een prachtig hotel en onze kamer super deluxe. Het enige vreemde vinden we, dat het internet idioot langzaam is, terwijl je er 20 euro per dag voor moet betalen! Vreemd voor zo'n heel luxe hotel.

Na een paar uur lekker rustig op ons balkonnetje met uitzicht op de jachthaven te hebben gelezen, kleden Rick en ik ons voor de gala avond. We waarderen onze kleding en schoenen natuurlijk extra! Nu kunnen we erom lachen, maar het was toch echt niet leuk geweest om als enigen met schuiten van schoenen onder elegante kleding te lopen. De hoogste bazen van Microsoft zijn aanwezig en dit is toch ook wel een manier voor Rick om opgemerkt te worden (hoewel, de COO zag ons gisteravond in de lift en herkent ons, als we er, keurig gekleed, vanavond weer uitstappen, misschien was onze ongewone kleding gisteravond toch nog ergens goed voor).

Als eerste worden we naar buiten genomen voor een foto met het casino op de achtergrond. Daarna worden we in bussen naar de Salle des Etoiles vervoerd. Daar begint de avond met een cocktailreceptie gesponsord door het koninklijk huis van Monaco. We voelen ons meteen heel belangrijk en dat gevoel wordt de hele avond bevestigd. Slechts 289 mensen van de meer dan 90000 medewerkers van Microsoft hebben deze prijs gewonnen en ik voel me nog eens extra trots op Rick, die dat toch maar even voor elkaar heeft gekregen!

Na buiten gezellig met deze en gene gekletst te hebben (en bevestigend op de vele opmerkingen, dat onze bagage wel aan moet zijn gekomen te hebben geantwoord), worden we naar binnen geloodst voor het diner. Dat vindt plaats in de schitterende Salle des Etoiles, waarvan de zwarte muren met twinkelende lichtjes inderdaad het gevoel geven tussen de sterren te zitten.

Wij krijgen een tafel met vier andere stellen. Twee uit Michigan, wat meteen een band met Rick schept, want ze gingen vroeger allemaal naar Michigan State University. Opvallend vind ik dat hier altijd, die "school spirit" nog lang na het afstuderen. De andere twee stellen komen uit Colorado en Oregon. Al gauw is het gesprek geanimeerd over van alles en nog wat.

Op ieder bord ligt een menu en dat ziet er heel erg lekker uit. We zullen getrakteerd worden op vijf gangen, maar eerst spreekt Kevin Turner, de Chief Operating Officer, ons toe. Hij maakt wel zeer duidelijk, hoe speciaal deze winnaars voor het bedrijf zijn en ook wij als partners, die het allemaal mogelijk maakten, krijgen een applaus.

Gisteravond stonden er al een paar cadeautjes in onze kamer voor Rick, waaronder een leuk rood Platinum Club jack. Vanavond krijgen de winnaas nog meer. Als eerste mogen ze een envelopje openmaken, dat hun nieuwe visitekaartje blijkt te bevatten. Daarop staat een heel duidelijk "Platinum Club" embleempje. Ik kan aan Rick merken, dat hij die niet gaat uitgeven aan klanten, daar is hij te bescheiden voor. Toch is zo'n erkenning leuk.

Kevin praat verder en kondigt dan het grote cadeau (alsof deze reis dat al niet was) aan: 's wereld's dunste laptop (waarop ik nu dit verslag typ en hij werkt lekker) voor iedere winnaar! Dat ontlokt natuurlijk een enorm enthousiast applaus, vooral, omdat de andere laptops altijd weer moeten worden ingeleverd, maar deze is voor persoonlijk gebruik.

De maaltijd bestaat uit een heerlijk groentetaartje vooraf, gevolgd door een champignon risotto (ik moet meteen aan Gordon Ramsay denken), het hoofdgerecht is zeebaars en filet mignon en we krijgen per stel een chocolade en een sorbet dessert, zodat we kunnen delen. Het smaakt allemaal even lekker en de wijnglazen worden vol gehouden door de attente serveerders. Koffie met diverse chocolaatjes maakt het geheel af.

Tijdens de laatste gang zien we het dak en de ramen achter ons opengaan. Opeens zitten we vrijwel in de open lucht. Kevin Turner komt weer aan de microfoon en kondigt aan, dat er nog een grote verrassing komt. Van een boot vlakbij wordt een schitterend vuurwerk afgeschoten! Niets is teveel vanavond!

Dan kondigt Kevin de artiesten van vanavond aan: KC and the Sunshine Band! Erg leuk, zo'n bekende band van zo dichtbij te zien, al grapt KC zelf over zijn omvang en is hij zeker niet meer de hartedief van weleer. Zijn stem is nog prima en Rick en ik dansen de eerste vijf liedjes mee.

De zo begeerde elegante schoenen beginnen nu wel erg te knellen, dus we nemen de volgende bus terug naar het hotel. Daar wil Rick dolgraag even het casino in, maar je moet 20 euro contant entree betalen (bijt de chagrijnige Francaise ons toe). Dat hebben we niet bij ons, maar de mensen achter ons logeren ook in ons hotel en vertellen, dat hotelgasten gratis naar binnen kunnen. Dat vindt de Francaise duidelijk niet fijn, maar ze kan er niets tegenin brengen.

We kijken even in het casino, waar we morgen ook wat willen spelen, rond. Het valt ons op, hoe weinig tafels er zijn, vergeleken bij de casino's in Las Vegas en Atlantic City. Duidelijk speelt men hier niet veel in het klein, de grote spelers hebben hun eigen deuren, zo te zien. Het is van binnen wel net zo'n schitterend historisch gebouw, als van buiten, jammer, dat er geen foto's mogen worden gemaakt.

Het is nog steeds heel aangenaam buiten, dus we nemen plaats op het terras van Cafe de Paris om mensen te kijken en een drankje te drinken.

Dan wil Rick ook graag nog de Bar Americain in het hotel aandoen. Daar raak ik in gesprek (in het Frans!) met de barman, die ons ook vertelt, dat de fles Louis XIII Black Pearl van Remy Martin, die op de bar staat, 50.000 euro kost! Hij laat ons trots de lijst met dure drankjes zien. Wauw, ik kan me niet voorstellen een cognacje van 400 euro achterover te gooien!

Van de Platinum Club hebben Rick en ik ieder een Mastercard gekregen voor al ons eten en drinken, echt super deluxe. Zoiets hebben we geen van beiden ooit meegemaakt. Wel, dat je eten betaald werd, als je met de groep ging eten, maar dan was alles, dat buiten de groep geconsumeerd werd voor eigen rekening. We voelen ons (letterlijk, ha ha) als koningen in Frankrijk (ok, Monaco). Wat hebben we vandaag genoten, de stress over de verlate bagage is alweer vergeten.