Over een kijkje in Air Force One en een lekkere zondag

Zaterdag

Zoals beloofd is het grijs en grauw buiten en ik heb niet goed geslapen. Daardoor kom ik pas om kwart over acht beneden. Rick is al veel langer op. Het regent tenminste niet meer dus dat is beter dan de voorspellingen.

We gaan eerst naar Starbucks voor onze koffies en mijn egg bites. Dan halen we een acai bowl en koffie van Caffe Amouri voor Saskia. Nog even verwennen voor zij vanavond weer terug naar Richmond gaat. Ik zou ook koffie van Caffe Amouri willen, maar die hebben geen nitro brew en daar ben ik aan verslaafd.

Na het eten begin ik aan mijn uur cardio op de elliptische machine. Rick en Saskia nemen Flapjack and Pig mee naar de dierenarts. Daar krijgen ze de nodige inentingen en worden de klitten uit Flapjacks vacht geschoren. Hij heeft nu een hele kale plek op zijn rug. Flapjack weegt maar liefst 8 kg en Pig maar 3,5kg!

Als ze terugkomen ben ik gedoucht en in normale kleding gekleed. Rick en ik halen een salade van Panera als lunch en brengen dan de binnen kerstversieringen naar zolder. Ook nemen we de ene zak (tegenover zeven zakken met kerstspullen, de boomversieringen niet meetellend!) met winterversieringen, voornamelijk verschillende sneeuwpoppen, naar beneden. Het ziet er niet veel later schoon maar gezellig uit.

Orion heeft nog steeds dezelfde halsband als toen we hem met vier maanden oud ophaalden. Die is zo uitgerekt dat hij over Orions kop kan gaan. Ik heb dus een nieuwe halsband besteld met een patroon van Mondriaan. Het staat hem goed al verdwijnt het meeste onder zijn vacht.

De middag gaat snel en om half vier vertrekken Rick en ik naar National Harbor. Daar is tot en met morgen de Air Force One Experience. De kans om (een replica van) het vliegtuig van de presidenten van binnen te  gaan bekijken. Dit weekend is de laatste mogelijkheid om dat te doen.

Eerlijk gezegd vond ik $35 per persoon voor de entree idioot duur, maar ik kon aan Rick merken dat hij heel graag dat vliegtuig wilde zien. Ik stelde dus voor vanmiddag te gaan. We hebben kaartjes voor half vijf, want de rest van de dag was al uitverkocht.

We gaan wat vroeg om bij daglicht nog foto's te kunnen maken. Bovenop de toegangsprijs moeten we ook nog eens $5 betalen om te parkeren. Je voelt het al aankomen, als dit een fantastische ervaring was geweest had je mij er niet over gehoord.

Als eerste lopen we langs het vliegtuig waar United States of America opstaat. Later leren we dat het hetzelfde lettertype als dat van de Onafhankelijkheidsverklaring is. Het origineel daarvan is handgeschreven dus ik neem aan dat ze bedoelen dat de gedrukte versies in dat lettertype zijn.

Er staat een stevige bries ondanks dat het inmiddels zonnig en negen graden is. We sluiten aan in de lange rij om tenminste onze kaartjes gescand te krijgen. De wind gaat door merg en been en we zijn dan ook blij dat de tent tenminste verwarmd is.

We zijn nog zo'n tien minuten te vroeg voor half vijf dus moeten we even wachten. Hier binnen vind ik dat niet erg want ik zie buiten ook een flinke rij staan om het vliegtuig in te gaan. Dit is een replica dus het vliegtuig kan niet vliegen. Het is over water vanuit Rhode Island hierheen gebracht en vertrekt maandag ook weer over water.

Om half vijf mogen we door maar dat betekent in een lange koude rij buiten aansluiten. Er is een audio rondleiding op onze telefoons en dat helpt wel iets om de tijd te verdrijven. Ik heb tenminste handschoenen, een sjaal en capuchon.

Rick daarentegen dacht zoals altijd dat het zomer is en staat te kleumen in zijn fleece jas waar de wind recht doorheen blaast. Hopelijk wordt zijn verkoudheid daar niet erger door. Ik weet het, je wordt niet ziek van kou, maar een verkoudheid kan er wel erger door worden.

Eindelijk op de trap

Het duurt meer dan een uur voor we eindelijk het vliegtuig binnenlopen en dan wacht een enorme teleurstelling. We lopen door een kleine tentoonstelling van foto's met presidenten door de jaren in verschillende voertuigen, beginnend met George Washington op zijn paard en de eerste president, die een vliegtuig gebruikte was Franklin D. Roosevelt tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Zo ziet een onafgemaakt vliegtuig eruit

Dan sluiten we weer aan in een lange rij en lopen met de snelheid van een slak door een gang met foto's van presidenten aan boord van Air Force One. Zo ergerlijk!! Wie wil er nu foto's bekijken als je het vliegtuig van de president wilt zien?

Wij hebben voor ons laatste avondeten met Saskia om half zeven een restaurant reservering en Rick en ik beginnen te vrezen dat we dat niet gaan halen. We balen allebei enorm en gaan bijna weer terug naar buiten waar we binnengekomen zijn.

Gelukkig komt er een medewerker een rij voor mensen, die naar de audio informatie willen luisteren, en een rij voor mensen, die door willen lopen, maken. Het gros van de mensen wil trouwens intussen doorlopen. Wat valt dit alles ons tegen! Pas voorin het vliegtuig zijn er wat ruimtes te zien, die precies zijn zoals in de echte Air Force One.

We zien  waar de vergaderkamer is. De "keuken" is afgesloten, terwijl wij die nu net graag hadden gezien. De medische kamer waar ook operaties gedaan kunnen worden is wel interessant om een blik in te werpen, want meer kan niet. Dan is er nog het kantoor van de president en de slaapkamer helemaal voorin. Dat is het voor $35 en het is gehaast en veel te druk.

De medische kamer

Het "kantoor" van de president 

De slaapkamer

Als je naar buiten loopt kun je dan nog een foto laten maken, maar Rick en ik lopen gewoon door. We sms-en Saskia of ze ons bij het restaurant kan ontmoeten en dat vindt ze prima. Een paar minuten voor onze reservering lopen we bij het drukke True Food Kitchen binnen.

Wat ben ik blij dat ik gereserveerd heb! Onze tafel is nog niet klaar en Saskia is ook verlaat omdat ze geen parkeerplek kon vinden. Om kwart voor zeven is Saskia er en onze tafel ook net beschikbaar. Dit is een van Saskia's favoriete restaurants en ik vind ook altijd wat lekkers. Rick niet zo, maar hij vindt het belangrijker nog een keer met Saskia samen te eten.

Rick en ik hebben het nog steeds koud van in die rij staan en bestellen allebei de linzensoep als voorafje. Dat is een flinke bak en we krijgen het beiden niet op, hoe lekker ook. Gelukkig is het veganistisch en kan Saskia de rest mee naar haar appartement nemen.

Als hoofdgerecht heb ik het ovengerecht van spaghetti squash met tomatensaus en mozzarella en dat is zoals altijd heerlijk! Saskia heeft een veganistische pizza en neemt daar ook de helft van mee. Rick vindt zijn Marokkaanse kip zeer smakelijk al zijn er ingredienten, die niet in zijn dieet passen.

Het is gezellig zo met onze jongste. Jammer genoeg volgt thuis alles in Saskia's auto proppen, die zo vol zit dat zelfs haar winterjack er niet meer inpast, en haar en de katten uitzwaaien. Nu zijn Rick en ik weer een tijdje met ons tween en met Orion, voor het eerst in vele jaren zonder kat. Plus eraan is een keurig huis, min is de stilte!

Zondag

De zon schijnt weer vrolijk als we opstaan en het belooft ook warmer te worden. Rick en ik gaan erop uit voor koffies en ik haal een broodje met ei, ham, spinazie en tomaat van Panera. Orion ontfermt zich met liefde over het brood daarvan.

Terwijl ik mijn uur op de elliptische machine doe begint Rick al aan het opruimen van de kerstlichtjes buiten. Tegen de tijd dat ik klaar ben heeft hij al heel wat gedaan en met vereende krachten maken we de voortuin weer "donker" met uitzondering van de magnolia, die het hele jaar door vrolijke lichtjes heeft.

Winters decor ja, winterse temperaturen nee (en het mag van mij zo blijven!)

Dan maak ik het deck ook versieringsvrij en haal de kerstvlaggen weg en hang er vlaggen met sneeuwpoppen voor in de plaats. Op de voordeuren hangen nu roze WELCOME hangers in plaats va de kerstboompjes. Rick merkt op dat hij het leuk vindt dat ik onze voordeuren zo gezelliger maak. Grappig, hij heeft er voorheen nooit iets over gezegd (en waarschijnlijk ook niet eerder opgemerkt).

Het is ruim lunchtijd en Rick wil Choolah Indian Bbq in het Mosaic District eens proberen. Dat is vrij nieuw en we hopen dat ze een salade op het menu hebben staan. Dat is inderdaad het geval en ik bestel hem met kip en Rick met lam. Deze gaat op mijn lijstje van favoriete salades, zo lekker!

We spelen ook wat Pokémon Go want het Mosaic District is er een mekka voor. Jammer genoeg zijn er geen raids bezig, want hier spelen tenminste veel mensen zodat je eens een moeilijkere kunt winnen.

Tot onze verrassing is er hier markt. De meeste markten zijn er van mei tot november, maar deze kennelijk het hele jaar door. We lopen er even doorheen. Het is een stuk kleiner dan in de zomer en haalt ook niet bij een Nederlandse markt.

 

Er staan kaasboeren, vleesboeren, zeepverkopers en meer, zelfs een paar boeren met verse appels. We kopen dit keer niets maar ik ga wel onthouden dat die kaas- en vleesboeren er staan. Het ziet er allemaal zo goed uit!

Thuis leent Rick de hoge trapladder van de buren. Wij hebben als je de voordeur binnenkomt een hal van twee verdiepingen. Daar hangt een "kroonluchter" (die die titel niet echt verdient, het is een lamp met zes lampjes erin) helemaal bovenin.

Na twintig jaar (deze maand wonen we twintig jaar in dit huis, het langst dat we beiden ooit ergens gewoond hebben) zijn twee van de lampjes uitgebrand en Rick vervangt die eindelijk. Onvoorstelbaar dat de andere vier al twintig jaar branden!

We kunnen het weekend niet laten eindigen zonder een film gezien te hebben! We hebben kaartjes voor Holmes & Watson, een comedy met Wil Ferrell. Ik moet zeggen dat het een zeer vermakelijke film is. Ik had er niet veel van verwacht en was toch aangenaam verrast.

Vanavond gaan we Koreaanse bbq eten bij Woo Lae Oak. Dit is een authentiek Koreaans restaurant, ze hebben ook een restaurant in Seoul. Rick en ik kiezen de bbq voor twee met bulgogi (dungesneden biefstuk), kip, garnalen, St. Jacobsschelpen en pittige varkenshaas.

Dat alles wordt vergezeld door verschillende groentes, die ook gegrild worden voor onze neus net als het vlees. Verder zijn er schaaltjes met zes verschillende soorten kimchee. Meer dan genoeg eten en we missen de rijst absoluut niet. Ook dit is een prima low carb maaltijd met lichte proteines en veel groentes. We smullen van elk hapje!

We eindigen het weekend met kijken naar de Golden Globe uitreikingen. Die show vind ik eigenlijk leuker dan de Oscars, ook omdat het niet alleen film maar ook televisie betreft. Het eindigt weer een druk en toch ontspannen weekend.

Interessant museummiddagje in DC

De regen van gisteren heeft de kou teruggebracht. Dat maakt opstaan altijd moeilijk, maar ik moet eruit en bewegen! Rick heeft vandaag een extra schep Juan Valdez in het koffiezetapparaat gedaan en nu is de koffie sterk genoeg en erg lekker.

Na een ontbijt van ei en tomaat ga ik met Orion naar boven en doe daar een uur op de elliptische machine. Ik ga niet door tot ik 10000 stappen bijeen heb, want ik zal vanmiddag ook nog flink wat lopen in de stad.

Gauw douche ik en ik ben net klaar als ik Marielle hoor. Zo jammer dat Orion haar weer hard moet toeblaffen! Gelukkig is Marielle niet bang voor honden want ze heeft zelf een grote hond, maar van Orions blaf deinst zelfs een hondenexpert terug!

Snel doe ik hem in zijn bench met een met kaas gevulde Kong en dan is hij rustig. Wij rijden in mijn van naar het metrostation. Daar staat het wel vol, maar we vinden nog een plek. De trein staat al klaar en niet veel later vertrekken we naar Washington.

Gezellig kletsend zijn we voor we het weten bij Federal Center SW. Het waait hard en de kou gaat door merg en been, maar gelukkig zijn we warm gekleed. We lopen naar het American Indian museum dichtbij.

Daar gaan we lunchen bij Mitsitam. Het duurt even voor we een keuze gemaakt hebben uit de interessante gerechten. Marielle neemt de quinoa soep en ik de ceviche. Daarbij wil ik graag een gerecht met tomaat en champignons, maar dat komt met grits (een soort griesmeel).

Die laatste wil ik niet en ik wil geen eten verspillen dus ik bestel zonder grits. En dat blijkt niet te kunnen! Ik moet en zal de grits nemen. Er wordt zelfs een manager bij geroepen, die het ook niet toelaat. Belachelijk gewoon, maar ik heb inmiddels zo'n zin in die champignons dat ik het dan maar doe.

Marielle heeft nog nooit grits gegeten. Dit is haar gelegenheid om het te proeven, zo wordt er tenminste een beetje van gegeten. Verder smaken de champignons met tomaat net zo lekker als ze eruit zagen en de ceviche is, zoals altijd, lekker fris en licht.

Als we klaar zijn hebben we nog iets meer dan uur voor onze reservering bij het (voor mij) nieuwe museum dat we gaan bezoeken. Marielle is nog nooit in het American Indian museum geweest dus we besluiten hier te blijven rondkijken.

De vestje met minieme kraaltjes zijn vooral zo mooi, verder zien we hoe vaak "Indianen" op labels e.d. voorkomen

Het is altijd wel interessant te lezen over de verschillende stammen. Alleen vind ik dat dit museum zoveel meer had kunnen zijn. Zo is er vrijwel niets te vinden over de pijnlijke geschiedenis van de oorspronkelijke bewoners van de Amerika's nadat de kolonisten arriveerden.

Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld het Holocaust Museum en het Afrikaans Amerikaanse museum waar juist dat moeilijke deel uit de geschiedenis ruim belicht wordt. Ik vind dat jammer en een gemiste kans. Verder is het natuurlijk wel heel mooi dat de Amerikaanse Indianen, zoals ze zich volgens het museum het liefst noemen, hun eigen museum hebben.

Als we een paar tentoonstellingen hebben gezien gaan we de kou weer trotseren en lopen naar het Artechouse. Marielle is hier al eens geweest, maar dat was een andere tentoonstelling. Vandaag gaan we de tentoonstelling "New Nature" van de Poolse kunstenaar Marpi bezoeken.

We hebben kaartjes voor twee uur en komen er rond kwart voor aan. We moeten nog even wachten op een viertal anderen en dan gaan we met een gids naar beneden. We hebben een app gedownload voor deze tentoonstelling.

De gids leidt ons na een korte uitleg naar een grote ruimte waar een geprojecteerd "dier" rondwaart. Via de app kunnen we het laten gaan waar we willen. Ook zijn er sensoren die je tot een groepje ballen maken die bewegen zoals jij. Heel grappig en mooi allemaal.

In de eerste zijkamer zien we een projectie, die meebeweegt met onze bewegingen. Dan komen we in een zaaltje met kleinere schermen. Ook daar zijn weer sensoren, die onze handen virtueel maken. Zo kunnen we met balletjes spelen, "muziek" maken met iets wat op een anemoon lijkt en meer. Ze noemen het een elektronische kinderboerderij.

Al met al zeker de moeite waard om gezien en gedaan te hebben. We nemen nog even plaats in de grote zaal en kijken naar alle evoluties van het "dier". Dan hebben we het wel gezien en gaan huiswaarts.

Gelukkig is het Smithsonian station maar een paar blokken verderop want eerst dachten we naar een verder station te moeten. Het is zo koud met die wind en morgen wordt het nog erger! We hoeven niet lang op een trein te wachten en een half uur later zijn we terug in Vienna.

Marielle is echt een vriendin geworden in de twee jaar dat ze hier woont. We kunnen zo heerlijk over van alles en nog wat praten. Ik vind het dus super leuk zulke uitjes met haar. Ik zoek niet specifiek Nederlandse vriendinnen, maar vind het toch wel heel leuk er een paar te hebben.

Orion is blij mij weer te zien. Ik laat hem even uit en ruim de afwasmachine uit. Dan zet ik de verwarming hoog en ga met mijn voeten omhoog in mijn luie stoel zitten.

Rick komt thuis met kabobs van Rose Kabob, een restaurant waar we nog nooit gegeten hebben. Ik moet zeggen dat de zalm jammer genoeg wel droog is. Volgende keer maar iets anders bestellen dus.

Na het eten kijken we een van mijn favoriete Hallmark films. Een New Yorkse hotel schoonmaakster wordt gouvernante van een prinsesje in een ander land. De koning wordt verliefd op haar en het eindigt natuurlijk idyllisch. Het is humoristische en leuke zwijmelfilm.

Katja en Kevin verhuisden vandaag eindelijk naar hun eigen huis. Katja is zo blij, ik kan het aan alles merken. Het was ook wel heel lang om acht maanden bij haar schoonouders te wonen! Wij kunnen niet wachten tot we zien hoe het geworden is!

Een internet ontmoeting in de National Portrait Gallery

Weg is de zon weer en de regen is terug. Tot nu toe hebben we deze eerste week van november al net zoveel regen als gewoonlijk gemiddeld over de hele maand! Maar gelukkig heb ik een heel programma voor vandaag.

Rick vertrekt naar zijn werk en ik pocheer een ei en snijd een tomaat voor mijn ontbijt. Daarna sta ik om kwart voor negen al op de Precor elliptische machine boven. Ik speel woordspelletjes en het uur gaat gauw voorbij.

Als ik wat dingen in huis heb gedaan maak ik me klaar om naar de stad te gaan. Ik laat Orion in het koude miezerweer uit en doe hem dan in zijn bench. Voor de zekerheid heb ik Lorraine gevraagd hem halverwege de middag nog eens uit te laten.

Na tienen is het makkelijk een parkeerplaats te vinden bij het metrostation. Het is kwart voor twaalf als ik er binnenrijd en ik vind een wel heel gunstige plek! Ik hoef enkel de trap af te lopen en ben in het station. Mijn paraplu is wel nodig, het regent flink.

De trein staat al klaar want ik heb online gecheckt wanneer de volgende trein was, zodat ik niet lang op het koude perron hoefde te wachten. Een half uurtje later stap ik over in Metro Center. Ik stap hier over naar de rode lijn.

Daar hoef ik maar een halte verder. Gewoonlijk zou ik lopen, maar niet met dit weer. Al heel snel stap ik dus uit bij Gallery Place/Chinatown. De Portrait Gallery (en Amerikaanse Kunst Museum, die in hetzelfde gebouw is gehuisd) is vrijwel naast de metro.

De musea aan de Mall hebben allemaal veiligheidscontroles, maar musea als deze niet. Ik loop dus gewoon naar binnen. Het is een Smithsonian museum, dus ik hoef geen entree te betalen. We hebben afgesproken bij het café dus ik zoek een tafeltje onder het bijzondere "dak".

Eigenlijk voelt het of je buiten zit in het atrium, maar het plafond is glas en lijkt te golven. Er zijn niet veel tafeltjes dus als er een leeg komt neem ik het meteen. Er wordt regelmatig gevraagd of ik de andere stoelen gebruik en dat is het geval.

Tegen de afgesproken tijd van een uur zie ik Terri en haar vriendin Mary binnenlopen. Grappig toch altijd hoe je elkaar herkent aan de Facebook foto's. Terri is wel veel korter dan ik had verwacht en zij vindt mij veel langer dan zij had verwacht. Grappig blijft het om na zoveel jaren (22+) elkaar voor het eerst in het echt te zien.

Wij werden in 1995 lid van de Dec95 emaillijst voor vrouwen (en de enkele man), die in december 1995 een kind verwachtten. Met de jaren hebben we contact gehouden en nu is het via Facebook. In Las Vegas ontmoette ik Lisa van deze zelfde groep. Het voelt altijd meteen vertrouwd en er is geen gebrek aan gesprekstof.

Het café heeft een salade bar en ik schep een bakje vol. De andere dames doen zich tegoed aan broodjes, kaas en chips. Voor dit dieet had ik waarschijnlijk ook een broodje genomen, maar mijn salade smaakt ook erg lekker.

Dan gaan we het museum verkennen. Voor mij de zoveelste keer, Mary is er een keer geweest (want zij woont pas 3 jaar in Washington) en Terri nog nooit. Ik voel me dus wel weer een beetje gids want ik weet waar de interessante gedeeltes zijn.

We bekijken een tijdelijke tentoonstelling over de Amerikaanse Burgeroorlog en dan realiseer ik me hoeveel ik met de jaren heb geleerd over die oorlog en de figuren erin. De meeste generaals en personages, inclusief de vrouwen, zijn me bekend.

In het kunstgedeelte zien we deze. Het beeld vind ik altijd eng, het is voor een vrouw, die zelfmoord pleegde, door haar man laten maken. Het echte staat in een begraafplaats in Washington. De "glas in lood ramen" zijn niet echt ramen, maar wel erg mooi.  

Dan gaan we naar het gedeelte met de portretten van de presidenten. We beginnen netjes aan het begin met George Washington. De portretten van de eerste presidenten vind ik interessant. Toen was er nog geen fotografie, maar daarna worden het enkel oude mannen in een schilderij (al zijn sommigen natuurlijk wel bijzonder om wat ze gedaan kregen).

Het eerste ongewone schilderij is dat van John F. Kennedy. Het is niet geschilderd als een foto op canvas, maar met felle kleuren en een heel vrije hand. Dan volgen er weer "saaie" portretten tot Bill Clinton, wiens gezicht uit allemaal verschillend gekleurde stukjes bestaat.

Uiteindelijk komen we bij het nieuwste portret aan, dat van Barack Obama. Dit is weer een ongewoon portret, maar dat moet tegenwoordig ook wel en ik ben blij dat dat van de eerste niet blanke president niet een klassiek portret is. Ik ben er nog niet uit of ik het mooi vind, de symboliek erin trekt me aan.

 

We gaan naar boven en bekijken daar het portret van Michelle Obama. Daar ben ik minder van gecharmeerd. Haar jurk is mooi, maar ik herken haar niet in dit portret. Als ik het gewoon zou zien  zonder te weten wie het was zou ik niet Michelle Obama raden. Het gezicht klopt niet en dat vinden de anderen ook.

We bewonderen het mooie historische gedeelte van dit museum en lopen dan naar mijn favoriete gedeelte met o.a. een neon Verenigde Staten met allemaal tv-tjes in iedere staat, die iets met die staat te maken hebben.

 

Ook zit hier "Edith" (zo heb ik haar genoemd, maar ze heeft geen naam). Deze dame zit hier al vele jaren en lijkt zo echt! Ze zit aan een echte zeventiger jaren formica tafel en eet haar ijs. Ook Terri en Mary denken eerst dat ze echt is.

 

Nadat we deze zaal bekeken hebben loopt het al tegen half vier en ik wil voor het donker wordt thuis zijn. Ik neem afscheid van Terri en Mary en haast me naar de metro. Ik heb geluk want hoef nauwelijks te wachten op mijn trein hier en in Metro Center komt mijn trein ook net aanrijden.

Tegen half vijf ben ik terug in Vienna en terug in de "echte" wereld. Dat is zo fijn aan Washington, met slecht weer zijn er tientallen musea om in te duiken en je hebt geen idee meer van het weer. Maar goed dat ik van musea houd!

In het museum belde mijn zusje me en thuis bel ik haar terug. We kletsen gezellig bij en intussen belt Christine er ook tussendoor. Na het gesprek met mijn zusje bel ik Christine dus terug. Zo ben ik weer helemaal bij met mijn beste vriendinnen. We wonen ver uit elkaar, maar we zijn er altijd voor elkaar indien nodig.

Rick komt op tijd thuis en we gaan lekker Indiaas eten. Dat is lekker warm en gezellig op een koude regendag als vandaag. We bestellen onze favorieten, de spinazie met Indiase kaas voor mij en de spinazie met lamsvlees voor Rick.

Het stel naast ons kijkt jaloers toe, want zij wilden eens iets anders en hebben spijt van hun keuzes. Vooral de vrouw vindt haar gegrilde "kaas" niet lekker, dat ziet er ook niet zo smakelijk uit. Gewoonlijk neemt zij ook het spinazie gerecht. Ik moet toegeven dat ik ook altijd hetzelfde bestel hier.

Natuurlijk is het daarna zoals iedere avond lekker tv kijken. Hell's Kitchen vanavond, altijd een favoriet. Onvoorstelbaar dat we alweer een week thuis zijn van onze vakantie! Iedereen een fijn weekend gewenst!

Old Town Alexandria met Kai

"Het is prachtig weer!", verkondigt Rick enthousiast als hij tegen achten boven komt om te douchen. Tijd voor mij om op te staan, want ik wil ook op tijd naar de sportschool. Kai en ik maken eieren als ontbijt, die hij met salsa op brood eet en ik met plakjes tomaat. Het is zowaar koel op het deck met maar 18 graden, ongekend voor augustus.

Na het ontbijt vertrek ik naar Anytime Fitness. Daar doe ik mijn uur op de ARC trainer al Pokémon Go spelend. De klokkenwinkel onder ons is namelijk een Poke Stop. Ik vind het spel met zijn field research en vrienden etc. steeds leuker.

Thuis ga ik even op het deck zitten en zo mijn vitamine D krijgen. Het is eindelijk niet te warm om in de zon te zitten. Dan maken Kai en ik ons klaar om naar Old Town Alexandria te gaan. We laten Orion uit en vertrekken.

Zonder problemen parkeer ik een half uurtje later onder het stadhuis van het oude stadje. Het is lunchtijd en we willen aan de rivier eten. Bij het eerste restaurant waar we langs lopen zouden we een half uur op een tafeltje in de schaduw moeten wachten.

 

Daar hebben we geen zin in en op het terras van het Chart House zijn nog wat schaduwtafeltjes vrij. Hun menu laat de calorieen in elk gerecht zien (wat ik altijd heel fijn vind) en we schrikken van de vele over de duizend calorieen gerechten.

Kai neemt het broodje met crabcake en zoete aardappelfrietjes erbij. Ik neem een salade met kip, tomaat en uitgebakken spekjes. Van die laatste eet ik alleen genoeg om het smakelijk te maken.  Intussen genieten we van het uitzicht op de rivier en de Caribische muziek, die iemand verderop speelt. Ik zou hier uren kunnen zitten!

We hebben echter andere plannen in het stadje. Kai is op zoek naar iets om mee te brengen voor Raquel. We gaan kijken in de America! winkel maar wat een troep verkopen ze daar! Zo teleurstellend! Het enige wel leuke is een pluche adelaar (bald eagle) met een Amerikaans vlagje om, maar Kai ziet dat die in China gemaakt is, niet erg Amerikaans dus!

We zetten onze wandeling voort en zien een nieuwe winkel met allemaal spullen uit de omgeving. Daar hebben ze wel veel leuks, maar ook niet geschikt voor een jonge vrouw, die weinig plaats in haar bagage gaat hebben als ze naar Engeland verhuist in september.

We lopen door de pittoreske Captain's Row met een aantal van de oudste huisjes in de stad. Bij het Old Presbyterian Meeting House laat ik Kai het graf van de dokter van George Washington zien en dat van de onbekende Revolutionaire soldaat.

 

Kai wil graag naar de fair trade winkel, A Thousand Villages. Dat is ongeveer anderhalve kilometer lopen en ik speel onderweg Pokémon Go. Ik ben van plan op een middag terug te gaan en alleen maar dat spel te gaan spelen hier. Het is er een mekka voor!

 

 

Kai vindt een leuk klein boekje met een kardinaal vogeltje op de voorkant en Post It briefjes erin. Het is een leuke winkel om in rond te kijken. Ik moet me ervan weerhouden een paar leuke oorbellen te kopen. Daarvan heb ik er al meer dan genoeg.

Intussen zie ik een Pokémon, die ik nog niet heb, niet ver van de winkel. Kai stemt toe erheen te lopen, maar net voor we er zijn vlucht de Pokémon. Nou ja, we krijgen onze stappen zeker bijeen.

We lopen langs de oude apotheek waar Kai wel een rondleiding zou willen, maar die is pas twintig minuten van nu. Daar wil hij toch niet op wachten en we lopen naar het Carlyle House waar we al van plan waren de rondleiding te doen.

We hebben geluk want er begint net een. We krijgen eerst een film te zien over het leven van de welgestelde Engelse koopman John Carlyle. Er wordt gezegd dat in dit huis de Amerikaanse revolutie begon.

De Engelse generaal Braddock kwam naar Virginia om in de Frans-Indiaanse oorlog te vechten. Braddock maakte Carlyle's huis zijn hoofdkwartier en hij en zijn mannen keken neer op de kolonisten en misdroegen zich bij hun gastheer.

Eigenwijs als Braddock was luisterde hij niet naar het advies van de kolonisten. Hij ging oorlog voeren zoals de Europeanen al eeuwen deden, maar dat ging mis met de Indianen, waar George Washington al voor waarschuwde. De Engelsen werden in de pan gehakt en Braddock moest het met zijn leven bekopen.

Terug naar het Carlyle House, John Carlyle werd langzamerhand een Amerikaan en vocht mee in de Onafhankelijkheidsoorlog. Zijn prive leven was minder succesvol. Hij had twee vrouwen, die beiden in het kraambed stierven. Hij had elf kinderen en slechts drie overleefden hem en maar een werd volwassen, de andere twee overleden in hun tienertijd.

 

Prachtig houtsnijwerk!

Het is een interessante rondleiding, ook omdat men het huis zo perfect heeft gerestaureerd nadat het helemaal in verval was geraakt. Alleen jammer dat onze gids zo zacht praat en mompelt dat ik mijn oren echt op scherp moet stellen om haar te kunnen volgen terwijl ze nog geen twee meter bij me vandaan staat. Gelukkig had Kai hetzelfde probleem dus het lag niet aan mijn oren.

Via de voordeur van het statige huis staan we weer buiten. We hebben dorst gekregen en bij een gelato en koffie café bestel ik een nitro brew en Kai een flesjes water. We gaan even zitten terwijl we onze dorst lessen.

Daarna lopen we nog wat rond door de gezellige straatjes en kijken af en toe in een winkel. Tegen half vijf zoeken we de van weer op en betaal ik $10 voor het parkeren. Ik vind dat niets voor meer dan vier uur!

Op weg naar huis komen we af en toe in langzaam rijdend verkeer terecht, maar net na vijven zijn we terug in Vienna. Kai heeft ook besloten Virginia pinda's en chocola mee te nemen voor Raquel. Bij Rexall in het centrum van Vienna vinden we de pinda's. Er zijn allerlei smaken en Kai kiest bacon maple.

Bij Cocoa Vienna gaat Kai een doosje chocolaatjes uitzoeken. Ik zie dat de Pokémon, die ik vanmiddag niet kon vangen, ook hier vlakbij is. Ik loop erheen en hebbes!

Nog steeds zijn de schoonmakers in ons huis en we besluiten in het zwembad te gaan wachten tot ze klaar zijn. Daar zien we allerlei bekenden en Kai ontmoet een van onze nieuwere buren. Dan zien we op onze webcam dat niet alleen de schoonmakers eindelijk klaar zijn, maar Rick is ook thuis.

We laten Orion uit en dan willen de mannen graag naar Chevy's voor Tex-Mex eten. Ik ben daar minder van gecharmeerd, maar vind er vast iets lekkers. Tot onze grote verbazing blijkt Chevy's echter permanent gesloten! Het was er altijd druk en de andere twee restaurants in de omgeving zijn nog open dus geen idee wat de reden hiervan is.

De andere twee restaurants hier zijn zo druk dat we meer dan een uur zouden moeten wachten. Op Open Table zie ik dat Café de Luxe plaats heeft. Zij hebben een leuk terras en daar krijgen we een tafel. Chandler leidt ons erheen en is tevens onze ober.

Tot mijn verbazing zit ik te rillen. Het is nog 25 graden, maar ik ben moe en ook wat verbrand. Rick heeft altijd een sjaal voor mij in zijn auto en die heb ik vanavond nodig. Wij bestellen beiden een aangepaste salade nicoise met zalm en Kai heeft kip met groentes.

Het smaakt allemaal prima, hoewel Rick moeite heeft met alle salades. Hij voelt zich net een geit. Ik heb dat niet, maar ik at altijd al veel salades. Misschien dat het minder aantrekkelijk wordt als het kouder wordt, maar voor nu vind ik ze heerlijk.

Op de terugweg stoppen we nog even bij de mall om een nieuw elektriciteitskoord voor mijn laptop te kopen bij de Microsoft Store. Als we weer buiten komen zien we de maan en vier planeten op een rij! Mars ziet er echt rood uit en dan zijn er Saturnus, Jupiter en Venus, allemaal duidelijk zichtbaar.

Het was een heel leuke dag met Kai. Zulke dagen koester ik echt met alle drie de kinderen. Gelukkig merk ik aan Kai dat hij ook wel weer zin heeft om terug naar Duitsland te gaan en hij weet ook niet zeker of hij met de feestdagen thuis wil komen. Dat laat mij zien dat hij daar op zijn plaats is en dat maakt het afscheid nemen altijd makkelijker.