Assistente van de fotograaf

Nog steeds niet lekker geslapen, maar ik verbeeld me dat ik iets minder hoest. Toch heb ik maar heel weinig energie als ik opsta. Rick gaat ontbijt van Starbucks halen nu we geen ijskast hebben en ik hoop dat de nitro koffie me wat oppept.

Als Rick naar zijn werk vertrekt ga ik naar Anytime Fitness. Daar doe ik halfhartig wat cardio voor Sharon me komt halen. Ik ben werkelijk een vaatdoek en het verbaast me dat ik haar oefeningen kan doen! Ik hoop toch echt mijn uithoudingsvermogen terug te krijgen!

Bij de klokwinkel telt men af naar de volgende feestdag, dat is kennelijk Moederdag

Thuis maak ik me gauw klaar, laat Orion uit en rijd dan naar de metro. Na tienen vind ik daar met gemak een parkeerplaats. De trein staat al klaar en acht minuten later vertrekken we. Bij Metro Center stap ik iets meer dan een half uur later uit.

Hier is het altijd even orienteren welke uitgang te nemen. Ik kom boven bij 12th en F Streets. Ik zie een bordje met Paul en weet meteen waar ik ga lunchen. Natuurlijk kies ik het gerookte zalm stokbroodje en dat smaakt weer hapje voor hapje voortreffelijk!

Om half twee heb ik met Marleen afgesproken bij US Travel op New York Avenue. Dat is een paar blokken lopen en ik ben vroeg dus wacht buiten. Dan sms-t Marleen dat ze al in de lobby zit en ik ga naar binnen.

De veiligheidscontrole is scherp hier. Ik moet me bij een balie melden en dan moet een van de agenten me naar de lift leiden en de verdieping indrukken. Op de vierde verdieping zie ik Marleen meteen. Al hebben we elkaar al zo lang niet gezien, de tijd valt weg en we werken aan de foto shoot van vanmiddag.

Om twee uur komt Marleens "model", een Nederlandse zakenvrouw. We maken kennis en dan nemen we een taxi naar het Lincoln Memorial. Daar wil E. graag gefotografeerd worden en Marleen doet dat fantastisch. Ik ben mee als assistente en houd tassen, telefoons en lenzen vast. Ook maak ik af en toe een suggestie en Marleen volgt die heel aardig op.

Het gaat allemaal heel goed en E., die gekleed is in een mooie felle zalmroze jurk waardoor ze, ondanks al de toeristen hier, goed opvalt. Ik vind het grappig en heb er nooit zo op gelet hoe weinig echte kleuren mensen dragen. Het is voornamelijk donker of licht, maar geen felle kleuren.

Na een uurtje lopen we naar het Vietnam Memorial waar Marleen mooie foto's maakt met weerspiegelingen in de muur. Dan lopen we nog een stukje langs de Reflecting Pool en maakt Marleen foto's terwijl E. een mooie zonnebril draagt.

Vervolgens gaan we nog even terug naar boven in het Lincoln Memorial voor portretfoto's. Het valt me op dat de meeste mensen heel goed opletten dat ze niet voor Marleens lens lopen. Als ze het per ongeluk toch doen verontschuldigen de meesten zich. Heel netjes.

Foto's van Holocaust overlevenden langs de Reflecting Pool

Nu zijn we klaar bij de Memorials en nemen een taxi naar het hotel, Embassy Row, waar E. logeert. De taxichauffeur is een aardige Ethiopier. Helaas krijg ik nu weer een flinke hoestbui en kan die kriebel maar niet weghoesten! Zo ergerlijk en ook heel genant, vooral als ik ervan moet kokhalzen!

Gelukkig is het weer over als we bij het hotel aankomen. E. gaat zich verkleden en Marleen vindt leuke plekjes om te fotograferen. Zij is een paar weken geleden al in het hotel geweest en het is werkelijk heel fotogeniek.

E. heeft zich verkleed in een donkerblauw met wit gestreept pak. De foto's worden volgens mij heel mooi. Marleen fotografeert op drie verdiepingen met muurschilderijen en leuk behang. Wie had dat in een hotel verwacht!

Tegen half zes denken E. en Marleen dat ze genoeg foto's hebben. E. heeft vannacht ook heel slecht geslapen dus zal wel doodmoe zijn, hoewel ze dat niet laat blijken. Wij nemen afscheid en lopen naar het metrostation.

Marleen wil nog even ontspannen voor ze terug naar huis gaat en ook wij zeggen gedag. Ik ben zeer benieuwd hoe de foto's zijn geworden en Marleen belooft ze mij ook te laten zien als het allemaal klaar is.

Bij het Dupont Circle station neem ik de trein naar Metro Center. Daar is het heel erg druk en ik neem eerst een trein een aantal stations terug. Bij Federal Center SW stap ik uit en hoef maar een minuut te wachten op de trein naar Vienna. 

Mooie bloesems bij het station

Daar vind ik met gemak een zitplaats en veertig minuten later ben ik terug in Vienna. Rick heeft een verrassing klaar! Hij heeft kipspiesjes gegrild en in de oven zoete aardappelfrietjes gebakken. We eten buiten en het smaakt allemaal super. Onze eerste maaltijd buiten op het deck dit jaar!

De middag buiten en alles heeft me zeer moe gemaakt. Ik ben blij dat het allemaal goed is gegaan, ook voor Marleen, die het allemaal wel spannend vond want dit is niet haar gewoonlijke fotografie. Ik vond het bijzonder om mee te maken allemaal.

Een drukke vrijdag

Rick en Orion staan al vroeg op, want Orion moet naar de dierenarts om gecastreerd te worden. Ik heb Rick gevraagd dat te doen, omdat Orion helemaal gek wordt daar.  Hij is best sterk en dat is niet goed voor mijn spieren. Gelukkig vindt Rick het niet erg om te doen.

Zo kan ik ook lekker verder slapen en dat heb ik ook nodig.  Net als ik opsta gaat de telefoon en zegt Rick eindelijk op weg naar huis te zijn.  Het was een heel gedoe, want inderdaad blafte Orion tegen alles en iedereen. Hij moest een muilkorf aan en kreeg een verdovingsmiddel toegediend.  Rick droeg alle 27 kilo hond naar de operatiekamer, want Orion kon daarna niet meer zelf lopen.

Rick neemt McDonalds ontbijt mee, voor mij een egg Mcmuffin. Ik drink er een flinke kop koffie bij. Het is vreemd stil zonder puppy.  Aan de andere kant kan ik ook de hele dag doen wat ik wil en ik besluit daar goed gebruik van te maken.

Goede vrijdag, het Paasweekend is begonnen als merken wij er niets van (Katja en Kevin hebben wel vrij)

Als eerste doe ik een uur op de elliptical.  Eerst een half uur interval en dan gewoon bewegen.  Intussen zie ik het weer steeds mooier worden.  Tegen het einde van mijn sporten schijnt de zon uitbundig.

Gauw douche ik en kleed me in nog een nieuwe combinatie.  Bij Macy's online heb ik heel veel leuke dingen gevonden en ik ben klaar voor de zomer. Vandaag is het een geel (ook een nieuwe kleur voor mij, maar het staat goed) topje en een multikleurige capri.

Als eerste op mijn lijstje staan mijn nagels. Gisteravond bladderde opeens de nagellak van het gros van mijn nagels. Ik heb eens zin in iets anders en besluit een roze lak te nemen met een roze glitterlak eroverheen.  Ook op mijn tenen neem ik roze, maar donkerder.

Wetend hoe Cosmo de harde plastic "hoed" na zijn operatie haatte koop ik bij Pet Valu een opblaasbare band voor Orion. Hopelijk werkt die om hem niet bij zijn hechtingen te kunnen komen.

Het is inmiddels lunchtijd en ik rijd naar het Mosaic District. Er zijn tafeltjes vrij op het terras van Jinya en ik vraag er een.  Het is zulk lekker weer!  Ondanks dat het al na enen is zitten de terrasjes vol. Ik waan me bijna in Europa!

De pittige kip ramen soep smaakt me prima.  Intussen speel ik ook weer eens wat Pokemon Go. De komende week is het dubbele punten dus daar moet ik gebruik van maken.

Het is zulk mooi weer en ik wil graag de tulpenvelden bij het Netherlands Carillon zien.  In de lente hier moet je snel zijn, want met de warme temperaturen is de bloeiperiode maar kort.  Na wat fileverkeer (Washington is tweede in het land qua slecht verkeer) parkeer ik bij het Iwo Jima Memorial.

De tulpen zijn best populair en het is een uitdaging foto's zonder mensen erin te krijgen.  Soms is het ook juist leuk er mensen in te hebben voor de compositie.  De National Mall met zijn monumenten zorgt in ieder geval voor een mooie achtergrond.

 

Rick belt dat Orions operatie goed is gegaan.  We mogen hem vanavond ophalen.  De dierenarts raadt wel aan een hondengedragsspecialist in de arm te nemen voor Orion.  Ik wil dat ook graag, ik denk dat training alleen niet genoeg is met hem.  Mijn grote angst is dat hij op een gegeven moment iemand bijt. Ik ga dus zeker informatie daarover vragen.

Na een uurtje en allerlei foto's rijd ik terug naar Vienna.  Daar haal ik nieuwe tulpen bij Whole Foods, want geen Pasen zonder verse lentebloemen. Saskia komt vanavond thuis en ik haal op haar verzoek eten voor haar katten, die kennelijk beter eten dan onze Snickers van zestien jaar.

Als laatste ga ik naar Bird Watchers voor suikerwater voor de kolibries.  Kolibries zijn al in Pennsylvania gesignaleerd en dat is ten noorden van ons.  Die vogeltjes zijn een enorm teken van zomer voor mij. Ik ben benieuwd welke we dit jaar gaan zien.  Ik hoop eens op een mannetje met rode bef.

Thuis wacht ik op Rick, die zijn auto leeg moet halen, want die wordt ingeruild.  Ik ga op hem wachten aan de bar bij Matchbox waar Rick me afzet.  Het zal een half uurtje duren, schat Rick, de eeuwige optimist.

Aan de bar bij Matchbox bestel ik mijn favoriete cocktail, wodka martini met bloody Mary mix en het glas in Old Bay kruiden gedoopt.  Het smaakt me prima.  Intussen kijk ik naar de honkbalwedstrijd tussen de Washington Nationals en de Philadelphia Phillies.  Ik ben geen enorme sportfan, maar vind het wel leuk om te volgen allemaal.

Het duurt maar en duurt maar en geen Rick, die het restaurant binnenloopt.  Ik bestel maar eens een kop soep, want ik heb enorme trek.  Het wordt langzaamaan duidelijk dat Rick niet op tijd zal komen, want Orion moet voor acht uur opgehaald worden.

Dan bestel ik maar een paar pizza's om mee naar huis te nemen. Ik ga buiten wachten (en rillen, want opeens is het een stuk koeler) tot Rick mij in zijn wel erg leuke turquoise BMW i3-tje op komt halen.  Hij zet mij thuis af en neemt dan meteen de van om Orion op te halen.

Orion vindt zijn plastic "cone of shame" niets, maar de opblaasbare voorkomt niet dat hij kan likken aan zijn hechtingen. De plastic kap gaat dus weer aan en ik geef hem een botje.  Dat houdt hem goed bezig, want hij kan zijn poten niet gebruiken. Hij lijkt het als een soort uitdaging te zien dus heel anders dan Cosmo.  De komende week moet hij die kap op.

Saskia is intussen thuis en haar vriendin Laura komt ook mee. Saskia's katten voelen zich duidelijk een stuk veiliger met een Orion met kap op.  Het is weer gezellig wat leven in de brouwerij te hebben. En zo gaan we het Paasweekend in.

Dag 2 New Orleans: Vieux Carre en Garden District

Ricks wekker gaat om zeven uur af, maar voor ons gevoel is dat acht uur dus veel moeite met opstaan heeft hij niet.  Ik blijf nog even liggen, maar om half acht heb ik mijn bed ook wel gezien.  Ook al omdat we de luiken open hebben gelaten en de zon wel heel vrolijk de kamer inschijnt.

Rick vertrekt met een collega naar hun klant en ik maak me klaar om op pad te gaan.  Dit keer gaat mijn SLR mee, want ik ga op fotosafari.  Maar eerst loop ik naar The Old Coffee Pot om te ontbijten.  Daar at ik vorig jaar ook een paar keer en ik hoop dat ze mijn favoriete ontbijt nog hebben.

Tot mijn teleurstelling staan de gepocheerde eieren en kippenlevertjes in Creoolse saus er echter niet meer op.  Bij navraag blijkt dat ze het gerecht nog wel kunnen maken. Ik helemaal blij, want ik ben er dol op.  Ik smul dan ook en de koffie is ook lekker sterk.

Na het eten dwaal ik letterlijk door het French Quarter, ook wel Vieux Carre genoemd.  De architectuur hier is zo betoverend dat ik om de haverklap stop om foto's te maken.  Ik vraag me weleens af hoe het moet zijn om in zo'n kleurrijk huisje te wonen met luiken (die trouwens vrijwel altijd gesloten zijn, wat moet het donker zijn binnen!).

Het is enorm warm en vochtig en voor ik het weet ben ik doorweekt.  Ik klaag zeker niet, want thuis regent het dus dat mis ik mooi.  Intussen kletsen de meisjes ook met elkaar op Facebook en stuur ik wat foto's.  Ik denk dat het verbroedert (of liever verzustert) dat ze nu beiden studenten zijn.

Onderweg speel ik ook Pokemon Go, want er zijn heel veel Pokestops in de straatjes.  Dat is ook leuk, want zo leer ik het een en ander over de historische huizen, die telkens beschreven worden. Ook springt er af en toe een Pokemon in mijn pad.

Na anderhalf uur heb ik het zo warm en ben zo bezweet dat ik verkoeling ga zoeken.  Die vind ik aan de bar van het Fleur de Lis Cafe.  Daar word ik heel vriendelijk geholpen door Jenny.  Die ziet natuurlijk ook meteen dat ik zowat gesmolten ben!  De diet Cokes gaan er dan ook zeer goed in.

Een half uur later ben ik weer wat mens en ga verder.  Ik loop door de French Market met allerlei standjes.  Ik bekijk de foto's, die de fotografen verkopen, om wat ideeen op te doen, altijd leuk.  Ook prenten met de befaamde blauwe hond zijn te koop, maar ik vind degene, die ik leuk vind er niet tussen.

Dan zie ik een standje met kettingen, die helemaal mijn smaak zijn. Dat niet alleen maar een ervan is ook nog eens in mijn lievelingskleuren.  Vandaag is mijn geboortemaand van start gegaan en ik vind dat een goede reden om mezelf te trakteren.  Blij met mijn "cadeautje" ga ik verder.

Na nog een aantal straatjes doorgelopen te zijn begint mijn maag te knorren.  Ik weet al precies waar ik wil gaan eten.  Ik ben namelijk dol op rivierkreeftjes, maar daar is het het seizoen niet voor.  Gisteren zagen we echter een restaurant waar ze ze wel hebben en ik loop erheen.

Bij Saints & Sinners neem ik plaats aan de bar en bestel de anderhalf pond kreeftjes.  Ebony ziet dat ik Pokemon Go speel en zegt het te missen.  Zij mogen op het werk hun telefoons helemaal niet bij zich hebben.  Ik vang een Tauros terwijl ik op mijn eten wacht, de Pokemon die alleen in Noord-Amerika te vangen valt.

De rivierkreeftjes zijn werkelijk heerlijk en een goede portie voor $15. Ik vind het jammer als de laatste op is, maar het was wel genoeg.  Het is ook een grappig ingericht restaurant, moet ook wel met zo'n naam.

Uitgerust begin ik aan de lange wandeling naar het Garden District, want New Orleans heeft meerdere mooie buurten.  Ik loop St. Charles Avenue af en die is lang!  Mijn verzopen kat gehalte vermeerdert zich vele malen en ik neem me voor de tram terug te nemen.

Bij een Wendy's zoek ik even wat verkoeling en wat later haal ik een flesje water bij een Walgreens.  Dan arriveer ik eindelijk bij Jackson Avenue, de rand van het Garden District.  De wandeling was zeker de moeite waard, want wat een prachtige landhuizen staan hier!

Er zijn ook overal hagedisjes

Vroeger kwamen hier veel schilders, zoals Degas, en andere beroemde mensen.  In een van de huizen is de enige president van de zuidelijke staten, Jefferson Davis, overleden.  Intussen begin ik me echter niet goed te voelen door de vochtigheid.  Washington kan vochtig zijn, maar dit is nog een tikje erger!

Op weg naar de tram kom ik langs een van de oude begraafplaatsen in de stad.  Hier in New Orleans zijn de graven allemaal bovengronds omdat de waterspiegel zo hoog is.  Dit om te voorkomen dat de kisten boven komen drijven bij overstromingen.

Bij de ingang staat Marcus, die vraagt of ik voor $5 een rondleiding wil.  Dat wil ik best.  Hij vertelt interessant en deze begraafplaats is ook in heel wat films en tv series geweest.  Geen enkele, die ik zou zien of kijk, maar ik heb van een aantal wel gehoord.  Marcus laat zien dat veel mensen in de 19e eeuw aan gele koorts stierven en legt uit hoe er wel honderd mensen in een graf passen.

Na een kwartier zijn we weer bij de ingang.  Daar staat een andere gids, die een rondleiding door het Garden District voor $10 aanbiedt.  Ik ben echter vandaag genoeg buiten geweest en ga op de "street car" (tram) wachten.

Die kost $1,25 en neemt alleen contant geld aan.  Ik ben blij dat ik dat van tevoren wist, want het stel achter mij wordt toegang geweigerd omdat ze niet het precieze bedrag hebben.  Gelukkig is er nog zitplaats en ik geniet van het ritje.  Zo'n trammetje moet je in New Orleans tenminste een keer nemen.

Vlakbij het hotel stap ik uit met de meeste anderen.  De chauffeuse wenst iedereen individueel een goedenavond.  Ik moet zeggen dat ik de mensen hier ontzettend aardig vind.  Dit is nu de tweede keer dat ik hier alleen ronddwaal en ik heb constant aanspraak, ondanks mijn verzopen kat look.

In het hotel kan ik niet wachten om te douchen en me weer wat mens te voelen.  Eerst zou ik gaan eten met Rick en zijn collega's, maar Rick belt dat het verkeer slecht is en ze besloten hebben verder weg te gaan eten.  Ik ben dus alleen, maar vind dat niet erg.

Eerst ga ik beneden aan de bar van het hotel zitten.  Ik bestel een lekkere prosecco en begin aan mijn blog.  Dan breng ik mijn laptop terug naar de kamer en neem een taxi naar een van mijn favoriete restaurants hier, Doris Metropolitan.  Het is niet ver weg, maar mijn voeten willen niet meer.

In het restaurant neem ik plaats aan de gezellige bar en maak kennis met CJ, die mij adviseert wat het lekkerst is.  En dat doet hij heel goed!  Dit wordt een van de lekkerste maaltijden, die ik in lange tijd gehad heb en dat zegt wat.

CJ hoort al pratend met mij dat ik liever een aantal kleinere gerechten heb dan een hoofdgerecht.  Hij raadt aan te beginnen met de tuna tartaar en die is de lekkerste ooit en zo mooi gepresenteerd!  Dan komt de allerbeste tomaatsalade met tomaat op drie manieren bereid (knapperig, rauw en als jam) en verschillende kazen. 

Het derde voorafje is roergebakken calamari met groentes en tobiko caviaar op een bed van gepureerde aubergine en inktvis inkt.  Dit is zo lekker dat ik het bord wel af zou willen likken!  CJ biedt nog dessert aan, maar daar heb ik echt geen plek meer voor!

Terwijl ik afreken sms-t Rick dat hij ook weer in het French Quarter is aangekomen.  We ontmoeten elkaar op Bourbon Street en maken even de gekte daar mee.  We gaan een van de bars binnen en bestellen er een drankje. 

Ze hebben alleen Chardonnay en Rick neemt een margarita.  De zangeres is er echter verschrikkelijk, zo schril!  Gelukkig mag je hier met alcohol over straat lopen dus we vluchten die bar uit.  We lopen nog even wat rond, maar zelfs nu het donker is valt de vochtigheid als een natte deken op ons. Het begint zelfs te druppelen.

Rick heeft duidelijk nog zin om door te gaan, maar ik heb het helemaal gehad met zweten en druipen.  We lopen terug naar het hotel en ik ga lekker op het bed tv kijken.  Rick gaat zijn extra energie opmaken met wat gokken in het casino een paar straten verderop.  (Bij dit schrijven onweert het dus hopelijk lukt het Rick redelijk droog terug te keren!)

Morgen hebben we nog een aantal uren voor we weer terug vliegen.  Die gaan Rick en ik volop benutten!

De rest van de foto's waarop ik zoveel mogelijk de "spirit" van New Orleans heb geprobeerd vast te leggen staan hier.

De regen ontvluchten in de vlindertuin

Tja, nog een dag voor het achtereen regenen record, ik word er niet blij van.  Mijn wekker gaat af om kwart voor acht en met tegenzin sta ik op.  Gelukkig heeft Rick de koffie al klaarstaan en ik rooster snel een paar wafels.

Saskia en Dan zijn ook op en vertrekken naar Maryland om veganistische donuts te halen.  Een uur heen en een uur terug, dat moeten lekkere donuts zijn!  Mijn eerste rit is een stuk minder leuk, want ik moet naar de endocrinoloog voor mijn jaarlijkse schildkliertest.

Het motregent en is mistig en ik moet even zoeken naar hun nieuwe praktijk.  Gelukkig heb ik ruim de tijd genomen. Het gaat hier bij de Northern Virginia Endocrinologists altijd gesmeerd.  Dr. Ross is nooit laat, heel fijn.

Waarom ik me altijd weer druk maak om dit doktersbezoek is me een raadsel.  Het onderzoek gaat snel en dan moet ik bloed laten afnemen.  Over een paar dagen hoor ik of ik met dezelfde dosis door kan voor een jaar.  En klaar is Petra.

Aangezien ik niet ver van Anytime Fitness ben rijd ik daar meteen heen.  De ARC trainer is de enige machine, die mijn knieen geen pijn doet.  Ik doe daar dan ook mijn uur cardio op.  Als ik naar de van loop miezert het nog wat, maar thuis is het droog.

Gauw lijn ik Cosmo aan voor zijn wandeling.  De temperatuur is aangenaam, maar ik heb zo'n genoeg van het grauwe en grijze weer!  Het begint grote invloed op mijn humeur te hebben en ik besluit onderweg dat ik iets leuks moet gaan doen en niet thuis blijven hangen.

Sommige mensen zijn zoveel betere tuiniers dan wij

Saskia en Dan zijn terug en hangen voor de tv.  Ik zou wel wat anders willen doen als Australier in de buurt van Washington, maar ik zeg wijselijk niets.  Het weer lokt natuurlijk ook niet echt om naar de stad te gaan, maar er zijn zat leuke en gratis musea om te bezoeken.

Een daarvan staat vanmiddag op mijn programma.  Ik rijd naar de metro en parkeer de van met gemak nu ik de plaatsen, die tussen 2 uur 's nachts en 10 uur 's ochtends gereserveerd zijn, heb ontdekt. 

De trein staat al klaar en een half uurtje later stap ik bij Federal Triangle uit. Intussen is de miezerregen overgegaan in echte regen, bah!  Ik loop naar Paul en bestel daar mijn favoriete gerookte zalm stokbroodje.  Een tafeltje in het drukke restaurant komt net vrij naast mij, dat is geluk hebben.

Na hapje voor hapje van de heerlijke lunch te hebben genoten loop ik naar het Natural History Museum.  Daar is het flink druk, want de schoolgroepen zoeken op een dag als vandaag de musea op.  Dit is na het Louvre ook het drukstbezochtste museum ter wereld en dat is vandaag goed te merken.

Mijn doel is de vlindertuin waar de schoolgroepen aan voorbij gaan.  Ik koop een kaartje voor $6 en kan een paar minuten later naar binnen.  Hier is het lekker licht en tropisch.  Ik heb mijn macrolens op mijn fototoestel en probeer de lenskap eraf te halen.

Die zit echter vast en als ik hem eindelijk loskrijg is mijn UV filter aan diggelen.  Een klein meisje naast me vraagt of het gebroken is en even ben ik bang dat het mijn lens is, maar goddank niet!  Ik doe het gebroken glas in een plastic zakje en blaas het van mijn lens zodat ik toch foto's kan nemen.

Dan geniet ik een uurtje van de warmte en kleuren en probeer echte macrofoto's van de vlinders te nemen.  Sommigen laten me heel dichtbij komen, anderen vliegen meteen op.  Het is altijd genieten hier, maar na een uurtje wordt het te warm en vochtig.

Nadat ik me ervan heb verzekerd dat er geen "lifters" op me zitten stap ik weer naar buiten.  Het is een stuk koeler in het museum.  Ik loop nog even door de tentoonstelling met de schitterende foto's van Frans Lanting. 

Die heb ik al eerder gezien, maar er is zoveel moois. Het filmpje met de chimpansees in Senegal is ook bijzonder.  Daar heb ik als kind gewoond, maar helaas namen mijn ouders ons kinderen nooit mee met hun excursies buiten Dakar.  Toch heb ik de beste herinneringen van mijn kindertijd aan die jaren daar (ik heb daarna nooit weer in Nederland kunnen aarden weet ik nu ik erop terugkijk).

Het is me verder te druk in het museum om nog meer te bekijken en ik heb met Chris afgesproken met de honden te gaan wandelen.  Ik loop naar het Smithsonian station door de regen en plassen, wat een miserabel weer! 

In de trein terug sms ik met Chris of ze nog wel wil gaan wandelen.  Het ziet ernaar uit dat het na vieren droog zal worden dus we stellen onze wandeling een half uur uit.  Dat vinden de honden helemaal prima, want om half vijf is het droog.  We kletsen gezellig bij en zo komen mijn stappen ondanks mijn knieen boven de 20000 vandaag.  Gewoon lopen doet geen pijn, trappen lopen wel.

Saskia en Dan zijn inmiddels vertrokken voor nog een concert in Washington.  Ik klets heerlijk met Christine aan de telefoon, eindelijk eens echt de tijd en wat kan zo'n telefoongesprek goed voelen! Christine's boeken zijn nu ook verkrijgbaar op Amazon.nl (wel in het Engels) klik hier. Het zijn romans met een dieper verhaal, ik vind ze zeer goed geschreven en dat zeg ik niet omdat ze mijn vriendin is.

Rick belt dat hij langs ons favoriete Thaise restaurant komt. Wil ik daar eten van?  Nou, dat hoeft hij geen tweede keer te vragen!! Het wordt smullen vanavond, want Natta Thai heeft uitstekend eten! Zullen we morgen de zon zien?  Ik betwijfel het.

Macrofoto's van de vlinders staan hier