Vandaag is het hier in de VS een beetje een obscure feestdag, Columbus Day. De kinderen leren op school dat op deze dag in oktober Columbus Amerika ontdekte en hier kwam met de schepen de Nina, de Pinta en de Santa Maria. De feestdag heeft ook heel wat oppositie, want tenslotte was Amerika al ontdekt door de oorspronkelijke bewoners.
In ieder geval heeft Saskia geen school, maar moet Rick wel naar zijn werk. Hij vertrekt ook wat later dan gewoonlijk, want zijn klanten werken voor de federale regering en de helft daarvan zit nog steeds thuis vanwege de sluiting van de regering en de andere helft heeft vandaag dus vrij.
De meisjes en ik slapen langer door, zij zelfs bijna tot het middaguur. Zo lang houd ik het niet vol en om half tien zit ik aan het ontbijt. Van de vrolijke zonneschijn en blauwe lucht buiten word ik helemaal blij. Eindelijk zijn de wolken van tropische storm Karen verdreven!
Vanwege Columbus Day wilde Sharon liever de personal training naar morgen verzetten, dus ik doe een uur interval boven op de elliptical. Als ik daarmee klaar ben zijn de dames ook op.
Als we allemaal gedoucht en aangekleed zijn gaan we met zijn drieen lunchen bij het Mosaic District. Katja heeft Le Pain Quotidien gekozen, ook goed voor Saskia, want daar zijn veel veganistische gerechten.
Het restaurant is duidelijk heel populair. We vinden alleen nog plek aan de lange communal table (ik zie op de Nederlandstalige website dat die daar ook zo genoemd wordt, vreemd). Katja en ik weten al wat we willen, hoewel er veel lekkers op het menu staat en ik me iedere keer weer voorneem iets nieuws te proberen.
Wij bestellen de zalm tartine en Saskia de zoete erwtensoep. Die laatste vindt zij niet zo lekker. Ik neem er ook een hapje van en ben het met haar eens, nogal een vreemde smaak. Gelukkig heeft Saskia thuis ook al wat gegeten.
Het is, ondanks de zon, toch vrij fris en als de meisjes wat dingen bij Target willen halen kijk ik er naar een nieuwe zomerjas. Die heb ik, behalve een felgeel regenjack, eigenlijk niet en dat regenjack vind ik maar lelijk als ik mensen rondleid. Ik vind een leuk halflang blauwgroen jack met capuchon, sportief, maar ook redelijk netjes.
Dan gaan we op weg naar de dierenarts om Zorro te halen. Alleen krijgt Katja onderweg een telefoontje dat Zorro, ondanks zijn kap, het toch voor elkaar heeft gekregen een van zijn hechtingen los te bijten. Dat belooft niet veel goeds!
De dierenarts vertelt hem nog eens onder zeil te zullen brengen en die hechting weer te maken. We kunnen Zorro dus duidelijk nog niet ophalen. Katja gaat op zoek naar een dierenarts in Roanoke, want morgen moet Zorro daar ook weer door gezien worden om zeker te zijn dat zijn wond goed geneest.
Met een boodschappenlijstje van beide meisjes ga ik dan maar gauw even naar Whole Foods. Katja wilde graag bosbessen, maar die zijn nergens te bekennen, elke andere bes wel. Vreemd, want zo laat in het seizoen is het niet.
Zodra ik het huis weer binnenloop vertelt Katja dat de dierenarts net heeft gebeld dat Zorro weer "gemaakt" is. We rijden naar de dierenarts en daar blijkt Zorro toch wel erg onrustig te zijn in zijn draagtas. Katja moet vanmiddag nog helemaal naar Roanoke rijden met hem, dus we wachten toch maar even om met de dierenarts te praten.
Die stelt Katja gerust dat Zorro nog onder de invloed van de verdoving is en inderdaad wordt hij al gauw weer rustig. Katja krijgt medicijnen voor hem mee en een spray om de vlooien uit haar appartement te halen.
Intussen heeft Katja ook uitgevonden dat het vlooienprobleem in haar vorige huis in Blacksburg zo erg was dat de meisjes er een week niet konden wonen. Kennelijk had een van de zwerfkatten, die zij "geadopteerd" hadden erge vlooien en dat werd een plaag.
Ze waren alleen even vergeten dat alles aan Katja door te geven, die natuurlijk ziedend is, want had ze het geweten dan had Zorro zijn staart nog (en hadden we een dure operatie kunnen vermijden). Geen wonder dat veel verhuurders geen huisdieren toelaten.
Als Katja's vroegere huisbaas dit alles te weten zou komen, zouden die meisjes in twee minuten op straat staan, want alleen huisdieren waar hij weet van had waren toegelaten en hij rekende $250 per jaar voor Zorro.
Enfin, Zorro gaat mee naar huis en Katja pakt in. We nemen afscheid en ze begint aan de rit terug naar Roanoke. Wat een weekend heeft zij gehad met ups en downs! Bij de dierenarts kreeg ze ook nog een email van het hoofd van de rescue squad in Christiansburg, waar Katja al jaren trouw iedere week vrijwillig een twaalf uur durende dienst draaide, dat ze haar vleugels uit moet gaan slaan.
M.a.w. tijd om je "baan" bij ons op te geven, wat Katja rauw op haar dak valt. Ze laat mij de email lezen en die is meer vaderlijk dan wat Katja erin leest. Ze woont nu tenslotte drie kwartier rijden van het station, het is vrijwillig en ze begint volgende week met een vrij zware baan. Maar ja, Katja heeft daar natuurlijk ook veel vrienden, ik kan me voorstellen dat het moeilijk is voor haar.
Thuis laden we Katja's auto in en nemen afscheid. Dat Katja haar hoofd er toch niet helemaal bij had blijkt wel als ik een uurtje later haar laptop nog in de kamer zie liggen. Gelukkig kan Rick die vrij makkelijk naar haar sturen en heeft ze ook nog een Surface tablet.
Buiten zag ik dat er een aantal vlinders op onze vlinderstruik zaten, dus ik haal mijn telefoon om foto's te maken. Er zijn twee monarchs en een paar andere vlinders, een waarvan ik niet kan identificeren. Zo mooi!
Laura's moeder sms-te me intussen of ik thuis ben. Ze wil even langskomen. Even ben ik bang dat ze boos is over het feit dat de drie meisjes in een queen bed hebben geslapen (ze hadden een opblaasmatras mee, maar waren te moe om die op te blazen). Gelukkig is dat niet zo, integendeel, ze brengt een doosje met lekkere chocolaatjes van Cocoa Vienna en wat vers geplukte appels.
We kletsen wat, natuurlijk over het weekend van de meisjes, maar ook over de regering, want Lois werkt daarvoor en zit dus al bijna twee weken zonder salaris thuis. Het is en blijft een belachelijke situatie. Zelfs Christine's man, die niet officieel voor de regering werkt, wordt na 31 oktober niet meer uitbetaald en het valt nog te bezien wat de gevolgen voor Ricks werk zijn. Het werkt door in alle lagen van de bevolking.
Ook van Kaylee krijgen we een bosje tulpen als dank voor het chaperone zijn in New York. Zonder ons was dit reisje voor de meisjes niet doorgegaan en wij waren anders ook niet naar de stad gegaan, maar hebben ons natuurlijk, zoals in mijn vorige blog te lezen is, prima vermaakt.
Rick neemt eten mee van Plaka Grill en we eten het kijkend naar The Voice. Ik ben even benieuwd of er nu in Nederland ook "battles" zijn tussen twee zangers van een coach en aan het einde daarvan kan een andere coach de "verliezer" voor zijn of haar team kiezen. Ik moet zeggen dat ik deze rondes net zo leuk vind als de blinde rondes.
