Kings Dominion en luie zondag

Zaterdag

Saskia en ik worden opgewonden wakker. We gaan vandaag samen op avontuur en wel naar Kings Dominion! Eerst zou Kai ook meegaan, maar die heeft bandrepetitie vanmiddag.

Het wordt dus een moeder-dochter uitje, ook weleens leuk, want met Saskia komt dat niet zo vaak voor. Ook dit keer wilde ze eigenlijk liever een vriendin mee, maar ik had geen zin om chauffeur en chaperone te spelen. Niets aan!

Na een snel ontbijt rijden we rond half tien weg. Het is 84 mijl (ongeveer 135 kilometer) rijden over de meestal razenddrukke interstate 95. We komen bij de marinebasis Quantico dan ook even in de file te staan, maar die is gelukkig maar kort. Na de lange ritten van de afgelopen maanden lijkt deze rit niets en na een uur en een kwartier rijden we de parkeerplaats van het pretpark op.

Thuis heb ik de online gekochte kaartjes al uitgeprint. Tot half mei is er een online special en kan iedereen voor de prijs van een kinderkaartje ($33,99) naar binnen. Voor het parkeren moeten we nog eens $10 betalen.

Het is nog niet druk, dus we kunnen de van dichtbij de ingang zetten. Onderweg zagen we de buitentemperatuur al oplopen en het is maar liefst 23 graden, als we uitstappen! We zijn een beetje te warm gekleed, want voor ons gebied werd een koele, winderige dag met maar 16 a 17 graden voorspeld. Het is een fijne bonus, dus, dit prachtige weer! We lopen door de veiligheidspoortjes en mijn tas wordt doorzocht en dan kan de pret beginnen.

Al vanaf de parkeerplaats zagen we de torenhoge nieuwe achtbaan, Intimidator 305. We hebben gehoord, dat daar vorig weekend een drie uur lange rij voor was, dus besluiten de stoute schoenen meteen maar aan te trekken en met de Intimidator te beginnen. Na twintig minuten stappen een ietwat nerveuze Saskia en ik in ons karretje.

De achtbaan doet zeker zijn naam eer aan! We gaan snel naar boven, in tegenstelling tot andere achtbanen, waar je langzaam naar boven klimt. Dan "vallen" we inderdaad flink, maar dat ervaar ik niet als eng of naar, integendeel. Het is in het volgende traject, dat ik me opeens niet lekker voel en het me letterlijk zwart voor de ogen ziet. Geen fijn gevoel!

De rest van het traject worden we heen en weer geworpen, wat voor mijn gevoel niet lekker gaat en ook niet echt spectaculair is, gewoon ongemakkelijk. Saskia had hetzelfde "black out" gevoel en ik hoorde het van anderen ook. Al met al is dit voor ons geen achtbaan om meerdere malen achtereen te doen. Wij vinden dat gevoel van nog eens willen, omdat het zo opwindend was, juist zo leuk van achtbanen. Dat hebben we met deze niet

We zijn wel trots, dat we hem een keer hebben gedaan en geven elkaar een high five. Vooral voor Saskia, die pas een paar jaar in achtbanen durft, was dit een hele overwinning! Ik weet zeker, dat Rick, Katja en Kai er ook in willen bij een volgend bezoek en ik denk, dat ik het dan ook nog eens probeer, wie weet gebeurt die black out dan niet.


Vlak na de Intimidator (op de achtergrond)

De Flight of Fear achtbaan ligt naast de Intimidator en we sluiten er aan in de lange rij. Iedereen kletst over de Intimidator en daardoor gaat de wachttijd vrij snel. Flight of Fear is leuk en anders, omdat de rit helemaal in het donker plaatsvindt. Je wordt weggeschoten en gaat daarna herhaalde malen over de kop. Jammer, dat de wachttijd zo lang is, want hier zouden we wel nog eens inwillen.

Helaas is een van onze favoriete achtbanen, de Volcano, vandaag gesloten. Ook de staande achtbaan Shockwave is dicht, jammer, want die vind ik ook altijd leuk. Na een ritje in de oudere Anaconda met zijn tunnel onder water, sluiten we aan in de rij voor de Backlot Stunt Coaster.

Hoewel het park vrij druk lijkt voor zo vroeg in het jaar gaan de rijen vrij snel. de Mini Cooper wagentje van de "Stunt Coaster" rijden door zogenaamde Hollywood filmscenes. Vanuit een helicopter wordt er op ons "geschoten" en een benzinestation vliegt in brand. Het is een kort, maar leuk, ritje.


Inmiddels hebben we trek gekregen en nemen plaats aan een picknicktafel bij het Outer Hanks restaurant. Kings Dominion was vroeger van Paramount, waardoor veel attracties en restaurants naar films van dat bedrijf waren vernoemd. Toen Cedar Fair het park kocht, verloren ze de rechten op die namen. Outer Hanks had voorheen te maken met Forrest Gump, kennelijk mochten ze de achternaam van Tom Hanks wel blijven gebruiken.

We bestellen gegrilde kip sandwiches met frietjes. Meestal hebben restaurants hier alleen ketchup om de frietjes in te dopen, maar hier hebben ze ook mayonnaise (zakjes). Saskia en ik kunnen het niet laten en eten op zijn Nederlands friet met mayonnaise. Heerlijk!

Nu hebben we nog maar een van de open achtbanen niet gedaan: de Dominator. Dat is ook meteen onze favoriet en niet alleen de onze zien we aan de lange rij wachtenden. Maar ja, we willen er toch zeker in, dus brengen de 45 minuten door met het kijken naar en commentaar leveren op onze wachtende medemens.

Het publiek in de pretparken is altijd zo divers. Er zijn keurig geklede mensen, een man in overhemd, zijn vrouw in een net jurkje. Er zijn half naakte mensen en dan meestal diegenen, die dat eigenlijk toch echt niet kunnen hebben. Bij sommigen is geen huid meer te zien, zoveel tattoos, en de meest interessante piercings komen voorbij. Het meisje achter ons heeft bijvoorbeeld een piercing in haar voortand! Saskia en ik zijn het erover eens, dat dat de meest ongewone is, die wij ooit hebben gezien.

De Dominator is, zoals altijd, het wachten dubbel en dwars waard. Dit is de langste "bodemloze" achtbaan ter wereld en er zitten vijf inversies in. Heerlijk! Alweer jammer van de lange rij, want oh, wat zouden we graag nog eens gaan!

In plaats daarvan lopen we wat door de souvenirwinkeltjes en vindt Saskia een leuk strandbordje voor op haar kamer. In het kermisgedeelte weerstaan we de verleiding om een bal te gooien om een van de gigantische pluche dieren te winnen. Er lopen mensen met plastic zakken vol beesten, die bijna groter zijn, dan zijzelf! Ik vraag me af, hoe sommigen in de auto's gaan passen.

We laten ons misselijk draaien in de schommels, waarna Saskia geen draaiattracties meer wil doen. Grappig, want vroeger waren dat de enige dingen, waar ze in wilde. De tijd begint te vorderen en ik laat Saskia kiezen, wat ze als laatste wil doen.

Dat wordt de Anaconda nog eens en dan wel in het voorste karretje. Daarvoor moeten we wat langer wachten, maar het is dan ook wel veel leuker, dan verder achterin. Ik heb in deze achtbaan nog nooit voorin gezeten en het is leuk!


Voldaan lopen we terug naar de van. Dit was echt geslaagd zo met zijn tweeen. De rit naar huis verloopt nog voorspoediger, dan de heenweg. Het is inderdaad beduidend koeler thuis, we gaan van 24 graden naar 14 graden, brrr! Wat een verschil op zo'n relatief korte afstand.

Saskia wil dolgraag eens bij Olive Garden eten. Daar heb ik al jaren niet gegeten en ben met dit koudere weer wel voor een gezellig Italiaans maaltje te porren. Charlie is hier en Kai vraagt of hij meemag. Vooruit, dus met drie tieners zit ik niet veel later aan tafel. De garnalen primavera, penne met garnalen, verschillende kleuren paprika, champignons en een pittige rode saus smaakt prima.

Het is wel goed om Charlie en Kai zo ongedwongen even samen te hebben, want zo kan ik ze een beetje naar hun plannen voor volgend schooljaar vragen. Charlie is namelijk ook aangenomen bij VCU en de heren willen samen een kamer aanvragen.

Nu hebben Rick en ik daar een aantal bedenkingen bij. Ten eerste zouden we graag zien, dat Kai een wat ruimere sociale cirkel opbouwt en ten tweede zijn we bang, dat ze te gek zijn op lol maken en er van serieus studeren niet veel zal komen.

Natuurlijk bespreek ik het eerste geval niet met Charlie erbij, maar het tweede punt wel, want ik weet, dat Charlie's ouders daar ook mee zitten. De jongens verzekeren me, dat ze dit hele collegegebeuren serieus nemen. Het maakt het natuurlijk wel een stuk makkelijker voor hen om er met hun beste vriend heen te gaan.

Rick is laat uit Blacksburg vertrokken na met Katja gedineerd te hebben bij de Mexicaan. Katja heeft hem helemaal afgemat door hem vandaag ook nog eens mee te nemen voor een hike van acht mijl naar de top van McAfee Knob. Die hike hoop ik ook nog eens te doen met haar, want hij is prachtig!

Natuurlijk blijf ik op tot hij tegen half twaalf aankomt. Al is Rick doodmoe, hij wil nog even ontspannen voor we gaan slapen. Het gevolg is, dat we pas tegen enen naar bed gaan. Gelukkig kunnen we morgen uitslapen!

Zondag

De zingende vogels wekken mij al vroeg, maar ik blijf doezelen, tot Rick tegen tienen opstaat. Cosmo, die gedurende de week heel vroeg wakker wordt, heeft ons ook laten slapen. Het doet me opeens denken aan toen de kinderen klein waren en wij zo blij waren, als ze ons tot na zevenen lieten slapen. Nu slapen zij net zo lang, zo niet langer, dan wij.

Saskia is al op, als wij beneden komen. Zij had wiskundehuiswerk op de computer te maken, dat ze telkens vergat, en kon niet verder slapen, voor ze ermee klaar was. Kai staat ook net op, want hij heeft wiskundebijles om elf uur.

Rick en ik gaan samen naar Starbucks, waar het een drukte van jewelste is en er maar twee (mannelijke) "barista"'s zijn. Die doen het niet zo goed samen, de ene roept de drankjes niet naar de andere, die daardoor geergerd raakt. Zo heb ik het nog niet meegemaakt bij de gewoonlijk goed geoliede Starbucks machine.

Thuis eten we met zijn vieren ontbijt. De spinazie met eiwit wrap is erg lekker, zoals altijd. Daarbij heb ik een "venti" (grootste) ijskoffie met caramelsiroop. Het is jammer, dat niet alle Starbucks filialen warme ontbijtsandwiches verkopen, want het is zoveel lekkerder, dan een egg mcmuffin, dus we zouden dat op reis altijd verkiezen boven McDonald's.

Alexandra komt voor Saskia en Kai gaat dus naar bijles. Rick werkt aan het gazon, dat gemaaid moet worden. Mijn zus belt en we kletsen lekker bij. Ook geeft zij mij een paar goede ideeen voor een baby cadeautje. Woensdag hebben we een "baby shower" (al is de baby al geboren) voor Mai Lan en haar zoontje Samuel bij Karin thuis.

Mai Lan heeft een tien en twaalfjarige en Samuel is een nakomertje, dus de meest essentiele spullen heeft ze vast al. Ik rijd naar Fair Lakes en ga eerst bij de Toys R Us daar kijken. Het is jaren geleden, dat ik die winkel binnenliep! Vroeger kwamen we er constant, maar zodra de kinderen uit het speelgoed waren, hoefden we er (gelukkig!) niet meer heen.

Mijn zus zei, dat zij de Kiddopotamus inbakerdekentjes zo handig vond. Daarvan vind ik een katoenen (niet te warm voor de zomer) deken in lichtgroen.

Een van de dingen, waar ik hier erg aan moest wennen, was, hoeveel men aan cadeautjes voor zelfs mensen, die je niet zo goed kent, uitgeeft. Vijfentwintig tot veertig dollar is heel gewoon. Een keer heb ik er ten einde raad op het laatste moment een tijdschriftabonnement erbij gegeven, zo schaamde ik me voor mijn kleine cadeautje vergeleken bij alle andere gasten.

Dit keer heb ik ronduit aan Pat, die ook komt, gevraagd hoeveel zij ongeveer zal uitgeven. Haar antwoord was tussen de $25 en $30. Het dekentje kost $12 en ik vind verder bij Toys R Us niets leuks. Target ligt ernaast en ik ga op zoek naar de andere suggestie van mijn zus: iets om een hand- of voetafdruk van de baby mee te maken. Die vind ik en ook nog precies in mijn prijsklasse.

Nu nog een kaart en pakpapier en ik ben klaar. De kaarten kosten op het moment echt veel! $5 voor een kaart met een gedichtje vind ik echt te veel (ik hoop niet, dat ik nu erg vrekkerig klink). Ik kies uit het stapeltje, dat $2 kost, een leuke kaart. In plaats van pakpapier, waarvan ik de helft van de rol niet zal gebruiken, koop ik een leuke "baby"tas voor een paar dollar.

Rick en ik hebben kaartjes in de "Director's Hall" bij Fairfax Corner om de film "Date Night" te gaan zien. Bij de Director's Hall kun je zelf je stoelen kiezen, dus ik heb de rij met een balustrade voor onze voeten gekozen. De film is ontzettend leuk, Tina Fey en Steve Carell zijn een hilaries stel samen!

Tegenover de bioscoop ligt een CPK. Rick belt de kinderen om hun bestellingen te krijgen. Intussen eten we hun lekkere Southwest en Thai "egg rolls" als voorafje met een biertje en wijntje aan de bar.

Intussen zien we de keuken de ene pizza na de andere maken. Het is een enorm druk restaurant. Rick en ik hebben het erover, hoe sommige ketens zo succesvol zijn en anderen helemaal niet. Waar dat aan ligt? Rick denkt het menu zelf, ik denk de kwaliteit daarvan vooral. Je kunt een heerlijk uitziend menu hebben, maar als de uitvoering niet goed is, service of kwaliteit, kun je het vergeten, volgens mij. Met vier pizza's, de mijne met wilde champignons, waar ik dol op ben, gaan we huiswaarts.

Het was weer een druk, maar erg leuk weekend. Waarom lijken de wintermaanden toch zo eindeloos en lijken we bij het eerste ontluiken van de natuur in een soort draaikolk van activiteiten te belanden. Het zal vast ook aan mijzelf liggen, want nu heb ik de energie er weer voor.

De rest van de pretparkfoto's staan hier.

Kings Dominion

Deze week is de beste week om toeristische uitstapjes te ondernemen in deze omgeving. Ons schooldistrict heeft nog vrij, maar het gros van het land zit alweer in de schoolbanken. Overal is het dus heerlijk rustig!

Vandaag gaan we daarvan profiteren door naar Kings Dominion te gaan. Deze zomer zijn we rustig geweest qua pretparken in de omgeving. We bezochten enkel Busch Gardens nog, tijd dus om daar verandering in te brengen.

De recessie heeft ook de themaparken flink geraakt, kennelijk. Mochten we bij Busch Gardens voor de kinderprijs naar binnen, bij Kings Dominion mag dat ook, mits je de kaartjes online koopt. Slechts $31,99 per persoon betalen we. Voor een hele dag plezier is dat geen geld!

Rick heeft vrij genomen, want die laat achtbanen zijn neus niet voorbij gaan. Kai gaat dan ook mee, want die had anders geen zin in nog een dag tussen de vrouwen. Na veel zoeken onder haar vriendinnenschaar heeft Saskia Susan ook zover gekregen mee te gaan.

Na een lekker, door Rick gehaald, Starbucks ontbijtje, vertrekken we om tien voor tien naar Doswell. Dit keer luistert Rick naar mij en neemt de langere, maar gegarandeerd zonder verkeer, weg naar de I-95. Na een uur en een kwartier komen we zonder oponthoud bij het park aan.

We betalen de $10 om te parkeren (zoals Rick opmerkt, belachelijk, dat je ook voor parkeren moet betalen, hoe anders kom je naar het park). De parkeerplaats is leger, dan wij het ooit hebben gezien. Ook bij de ingang kunnen we zo doorlopen, geen rijen, niets. In het hoogseizoen sta je om net na elven toch wel even te wachten om binnen te komen.


Het weer werkt ook zo mee. Het is afwisselend bewolkt en zonnig en de temperatuur rond de 27 graden, zonder luchtvochtigheid (in dit gebied belangrijk). Ideaal pretparkweer is het dus! Op de parkeerplaats hebben we ons wel ingesmeerd, want juist deze zon is heel sterk.

Eigenlijk willen de meisjes beginnen met de Volcano, maar die gaat pas om twaalf uur open vandaag. Als eerste gaan dan we naar de Dominator achtbaan, 's werelds langste achtbaan zonder vloer volgens Kings Dominions website. Die doet de naam "achtbaan" eer aan, want je gaat maar liefst vijf keer over de kop hierin. Dit is de nieuwste baan hier en we vinden hem allemaal prachtig. Daarom gaan we er nog een tweede keer in.


De Dominator



Een traditionele foto in dit park

Inmiddels is het twaalf uur en tijd voor de Volcano. Dit is een populaire attractie, er staat al een flinke rij voor. Even overwegen we later terug te komen, maar je weet bij dit soort dingen nooit, later kan er een veel langere rij staan. We wachten dus en binnen het halve uur, het snelste ooit voor deze coaster, zitten we erin.


Niet voor niets is dit ritje populair. We worden letterlijk de lucht in geschoten! Jammer, dat er zo'n lange rij staat, anders zouden we nog eens gaan. Het blijft een van de leukste achtbanen, die ik ooit heb gedaan.

De magen rommelen inmiddels ook, dus we gaan lunchen. In zo'n park is het altijd even zoeken voor er iets marginaal gezonds kan worden gevonden. Dit keer duurt dat niet lang. Bij de Trail Ends Grill, tegenover de Volcano, luisteren we weliswaar naar verschrikkelijke muziek, maar het eten is goed. De gegrilde kip sandwich smaakt zowaar echt lekker en bij een "fixings" bar kun je zoveel tomaat en ui pakken, als je wilt. Een gratis salade dus, als je een groenteliefhebster als ik bent.

Na de lunch willen de meisjes eerst op de Anaconda, de eerste achtbaan ter wereld, die door een onderwatertunnel ging. Daarbij wordt duidelijk, hoe ver de achtbaantechnieken zijn gekomen. Bij deze achtbaan zit ik met een voet heel krap in het karretje. Hij is leuk, maar zo schokkerig! Hier voel ik voor het eerst mijn nek een beetje, niet goed!


De Anaconda

De volgende attractie is Flight of Fear. Deze achtbaan, die helemaal in het donker is (je ziet toch nog heel veel), was een paar jaar dicht. Wij vinden hem leuk, dus zijn blij, dat hij terug is.

Helemaal door elkaar geschud, sluiten we aan in de rij voor de Backlot Stunt Coaster. Drie Mini Cooper karretjes rijden door een soort Hollywood-achtig geheel. Hier moeten we vrij lang wachten, want slechts een van de Mini Cooper geheeltjes is in gebruik, waardoor er maar zestien mensen tegelijk wegkunnen (meestal is er ook een tweede). Toch is het wel de moeite waard, want er is wat te zien onderweg.


Als laatste in dit "Congo" gebied willen Rick, Kai en ik op de Crypt. Hier ga je in een enorme schommel zitten, die je een keer of vijf heel snel over de kop doet gaan. Dit keer vind ik het over de kop gaan enger, dan de vorige keer. Ik heb het gevoel uit mijn stoel te vallen. Er komt vuur en water bij te pas, erg spectaculair, maar eerlijk gezegd ben ik blij uit te kunnen stappen. Saskia en Susan hebben de Avalanche gedaan, een heel stuk makker!

We zijn allemaal klaar voor de volgende uitdaging: een achtbaan, waarbij je staat tijdens de rit. In ons gebied en in de pretparken, die wij bezocht hebben, is de Shockwave hier in Kings Dominion de enige "staande" achtbaan. Voor Kai en Saskia is dit de eerste keer, dat ze al staand over de kop gaan. Het is een leuke baan, maar wel oud en dat voel je.


De Shockwave op de achtergrond

Nu hebben we de serieuze stalen achtbanen in dit park gehad en de meisjes willen alle achtbanen doen. Er zijn drie houten banen en eerlijk gezegd hebben Rick en ik daar een haat-liefde relatie mee. We willen zo graag, maar met onze nek- en rugproblemen is het echt niet aan te raden.

Met de meisjes en Kai trotseer ik de Rebel Yell. Die valt nog mee, want het is voornamelijk vooruit over heuvels, slechts een keer wordt je (rustig) omgekeerd. Dat valt te doen en is nog leuk ook, al is het een geratel van jewelste.

Rick wil dan wel graag in El Dorado, een veredelde schommel in een auto uit de vijftiger jaren. Dat gaat lekker, ik neem ook wat foto's van het park van bovenaf. Ook dit park is erg bebost. Als je er zo in rondloopt, zie je het niet, maar van boven wel.


Mooi uitzicht over het park vanuit de El Dorado

Hoe graag ik ook zou willen zeggen, dat ik alle achtbanen in het park heb gedaan, voor mij geen houten banen meer! De meisjes gaan meteen door op de Hurler en zelfs Saskia moet toegeven, dat dat pijnlijk was. Wij hebben zicht op de eerste bocht en dat alleen zou me al hoofdpijn geven!


De Hurler met Saskia en Susan erin

Rick en ik vergezellen de meisjes nog wel op Ricochet. Dit is een grappig ritje, waar je vooral haarspeldbochten neemt met je karretje. Daarmee hebben wij echt alle ritjes, die met staal worden gedaan, volbracht.

Rick en Kai offeren zich toch nog op voor de houten Grizzly achtbaan. Alleen op het getekende kaartje ziet die er verschrikkelijk uit. Ik moet me inhouden, want wil eigenlijk geen kleur bekennen, maar ik zit hem uit. Als Kai en Rick niet veel later vrijwel grijs weer verschijnen, heb ik geen spijt. Die achtbaan deed hen serieus pijn!

Terwijl Saskia en Susan de kwelling nog eens aangaan, gaan Kai en Rick go-carten. Ik heb het wel een beetje gehad met al het avontuur, dus neem langs de kant foto's van hen. Geef mij maar de stalen achtbanen, daar kan ik keer op keer in.


Ze hebben er lol in!



Langzaam lopen we naar de uitgang. We willen allemaal nog eens in de Dominator. Vandaag staan er nergens rijen en we kunnen zo aansluiten. Ik geniet weer van deze achtbaan, maar ik voel mijn nek een beetje van de Rebel Yell. Ik weet, dat ik mijn eindpunt heb bereikt. Ook Rick en Kai zijn klaar, maar Saskia en Susan doen de Dominator nog een keer.

Rick en ik kopen, terwijl we wachten, een biertje bij een van de cafe's. Daarbij moet je identificatie laten zien. Gelukkig heb ik de mijne mee. De man achter de tap kijkt naar de datum op mijn rijbewijs en kijkt nog eens naar mij. Ik denk al, dat hij gaat zeggen, dat ik het niet ben. Maar hij zegt versteld te staan van de datum, zo oud had hij mij niet geschat. Precies een week van mijn volgende verjaardag verwijderd, geloof ik hem maar al te graag.

De meisjes gaan nog even souvenirs kijken, maar vinden niets van hun gading. Om kwart over vijf lopen we het park uit na een dag vol vertier. Ik moet zeggen, qua achtbanen wint Kings Dominion het van Busch Gardens, al gaat er niets boven de Griffin daar. Volgend seizoen zal er hier in Kings Dominion echter een nieuwe achtbaan staan, met een val van meer dan 90 meter. Er speelt een video ervan bij de ingang van het park en hij ziet er vervaarlijk uit!

De terugreis verloopt vlot en we gaan, na even thuis Cosmo eten te hebben gegeven, bij Glory Days eten. We krijgen een tafeltje buiten op het terras, waar het gezellig druk is. Susan, die blijft logeren, is ook mee. Het is een leuke afsluiting van een gezellige "speel"dag!

De dag, dat Saskia haar angst overwon

"No rest for the wicked" is toch wel een mooie uitdrukking. Kennelijk ben ik op het moment "wicked", want ook voor vandaag staat weer een drukke dag op het programma.

In Florida heb ik Saskia (toen leek het nog ver weg, ha ha) beloofd haar en een vriendinnetje naar Kings Dominion te nemen, daar is ook een heel leuk waterpark.

Dit, omdat ze zo graag naar Typhoon Lagoon wilde, maar de rest van het gezin niet. Soms zijn haar interesses zo heel anders, omdat ze toch een stuk jonger is, dan haar broer en zus. Bovendien heeft zij geen kamp, dus iets leuks doen met haar is ook belangrijk.

Vandaag is het dan zover, de enige dag deze week, dat Tabatha mee zou kunnen. Helaas voor Kai kon hij geen vriend bereid vinden om mee te gaan en ik ben niet genoeg gezelschap voor hem, vrees ik. Hij blijft dus thuis om op Cosmo te passen.

Tabatha komt na haar zwemtraining en om tien voor half elf rijden we weg. Het verkeer werkt helemaal mee en een uur en een kwartier later draaien we de parkeerplaats op. Het lijkt helemaal niet druk, iets waar ik op een maandag op gehoopt had.

De meisjes hebben de hele weg gekletst en ik heb me ermee vermaakt. Tussen deze twee valt werkelijk nooit een onvertogen woord. En wat geen van ons is gelukt, lukt Tabatha: ze haalt Saskia over op een achtbaan te gaan!

Na de controle van de tassen lopen we het park binnen. Ik moet zeggen, ik vind dit park tientallen keren mooier en leuker, dan Six Flags! Er zijn mooie fonteinen en alles is goed onderhouden.

We besluiten het ijzer te smeden, terwijl het heet is, en lopen meteen naar "Congo". Daar vinden we de "Anaconda", de achtbaan, die Saskia wil proberen. Ik waarschuw nog wel, dat ze haar hoofd naar achteren moet houden, want deze achtbaan schudt nogal.


Er staat geen rij en we kunnen zo in een karretje. Dit ritje zal het helemaal bepalen: zal Saskia van nu af aan achtbanen aankunnen, of niet? Het eerste uit haar mond aan het einde is, of we kunnen blijven zitten voor een tweede ronde!




En dat mag, want het is helemaal niet druk. Dus daar gaan we weer, door de tunnel, twee keer over de kop. Op de foto staan drie lachende mensen (ik ook!) en ik koop twee sleutelhangers voor de meisjes als souvenir.

Inmiddels hebben de dames overlegd. Het wordt of een houten achtbaan of de Volcano nu. Saskia vindt het fijn om een schouderharnas te hebben, dus de houten achtbaan valt (gelukkig, want ik vind de Volcano fantastisch) af.

Ook hier staat geen lange rij en al gauw nemen we plaats. De meisjes vinden het prachtig en Saskia is enorm trots op zichzelf. Ze heeft haar angst voor achtbanen in een keer overwonnen en kan nu het merendeel van de achtbanen in de verschillende parken aan. Heel, heel knap van haar!


De Volcano schiet omhoog uit een "vulkaan", die zo af en toe vuur spuwt

Naast de Volcano ligt de Avanlanche. Hier ga je in een bobslee en als in een slee rond een baan. Ook erg leuk en we komen er blij uit. Maar nu rommelen onze magen.

Een van de dingen, die ik van Kings Dominion goed vind, is hun restaurants. Wij strijken neer bij Bubba Gump, natuurlijk maar een schim van hun echte restaurants, maar leuk gedecoreerd. Mijn gegrilde kip is echt lekker! Meestal krijg je een uitgedroogd lapje in dit soort massa restaurants, maar deze smaakt lekker en mals.

Voldaan gaan we verder en in Scooby Doo and the Haunted Mansion lichten de witte t-shirts van de meisjes blauw op. We krijgen een laser"pistool" en mogen zoveel mogelijk doelen raken. Ik denk, dat ik een goede score heb met 550, maar Tabatha wint met maar liefst 1330!! We hebben grote lol!

Inmiddels is het drukkend warm en we besluiten nog een attractie te doen, alvorens nat te worden. Tabatha en Saskia (die dat vorig jaar niet durfde) hebben nog nooit Italian Job gedaan. Samen met een andere moeder neem ik plaats in de Mini Cooper.

Dat is een leuke attractie, maar een keer van al het geschok en geschud is me genoeg. Grappig is, dat de andere moeder (die me heel aardig lijkt) en ik tegelijk op de vraag van onze kinderen nog een keer te gaan "No way!" roepen. Ha ha! Mijn nek heeft rust nodig!!

Inmiddels ben ik helemaal klaar om nat te worden en de meisjes ook. Het is drukkend warm en het waterpark hier is heel erg leuk! We lopen Waterworks binnen, verkleden ons en doen onze spullen in kluisjes.

Daarna beginnen we met de nieuwste attractie. Ik sleep een enorme band met plaats voor vier personen vijf trappen op (zoals de man voor me zegt, waarom hebben ze die niet gewoon boven klaar liggen). Maar het is het helemaal waard. We racen door een pijp en dan steil naar beneden een enorme trechter in. Daarin ga je een aantal keren op en neer en plonst dan in het zwembad. Heel erg leuk, maar er staat zo'n rij, dat we het niet nog een keer gaan doen.


Die gele "klavertjes" zijn de banden, waarin we naar beneden suizen

De volgende activiteit is helemaal het tegenovergestelde: de Lazy River. We krijgen een grote band en dobberen heerlijk rustig in de "rivier". Zo lekker ontspannend, dit zou ik wel uren kunnen doen. Maar als we het hele rondje hebben gedobberd, moeten we helaas onze band weer inleveren.

De meisjes willen nu naar het golfslagbad en dat lijkt mij ook wel lekker. Ik vind een stoel in de schaduw en we gaan de "golven" trotseren. Het water voelt overal perfect aan, net koel genoeg om lekker te zijn. Het is druk, maar niet hutje mutje.

Als we genoeg hebben van de golven gaan de meisjes andere glijbanen uitproberen. Ik ga op mijn ligstoel lezen. Ik heb mijn contactlenzen in en ben bang, dat ze in zo'n glijbaan zonder band door de kracht van het water uit mijn ogen worden gewassen.


Om vier uur komen ze terug en kondigen aan, dat ze nog even in de golven willen en dan aankleden en nog een achtbaan doen. Als ik opsta zie ik zwarte wolken achter ons. Ik vertel de meisjes, dat hun kans op een achtbaan heel klein is.

Terwijl we ons verkleden hoor ik een luide donderslag en secondes later wordt er omgeroepen, dat de attracties tot nadere aankondiging (=45 minuten na de laatst gehoorde donderslag) gesloten zullen zijn. We worden echter aangemoedigd de winkels te bezoeken.

Op weg naar de uitgang halen de meisjes me nog over om een funnel cake te kopen, die ze samen kunnen delen. Ze delen er een met aardbeien en slagroom. De smaak ervan doet me altijd precies aan oliebollen denken.

Inmiddels plenst het en we schuilen in de winkels. Natuurlijk vinden de meisjes daar allerlei nutteloze dingen. Ik zeg ja tegen haarbanden met een kersenprint erop (volgens Tabatha zijn kersen "hun" vruchten) en portemonneetjes gemaakt van babysokjes. Je moet toch wat met dat geplens buiten!

Als het "gewoon" regent wagen we het erop en lopen naar de auto. De dames zijn uiterst tevreden over de dag en Saskia erg trots op zichzelf. Ze kan nu niet wachten om met Rick en Katja en Kai naar een pretpark te gaan en haar nieuw gevonden dapperheid tentoon te spreiden.

De terugrit gaat ook, ondanks veel regen in het begin, voorspoedig. Er is nauwelijks verkeer, het is het rustigst, dat ik het in lange tijd op de interstate 95 heb gezien. Om half zeven rijden we de cul de sac weer in.

Saskia wordt als een heldin ontvangen door Rick en Kai, die al jaren proberen haar tot de achtbanen aan te porren. Ze glundert helemaal! Het was leuk zo een dagje met de jongere meisjes door te brengen. Ze gedroegen zich als engeltjes, zonder enig gezeur of boosheid (en dat was wel anders bij het gezin, dat voor ons door de "trechter" ging!). Tabatha blijft meteen ook maar logeren.