Dag 6 Bruiloft reis: Nog even toerist spelen en dan terug naar huis

Alweer staan we om acht uur naast ons bed. Althans, Rick, ik heb wat meer moeite mijn dromen te verlaten. Maar, zoals afgesproken, staan we keurig om kwart voor negen bij de ingang van het hotel. Athena volgt al snel en haar ouders niet veel later.

Tijd om het strand en zijn leuke diertjes te verlaten, helaas

Kai komt even later ook en we lopen met zijn allen weer naar Jayson's Pancake House. Dit keer neem ik twee gebakken eieren (over easy, dus wit over de dooiers) en een in plakjes gesneden tomaat. Eigenlijk net als thuis, maar het is extra lekker als iemand anders je eieren bakt.

Athena en Kai zijn op zoek naar leuke ansichtkaarten. Kai wil er een naar Raquel, zijn vriendin, sturen en Athena stuurt altijd kaarten naar vrienden. Die kaarten zijn echter niet zo makkelijk te vinden op dit eiland. De winkels waar we langs lopen hebben ze ze in ieder geval niet. Dat wordt dus aan het "te doen" lijstje voor vertrek toegevoegd.

Eerst dachten we nog even op het strand te willen gaan wandelen, maar het is zo warm en vochtig dat we daarvan af zien. We pakken de auto's in en na nog een laatste foto van de zee vanaf het balkon van de kamer van BJ en AM te hebben genomen checken we allemaal uit.

We rijden dit keer naar het noorden van het eiland om de Barnegat vuurtoren te bezoeken. Als je denkt dat dat Nederlands klinkt heb je gelijk want het water eromheen is in de zeventiende eeuw door Nederlanders Barnegat genoemd.

Onderweg kijken we uit naar winkels, die mogelijk kaarten verkopen, maar vinden er geen. In het bezoekerscentrum van de vuurtoren hebben ze kaarten van de vuurtoren, maar die willen de dame en de heer niet.

We lopen naar de vuurtoren en BJ trakteert ons op kaartjes naar boven. Dit is de op een na hoogste vuurtoren in New Jersey met iets meer dan vijftig meter. De trap naar boven heeft 217 treden en bij ieder raampje staat hoeveel treden we al hebben gelopen.

 

Een aantal maanden geleden ergerde ik me nog aan mezelf omdat ik niet goed in een keer naar boven kon lopen. Dit keer loop ik zonder oponthoud en zonder buiten adem te raken de toren op. Ik dank mijn dagelijkse tien trappen lopen voor de Fitbit daarvoor en besluit langzaamaan meer trappen toe te voegen aan die routine.

Bovenin hebben we mooi uitzicht op Long Beach Island en het vaste land. We maken een aantal foto's en gaan dan weer naar beneden. Dat gaat natuurlijk beduidend sneller dan naar boven!

Ana Maria en ik kopen dit certificaat dat we "Old Barney" hebben beklommen, toch leuk

Onderaan de vuurtoren is ook een souvenirwinkel en daar vindt Kai wonder boven wonder zijn ansichtkaart voor Raquel. Athena slaagt niet, maar zij gaan nog naar New York en zij zegt daar wel haar kaarten te gaan kopen.

Het is intussen ruim lunchtijd en we besluiten bij de Plantation Restaurant te gaan eten. Dat wordt weer een prima maal. Ik bestel de mosselen en die zijn heerlijk in een pittige tomatensaus. Alleen zijn twee ervan niet open gegaan en ik laat dat aan de serveerster weten, gewoon zodat ze daarvan op de hoogte zijn.

Tot mijn verbazing (en genoegen) komt ze even later terug met het aanbod voor nog een klein bordje mosselen of een dessert. Natuurlijk kies ik de mosselen. Athena eet het brood ervan en vindt dat zo lekker dat ze een extra portie bestelt om mee te nemen.

Onze laatste stop voor het afscheid is Ron Jon's. Daar vind ik nog een haarband met een zonnebloem en haarbandjes voor een paardenstaart. Ook is er een grote baddoek, die heel fijn zal zijn voor het zwembad en strand. Verder neem ik een zonnebril met een blauw montuur mee, die past mooi bij mijn kleding als ik rondleidingen geef.

De anderen vinden ook allerlei leuks terwijl Kai buiten met zijn vriendin telefoneert. Dan is het moment van het laatste afscheid van familie toch echt gekomen. Berend Jan, Ana Maria en Athena gaan voor een paar nachtjes naar New York voor ze terug naar Ottawa rijden.

Na onze van nog vol te hebben laten gooien (in New Jersey is er geen self service, een van de vele ongewone dingen in deze staat) stellen wij onze GPS in op thuis. Onderweg schrijf ik zoveel mogelijk van mijn blogs zodat ik er alleen nog maar foto's bij hoef te doen. Hoewel "alleen maar", er zijn zoveel foto's dat dat ook nog wat tijd zal nemen.

Op het eiland zijn er trouwens overal "clams" (kokkels)

Zonder oponthoud behalve een snelle plaspauze komen we net na zeven uur weer in Vienna. Daar wachten vijf dieren ons met smart op. Op het tapijt ligt ook weer een halve Orion dus morgen moet ik hem weer kammen.

We ruimen de van zoveel mogelijk uit en bestellen dan eten van Al Nakheel. Voor mij de fatoush salade met veel sumac en de gegrilde Halloumi kaas. Met zijn drieen eten we het op en praten nog na over de afgelopen fantastische dagen.

Dan gaan we verder met onze foto's en ik met mijn blogs. Het zal nog wel even duren voor alle foto's online staan en nog langer voor de professionele foto's worden vrijgegeven. Het was een sprookjesachtige trouwdag en een lekker ontspannen weekend. Jammer dat het alweer voorbij is, maar "de herinnering blijft" (al is dat wel een tragisch liedje).

Katja's graduation lunch

We zijn weer op tijd op want het voelt nu nog een uur later. Rick gaat naar Starbucks voor koffies terwijl ik me klaarmaak. Met de koffies gaan we richting Katja. Van Kevin hebben we gisteravond al afscheid genomen.  Hij moet vandaag natuurlijk gewoon werken.

Katja is nog bezig met haar toilet als we aankomen en als zij klaar is gaan we op zoek naar ontbijt. Gisteren hebben we het Hooked Cafe uitgezocht, maar dat blijkt op maandag gesloten te zijn. Niet getreurd, Katja weet The Buttered Biscuit in het leuke strandplaatsje Bradley Beach vlakbij.

Dat is wel open en ook best druk zo op de maandagmorgen. We krijgen nog een tafeltje en bestuderen de lekkere gerechten op het menu. Ik weet het al gauw en bestel de "Copenhagen", een English muffin met cream cheese, gerookte zalm, spinazie en gepocheerde eieren. Het smaakt heel goed! Ook Rick en Katja zijn blij met hun keuzes.

Terug in het appartement verkleedt Katja zich voor de derde keer vandaag en heeft ze eindelijk de jurk aan, die ze naar haar graduation lunch wil dragen. Het is wat somber weer, maar droog en vrij warm met zeventien graden. Jassen hoeven we dus niet aan.

De rit naar Georgian Court University waar de lunch gehouden zal worden duurt ongeveer een half uur. Op de campus is het even zoeken waar het gebouw waar de lunch gehouden wordt is. Precies om twaalf uur lopen we er binnen en Katja ziet meteen Gabi en Jess, haar bruidsmeisjes maar ook vriendinnen van school.

Zij hebben drie stoelen aan de tafel met hun ouders en in Gabi's geval vriend en zus voor ons opengehouden. Als Katja Gabi's vriend ziet heeft ze spijt niet gevraagd te hebben of Kevin ook kon komen. De uitnodiging was voor de graduate met twee gasten en Katja hield zich daar netjes aan.

We krijgen een programma en er zijn wat welkomstwoorden van de directrice van het BSN programma. Dan is er lunch, maar ik heb nog nauwelijks trek na het late ontbijt en ook is het niet mijn favoriete eten. Ik eet dus maar een muizenportie en Rick en Katja ook.

Als iedereen klaar is met eten worden de graduates een voor een naar voren geroepen. Er zijn er drieentwintig en Katja is ongeveer in het midden. Ze geeft de directrice en de oud-directrice een hug en neemt dan een tasje in ontvangst.

Dit is geen officiele graduation met cap en gown, die is pas in mei en Katja weet nog niet of ze daarheen kan. Tegen die tijd heeft ze hopelijk een baan. Daarom doen ze ongetwijfeld deze lunch om te vieren dat de heel moeilijke studie succesvol is afgerond.

Het is wel heel leuk om mee te maken. Als iedereen het tasje met een boek van Florence Nightingale over verpleging heeft opgehaald is het tijd voor cake en foto's. Het is leuk om te zien hoe close dit groepje is na veertien maanden hard studeren met elkaar!

 

Tegen tweeen wordt de laatste speech gegeven en neemt iedereen afscheid. Op de terugweg rijden we door Lakewood een van de grootste Orthodox Joodse stadjes in de VS. We zien enkel mannen in zwarte pakken, witte overhemden en zwarte hoeden. Sommigen hebben pijpenkrullen aan weerszijden van hun hoofd.

Katja vertelt dat hier allerlei "shiva's" zijn, scholen waar de talmud wordt gestudeerd. Bijna al die studenten zijn getrouwd en Katja maakte vorig jaar zo'n bruiloft mee. Van haar leren we ook dat de getrouwde vrouwen een pruik op moeten. Alleen haar man mag haar echte haar zien. Katja's studievriendin draagt dan ook duidelijk zo'n pruik. Ik vind het allemaal zeer fascinerend. Hier een artikel over dit plaatsje.

Vlakbij Katja's appartement gaan we nog even langs het strand voor een paar foto's en brengen Katja dan naar huis. Daar zeggen we gedag tegen haar, maar zij komt volgende week alweer naar huis dus het is niet voor lang.

We beginnen aan de rit terug naar huis en ik kan goed voelen dat ik de afgelopen dagen niet heb gesport. Mijn schouders voelen alsof er messen tussen steken en mijn heupen alsof ze in brand staan. Ondanks een heel druk programma moet ik in Nieuw Zeeland en Australie tijd nemen om tenminste een half uur te sporten iedere dag. Nog even zien hoe ik dat ga bewerkstelligen.

Gelukkig verloopt de rit vlot en komen we maar een keer in wat langzaam rijdend verkeer terecht. Onderweg "werken" we aan een planning voor onze reis. Nieuw Zeeland, Perth en Melbourne zijn zo'n beetje gepland, nu nog Cairns en Sydney. Natuurlijk zouden we overal veel langer kunnen blijven dus er moeten keuzes gemaakt worden. Toch denk ik dat we heel veel moois gaan zien.

Een prachtige zonsondergang boven de Susquehanna rivier

In Vienna halen we een Libanees maal van Al Nakheel. Voor mij linzensoep en halloumi kaas met groentes in een heel dunne pita, hier ga ik vaker van bestellen, erg lekker! Natuurlijk is Orion weer wild enthousiast om ons te zien, zo lief!

Vanwege mijn pijnen draagt Rick me op met mijn voeten omhoog tv te gaan kijken. Het was ook wel een heel druk weekend weer. Maar elke gelegenheid om een van de kinderen te zien is genieten en gaat ook altijd veel te snel voorbij!

Lang weekend New Jersey

Zaterdag

Tegen half negen zijn Rick en ik wakker en gaan naar beneden. Het is bewolkt en opeens weer een stuk kouder met maar een graad of negen. Rick laat Orion uit en dan gaan we ontbijt halen bij Starbucks.

Voor mij een grande ijskoffie en de eiwit egg bites en voor Rick een kalkoen bacon broodje met een hazelnoot ijslatte. We eten het gauw op want opeens heeft Rick door dat hij eigenlijk snel op pad moet als hij mij op tijd van het vliegveld in Newark wil halen.

We doen vandaag namelijk iets ongewoons. Rick neemt de van naar New Jersey, maar ik ga vliegen zodat ik volgend jaar Premier Gold kan zijn bij United wat allerlei voordelen oplevert. Rick vertrekt met onze tassen en ik heb dus enkel een rugzak en mijn tasje om mee te nemen.

Niet lang na Ricks vertrek roep ik een Uber om me naar het vliegveld te brengen. Ik doe Orion in zijn bench wetend dat hij goed verzorgd zal worden door Lorraine en Patricia. Een paar minuten later is de Uber er al en de vriendelijke chauffeur brengt me bekwaam naar Dulles.

Het is zo vreemd om geen tas om in te checken te hebben! Ik haal mijn instapkaart en ga dan door TSA Pre. Daar piept het poortje en wordt me opgedragen door een van de roentgenmachines te gaan. Volgens de man ben ik er voor een extra veiligheidscontrole uitgepikt.

Dat gebeurt om de andere keer en ik vraag me af waarom ze niet gewoon iedereen door dat roentgenapparaat sturen. Wel zo makkelijk lijkt me. Ik heb metalen knoopjes in mijn nek en daar moet naar gekeken worden, maar daarna kan ik door.

De trein naar de C gates staat al klaar en mijn gate, C17, ligt vlakbij. Ik ga eerst eens op zoek naar mogelijkheden voor de lunch. Bij Au Bon Pain hebben ze lekkere dingen en ik neem een dunne bagel met wasabi gerookte zalm, cream cheese en komkommer. Ik stop hem in mijn tas om aan boord te eten.

Bij de gate ga ik als eerste voor groep 2 wachten. Een van de flight attendants heeft een verlopen pas en daar is een heel gedoe over. Luisterend naar dat alles ben ik even bang dat onze vlucht vertraagd zal worden, maar gelukkig wordt het allemaal opgelost van hogerop.

Eenmaal aan boord in mijn gerieflijke raamplaats in Economy Plus (meer beenruimte) bel ik Rick om te kijken hoe ver hij gevorderd is. Hij is al bijna in Delaware en zal waarschijnlijk ongeveer tegelijkertijd met mij in Newark aankomen.

Mijn vlucht is helemaal vol en het duurt even voor alle koffertjes een plaats boven de hoofden of anders in de bagageruimte gevonden hebben. Dan mogen we niet weg vanwege te druk luchtverkeer boven New York, maar twintig minuten later stijgen we toch op. Ik peuzel mijn meegebrachte lunch op en die is zeer smakelijk!

De vlucht is op zich maar veertig minuten, maar alweer vanwege dat drukke luchtverkeer cirkelen wij rond en zo duurt het bijna een uur voor we landen. Nog steeds een heel korte vlucht, maar hopelijk genoeg mijlen om mij met onze Oceanie reis over de 50000 mijlen te krijgen dit jaar.

Bij de landing is de skyline van New York mooi te zien. Het maakt dat ik ook weer naar die stad wil gaan, maar dat zal nog even duren. Ik bel Rick en die rijdt al bij Terminal A van het vliegveld. Omdat ik geen tas heb ingecheckt kan ik zo naar buiten lopen, maar ik ben in de C terminal.

Met zicht op Manhattan

Rick rijdt daarheen en niet veel later zie ik hem en stap in de van.  Eerlijk gezegd vond ik dit helemaal goed! Ik heb vier uur in de auto zitten zeker niet gemist. Nu moeten we nog wel drie kwartier rijden naar Katja's appartement dus praktisch is vliegen niet.

Bij Katja en Kevin geven we Katja's kaart, een fles champagne en een bedeltje met een verpleegsterskapje als cadeautjes voor haar slagen (grote cadeau is de reis naar Australie). Dan gaan we naar de Beach Haus Brewery. Dat is een heel gezellige microbrouwerij waar Katja ook graag haar bridal shower wil houden.

Die shower zal ik moeten regelen en ik vind het fijn te zien hoe of wat. Ik wil het natuurlijk zo leuk mogelijk maken voor Katja en hoop wat hulp te krijgen van haar plaatselijke bruidsmeisjes en Kevins moeder. Maar dit gezien te hebben helpt al.

De mannen nemen een glas bier en Katja en ik een flight met vier verschillende kleine glaasjes om te proeven. Tot mijn verbazing vind ik het pompoenbier best lekker en Katja helemaal niet. De rest is best prima maar ik blijf geen bierliefhebster.

We brengen Katja en Kevin terug naar hun appartement en Rick en ik gaan inchecken bij de Hampton Inn tien kilometer verderop. Dat is het dichtstbijzijnde hotel. Eerst moeten we nog terug naar de brouwerij, want Rick is zijn telefoon daar vergeten. Gelukkig is die vlakbij!

We krijgen een kamer op de bovenste verdieping en slepen onze bagage erheen. Ik ben al net genoeg gekleed, maar Rick verkleedt zich voor het avondeten. Katja wil al gauw weten waar we blijven dus even ontspannen zit er niet in.

Na de twee K.'s opgehaald te hebben rijden we naar Long Branch zo'n twintig kilometer weg waar Katja bij Rooney's aan zee heeft gereserveerd. Het is al donker dus veel van de zee zien we niet, maar het is wel een prima restaurant.

De bediening is  heel attent en het eten werkelijk voortreffelijk! We delen een dozijn oesters en voorafjes met krab en tonijn. Allemaal even smakelijk en het is niet overdreven veel.

Als hoofdgerecht neem ik kreeft met gnocchi, witte asperge en paddenstoelen. Het is een van de lekkerste kreeftgerechten, die ik ooit heb gegeten! Het is allemaal prijzig, maar zeker de moeite waard. Een goede keuze om Katja's graduation te vieren!

Kevins moeder heeft tijdens het eten gebeld en gevraagd of Katja en Kevin in hun huis kunnen slapen vannacht. Ze zijn bang voor inbrekers en hebben liever dat er iemand is. Natuurlijk is Katja allerminst enthousiast hierover maar ze doen het toch maar. Django zal in ieder geval elke inbreker afschrikken.

We zetten ze af bij hun appartement en spreken af morgen samen te gaan ontbijten. In het hotel ontspannen wij nog wat en gaan straks de lichten ook uit. Vannacht gaat ook bij ons de klok een uur terug dus we hebben extra tijd morgen.

Zondag

Vannacht is hebben we er dus een uur "bijgekregen" en we staan dan ook fris en fruitig om half acht al op! Rick gaat naar de Starbucks terwijl ik douche en me aankleed. Alleen gaat die Starbucks opeens in plaats van om acht uur om half negen open.

Rick komt dus maar terug om zijn toilet te maken en dan rijden we er gezamenlijk heen. Katja en Kevin hebben vannacht vreselijk geslapen uit angst voor inbrekers. Niet vreemd want het blijkt dat er bij een huis verderop is ingebroken terwijl de bewoners thuis waren.

Rick en ik zijn het erover eens dat we onze kinderen dan niet zouden vragen op het huis te gaan passen. Je weet hier maar nooit of ze gewapend zijn, liever spullen weg dan dat er iets met de kinderen gebeurt!

Voor Katja halen we ook een latte en intussen zijn zij ook terug in hun appartement. We hebben besloten te gaan ontbijten bij The Turning Point en rijden daar als ook Katja en Kevin gedoucht hebben heen.

We moeten een kwartiertje op een tafel wachten en dan weten we al gauw wat te bestellen. De anderen nemen omeletten met kaas en groentes. Ik kies de Iron Man combo, een eiwitomelet met groentes, twee kipworstjes en een meergranen pannenkoek. Het lijkt meer dan het is, want het is lekker licht. Toch krijg ik maar een worstje en een derde van de pannenkoek op. De omelet van de anderen ziet er zwaar uit.

Terug in het appartement regelen we Katja's Australische ETA, een elektronisch visum waarmee ze Australia binnen zal kunnen. De komende week zullen we die van Rick en mij ook aanvragen. Gelukkig wordt het vrijwel meteen goedgekeurd dus een fluitje van een cent.

Dan gaan we op weg naar Mallard Island waar de bruiloft op 3 augustus volgend jaar zal zijn. Hier wordt vandaag het eten wat besteld kan worden geproefd. Zo kunnen de bruidsparen bepalen wat zij op hun menu willen hebben.

We worden begroet met een glaasje mousserende wijn en er zit een strijkorkestje wat bruidsliederen speelt. De "champagne" vind ik veel te zoet en de rest ook. Deze wordt standaard als toast geserveerd, maar gelukkig kan er voor $1 meer per fles een drogere versie worden geserveerd.

Kevins ouders komen een kwartiertje later en hebben dezelfde mening over de champagne. Intussen kunnen wij ons tegoed doen bij drie tafels met lekkernijen. Er zijn crudites met een ranch dipsaus elegant geserveerd in een glaasje, twee verschillende pasta's (de gnocchi zijn voortreffelijk!) en een tafel met verschillende kazen en vleeswaren met bijbehorende sauzen en salsa's.

We vinden een tafeltje en alles is even lekker. Ook komen er warme hapjes langs. Mijn favoriet daarvan is de gamba in wonton gewikkeld en de gevulde champignon, die ook een beetje pittig is. Ik zie mensen hele borden opscheppen, maar ik neem van alles een hapje. Zo'n zware lunch hoef ik niet.

Om half twee wordt iedereen verzocht naar de eetzaal boven te gaan. Daar hebben wij tafel vier en is het opgezet zoals het tijdens de bruiloft ongeveer zal zijn. Er is een bar met wijn en bier en Sue, Kevins moeder, en ik halen een pinot grigio en Rick een biertje.

Katja en Kevin hebben intussen de gelegenheid de kleuren van hun servetten tijdens het diner uit te zoeken. Ze hebben precies de goede turquoise en zeegroene kleuren voor Katja. Ook het plafond is gedeeltelijk in die kleur geverfd, als het voor hun bruiloft gedaan is!

De tafels staan mooi gedekt met de salades al geserveerd. Deze zijn mijn minst favoriete deel van wat we proberen. Zoals zo vaak overheerst de dressing en die vind ik niet zo lekker. Ik vraag of het mogelijk is het op de dag zelf zonder dressing te krijgen en dat is gelukkig het geval.

Op hun lijst hebben Katja en Kevin een biefstuk, kip, vis en vegetarisch gerecht staan. Daarvan mogen we met zijn zessen een aantal delen. De biefstuk is werkelijk heel lekker, lijkt wel filet mignon maar is New York strip. De vis is gamba's met een crabcake, ook zeer smakelijk.

Het aanstaande bruidspaar probeert vast hun tafeltje uit

Het vegetarische gerecht is wel lekker, maar zowel Katja's maid of honor Saskia als Kevins best man zijn veganisten en dat gerecht is daar niet geschikt voor. Het wordt nu waarschijnlijk een pasta primavera. De kip gaat Katja waarschijnlijk van het menu halen. Die is niet bijzonder en zij willen graag sushi en kunnen wat de kip zou kosten daarvoor gebruiken.

Na afloop wordt er nog koffie aangeboden, maar die slaan we allemaal af. Ralph, Kevins vader, is hier nog nooit geweest dus we gaan nog eens rondkijken hier. De tweede keer is het niet minder indrukwekkend! Wat een sprookjesbruiloft gaan Katja en Kevin hier hebben!

Het is ook leuk dat een aantal van de bruidsparen net als Katja en Kevin "moesten" veranderen en hun nieuwe plek nu pas zien. De "Oh my god!"s en "Wow, wow, wow"s zijn overal te horen vooral in de bruidssuite. Een bruid danst gewoon van blijdschap. Zij blijft vlakbij ons in Virginia te wonen, maar haar familie woont in New Jersey, kleine wereld.

Het is toch onvoorstelbaar? En dit is maar een tiende van de suite!

Katja heeft Kevin kunnen overhalen niet op het strand te trouwen na vele verhalen over vreemdelingen, die het erbij gaan staan en alles verpesten

Pas tegen drieen nemen we afscheid van Kevins ouders en rijden terug naar het noorden. Daar gaan we naar een heel nieuwe bioscoop met zalen van maar 35 stoelen! Al die stoelen kunnen in de ligpositie gezet worden.

Wij gaan A Bad Moms Christmas kijken en die film is hilarisch! Behalve komisch zitten er ook realistische en emotionele momenten in.  Erg leuk, maar na afloop geeft Rick mij een knuffel en ik snap meteen waarom. Zeker een aanrader om te gaan zien met ook veel bekende actrices vooral.

We vonden het allemaal een leuke film en ik hoorde Rick en Kevin een paar keer hardop lachen dus de mannen zijn eerlijk. We gaan terug naar het appartement waar Django en Zorro de nodige aandacht krijgen.

Kevin opent de fles rose champagne, die wij voor de gelegenheid meebrachten. Deze is nog van onze reis naar Epernay vorig jaar. We toasten op Katja's succesvolle studie en haar toekomst als verpleegster. Zij is nog onzeker, maar wij zijn ervan overtuigd dat haar een rooskleurige toekomst staat te wachten.

Dan gaan we naar het restaurant van vanavond. Ik heb best weer trek want ik heb me erg ingehouden met de andere maaltijden. De anderen dachten niets meer te kunnen eten, maar nu knorren de magen toch wel.

Katja heeft gereserveerd bij Pascal and Sabine, een Frans restaurant in Asbury Park. Het is even zoeken waar het is en we parkeren de van maar zodra we een open plek zien. Gelukkig is het restaurant vlakbij.

De atmosfeer is zonder meer Frans en de bediening heel goed. Chris blijkt ook bij de juwelier van zijn familie vlakbij te werken en geeft Katja en Kevin zijn kaart voor hun trouwringen (Katja heeft "alleen nog" haar verlovingsring).

Het menu is ook super Frans en ik vind het moeilijk kiezen. Uiteindelijk wordt het voor mij de uiensoep en de steak tartare, allemaal even lekker. Katja en Rick nemen de steak frites en Kevin de forel almondine.

We smullen allemaal en zijn het erover eens dat we dit weekend wel heel erg lekker gegeten hebben! Morgen hebben we nog Katja's graduation lunch maar daar lijkt Katja niet erg enthousiast over. We zullen zien. In ieder geval was vandaag weer een leuke en geslaagde dag.

Nog even strand en dan weer huiswaarts

Na de halve nacht met het dekbed geworsteld te hebben (mijn fout, ik beken het ruiterlijk) zijn Rick en ik voor ons doen al vroeg wakker.  We doezelen nog wat, maar om kwart over acht staan we op. Grappig genoeg hebben we thuis nooit zulke problemen met ons dekbed.

Een uurtje later rijden we weer door de drive thru van Starbucks en halen ontbijt voor ons drieen.  Helaas hebben ze de egg bites niet meer, dus ik neem dan maar net als Rick en Katja een broodje met kaas, ei en spek. 

Gelukkig proef ik mijn ijskoffie voor we vertrekken, want daar zit noch melk noch vanillesiroop in.  Dan is het wel erg bitter!  Rick wil toch servetten halen en neemt mijn drankje terug.  Gelukkig komt hij met een veel lekkerder versie terug!

Katja wacht ons al op en we eten gezellig ontbijt samen.  Dan verkleedt Rick zich in zijn zwembroek en rijden we naar Belmar, maar zo'n tien minuten rijden van Katja's appartement.  Daar vinden we gelukkig snel een heel gunstige parkeerplek, want dit is duidelijk een zeer toeristisch strand.

Om het strand op te gaan heb je ook hier een strandpas nodig.  Ik kan die van Kevin gebruiken, maar Rick moet een dag pas kopen.  Wij vinden het nog steeds zo raar, want voor de stranden in onze omgeving hoef je helemaal niet te betalen.

Het is koeler dan gisteren met een graad of zesentwintig en er staat een briesje.  We zetten onze stoeltjes en parasol neer en ik ga even pootje baden.  Ik houd verder mijn kleding gewoon aan, maar Rick en Katja gaan eerst een bal gooien en dan de golven trotseren.

In Aruba of andere eilanden vind ik in zee dobberen heerlijk, maar ik heb het niet op golven.  Ik blijf dus lekker ontspannen op mijn stoeltje en kijk naar de surfers, die aan onze kant van het strand oefenen.  Een meisje vooral is erg goed.

Toen Kai vertrok liet hij een Italiaanse dikke Donald Duck voor mij achter. Ik heb er dagelijks in gelezen en ben nu bijna aan het einde.  Ik moet zeggen dat ik nauwelijks woorden hoef op te zoeken.  Ik begrijp alles dus prima, maar dat moet ik dan straks ook voortbrengen. Kai wil graag alleen Italiaans spreken als ik daar ben.  Slik!

Het is heerlijk aan het strand en we lezen en genieten van het geluid van de golven.  Om kwart over een heeft Rick er echter genoeg van (hij heeft niets meer te lezen).  Ik vraag of ik nog even dat stripboek uit mag lezen en een kwartiertje later is dat het geval.

We doen de strandspullen terug in de auto en lopen naar de overkant naar D'Jays om lunch te eten.  We krijgen een tafeltje op hun terras met zicht op zee.  Rick en ik denken erover eens een huis hier ergens in New Jersey aan het strand te huren in de zomer met de familie.  Het is zo leuk!

Rick neemt een broodje met biefstuk en kaas en Katja en ik de Atlantic wrap met gegrilde tonijn en groentes.  Dat is een goede keuze, want ik smul ervan.  Het is leuk dat we deze paar dagen ook tijd met Katja alleen hebben kunnen doorbrengen.

Jammer genoeg komt er ook alweer heel gauw een einde aan deze leuke dagen.  Rick verkleedt zich in Katja's appartement en dan nemen we weer afscheid. Op het moment weten we niet wanneer we elkaar weer zullen zien, maar zeker weer in november wanneer Katja klaar is met haar opleiding.

De terugrit verloopt goed tot we over de brug in Delaware moeten.  Door een ongeluk staat er een ellenlange file en we komen nauwelijks vooruit.  We verliezen een uur, maar gelukkig hebben we daarna geen oponthoud meer.

In Vienna halen we eten van Skorpios, ook tanken we bij de Shell, want de orkaan, die Texas op het moment teistert, zou de benzine weleens duurder kunnen maken.  In die contreien bevinden zich veel olie raffinaderijen, die getroffen zouden kunnen worden. Rick zal daar nooit problemen mee hebben met zijn elektrische auto.

Thuis wacht ons een heel enthousiaste Orion.  Hij volgt mij als een schaduw, zo schattig!  De avgolemono soep smaakt me supergoed en de gyro ook, ondanks dat ze vergeten zijn er tzatziki in te doen. 

Jammer dat we niet langer konden blijven in New Jersey.  Het strand is altijd zo leuk en het was lekker ontspannend.  Maar ik heb morgen een rondleiding en het is ook wel fijn om nu het weekend nog te hebben, vooral voor Rick.

Dagje Long Beach Island, trouwlocatie en strand

Het werd gisteravond laat en daardoor blijven Rick en ik tot een uur of negen liggen.  Ik ben nota bene eerder op dan Rick en dat zegt wat! Katja sms-t dat zij ook wakker is en wij maken ons klaar om op pad te gaan.

Onderweg naar Katja (Kevin is al naar zijn werk) halen we koffies en ontbijt voor ons drieen bij een Starbucks drive thru.  Dan halen we Katja en Django op en eten en drinken op weg naar het park waar we met Django gaan wandelen. 

Bij dit Spring Lake Park zijn wij vorig jaar ook geweest en hier hebben Katja en Kevin een aantal van hun verlovingsfoto's laten maken.  Het is dan ook erg idyllisch gelegen met een meertje en rustieke (maar nieuwe) bruggen daarover.  We lopen een stuk, maar veel tijd hebben we niet dus het hele meer gaat vandaag niet lukken.

We brengen Django terug naar het appartement en gaan dan op weg naar Long Beach Island.  Dit is een lang eiland langs de kust van New Jersey.  Precies aan de ingang ligt het complex waar Katja en Kevin hun bruiloft zullen hebben. 

Een maand of zo geleden kreeg Katja een email dat de locatie, die zij geboekt hadden, eerder zou kunnen beginnen met de constructie van een hotel daar als Katja en Kevin (en zoals we vandaag horen nog negen andere toekomstige bruidsparen) bereid zouden zijn naar een andere locatie te verhuizen.

Daarmee kwamen allerlei toezeggingen om het ze de moeite waard te maken.  Katja en Kevin moesten hun datum wel veranderen, maar wat ze ervoor in de plaats kregen maakt dat het helemaal waard.  Wat dat dan is gaan wij vandaag zien en hebben een afspraak om een uur voor een rondleiding.

Keurig om net voor enen rijden we de parkeerplaats van de Mallard Island Yacht Club op.  Daar wacht Kevins moeder ons al op.  We lopen de enorme hal in en zijn meteen overdonderd, wat een warme en gezellige, maar ook sjieke aangelegenheid!

Danielle komt ons begroeten en geeft ons een rondleiding onderwijl vertellend hoe het allemaal zal verlopen die dag.  Katja en Kevin willen op het strand trouwen wat hier vijftien kilometer vandaan is (we gaan dan met busjes daarheen), maar ze kunnen ook kiezen hier hun ceremonie te hebben.  Ik zie aan Katja dat ze begint te twijfelen, want dit is veel meer prive en er is ook een strandje voor foto's.

In ieder geval is het hier een alternatief in geval van slecht weer.  Het is dan wel augustus en eigenlijk vrijwel altijd mooi zomers dan, maar Rick en ik zijn ook in augustus getrouwd en hadden die ene zeldzame regendag die maand.  Je weet het dus nooit.

Na de ceremoniele ruimte, helemaal aan het water, te hebben laten zien neemt Danielle ons mee naar binnen.  Alles is even prachtig, van de grote eetzaal, die ook lekker licht is met zicht op het water, tot de enorme dansvloer en de veranda's waar gasten een drankje en hapje kunnen genieten.  Met open monden lopen we overal langs!

Dan neemt Danielle ons mee naar boven naar de gastenkamers. Ook die zijn stuk voor stuk super de luxe (er zijn er tien die tussen de directe familie worden verdeeld door Katja en Kevin).  Als laatste gaan we naar boven naar de bruidssuite.

Mijn hemel, zelfs in films heb ik zoiets nog nooit gezien!  Hij is zo groot als een appartement met verscheidene kamers!  Er is een dubbel douche waar wel tien mensen in zouden kunnen.  Er is een heel gedeelte voor haar en make up.

De helft van die dubbele douche!

Zoek de Rick

Het bed staat op een marmeren verhoging omringd aan vier kanten met goudkleurige gordijnen, koningen en koninginnen zouden zo slapen!  Er zijn een keukentje en allerlei zitruimtes plus een balkon, alles natuurlijk met uitzicht op het water. 

Kevin is intussen tijdens zijn lunchpauze ook even gekomen en natuurlijk is iedereen wild enthousiast.  Dit wordt een sprookjesbruiloft waar ze gewoonlijk tienduizenden dollars meer voor hadden moeten betalen dan voor hun oorspronkelijke locatie.  Zo ontzettend leuk voor ze en geen wonder dat ze de datum er graag voor verzetten!

Als we alles gezien hebben nemen we afscheid van Kevins moeder en Kevin, die geen van beiden tijd hebben om mee te gaan lunchen.  Voor de lunch rijden we Long Beach Island op naar de Sea Shell Resort and Beach Club.

Daar krijgen we een tafeltje met zicht op de duinen en hun zwembad.  Het menu is lekker en ze hebben sushi.  Ik neem dus een sushi roll met zalm, komkommer, avocado en meer.  Katja neemt een poke bowl en Rick een kip met kaas sandwich.  Het smaakt ons allemaal prima.

Rick heeft intussen kaartjes gekocht om het strand op te gaan.  Katja en ik hebben onze bikini's al aan en Rick verkleedt zich in de van.  We hebben strandstoelen en een parasol mee en gaan genieten van het lekkere weer.  Met dertig graden en een verkoelend windje is het werkelijk heerlijk vertoeven!

De oceaan is mooi blauw en natuurlijk gaan we zien hoe het water aanvoelt.  Ik vind pootje baden genoeg, want ik ben heel eerlijk gezegd bang van harde golven.  Rick en Katja gaan wel zwemmen.

Intussen zet ik mijn stoeltje in de ligstand en kijk uit over het water.  Ik zie een paar dolfijnen langs zwemmen en als Katja en Rick terugkomen wijs ik ze waar ze zijn.  Dat blijft toch altijd bijzonder.

Al lezend en kletsend loopt het opeens tegen zessen. We beginnen trek te krijgen en Katja en ik moeten plassen.  Gelukkig kan dat nog in het restaurant waar we geluncht hebben terwijl Rick zich weer in zijn korte broek kleedt.

Katja heeft The Old Causeway op de weg terug uitgekozen om te gaan eten.  Daar is echter een wachttijd van anderhalf uur voor een tafeltje en daar hebben we geen zin in.  Gelukkig weet Katja ook nog een leuk restaurant aan het water verder op weg naar huis.

Bij Latitudes in Forked River krijgen we een tafeltje met zicht op de zonsondergang.  Het is er gezellig met live muziek. Het eten is okay, maar jammer genoeg niet zo lekker als het zou kunnen zijn.

Mijn oesters zijn wel lekker vers, maar de kreeft en garnalen in mijn (verder wel lekkere) pastagerecht zijn zo ver doorgekookt dat het bijna een misdaad is.  Ik heb kreeft nog nooit zo taai en droog gegeten.  Voor een visrestaurant is het echt erg!

Ricks voorgerecht zijn de knapperige aardappelschillen met kaas en bbq saus en alweer heel ver doorgekookte garnalen.  Toch best lekker en Katja vindt haar sushi voorafje ook prima.  Katja's burger ziet er goed uit en Rick vindt zijn reuben (een sandwich met pastrami, kaas en zuurkool, brr!) te eten.

Duidelijk is dit geen culinair hoogstandje hier, maar de ambiance en het uitzicht maken alles goed. Ze krijgen twee en een  halve ster van de vijf op Yelp en daar ben ik het wel mee eens wat het eten betreft.  We hebben veel beter gehad in soortgelijke restaurants.

Onderweg naar Katja's appartement haalt Rick nog wat bier om in onze hotelkamer te genieten.  Het loopt alweer bij tienen dus we leveren Katja af en nemen afscheid van Kevin om vervolgens door naar het hotel te rijden.

Daar ontspannen we, Rick kijkt een film en mijn "ontspanning" is dit blog schrijven.  Toch vind ik het altijd weer leuk, want het doet me de dag herleven en vandaag was er een met een sterretje! Ook zoveel "tastbaarder" is Katja's bruiloft nu we weten waar die plaats zal vinden!