Een dag met van alles en nog wat

De zon schijnt weer vrolijk de kamer binnen. Tot mijn verbazing want er werd voor vandaag een weersverandering voorspeld. Het is wel iets koeler buiten, maar nog zeer aangenaam.

Rick vertrekt naar zijn werk en als ik mijn ontbijt opheb kan ik me er niet toe zetten binnen te gaan sporten. Ik krijg mijn stappen bijeen op het deck en na iets meer dan een uur ben ik daar klaar mee. Vandaag staat er helemaal niets op mijn programma en dat maakt me lui.

Tot het lunchtijd is lees ik op het deck en ga dan naar Noodles & Company voor hun Med salad met kip. Dit keer ben ik niet de enige op het terras. Het is dan ook ietsje koeler met "maar" dertig graden.

Aan de tafel naast de mijne zit een drietal jonge Afrikaans-Amerikaanse vrouwen. Zij hebben het over mannen en daar hebben ze niets goeds over te zeggen. Ik vermaak me met het gesprek afluisteren.

Na het eten speel ik wat Pokémon Go in Vienna en besluit dan naar Michaels te gaan om te kijken of ze leuke herfstdingetjes voor mijn feeentuintje hebben. Jammer genoeg is dat niet het geval, het lijkt er zelfs op dat hun feeentuinspullen in de uitverkoop zijn. Er zijn helemaal geen nieuwe dingen.

Verder is de winkel wel vol Halloween en herfst versieringen. Ik vind ze allemaal erg leuk, maar met dertig graden buiten ben ik er nog niet aan toe. Bovendien zullen we er dit jaar niet zijn met Halloween en daarom zullen we ook minder versieren (we zijn ons wel over Disney kostuums aan het beraden om tijdens onze cruise op Halloween te dragen).

Intussen zie ik op de radar dat het in Washington flink onweert. Ik hoor daar de donder wel van, maar bij ons blijft het droog. Ik lees weer verder in mijn boek over Mary Rowlandson en koop ook een ander Kindle boek dat rond die tijd speelt.

Als Rick thuiskomt draagt hij een mooi boeket rozen. Ik vraag wat de gelegenheid is en hij antwoordt alvast voor mijn verjaardag. Die is maandag, maar dan gaan we ook naar Las Vegas dus het zou zonde zijn de bloemen dan te geven.

Voor ons avondeten gaan we naar Pazzo Pomodoro. Daar is het zoals altijd superdruk, maar er gaat net een stel weg bij een tafeltje in de bar. Jonna komt al gauw onze bestelling opnemen en ik kies de zuppa di pesce, een tomaten"soep" met calamari, mosselen, garnalen en vis. Heel lekker en ik denk anijs te proeven en inderdaad zit er een zaadje in de soep als ik die eet.

Het heeft terwijl we aten flink geregend, maar gelukkig is het nu even droog. Met de nadruk op even want de lucht ziet er dreigend uit! Eenmaal thuis dondert het vervaarlijk om ons heen en dan krijgen wij ook de zondvloed over ons heen.

Door deze onweersbuien zal het dit weekend een stuk koeler zijn met "maar" 24 graden. Dat gaat voor mij wel koel aanvoelen, vooral omdat het ook regenachtig zal zijn. Ik heb morgen een rondleiding dus ik moet even gaan bedenken wat ik aan zal doen.

Vandaag liet het bedrijf wat Katja en Kevins bruiloft filmde ons een voorproefje zien. Dat kun je hier bekijken, ik kreeg weer tranen in mijn ogen bij het zien ervan: Filmpje

Dag 6 Bruiloft reis: Nog even toerist spelen en dan terug naar huis

Alweer staan we om acht uur naast ons bed. Althans, Rick, ik heb wat meer moeite mijn dromen te verlaten. Maar, zoals afgesproken, staan we keurig om kwart voor negen bij de ingang van het hotel. Athena volgt al snel en haar ouders niet veel later.

Tijd om het strand en zijn leuke diertjes te verlaten, helaas

Kai komt even later ook en we lopen met zijn allen weer naar Jayson's Pancake House. Dit keer neem ik twee gebakken eieren (over easy, dus wit over de dooiers) en een in plakjes gesneden tomaat. Eigenlijk net als thuis, maar het is extra lekker als iemand anders je eieren bakt.

Athena en Kai zijn op zoek naar leuke ansichtkaarten. Kai wil er een naar Raquel, zijn vriendin, sturen en Athena stuurt altijd kaarten naar vrienden. Die kaarten zijn echter niet zo makkelijk te vinden op dit eiland. De winkels waar we langs lopen hebben ze ze in ieder geval niet. Dat wordt dus aan het "te doen" lijstje voor vertrek toegevoegd.

Eerst dachten we nog even op het strand te willen gaan wandelen, maar het is zo warm en vochtig dat we daarvan af zien. We pakken de auto's in en na nog een laatste foto van de zee vanaf het balkon van de kamer van BJ en AM te hebben genomen checken we allemaal uit.

We rijden dit keer naar het noorden van het eiland om de Barnegat vuurtoren te bezoeken. Als je denkt dat dat Nederlands klinkt heb je gelijk want het water eromheen is in de zeventiende eeuw door Nederlanders Barnegat genoemd.

Onderweg kijken we uit naar winkels, die mogelijk kaarten verkopen, maar vinden er geen. In het bezoekerscentrum van de vuurtoren hebben ze kaarten van de vuurtoren, maar die willen de dame en de heer niet.

We lopen naar de vuurtoren en BJ trakteert ons op kaartjes naar boven. Dit is de op een na hoogste vuurtoren in New Jersey met iets meer dan vijftig meter. De trap naar boven heeft 217 treden en bij ieder raampje staat hoeveel treden we al hebben gelopen.

 

Een aantal maanden geleden ergerde ik me nog aan mezelf omdat ik niet goed in een keer naar boven kon lopen. Dit keer loop ik zonder oponthoud en zonder buiten adem te raken de toren op. Ik dank mijn dagelijkse tien trappen lopen voor de Fitbit daarvoor en besluit langzaamaan meer trappen toe te voegen aan die routine.

Bovenin hebben we mooi uitzicht op Long Beach Island en het vaste land. We maken een aantal foto's en gaan dan weer naar beneden. Dat gaat natuurlijk beduidend sneller dan naar boven!

Ana Maria en ik kopen dit certificaat dat we "Old Barney" hebben beklommen, toch leuk

Onderaan de vuurtoren is ook een souvenirwinkel en daar vindt Kai wonder boven wonder zijn ansichtkaart voor Raquel. Athena slaagt niet, maar zij gaan nog naar New York en zij zegt daar wel haar kaarten te gaan kopen.

Het is intussen ruim lunchtijd en we besluiten bij de Plantation Restaurant te gaan eten. Dat wordt weer een prima maal. Ik bestel de mosselen en die zijn heerlijk in een pittige tomatensaus. Alleen zijn twee ervan niet open gegaan en ik laat dat aan de serveerster weten, gewoon zodat ze daarvan op de hoogte zijn.

Tot mijn verbazing (en genoegen) komt ze even later terug met het aanbod voor nog een klein bordje mosselen of een dessert. Natuurlijk kies ik de mosselen. Athena eet het brood ervan en vindt dat zo lekker dat ze een extra portie bestelt om mee te nemen.

Onze laatste stop voor het afscheid is Ron Jon's. Daar vind ik nog een haarband met een zonnebloem en haarbandjes voor een paardenstaart. Ook is er een grote baddoek, die heel fijn zal zijn voor het zwembad en strand. Verder neem ik een zonnebril met een blauw montuur mee, die past mooi bij mijn kleding als ik rondleidingen geef.

De anderen vinden ook allerlei leuks terwijl Kai buiten met zijn vriendin telefoneert. Dan is het moment van het laatste afscheid van familie toch echt gekomen. Berend Jan, Ana Maria en Athena gaan voor een paar nachtjes naar New York voor ze terug naar Ottawa rijden.

Na onze van nog vol te hebben laten gooien (in New Jersey is er geen self service, een van de vele ongewone dingen in deze staat) stellen wij onze GPS in op thuis. Onderweg schrijf ik zoveel mogelijk van mijn blogs zodat ik er alleen nog maar foto's bij hoef te doen. Hoewel "alleen maar", er zijn zoveel foto's dat dat ook nog wat tijd zal nemen.

Op het eiland zijn er trouwens overal "clams" (kokkels)

Zonder oponthoud behalve een snelle plaspauze komen we net na zeven uur weer in Vienna. Daar wachten vijf dieren ons met smart op. Op het tapijt ligt ook weer een halve Orion dus morgen moet ik hem weer kammen.

We ruimen de van zoveel mogelijk uit en bestellen dan eten van Al Nakheel. Voor mij de fatoush salade met veel sumac en de gegrilde Halloumi kaas. Met zijn drieen eten we het op en praten nog na over de afgelopen fantastische dagen.

Dan gaan we verder met onze foto's en ik met mijn blogs. Het zal nog wel even duren voor alle foto's online staan en nog langer voor de professionele foto's worden vrijgegeven. Het was een sprookjesachtige trouwdag en een lekker ontspannen weekend. Jammer dat het alweer voorbij is, maar "de herinnering blijft" (al is dat wel een tragisch liedje).

Dag 4 en 5 Bruiloft reis: Naar het strand

Zaterdag

Waarschijnlijk toch te opgewonden van het hele bruiloft gebeuren heb ik nauwelijks geslapen. Wel gedoezeld en ik voel me dan ook niet moe als ik om acht uur opsta. Ik maak me klaar en dan wordt Rick ook wakker.

Sue en Ralph, Kevins ouders, hebben ontbijt geregeld vanaf half negen en als wij keurig op tijd aan komen lopen staat alles al klaar. Gelukkig zijn we er precies om half negen want onze buren Chuck en Lorraine zijn er al en anderen volgen snel.

Er is van alles lekkers, verschillende soorten quiches, gerookte zalm, fruit, mimosa's of bloody Mary's en we smullen ervan. Het is ook erg gezellig en voor we het weten loopt het tegen half elf en moeten we ons haasten om voor elf uur te vertrekken.

Er is vandaag ook een bruiloft hier dus er wordt om ons heen al driftig schoongemaakt door het personeel. Alle versieringen, bloemen etc. moeten ook in de auto's van Kevin en Ralph geladen worden. Wij nemen een vaas met zonnebloemen mee, hopelijk overleven die tot we thuiskomen. De krans met bloemen, die we probeerden mee te nemen, sneuvelt al op de parkeerplaats.

Om elf uur is het allemaal klaar en nemen we afscheid van het kersverse echtpaar. Hopelijk zien we ze morgen weer. Ook bedanken we Sue en Ralph voor alles wat zij gedaan hebben en zij ons. Dan rijden we naar Long Beach Island waar we nog twee nachten door gaan brengen met mijn familie.

Onderweg stoppen we bij de grote Ron Jon's want Saskia is haar badpak vergeten. Gelukkig vindt ze een leuke, want we zijn van plan naar het strand te gaan. Mijn broers en zus logeren bij de Drifting Sands en daar hebben wij ook twee kamers geboekt. Alleen is het pas twaalf uur en de kamers niet klaar tot drie uur.

We lopen het strand op waar we onze groep al snel vinden. De neefjes en nichtjes en mijn zus, zwager en schoonzus hebben surfboards gehuurd en proberen de golven te "vangen". Het ziet er alleen nogal dreigend uit en mijn zus, Kai, jongste nichtje en ik gaan naar de kamer van mijn zus.

Zij hebben direct zicht op zee en op hun balkon praten we een tijdje gezellig tot Rick zich afvraagt waar ik blijf. Het is intussen ook lunchtijd. Saskia en Kaylee blijven op het inmiddels zonnige strand (waar zij deelnemen aan een pyramide van tien mensen waarvan ik de foto's nog moet krijgen) en vragen of we veganistische repen voor ze mee kunnen brengen.

Kai, Rick en ik gaan op zoek naar een restaurant. We zien The Crab House en krijgen daar meteen een tafeltje. We bestellen ons eten, maar het duurt wel heel lang voor we onze salades en sandwich krijgen.

Het is dan ook al bijna drie uur als we klaar zijn en Saskia en Kaylee hebben flinke honger. We haasten ons terug met hun repen, die ze dankbaar verorberen. Onze kamers zijn inmiddels klaar en we slepen onze spullen naar boven. Rick en ik hebben zicht op zee, maar de kamer van de kinderen is in een ander gebouw.

Intussen proberen mijn broer BJ en ik een tafel voor 22 personen te vinden. Onmogelijk natuurlijk op een zaterdagavond midden in de zomer. Maar gelukkig vinden we het restaurant in de Holiday Inn bereid om drie picknick tafels voor ons vrij te houden. Ook wel net zo makkelijk want dan hoeven mijn ouders nergens heen te rijden.

Eindelijk verkleden we ons in onze badpakken en nemen onze stoeltjes en parasol mee het strand op. Rick vermaakt zich in het water, maar ik moet niets van de hoge golven hebben. Bovendien is het me te koud. Ik houd het bij pootje baden.

Onder de parasol op mijn stoeltje is het goed toeven. Er staat een verkoelend briesje van zee. De tijd gaat weer heel snel en rond vijven gaan we ons klaarmaken voor het avondeten. We rijden er in verschillende auto's heen en BJ en mijn ouders zitten al aan een van de tafels als onze hele groep aankomt.

De neefjes en nichtjes, Kai, Saskia en Kaylee zorgen ervoor dat ze allemaal aan een van de picknicktafels passen. Rick en ik zitten aan een tafel met mijn broer, zwager en mijn twee schoonzussen.  

Eigenlijk had ik weer netjes een salade moeten nemen, maar de foot long hot dog ziet er zo lekker uit. Ik bestel er een zonder broodje en met een kleine salade erbij en ik krijg er geen spijt van. De serveerster zei al dat ze heerlijk waren en dit is inderdaad een van de beste hot dogs, die ik ooit gegeten heb.

Na het eten nemen we afscheid van mijn ouders en mijn broer en schoonzus en de kinderen. Die laatsten gaan nog niet naar huis, maar hebben nog bijna een week in ons gebied te besteden. Mijn ouders gaan bij mijn zus logeren.

Nu voel ik het toch wel heel goed dat ik vannacht bijna niet heb geslapen. De anderen willen nog champagne gaan drinken op het strand, maar ik ben er te uitgeput voor. Rick gaat wel even, maar rond elf uur gaan we slapen.

Zondag

We hebben met de familie afgesproken om een laatste ontbijt samen te hebben voor mijn zus en gezin en mijn nichtje en achternichtje ook terug naar huis gaan. We ontmoeten elkaar voor het hotel en lopen naar Jayson's Pancake House.

Wonder boven wonder kunnen we met zijn vijftienen zo aan tafel! De kinderen nemen weer een tafel in beslag en wij volwassenen de andere. Het is zo leuk om de neefjes en nichtjes zo close te zien! Ze hebben zelfs een WhatsApp groep gemaakt met zijn allen.

Natuurlijk nemen we weer foto's al hebben de kinderen daar duidelijk genoeg van getuige de vele tongen, die worden uitgestoken. Het eten is erg goed en wordt al snel geserveerd. Ik heb een omelet met allerlei groentes en plakjes tomaat erbij in plaats van de gebakken aardappel.

Dan nemen we ook weer afscheid van mijn zus, zwager en de kinderen en mijn nicht en achternichtje, die nog een nachtje in New York gaan doorbrengen. Ook Saskia gaat terug want zij moet morgen weer in Richmond zijn voor haar school.

Nu zijn alleen mijn Canadese broer en schoonzus en hun kinderen en Rick, Kai en ik over. We maken ons gauw klaar voor het strand waar sommigen nog een tijdje gaan surfen. Tegen twaalven moeten zij naar Newark om mijn neefje naar het vliegveld te brengen. Hij vliegt vanavond terug naar Toronto waar hij woont.

Mijn Canadese familie zullen voor het avondeten terug zijn en Kevin en Katja zijn in aantocht en zullen ook meeeten. Ik zoek dus een restaurant dat een tafel van acht personen heeft en vind Daddy O waar ik voor half acht reserveer.

Wij blijven op het strand en Rick en Kai gaan lunch halen van de Wawa, die op de hoek ligt. Veel is het niet, een salade met sla, kerstomaatjes, ham en kaas, maar genoeg voor mij. De mannen vermaken zich in het water en met een balletje naar elkaar gooien, maar ik kom mijn stoel onder de parasol niet af.

Mijn boek is weer veel te spannend! Het is ook zo ontspannend aan de rand van de oceaan met de blauwe lucht en het blauwe water en rustgevende geluid van de branding.

Tegen drieen sms-t Katja dat ze er bijna zijn. Ik moet toch terug naar het hotel voor een pit stop dus wacht even op ze. Ze verkleden zich in onze kamer en komen dan met hun spullen ook het drukke strand op.

We hebben gelukkig ons plekje redelijk vroeg gevonden te hebben al vond een oudere dame het nodig BJ uit te schelden omdat hij vijf meter van haar vandaan op het openbare strand zijn parasol wilde neerzetten! Nu zitten mensen veel dichter op elkaar dan vijf meter. Sommige New Jerseyans en New Yorkers zijn een apart volkje.

Aangezien onze reservering voor wat later is gaan we pas tegen zessen terug naar de kamer. Ik heb inmiddels mijn zoveelste Nora Roberts boek uit en tot het einde wist ik niet wie de moordenaar was. Ik blijf het heerlijke lectuur vinden.

In de kamer krijgen we een telefoontje van Daddy O dat ze onze reservering moeten annuleren omdat hun stroom is uitgevallen. Oh jee, waar kunnen we zo laat nog een tafel van acht vinden?? Gelukkig weet Kevin Tuckers Tavern en daar is nog plaats.

Met zijn allen achter elkaar rijden we erheen. Het is wel redelijk ver aan de zuidkant van het eiland, maar het is ook een leuk ritje om te zien wat hier allemaal te doen is. Er zijn een paar permanente kermissen, midget golf banen en allerlei winkeltjes.

We krijgen een ronde tafel bij Tuckers Tavern en zetten Kai en mijn nichtje naast elkaar, Katja en Kevin daarnaast, mijn broer en schoonzus aan beide kanten van mij en Rick naast BJ. Omdat het een ronde tafel is gaat het gesprek met de hele groep makkelijk.

Katja en ik en BJ en AM delen ieder een dozijn oesters. Er komen ook gefrituurde augurken op tafel maar daar houd ik me ver van. Als hoofdgerecht bestellen de meesten de crabcakes of de crabcake sandwich, maar ik ben eigenwijs en neem de tonijn. Voor $32 verwacht ik een lekkere sushi kwaliteit tonijnbiefstuk.

Als ik het voorgezet krijg vind ik het er al niet lekker uitzien. En als ik in de tonijn snijd blijkt die bevroren te zijn geweest. Dat merk je meteen aan de waterige smaak die eraan zit. Ook de groentes erbij smaken naar niks. Ik kan het niet door mijn keel krijgen en wil hier geen $32 voor betalen.

De serveerster komt langs om te vragen hoe alles is en ik verontschuldig me dat ik mijn gerecht echt helemaal niet lekker vind! Gelukkig neemt ze dat goed op en vraagt of ik iets anders wil. Die crabcakes van Rick en Katja zien er wel erg lekker uit dus die bestel ik met asperges. Dat is inderdaad een goede keus!

Het loopt al tegen tienen als we afscheid nemen. Dit keer weer voor onbepaalde tijd van Katja en Kevin, al wil Katja een keer hier komen terwijl Kai er nog is. Zij kon vandaag komen omdat ze morgen opgeroepen kon worden om in een jury bij een rechtszaak te zitten. Morgen hoeft ze niet te komen weet ze al en of ze dinsdag moet komen hoort ze morgenmiddag om half zes (uiteindelijk hoeft ze niet te komen, maar heeft daardoor wel vrij van haar werk).

Vanavond is het voor iedereen te laat om nog naar het strand te gaan en we spreken af elkaar morgenochtend weer voor het ontbijt te treffen. Ondanks dat ik bijna de hele dag op het strand heb geluierd ben ik toch flink moe en val als de lichten uitgaan meteen in slaap.

Dag 3 Bruiloftreis: De Grote Dag!

Alweer zijn we vroeg uit de veren en Rick vertrekt meteen met Saskia naar de Shop Rite om snacks en drankjes te kopen voor de bruidssuite. Zo kunnen Katja, de bruidsmeisjes en ik daar onze lunch mee doen.

Kai en ik eten weer ontbijt in het hotel, voor mij hetzelfde als gisteren. Intussen is Rick ook terug en we checken uit. Saskia rijdt achter ons aan en wij gaan bij de Mallard Yacht Club meteen naar de bruidssuite waar de dames, die onze make up en haar gaan doen, al op ons wachten.

De Virginia Tech vlag en piratenvlag wapperen vrolijk aan de mast

Rick sleept alles naar binnen en doet het eten in het keukentje en in de ijskast. Deze suite is gewoon een flink appartement! Je kunt elkaar erin kwijtraken!

Jenny doet mijn make up en ik vraag om op goudkleurig gebaseerde oogschaduw en warm rode lippenstift. Zij airbrusht de make up op mijn gezicht wat heel mooi staat en niet door transpiratie gaat druipen of zo.

Na een uurtje ben ik klaar met mijn make up en roept Sue mij om mijn haar te doen. Er zijn vier haar en make up dames en wij worden om de beurt geroepen. De een krijgt haar haar als eerste gedaan, de ander de make up eerst.

Voor mijn haar is Sue het helemaal met me eens dat het opgestoken moet worden en dan nog heel wat haar spray nodig heeft. Een uurtje later herken ik mezelf bijna niet meer terug zo mooi is het allemaal gedaan! Achter in mijn haar steekt Sue nog een paar zeesterren speldjes en dan ben ik helemaal klaar.

Intussen wordt er hard aan Katja gewerkt. Ik besluit foto's te nemen van de suite, de jurk, de boeketten, de bruidsmeisjes (die allemaal dezelfde kimono aanhebben, die Katja hen gisteren in hun tas met cadeautjes gaf) en meer.

 

 

 

We snacken wat en drinken champagne. De tijd vliegt gewoon! Voor de fotografen komen ga ik nog even naar beneden om met Rick te overleggen wat zijn schema is. Kai is er intussen ook en komt vragen waar zijn overhemd is.

Oeps! Dat blijkt op de een of andere manier niet meegekomen te zijn! Paniek, want een t-shirt staat natuurlijk niet bij een pak met das. Gelukkig vinden ze een Kohls waar Kai een nieuw overhemd koopt.

Inmiddels zijn de fotografen, de video filmers en de bloemenmeisjes aangekomen. Ook de twee kleine meisjes krijgen een zelfde kimono als de bruidsmeisjes. Er volgen tientallen foto's en in allerlei posities en de tijd vliegt voorbij!

 

 

 

Saskia, de maid of honor maakt Katja op

 

Voor we het weten moet Katja echt haar jurk aan gaan trekken, maar de bruidsmeisjes en ik zijn zelfs nog niet verkleed. Ik heb bovendien hulp nodig met het corset in mijn jurk en Jess en Alissa snoeren me samen flink in. Net op tijd ben ik klaar want ik ben weer nodig voor foto's waarin ik Katja "help" met zich te kleden.

 

Als ze helemaal klaar is met sluier en al wordt Rick geroepen voor een eerste blik op zijn dochter als bruid. Dat wordt natuurlijk een emotioneel moment wat ook weer van alle kanten op de gevoelige plaat wordt vastgelegd.

Daarna mogen Grandpa en Kai komen kijken en dan moeten we naar beneden voor de "first look". Kevin gaat Katja voor het eerst zien op het dok voor het gebouw. Iedereen gaat gauw naar het balkon op de eerste verdieping om daarnaar te kijken.

Katja had gisteren gezegd dat mijn ouders er om drie uur moesten zijn voor foto's en het is zo uitgelopen dat het al tegen vieren loopt. Ik had geen gelegenheid om ze te gaan zeggen dat het later zou worden dus haast me naar beneden om ze op te halen.

Nog net op tijd zien we Kevin zich omdraaien om zijn mooie bruid te bewonderen. Kevin draagt als bruidegom een lichtgrijs pak met een das met turquoise erin. Het thema van de bruiloft is Zee Glas en dat zie je overal terugkomen. Alles is werkelijk tot in de puntjes versierd!

Veel tijd om dat te bewonderen hebben we niet want we worden de tuin in geroepen voor foto's met de ouders en grootouders. Kevin heeft geen grootouders meer dus het zijn mijn ouders en de vader van Rick met zijn vriendin Carol.

Daarna worden er nog een aantal foto's met de broers en zussen en in Kevins geval ook schoonzussen en zwager en nichtjes. De fotografe is zeer enthousiast en het zal moeilijk kiezen worden uit de leukste foto's!

Voor de gasten bij de Holiday Inn en de Drifting Sands had Kevins vader een busje geregeld, maar we krijgen van alle kanten berichten dat die bus maar niet komt. Gelukkig nemen mijn broers en zus en familie en anderen van onze kant waaronder Annette op tijd hun auto, maar familie van Kevin komt te laat voor de ceremonie. Kevins vader is terecht razend op het busbedrijf, zij reageerden ook zo onbeschoft dat hij een kort geding tegen ze gaat aanspannen.

Door dit alles begint de ceremonie tien minuten later dan het schema. Danielle legt uit dat ze echt niet langer kan uitstellen want dan loopt de rest van de avond in de soep. Voor die 145 mensen moet gekookt worden en dat is al in volle gang.

Katja, de bruidsmeisjes, bloemenmeisjes en Rick en ik moeten ons bovenaan de trap opstellen. Dan stuurt Danielle een voor een de bruidsmeisjes naar beneden en dan de bloemenmeisjes, die 2 en 5 zijn en het schattig doen (hoor ik later).

Saskia en Leah hebben een speciale status en zijn "maids of honor", de belangrijkste bruidsmeisjes. Saskia is ook Katja's getuige en ondertekende al eerder de huwelijksakte. Leah gaat eerst de trap af en dan Saskia als laatste voor de bruid en haar ouders.

Als wij onderaan de trap zijn begint de muziek waarmee Katja door de kapel naar Kevin zal lopen. Zij heeft daar "Here Comes The Sun" voor gekozen, heel mooi. Langzaam lopen we gedrieen, Rick aan Katja's rechterkant en ik aan haar linkerkant, de loper af.

 

Veel mensen zeiden dat zij het even te kwaad hadden toen zij ons drieen zo zagen. Gek genoeg had ik daar geen last van terwijl ik dat gisteren vreesde van wel. Captain Bill, die in het dagelijks leven een veerboot kapitein is, zal het huwelijk voltrekken. Hij is gekleed in zijn uniform wat dus helemaal past bij een bruiloft aan het water.

Als de muziek klaar is vraagt Captain Bill "Who gives away this bride?" en Rick en ik antwoorden "We do". Ik heb niet afgevende lippenstift op dus ik geef Katja een zoen en Kevin een hand en ga dan zitten.

Op mijn stoel ligt een roos en omdat ik die eerst op moet pakken zie ik niet hoe Rick Katja's hand in die van Kevin legt. Daar was Rick wat onzeker over want hij moest Kevins hand schudden dan Katja's hand pakken en in die van Kevin leggen. Het moet goed gegaan zijn want Rick komt naast me zitten.

Captain Bill stelt Katja en Kevin voor als bruid en bruidegom en zegt dan het traditionele "Als iemand bezwaar heeft tegen dit huwelijk "speak now or forever hold your peace"". Kevin kijkt streng naar de aanwezigen en gelukkig zegt niemand iets.

Dan geeft Captain Bill een humoristische toespraak met een serieuze ondertoon. Intussen lachen Katja en Kevin zoveel dat ik er eerder vrolijk dan emotioneel van word. Ze zijn duidelijk zo blij dat dit moment er eindelijk is!

Na zijn toespraak vraagt Captain Bill aan Kai om zijn stukje voor te lezen. Katja heeft hem een verhaaltje over de Dinosaurus en de Lieftallige Dinosaurus gestuurd. Kai doet het heel leuk, hij introduceert zichzelf, leest dan en feliciteert het bruidspaar als hij klaar is.

Kevins zus Stacey heeft ook een verhaaltje te lezen en dan is het tijd voor de huwelijksvoltrekking. De ringen komen tevoorschijn en Kevin begint met het herhalen van de belofte, die Captain Bill hem voorleest. Zijn "I do" op de vraag of hij Katja aanneemt als zijn "lawfully wedded wife" is luid en duidelijk.

Hij schuift de trouwing aan Katja's hand (zoals vrijwel alle Amerikaanse vrouwen heeft zij nu twee ringen aan haar linkerhand) en dan herhaalt Katja de belofte, die Captain Bill haar voorleest. Het is de traditionele, die eindigt in till death do us part.  Ook Katja's "I do!" komt er enthousiast uit.

Als zij Kevins ring aan zijn hand heeft geschoven roept Captain Bill Kevins moeder en mij naar voren met onze rozen. Daar hoort een heel verhaal bij over rode rozen en liefde en hoe er ieder jaar een roos bij moet komen. En als er moeilijke tijden zijn moet het bruidspaar naar die rozen kijken om ze aan hun liefde voor elkaar te herinneren.

Ik geef mijn roos aan Katja en Kevins moeder die van haar aan Kevin. Dan geeft het bruidspaar elkaar hun roos en die rozen moeten nu gedroogd worden en op een speciale plek in hun huis gehangen worden.

Dan zijn de vaders aan de beurt. Zij hebben ieder een cylinder met een verschillende kleur zand. Die gieten ze in een grotere cylinder en zo komen de twee families bijeen als een. Beiden mooie gebaren, die ook een herinnering aan deze dag zullen zijn voor Katja en Kevin.

Nu eindigt Captain Bill met het voorstellen van het paar als Mr. and Mrs. Ayles en het traditionele "You may kiss the bride". Nou dat laat Kevin zich geen tweede keer zeggen! Stralend verlaat het paar daarna de kapel en wij volgen allemaal gedisciplineerd. Bruidsmeisjes en -jonkers arm in arm, dan Rick en ik en Kevins ouders en vervolgens de rest van de gasten.

Blije ouders nu hun dochter getrouwd is met haar grote liefde

Eenmaal weer buiten krijgen we een glas wijn in de hand gedrukt, maar daar drink ik maar een slokje van want het is weer tijd voor foto's. Dit keer van de rest van de familie van het bruidspaar, ooms, tantes, neefjes en nichtjes. Dit zijn zulke bijzondere foto's voor mij want ons allemaal bij elkaar is zeer zeldzaam of in het geval van de neefjes en nichtjes nooit eerder voorgekomen.

Deze foto van de fotograaf ga ik zeker kopen en inlijsten, die van mij is er niet goed genoeg voor

Gelukkig is het cocktail uur nog gaande want mijn maag knort intussen flink. Er zijn allerlei lekkere hapjes, waaronder ook sushi. Die is zo populair dat ik Katja gauw een bordje breng. Maar zij wordt goed verzorgd want  degene, die haar bijstaat, heeft er ook al voor gezorgd dat Katja daarvan voorzien is.

Om zeven uur is het tijd om naar boven te gaan voor het diner. Alleen gaan wij de zaal nog niet in, want we worden eerst voorgesteld. Rick en ik als eersten en daarna Kevins ouders, vervolgens de bruidsmeisjes en -jonkers in dezelfde volgorde als dat ze uit de kapel liepen en natuurlijk als laatste het kersverse echtpaar Katja en Kevin Ayles! We komen allemaal dansend binnen dus erg vrolijk.

Dan is het tijd voor Katja en Kevins eerste dans. Die dansen ze op Kiss Me van Sixpence None the Richer. Vervolgens is het Ricks beurt voor de vader-dochter dans, die ze op You'll Be In My Heart van Phil Collins, dansen. Tijdens hun dans krijg ik het opeens flink te kwaad! Zoveel liefde tussen vader en dochter! Het liedje waar Kevin en zijn moeder op dansen ken ik niet, maar zijn moeder kan haar tranen ook niet inhouden.

Nu de dansen voorbij zijn lopen we naar onze tafels. Katja en Kevin hebben allerlei zeedieren met onze namen en het tafelnummer erop gemaakt. Rick en ik zitten aan de tafel met Ricks familie in het midden van de zaal met direct zicht op de tafel van Katja en Kevin. Zij zitten met zijn tween helemaal vooraan.

De tafel naast ons heeft al mijn neefjes en nichtjes, Saskia, Kaylee, Kai en Annette (die per ongeluk aan die tafel werd gezet, maar zich goed vermaakte met de jongeren). Mijn ouders, broers en zus en schoonzussen en zwager zitten ook vlakbij het bruidspaar. Katja's gasten zitten aan een kant en Kevins aan de andere kant van de zaal.

Voor het eten vraagt de DJ eerst Leah en Nolan, de maid of honor en best man, naar voren voor hun toast aan het bruidspaar. Leah is Katja's oudste vriendin en zij heeft een heel leuke toast met allerlei jeugdherinneringen. Nolan heeft Kevin bij Virginia Tech leren kennen en heeft het dus voornamelijk over hun studententijd.

Dan vraagt Nick, de DJ, Rick naar voren om zijn speech te geven. Ook die is weer heel emotioneel en ik zie mensen hun ogen deppen. Als Rick uitgepraat is is het tijd om het ABC wat wij samen geschreven hebben op te lezen.

Dit is geheel onbekend bij de Amerikaanse kant van de gasten en wordt heel goed ontvangen. Voor Katja en Kevin is het een grote verrassing en ze luisteren aandachtig. Na afloop geef ik Katja de papyrus "rol" om te houden en wellicht in hun nieuwe huis te hangen.

 

Nu is het tijd voor de salade, die al op ons bord stond. Ik eet er niet veel van want zoals gewoonlijk is er veel te veel dressing en daar houd ik niet van. Het hoofdgerecht is wel heel lekker! Ik heb de zalm, die perfect bereid is, ongewoon voor bruiloften wanneer die vaak droog is. Rick vindt zijn filet mignon ook heel smakelijk.

Er is ook een fototentje waar je drie gekke foto's kunt laten maken, die komen ook in een album voor Katja en Kevin terecht (Rick is veel beter met gekke foto's dan ik)

Intussen wordt er heel wat gedanst en gepraat en de tijd vliegt voorbij. Voor we het weten is het tijd om de bruidstaart aan te snijden. Ook deze kregen ze voor het veranderen van hun datum en locatie en van Carlo's Bakery nog wel.

Hij is dan ook prachtig! Zo mooi, dat Buddy Valastro, de "Cake Boss" zelf, hem op zijn Facebook en Instagram zette. Vele duizenden mensen hebben dus de foto van Katja en Kevins taart gezien. Erg leuk! Hij smaakt ook nog eens erg lekker, hoewel ik slechts proef want taart is me eigenlijk te zoet.

Katja en Kevin hebben nog twee tradities te vervullen. Ze gaan naar boven en van een balkon gooit Katja eerst een (van stof gemaakt, niet haar echte) boeket naar de alleenstaande vrouwen op de dansvloer. Ik ken degene, die het vangt, niet, maar volgens de traditie zou zij nu als volgende moeten trouwen.

Kevin volgt met een kousenband. Alweer een andere, dan die Katja heeft, want die heeft mijn grootmoeder nog gemaakt en droeg ik tijdens onze bruiloft. Katja had hem niet aan want met de hitte bleef hij niet zitten. Kevin schiet het ding in de menigte beschikbare mannen en ook die wordt door een bekende van hem gevangen.

Dan is het alweer bijna elf uur en tijd voor de laatste dans. Als die klaar is verplaatst het feest zich naar de "after party" beneden. Veel mensen snappen niet helemaal wat de bedoeling is en als het bruidspaar maar niet komt vertrekken er een heel aantal.

Rick, die zich wel een beetje te goed vermaakt heeft vanavond met zijn meegebrachte Belgische biertjes, Annette en ik wachten nog even. Er worden pizza's bezorgd en dan komen Katja en Kevin aan in hun gewone kleding.

We blijven nog even kletsen en eten wat pizza en dan gaan we rond middernacht naar boven. Wij hebben een van de tien kamers in de Mallard Yacht Club gekregen voor vannacht. Er is een heerlijk king bed en we liggen er zo snel mogelijk in, moe van de emotionele, maar sprookjesachtig mooie dag!

PS: Natuurlijk zijn er veel meer foto's op Facebook. Als je die wilt zien de komende weken bevriend mij dan. Ook vind ik reacties natuurlijk heel erg leuk! Ik hoop dat jullie een beetje meegenoten hebben van deze bijzondere dag in ons leven.