Via Londen en Brussel naar Utrecht

Zaterdag

Net na zessen zijn we alle drie uit de veren.  We pakken de laatste dingen in, drinken koffie en thee en Saskia eet ontbijt.  Keurig om zeven uur komt de bestelde taxi voorrijden.

De chauffeur is wat eigenwijs (lees onaangenaam) en weigert onze gewoonlijke weg te nemen.  Volgens hem is die te ijzig.  Hij neemt dus de I-66 en route 28.  Qua tijd zal het niet veel uitmaken, maar qua mijlen wel en we moeten uiteindelijk zeker zeven dollar meer dan gewoonlijk neertellen.  Rick geeft hem dan ook de minimum aan fooi.

De hoofdterminal van Dulles Airport, ontworpen door dezelfde architect als van de St. Louis Boog, Eero Saarinen

Bij de United Premier balie zijn we snel ingecheckt en ook de TSA Pre verloopt voorspoedig.  Saskia moet door de rij van medereizigers, die geen Pre hebben, maar dat gaat ook gesmeerd.  Binnen het kwartier staan we dus op de trein voor de C terminal te wachten.

Voor het maandelijkse fotografie thema heb ik voor vandaag “Patroon” of “Lijnen” gekozen. Ik maak een heel aantal foto’s hier, die aan die voorwaarden voldoen.  Dan komt de trein en lopen we naar onze gate C5.

Rick en ik halen ontbijt van Potbelly.  Ik vind hun flatbread met ham, ei, kaas en champignons erg lekker.  Ook lopen we wat drankjes voor onderweg.  Saskia heeft al alles mee aan proviand wat ze nodig zal hebben.

Keurig om tien over half negen kunnen we aan boord van de 757, die ons naar Londen gaat brengen.  We vertrekken dan ook precies op tijd en volgens de piloot zullen we minstens een half uur voor op schema aankomen.

We hebben ieder ons eigen tv schermpje en eerst kijk ik een aflevering van de Antiques Roadshow, de Amerikaanse Tussen Kunst en Kitsch.  Dan wordt er lunch geserveerd.  De keuze is kip met groentes, pasta en Indiaas vegetarisch (die laatste is veganistisch, maar Saskia heeft geen trek).  Ik kies de Indiase maaltijd en die smaakt me zeer goed.

Na de lunch kijken Saskia en ik allebei naar Big Hero 6.  Wat een onverwachts leuke film is dat! Ik raad Rick, die er om de een of andere reden geen interesse in heeft, aan hem toch echt te kijken.

Mijn volgende keus is  The Imitation Game, een heel ander genre.  Het verhaal grijpt me meteen, zeker over de mens Alan Turing.   Vreselijk hoe zo’n briljant iemand zo kapot werd gemaakt door homofobie dat hij zelfmoord pleegde!

Intussen komt het cabinepersoneel telkens langs met jus d’orange en water.  Het valt me echt op dat United’s service enorm verbeterd is de afgelopen paar jaar.  Grappig op deze vlucht is dat er geen vrouwelijke flight attendants zijn.  Het gebeurt niet vaak dat het een compleet mannelijke crew is.

Na een deel van dit blog te hebben geschreven begin ik eindelijk eens aan het eerste seizoen van House of Cards.  Ik wil dat eigenlijk al heel lang kijken, maar heb geen Netflix.  Nu heeft Xbox seizoen 1 en 2 en heb ik die gedownload.  Ik kijk ademloos de eerste twee episodes, ik wist wel dat het een serie naar mijn hart zou zijn (en de beelden van Washington zijn ook erg leuk).

Een uur voor we landen krijgen we een broodje kaas en kalkoen, chips en M&M's.  De flight attendant biedt Saskia aan een salade uit de eerste klas te gaan halen, zo aardig!  Saskia heeft echter al heel wat gesnackt en geen trek.

Na een heel rustige vlucht zonder turbulentie landen we drie kwartier voor op schema op Londen Heathrow.  Saskia en ik zijn met onze EU paspoorten zo door de controlepoortjes en Rick hoeft ook niet lang te wachten.

Terwijl Rick een sim kaart voor zijn telefoon koopt en wat geld wisselt halen Saskia en ik de bagage van de band.  Een taxi is snel gevonden en ons hotel, de Park Inn by Radisson, ligt vijf minuten van het vliegveld.

We hebben twee kamers geboekt en krijgen die op de vierde verdieping.  Rick en ik frissen ons even op en gaan dan naar de lounge beneden voor een hapje en een drankje.  Saskia verkiest op haar kamer te blijven computeren.

Het is een gezellige lounge en we bestellen een biertje en wijntje en beiden een gerookte zalm sandwich.  Natuurlijk is het voor ons gevoel een stuk vroeger dan hier, maar ik denk toch tegen middernacht moe genoeg te zijn om te slapen.  Heerlijk om op deze manier een nachtvlucht te voorkomen!

Zondag

Wat een heerlijkheid om gewoon in een bed te kunnen slapen, in plaats van doezelen in een vliegtuig.  Ik slaap wel niet zo goed als ik zou willen, maar sta om acht uur toch zeker frisser dan na een nachtvlucht op.  Ook Rick en Saskia vinden dit de manier van naar Europa reizen.

We maken ons klaar en checken uit het hotel.  Buiten wachten we op de bus, die om negen zou moeten komen.  Maar negen uur komt en negen uur gaat en geen bus.  Ook tien minuten later niet, dus Rick gaat eens informeren. 

Ondanks dat ik net kaartjes heb gekocht en om hulp vroeg daagde het kennelijk bij de receptionistes niet dat wij die bus nodig hadden.  Voor Rick wordt er gebeld en eindelijk, meer dan een kwartier te laat, komt hij dan voorrijden.

Achteraf gezien hadden we gewoon een taxi moeten nemen.  De bus stopt ook nog bij een ander hotel en gaat eerst naar terminal 1 en 3 voor hij ons eindelijk bij terminal 2 afzet.  De taxi zou sneller en goedkoper (met drie personen kostte de bus 15 pond, de taxi gisteren 12 pond) zijn geweest. 

Gelukkig hebben we ruim de tijd en we worden goed geholpen bij de check in van Brussels Airlines.  Zoals vorig jaar oktober weten ze ook nu hun gate nog niet en moeten we de monitoren in de gate houden.  Ook mogen we naar de Lufthansa lounge, omdat Rick Star Alliance Gold is.

De veiligheidscontrole verloopt vrij soepel, hoewel ik om de een of andere reden blijf "piepen" in het poortje.  Ik moet dus gefouilleerd worden. Natuurlijk vindt ze niets, alleen mijn Fitbit op mijn bh.  Als ik uitleg dat het een stappenteller is mag ik door.

Die Lufthansa lounge vond ik wel leuk klinken, maar Rick wil gewoon de winkels bekijken en ontbijt eten bij een restaurant.  We eten in een "Britse pub", een lekker ontbijt van roerei met gerookte zalm en toast voor Rick en mij en een vruchtensalade voor Saskia.

Daarna kopen we nog wat bij W.H. Smith en Rick geeft Saskia een kleine Paddington van de mini Harrods winkel.  Eindelijk wordt onze gate afgeroepen en blijken we vertraging van ongeveer een half uur te hebben.

Eenmaal aan boord hebben we stoelen bij de exit.  Dat betekent bij deze maatschappij dat je geen bagage aan je voeten mag hebben.  Dat herinnerde ik me nog van vorig jaar en maan Rick en Saskia hun spullen boven ons hoofd te plaatsen.

Daar wil Rick echter niets van weten en ik zie anderen ook hun tassen gewoon onder de stoel leggen, dus twijfel aan mijn herinnering.  Maar die is echt nog wel prima, want net voor vertrek moeten al die tassen inderdaad bovenin. 

Het uurtje naar Brussel verloopt snel.  Daar moeten we door de paspoortcontrole en daar staat een enorme rij!  Saskia en ik zijn er met onze Europese paspoorten nog redelijk snel doorheen, maar voor Rick duurt het bijna drie kwartier!

Saskia en ik hebben inmiddels de tassen al van de band gehaald en we lopen naar Sixt om onze auto op te halen.  Daar biedt de heel vriendelijke medewerkster ons een 9 personen van aan in plaats van de 7 personen van, die we hebben geboekt.

Bekend met de toch kleinere Europese auto maten gaat Rick akkoord met de grotere van.  Het duurt even voor de medewerkster de sleutel heeft gevonden en dan kunnen we hem op gaan halen.  We lopen erheen en Rick ziet de van als eerste. 

Hij schrikt zich lam!  Het is even een bakbeest!  Daar wil Rick niet mee rond gaan rijden in Nederland.  Hij gaat terug om deze om te wisselen voor de 7 personen van, die wel te doen is.  Dit alles neemt allemaal meer tijd dan we gedacht hadden, dus ik zend  een berichtje naar Rosemarie dat we nog wat vertraagd zijn.

Eindelijk verlaten we dan dus het vliegveld van Brussel in een zeer comfortabele van. We rijden naar Colin en Rosemarie, vrienden van ons, die 23 jaar geleden weg uit Washington verhuisden.  Rosemarie heb ik door de jaren heen, voor het laatst zelfs nog in oktober, vrij regelmatig gezien, maar dit is voor Rick en de Brit Colin de eerste herontmoeting in al die jaren!

We hebben natuurlijk geen kans gehad lunch te eten en zijn zeer dankbaar dat Colin een heerlijke pittige linzensoep met versgebakken brood en rookworst (behalve voor Saskia) heeft gemaakt.  We eten nota bene buiten!  Zo lekker warm is het.  Wat een verschil met de sneeuw en kou, die wij achterlieten (hoewel het vandaag bij ons ook 14 graden werd zag ik).

Colin en Rosemarie hebben een foto van ons vieren vlak voor zij vertrokken en we laten Saskia een nieuwe maken.  Ik vind Rick het minst veranderd, maar dat vindt hij zelf niet. 

Jammer, dat alles op het vliegveld zo lang duurde, want nu hebben we minder tijd hier.  Kai zal ons in Utrecht treffen en sms-t dat hij al op de kamer daar zit.  We nemen afscheid van Colin en Rosemarie en Rick en Colin hopen dat de volgende ontmoeting een stuk minder dan 23 jaar zal duren!

De rit van Brussel naar Utrecht verloopt voorspoedig en een uur en drie kwartier later rijden we de Domstad in.  Daar is de wedstrijd tussen FC Utrecht en AZ net afgelopen, Utrecht won 6-2.  We komen dus even in verkeer te staan, maar lang duurt het niet.

Niet veel later rijden we het parkeerterrein van het Grand Hotel Karel V op.  We parkeren de van en slepen de bagage naar binnen.  Daar worden we allervriendelijkst begroet en de bagage ook naar onze kamer gebracht. 

We hebben allemaal alweer trek dus gaan op zoek naar een leuk restaurant. Dit hotel ligt werkelijk prefect!  We lopen zo het centrum in.  Bij Sirtaki, onder de rook van de Domtoren, vindt Saskia ook iets wat zij kan eten op het menu.

Dit restaurant is een aanrader!  Heerlijk eten, ik heb de garnalencocktail en de visspies.   De mannen een vleesgerecht en Saskia pasta, want helaas had het gerecht dat ze lekker vond toch kaas, ondanks dat dat niet bij de ingredienten op het menu stond.  Dat komen we overal tegen, waarom restaurants zo'n toch vrij belangrijk ingredient vaak weglaten is een raadsel.

De bediening is ook heel attent.  We krijgen ouzo en olijven gratis vooraf en ook een mandje met broodjes en boter.  Bij elk hoofdgerecht kun je gebruik maken van hun salad bar, ook lekker.  We hebben er een gezellige en zeer smakelijke maaltijd.

Rick wil nog even onder de Dom doorlopen en dan gaan we terug naar de hotelkamer. Daar kijk ik nog wat tv, Zondag met Lubach.  Hm, tja.  En ik schrijf dit blog.  Morgen een drukke dag voor de boeg, dus slaaptijd!

Dag 4 Barcelona: Lekker op het strand en de terugreis

Zaterdag

Alweer de laatste ochtend van deze reis!  We worden weer keurig net na achten wakker en lopen na de douches naar een ontbijtrestaurantje..  Dit keer vinden we er een met "bikini's" op het menu.  We hebben al zo'n beetje begrepen dat dat een tosti ham en kaas is en bestellen er een met cafe con leche (koffie met melk).

Inderdaad is het een tosti en hij smaakt prima.  Vandaag hebben we de havens en de kust op ons schema staan en eerst lopen we naar het Passeig de Gracia metrostation.  Dan zien we ook nog even Casa Battlo en vandaag is de lucht diepblauw.  We kunnen het niet laten er nog wat foto's van te maken.

Dan lopen we de metro in voor rit nummer zeven van de tien, die we hebben gekocht.  We stappen halverwege La Rambla uit en lopen toch nog even de Boqueria markt in.  Daar kopen we beiden voor een of anderhalve euro een bakje vers fruit.  Anika neemt een grotere dan ik, vandaar het prijsverschil.

Na ook nog wat foto's in deze kleurrijke en favoriete markt van ons, geen wonder dat hij het meest toeristisch is, lopen we weer uit de menigte.  Het is vandaag een heel stuk drukker dan de andere dagen.

We lopen de Ramblas af en aan het eind ervan zien we een aantal levende standbeelden.  De meesten zijn net aan het opzetten.  Ik neem er een paar foto's van, maar ik heb wel betere gezien.

Bij het monument voor Christopher Columbus, een 60 meter hoge kolom met zijn standbeeld erop, kopen we kaartjes om naar boven te gaan.  Het lijkt ons leuk een laatste blik op de stad van boven te werpen.  We hadden er echter niet op gerekend dat er maar op zijn hoogst vier mensen in de lift zouden kunnen.

Na nogal een lange wachttijd mogen wij eindelijk naar boven.  Dat is toch wel de moeite waard, want het is prachtig helder weer en we hebben aan alle kanten een goed uitzicht.  Na een kwartiertje hebben we het wel gezien en persen ons weer met twee Russische dames in de lift naar beneden.

We lopen naar de jachthaven met allerlei mooie (zeil) boten.  Net als we de brug over zijn gaat die dicht om zeilboten door te laten.  We kijken even hoe dat gebeurt en hebben dan wel zin in een terrasje.

Vlak aan het water liggen er een paar en we bestellen koffie en Cola Light.  Het is lekker vertoeven zo aan het water en er is heel wat te zien.  Daarna lopen we langs het water en de verschillende haventjes naar Barceloneta.

Onderweg haalt Anika een ijsje bij een van de standjes.  Ik ben gewoon niet zo'n ijsjesliefhebster, dus laat haar het genot.  Het ziet er erg lekker uit, maar het is maar zelden dat ik zin heb in iets zoets.

Deze oude vissersbuurt is nu een stuk toeristischer na de Olympische Spelen in 1992.  We lopen door de overdekte markt daar, maar die haalt ook weer niet bij de Boqueria.  Inmiddels is het lunchtijd en we zien een van de oudste tavernes in de stad, uit 1753, Can Ramonet.

We vragen een tafeltje op hun terras en ik bestel gegrilde sardines en tomatensalade.  Die sardines vond ik in Lissabon al zo lekker en ben blij ze deze vakantie ook eens te eten.  Het is allemaal even lekker.

Na de lunch zwerven we wat door Barceloneta, maar de buurt valt ons een beetje tegen.  Dat is niet het geval met het strand (helemaal door mensen aangelegd, maar dat is absoluut niet te zien) langs de Middellandse zee. 

Daar is het gezellig druk en de zee uitnodigend blauw.  We nemen plaats in het zand aan de rand van het water en kletsen er gezellig op los.  Er komen de hele tijd verkopers langs, maar we wijzen ze af.  Pas na een paar uur steken we onze tenen eens in het water (wat erg koel is) en gaan dan terug naar de boulevard.

We lopen die af en nemen plaats op het laatste terrasje.  Daar bestellen we een lekker glaasje wijn en genieten van de zomerse temperaturen.  Hoewel, het wordt helemaal bewolkt terwijl we er zitten en ik doe zelfs mijn jasje maar weer aan.

We hebben het hier nu wel gezien en nemen de metro terug naar de stad.  Daar is het een drukte van jewelste en we zijn eigenlijk beiden een beetje stadsmoe.  We gaan nog even genieten van Placa Real, ons favoriete plein hier.  We zitten wat op de rand van de fontein en kijken mensen. 

Als het wat begint te regenen besluiten we de metro naar Passeig de Gracia te nemen.  Daar stappen uit en werpen nog een laatste blik op Casa Battlo.  Een tien ritten metrokaart is zeer aan te raden.  Hij kost 10,30 euro en we hebben maar een rit over.

Mijn reisgids raadt Tapas 24 aan om te eten en we krijgen daar wel een tafeltje, maar zijn geen van beiden onder de indruk van het menu.  Dit restaurant wordt hoog aangeschreven, maar wij kiezen toch maar het buurrestaurant, Tutromundo.

Daar delen we nog een laatste portie brood met tomaat en ik bestel de Andalusische baby calamari en de groene Padron pepers, erg lekker!  Anika heeft aubergine en kroketten en neemt nog een Catalaanse creme brulee als dessert.  Daar neem ik ook een hapje van en is erg lekker.

Voor het laatst lopen we de lange weg naar ons hotel af.  Deze reis is weer snel gegaan!  We hebben er zo lang naar uitgekeken en dan is het opeens het einde.  Ik vind het wel wat moeilijk omdat ik niet weet wanneer ik Marie-Anne of Anika weer ga zien, maar gelukkig is er nu internet wat het veel makkelijker maakt contact te houden.

Zondag

Omdat we telkens tot acht uur sliepen deze vakantie hebben we voor de zekerheid maar liefst drie wekkers voor zes uur vanochtend geregeld.  Onze telefoonwekkers en een wake up call van de receptie van het hotel.  Natuurlijk ben ik nu wel al voor de wekker wakker en om tien voor zes sta ik op.

Anika volgt niet veel later.  We zijn al vrijwel gepakt, alleen de laatste toiletspullen moeten nog.  We slepen de tassen naar beneden en een paar minuten later rijdt de taxi al voor.  Het gaat allemaal van een leien dakje.

Helaas vertrekken onze vluchten van verschillende terminals dus we kunnen niet samen wachten.  De taxichauffeur zet mij eerst af en ik neem afscheid van Anika.  Heel bijzonder dat we veertig jaar nadat we vriendinnen werden zo'n reisje konden maken.

De incheckbalies zijn nog niet eens open, zo vroeg ben ik.  Twee uur van tevoren kan ik inchecken en dat gaat allemaal snel.  Ook door de veiligheidscontrole ben ik zo heen.  Ik kijk nog wat in een paar winkels en bestel een koffie met een ontzettend lekker broodje met ham en de typisch Catalonische tomatensaus als ontbijt.

Al snel is het tijd om aan boord te gaan.  Ik heb een raamplaats vrij vooraan.  Als internationale passagier zou ik een gratis drankje mogen, maar hoe ik ook met mijn instapkaart zwaai, de flight attendant loopt me straal voorbij.  Ook mijn belletje wordt genegeerd.  Gelukkig heb ik al Cola Zero mee om te drinken.

Na een uur of twee landen we op Zaventem in Brussel.  Ik facebook met Rosemarie, die ik ook al vele jaren ken van toen zij in Washington woonde en we spreken af om in de vertrekhal te gaan lunchen.  Zij is de derde "oude" vriendin, die ik deze reis weerzie!

We vragen een tafeltje in Belle Belge, een leuke en echt Belgische brasserie.  Rosemarie is vannacht laat teruggekomen van vakantie en houdt het bij koffie en een paar croissantjes.  Ik heb grijze garnaaltjes met tomaat op het menu zien staan en dat moet ik natuurlijk hebben, want daar ben ik dol op.

Het komt met een heuse geruite puntzak Belgische frieten en ik drink er een Hoegaarden bij.  Hoeveel Belgischer kan het nog?  Rosemarie en ik hebben elkaar enorm veel te vertellen en anderhalf uur is eigenlijk niet genoeg. 

Bij de paspoortcontrole nemen we weer afscheid.  Na die controle loop ik wat door de winkel en dan de veiligheidscontrole.  Onze gate is helemaal aan het einde en ook daar volgt weer een paspoortcontrole. 

Al snel daarna kunnen we aan boord van de heel moderne Airbus 330.  Ik krijg een heel vriendelijke man naast me en we kletsen wat.  Al gauw blijkt de vlucht heel leeg te zijn en hij verhuist naar de vier stoelen rij in het midden.  Een heel aantal van die rijen zijn helemaal open, zo ongewoon.

Keurig op tijd stijgen we op en beginnen aan de acht uur en tien minuten vlucht over de oceaan.  Al gauw worden er door de heel vriendelijke helemaal mannelijke bemanning snacks en drankjes rondgebracht.  Het is ook leuk nog even Nederlands te kunnen spreken.

Daarop volgt het avondeten, keuze tussen vis of kip.  Ik kies de vis en ik moet zeggen dat het zeer smakelijk is.  De gratis wijn wordt ook uitbundig geschonken, heerlijk.  Dan wordt er nog een ijsje rondgebracht waarvan ik alleen het chocolade omhulsel eet, maar ook erg lekker.

Intussen kijk ik naar de films Bucket List en The Devil Wears Prada (die laatste had ik al eens gezien, maar vind ik gewoon een erg leuke film).  Dan neem ik een korte filmpauze om wat te lezen.  Ze komen telkens langs met water en ik kijk nog twee films met Sandra Bullock, The Lake House en All About Steve.  Beiden heb ik al eerder gezien, maar zijn erg leuk.

Een uur voor de landing wordt er nog een lekkere pizza snack rondgebracht en dan zijn we alweer in Washington.  Ik moet zeggen dat dit een van de fijnste transatlantische vluchten, die ik mee heb gemaakt, was en dat zegt wat.  Ik ben een fan van de Brussels Airlines transcontinentale vlucht!

Met mijn Global Entry ben ik zo door de immigratie, heerlijk die hele rij niet te hoeven doorstaan.  Ook mijn tas komt al snel en Global Entry blijkt ook voorrang bij de douane te geven, ideaal!  Binnen het halve uur na landing loop ik al naar buiten!

Daar staan Rick en Kai me al op te wachten.  Katja is ook onderweg naar huis op weg naar Roanoke en we halen avondeten bij Plaka Grill.  Voor mij en Katja een lichte avgolemono soep en de mannen nemen gyros. 

Het is fijn Katja ook nog even te zien, maar direct na het eten vertrekt zij naar Roanoke.  Ze heeft vrijdag nog een sollicitatiegesprek gehad in New Jersey, dus er is nog een kans dat ze daar gaat werken.  Zo niet, dan begint ze volgende maandag hier in de buurt.  Ze laat Zorro in ieder geval al vast bij ons.

Inmiddels ben ik meer dan 24 uur wakker, maar ga proberen op de gewone tijd naar bed te gaan.  Ons nieuwe bed is gisteren in elkaar gezet en ik kan niet wachten erop te slapen!