Aardbeving en VCU

Al om half zes gaat Ricks wekker. Hij moet vandaag in Washington in het Reagan gebouw presentaties geven. Hij neemt nog even afscheid van Kai voor hij vertrekt. Rick vindt het vervelend, dat hij niet mee kan om Kai te helpen verhuizen.

Kai en ik slapen nog verder. Mijn bed voelt heerlijk aan, want het raam staat open en het was een lekker koele nacht. Om drie minuten voor negen wekt Saskia mij. Zij was bijna vergeten, dat ze moet babysitten om negen uur, dus racet naar de buren. Ik sta dan ook maar op, want Saskia zal met de buurkinderen komen ontbijten.

Van Kai is echter nog geen spoor te bekennen. Om tien uur wek ik hem toch maar, want hij heeft nog wat in te pakken ook. Helaas besluiten de schoonmaaksters net vandaag in de ochtend te komen, gewoonlijk is dat 's middags. Daardoor moeten we wachten om te douchen en intussen lopen we flink achter op onze planning.

Pas om kwart voor twaalf vertrekken we. Ik heb nog gauw een snack gegeten, want mijn ontbijt is inmiddels wel verteerd. Mijn spieren doen wel zoveel pijn van gisteren, dat ik Sharons bevel om vandaag een sportrustdag te houden gewillig opvolg.

We stellen de gps-en in op Kai's nieuwe adres, dat nota bene op Main Street is. In Occoquan tanken we benzine en dan volgt Kai mij op de I-95. Het verkeer is goed, dus we schieten lekker op. Rond half twee begint mijn maag toch wel te rommelen, dus ik bel Kai, dat ik bij Ashland, net voor Richmond, wil stoppen om te eten. Dat vindt hij ook goed.

Gisteren zag ik een reclame van Subway, dat ze een nieuwe "crispy" kipsandwich hebben, die op hun gezonde menu staat. Die willen we wel proberen. Omdat we allebei die sandwich willen, nemen we een "foot long" (25cm) ermee. Dat is goedkoper. Kai wil kaas en ik niet, maar het is geen probleem om de helft met kaas te krijgen.

Terwijl ik afreken, loopt Kai even naar het toilet. Opeens horen we een hard gerommel en begint alles te bewegen. Even hebben we geen idee, wat er aan de hand is, behalve, dat het doodeng is. De blik van angst in de ogen van het meisje achter de kassa zal ik nooit vergeten. Waarschijnlijk zie ik er net zo uit.

Iemand roept "Earthquake, everyone out!" en we rennen het gebouw uit (later hoor ik, dat we onder de tafels hadden moeten schuilen). Daar is Kai gelukkig ook, die zijn toiletbezoek maar even heeft uitgesteld. Het is zo surrealistisch! Er staat geen zuchtje wind en toch zwaaien de stoplichten flink heen en weer.

Iedereen is in paniek en dan houdt het opeens weer op. Duidelijk een aardbeving, dus! Iets, wat we in dit gebied werkelijk nooit meemaken (later horen we, dat het 5.8 op de schaal van Richter is, de zwaarste in 118 jaar) . Toevallig werd ik vorig jaar gewekt door een heel kleine beving, anders zou dit mijn eerste zijn geweest.

Tijdens het eten vraag ik op Facebook of er net een aardbeving dichtbij Richmond is geweest. Kai en ik weten nog niet, dat we ons maar 55 kilometer van het epicentrum vandaan bevinden. Alles op Facebook gaat over "de" aardbeving, dus dat is duidelijk, wat het was.

Nog natrillend (echt ik tril als een boomblad, tot mijn verbazing) eten Kai en ik onze sandwich. Wat een bizarre ervaring! Als we weer wat bijgekomen zijn, zetten we onze rit naar Richmond voort. Ik luister naar MSNBC op satellietradio en hoor de chaos, die de aardbeving ook in Washington en New York heeft veroorzaakt.

Onderwijl probeer ik Rick te bellen, maar het telefooncircuit is overbelast. Ook Saskia en Katja krijg ik niet te pakken. Ik neem maar aan, dat het allemaal goed is. Na een uur krijg ik een sms-je van Rick, dat Saskia en hij ok zijn. Rick zit wel vast in het idiote verkeer in DC, al had hij het geluk een taxichauffeur te vinden, die hem mee wil nemen.

Nog onder de indruk van het pas gebeurde rijden we Richmond binnen. Ik kan mijn gedachten niet bij de GPS houden, dus rijd meteen Kai's dorm voorbij. Even verderop stop ik, want ik kan hem niet bellen, de lijnen zijn nog steeds verstopt door de aardbeving. Kai gaat zijn auto parkeren en ik probeer zijn dorm weer te vinden.

Laat ik nu weer een verkeerde afslag nemen! Met alle eenrichtingsstraten duurt het even voor ik eindelijk voor het juiste gebouw sta. Ik heb geluk, dat een vrachtwagen net wegrijdt, dus ik krijg een parkeerplaats vlak voor de deur. Kai is er inmiddels ook.

Eerst moeten we zijn sleutel ophalen in een ander gebouw. Dan gaan we op zoek naar zijn "townhouse". Dit gebouw is heel anders, dan dat van vorig jaar. Er is een groot binnenveld met barbecues e.d. en daaromheen vier verdiepingen van galerijen met daaraan de verschillende "dorms". Het ziet er leuk uit.

Na even zoeken vinden we nummer 328. Kai probeert zijn sleutel, die gelukkig werkt. Binnen zijn drie van zijn vier huisgenoten een computerspel aan het spelen. Dat is al een heel goed teken! Ik krijg een "Hi, Kai's Mom!" en ze stellen zich allemaal keurig voor. Kai lijkt ook een goed gevoel te krijgen bij deze jongens. Duidelijk geen partyers en dol op computergames, zijn stijl helemaal!

Met een van de van vorig jaar al bekende heel handige gele "wagentjes" gaan we weer naar beneden. In tegenstelling tot Katja's spullen, waar we een UHaul voor nodig hadden, pasten Kai's benodigdheden allemaal in de van. Het neemt dus maar twee keer naar boven en we zijn klaar!

Na nog een paar foto's van het appartement te hebben genomen, neem ik afscheid van Kai. Ik had verwacht er erge moeite mee te hebben, maar dat valt, misschien mede door de schok van de aardbeving, gelukkig wel mee. Het helpt ook, dat Kai's kamergenoten perfect voor hem lijken. Ik hoop zo, dat hij een superjaar en een paar heel goede vrienden gaat krijgen met hen!

Op MSNBC hoor ik, dat de National Cathedral in Washington vrij zware schade heeft opgelopen. Ook het plaatsje Mineral, waar de aardbeving plaatsvond, is zwaar getroffen. Verder kwam een dak van een bedrijf in Tysons Corner op een rij geparkeerde auto's terecht.

Christine belt en wil weten hoe het is. Vreemd, dat zij mij wel bereikt, terwijl het mij niet lukt om Rick, Saskia of Katja te bereiken. Kennelijk zijn die overbelaste lijnen plaatselijk. In ieder geval kletsen Christine en ik 53 mijlen weg. Ik ben haar daar dankbaar voor. De rit van Richmond naar Vienna is doodsaai, I-95 heeft aan weerszijden enkel bomen, dus er is niets te zien.

Met nog 30 mijlen te gaan belt Katja me terug. Zij heeft de aardbeving niet gevoeld, maar vrienden van haar wel. Zij is op weg naar een mall met een vriendin. Ook zij is heel positief over haar huisgenotes en ook over de professoren, die ze dit jaar heeft. Het is fijn om beide oudsten blij met hun leven te weten.

Rick sms-te me eerder vanmiddag, dat ik maar in Richmond moest blijven logeren. Daar had ik helemaal geen zin in en zag het nut er ook niet van in. Hij zag natuurlijk de chaos in Washington, maar ik heb hoegenaamd geen verkeer op de terugweg!

Als ik nog geen vijf kilometer van huis ben, belt Rick. Hij is eindelijk na meer dan twee uur ook thuis. Dat is langer, dan mijn terugrit vanuit Richmond duurde! De metro reed maar 25km/u en was afgeladen. Rick stond letterlijk met zijn gezicht tegen de deuren! Hij bereidt me ook vast voor op een flinke rotzooi in ons huis.

Het is schattig, hoe Rick en Saskia klaar staan om mij het huis te laten zien. Gelukkig is er maar weinig echt gebroken. Wat ons het meest aan het hart gaat is het Lladro engeltje, dat we van Ricks moeder hebben geerfd, dat door de aardbeving onthoofd is. Verder zijn er enkel een paar wijnglazen gebroken, gelukkig niet kristal.

Vooral boven is er heel wat op te ruimen. Rick en ik hebben boekenkasten aan weerszijden van ons bed en de inhoud daarvan ligt nu naast ons bed. Ook in de eetkamer, woonkamer en Saskia's kamer en badkamer is het een flinke troep. Een vriendin schreef, dat haar foto's van de muren waren gevallen, maar dat is bij ons niet gebeurd, dus we hebben goede haken. Wauw, wat zo'n aardbeving toch best ver weg kan aanrichten!

We bestellen eten van Friends. Katja belt, dat iemand haar aan heeft gereden, maar geen informatie heeft achtergelaten. Er zit een flinke deuk in haar deur. Ach ja, dat kan er ook nog wel bij, zucht!

Christine belt na het zien van de foto's op Facebook nog eens. We kletsen nog verder en eens te meer wilde ik, dat ze weer dichtbij zou wonen. We lezen Facebook updates en een van haar doet me hardop lachen! Een van haar vroegere buren schreef dit: "Tsunami alert just issued for our pool". Ook op Twitter zijn allerlei humoristische dingen te lezen, hier een aantal.

Net als je denkt, dat het leven saai wordt... Vandaag was zeker een van de meer interessante dagen van ons leven. Ik ben blij, dat we er allemaal goed vanaf zijn gekomen, want het was zeker een angstige belevenis. Morgen zullen we moeten opruimen en dat is niet mijn favoriete bezigheid.

Foto's van vandaag staan hier en hier.

Mijn eerste aardbeving!

Om een uur of vijf, nadat de "natuur heeft geroepen", zoals de Amerikanen zo mooi zeggen, lig ik net weer in bed, als ik een enorm gerommel hoor en het bed begint te schudden.  Niet alleen het bed, maar het hele huis schudt en er vallen een paar fotolijstjes om.  Al heb ik er nog nooit een meegemaakt, om de een of andere reden weet ik meteen, dat dit een aardbeving is.  Even overweeg ik de anderen wakker te maken, want Rick ligt gewoon naast me te ronken, maar het is al gauw weer voorbij, dus ik draai me om en slaap door.

Als we een paar uur later opstaan, wil Rick mijn verhaal eerst niet geloven.  Maar dan horen we op HLN, dat dit gebied inderdaad de zwaarste aardbeving sinds er gemeten wordt, heeft gehad.  Het epicenter lag hier maar zo'n 30 km vandaan en de kracht was 3.6 op de Richter schaal. 

Dat is natuurlijk voor Californie en omstreken helemaal niets, maar voor hier is het groot nieuws.  Aardbevingen zijn in dit gebied erg ongewoon en meestal heel licht.  Omdat de bodem hier anders is, dan in het westen, worden lichtere aardbevingen meer en in een groter gebied gevoeld hier aan de oostkant van de VS.  Het was toch wel een ervaring, moet ik zeggen,  al zou ik geen zwaardere beving willen meemaken. Weer iets om van mijn "bucket list" te schrappen.

Natuurlijk is die aardbeving ook het gesprek van de dag.  Onze overbuurman dacht, dat het een laag overvliegende helicopter was en andere buren dachten aan een erge explosie op de snelweg, die naast onze buurt loopt of bij het metrostation.  Vreemd genoeg lijk ik de enige te zijn, die meteen "aardbeving" dacht.

Tijdens mijn (korte, want het is te warm en vochtig voor hem) wandeling met Cosmo ga ik even langs Niall en Serena.  Aoife kwam hier op het laatste moment logeren gisteravond, omdat het rioolwater in hun douche naar boven kwam.  Dat stonk verschrikkelijk, dus erin slapen was niet lekker.  Vorig jaar is hun hele basement daarmee ondergelopen, dus ze balen verschrikkelijk.

Gelukkig blijkt het dit keer tot de douche beperkt te blijven en zal er een loodgieter komen om de leidingen door te spoelen.  Ik bied het gebruik van onze douches aan, maar Serena is van plan te gaan zwemmen en dan bij het zwembad te douchen.  Ze wonen in een oud huis en er staan enorme bomen in hun tuin, waarvan de wortels door de leidingen groeien.  Dat probleem hebben meerdere bewoners van onze beboste buurt.

Eigenlijk zou ik vandaag een gewichtenroutine moeten doen, maar ik kan me er niet toe zetten.  Mijn boek is precies op het heel spannende deel beland, dus ik kies voor een half uur afzien op de stairmaster.  Afzien, want ik moet van mezelf een niveau hoger lopen, dan gewoonlijk.  Met zo'n spannend boek gaat de tijd gelukkig redelijk snel voorbij.

Kai is inmiddels op en vertoont nog steeds geen enkele zwelling.  Het lijkt me sterk, dat dat na vandaag nog gaat komen, dus hij heeft geluk daarmee.  Vannacht heeft hij ook voor het eerst geen pijnstiller hoeven nemen, dus dat gaat helemaal de goede kant op.

Voor het eerst in lange tijd heeft Rick een rustige dag op zijn werk en stelde voor, dat ik naar Reston zou komen voor de lunch.  Dat laat ik me geen tweede keer zeggen, want het Reston Town Center heeft allerlei gezellige restaurants en Ricks kantoor ligt er vlak naast.  Rick neemt meestal of zijn eigen lunch mee, of gaat naar Cosi voor iedere keer weer dezelfde sandwich, dus voor hem is het ook een uitje.

De keuze is snel gemaakt, want ik wil graag buiten eten en, al heeft vrijwel ieder restaurant hier een terras, dat van Clyde's is een van de gezelligste en ligt helemaal in de schaduw.  Met het briesje, dat waait, voelt het, ondanks de 34 graden, heel aangenaam hier.  Het zit dan ook vrij vol, maar er is nog een tafeltje over voor ons.

Het mooie terras van Clyde's

Met deze hitte hebben we zin in licht eten.  Rick neemt de steak salade (wat een flinke portie is!) en ik de halve tonijnsalade sandwich met gazpacho soep.  Ik ben helemaal blij met mijn keuze, die ook nog eens met een groene salade komt en dat voor onder de $10.  Het smaakt allemaal verrukkelijk en ik heb opeens het gevoel, dat ik ergens in Zuid-Frankrijk zit.  Als ik dat tegen Rick zeg, blijkt, dat hij ook een "Mediterranees" gevoel kreeg hier.  Grappig!

Natuurlijk moet Rick meteen na het eten weer terug aan het werk, dus ik rijd huiswaarts.  Onderweg stop ik bij Home Depot, want ik wil graag een fan voor op het deck.  Dat zal het vertoeven daar nog aangenamer maken en ik heb een stille hoop, dat het de muggen ook weg zal blazen.   Ik word heel vriendelijk geholpen en de medewerker vindt de grote staande fan voor $20 een "steal", wat het natuurlijk ook is.  Volgens hem heb ik er twee nodig, maar ik probeer het eerst maar eens met een. 

Thuis wacht Saskia al met smart op me, want ik ben op het moment haar enige "vriendin" met wie ze naar het zwembad kan.  Alleen wil ze niet en de meeste van haar vriendinnen zijn of op kamp of op vakantie.  Terwijl ik mijn badpak aantrek, gaat de telefoon.  Aoife heeft toch ook wel zin om te gaan, dus een heel blije Saskia heeft opeens een "echte" vriendin om haar bezig te houden.  Ik vind het wel prima en klets gezellig bij met ons overbuurmeisje van Katja's leeftijd, terwijl het lauwe zwembadwater toch nog wat verkoeling geeft.

Rick komt vroeg thuis om Saskia op te gaan geven voor het duikprogramma bij de plaatselijke Dive Shop.  Saskia heeft nog precies genoeg tijd om de theorie en de zwembadlessen te volgen, voor we naar Aruba gaan.  Dan kan ze in Aruba de open water duiken doen en haar brevet halen.

Daarna gaan we met zijn vieren naar Fairfax Corner.  Daar hebben we een reservering bij P.F. Chang's, Saskia's favoriete restaurant.  Hier hebben ze ook genoeg zacht eten voor Kai.  Langzaam begint hij al iets "hardere" dingen te eten en dat gaat goed.  Ik deel een spicy chicken met broccoli met hem, wat zoals altijd heerlijk smaakt.  Dit is een van die restaurants, waar ik het niet kan laten altijd hetzelfde te bestellen. 

De kinderen willen nog graag een van de mini desserts.  We hebben ook kaartjes voor Despicable Me, wat nogal een populaire film is, dus Rick gaat alvast plaatsen reserveren in de bioscoop.  Saskia en ik delen een "red velvet" toetje, wat erg lekker is.  Zelfs de mini desserts zijn mij nog teveel om alleen te eten.

Rick heeft onze favoriete plaatsen, waar we onze voeten op de railing kunnen zetten, gereserveerd.  De film is werkelijk hilarisch!  Ik wist niet goed, wat ik me ervan voor moest stellen, maar ik lach regelmatig hardop en op een vreemde manier is hij ook aandoenlijk.  Er zitten ook een paar grappen in, die werkelijk alleen volwassenen zullen begrijpen.  Alweer zo'n film, die leuk is voor vrijwel alle leeftijden.  Alleen jammer van de vrouw in het publiek, die telkens telefoontjes kreeg en niet de beleefdheid had de zaal te verlaten, maar keihard haar gesprekken voerde. 

Het gezellige Fairfax Corner met de bioscoop op de achtergrond (doet me altijd aan Back to the Future denken)

Thuis zitten we nog lang buiten.  De fan lijkt te werken tegen de muggen, maar dit is natuurlijk pas een avond.  Tegen elven horen we gerommel in de verte en zijn net op tijd binnen, als er een fiks onweer losbarst.  De vrijwel onophoudelijke bliksemschichten zijn het juiste flitsende einde van deze spectaculaire dag!