Meestal ben ik rond kwart over zes wakker en blijf dan liggen tot Rick opstaat om hem niet te storen. Het vervelende is alleen dat ik veel pijn heb bij het wakker worden. Vandaag heb ik dan ook besloten op te staan en me stilletjes aan te kleden.
Helaas lukt dat stilletjes niet zo, want Orion laat me niet zonder slag of stoot weggaan. Ik doe mijn gewichtsvest aan en neem mijn loopstokken mee voor een mooie buurtwandeling. Ik hoor Orion tot het einde van de straat blaffen.
Het is heel rustig om half zeven, hoewel er wel hondenwandelaars en de enkele jogger zijn. Ik loop naar de speeltuin die driekwart mijl verderop is (1,20 km). Dan keer ik om en loop dezelfde weg terug. Het is nogal heuvelachtig, vooral het laatste deel en ik ben blij als ik mijn vest weer uit kan trekken.
Binnen tref ik Rick aan het ontbijt en hij vertelt dat hij inderdaad maar vroeg is opgestaan door Orions lawaai. Daar moet ik dus een oplossing voor vinden, want ik wil dit vaker doen nu het zulk lekker weer is.
Tot mijn vreugde is het een prachtig web en zit de jonge vrouwelijke wielwebspin er middenin. Daar moet ik natuurlijk foto's van maken. Het is ook perfect voor het juni maandthema: Kleine Dingen.
Rick en ik gaan naar Starbucks en spelen onderweg ook Pokemon Go. Dan heb ik om half tien een afspraak bij de nagelsalon. Een nagel is gebroken dus het is hard nodig. Phuong maak mijn teen- en vingernagels weer keurig. Ik kies dit keer felgeel en wit.
Om nog wat meer stappen bijeen te krijgen rijd ik vervolgens naar Nottoway Park. Hoewel, eigenlijk stop ik meer dan ik loop, want ik zie van alles. Het is altijd weer anders in het bos.
Het is al na twaalven als ik thuiskom. Rick begint net zijn lunch te maken en dat doe ik dan ook. We eten gezellig buiten al waait het weer flink. Dat heeft volgens het verhaal ook met klimaatsverandering te maken.
Voor ik mezelf ervan kan overtuigen om toch maar niet te gaan loop ik naar het zwembad. Ik trek mijn wetsuit aan en haal mijn aquahalters en vinnen tevoorschijn. Het water is met wetsuit aan heerlijk. Wat geniet ik er toch van zo mijn baantjes te trekken! De eerste kilometer van het seizoen zit erop, een dag eerder dan vorig jaar.
Na het zwemmen zoek ik een ligstoel op en ga een uurtje opdrogen. Als het drukker wordt en het zwemteam gaat trainen vind ik het genoeg geweest. Ik loop terug naar huis met een voldaan gevoel.
Dit keer versier ik mijn nagels met citroenen. Ik vind het een vrolijk gezicht. Rick grapt dat het goed bij ons interieur past. Er zijn inderdaad veel citroenen en met citroen gedecoreerde dingen onder onze zomerdecoraties.
Regelmatig hoor ik een zacht tsjirpje en dan is het kolibrietje aan het drinken, altijd weer zo schattig. Ook op het voederhuisje voor de grotere vogels komen leuke vogels af. Een heel jonge roodbuikspecht bijvoorbeeld, volgens Google is hij maar 1 tot 3 maanden oud. Ook het goudvinkje kwam even kijken.
Het avondmaal is lekker makkelijk, kip fajita's. We eten ze met koolhydraatarme tortilla's, pico de gallo en Mexicaanse geraspte kaas. Het is weer smullen geblazen.
Helaas heb ik alle afleveringen van Daten in het Dorp gezien dus moet iets nieuws vinden. Ik realiseerde me vandaag opeens hoe belangrijk dit blog en de Nederlandse tv programma's voor mijn Nederlands zijn. Ik spreek het eigenlijk maar heel weinig.
Judith en ik praten tijdens onze wekelijkse lunch Nederlands, maar we gooien er toegegeven best veel Engels doorheen. Verder spreek ik het met mijn zus en broers, maar daar praat ik niet veel vaker dan eens in de maand mee. Ik moet het dus echt van bovenstaande hebben. Deze week vier ik dat ik 43 jaar geleden in de VS aankwam.
