Over een halve dag in Old Town Alexandria

Als ik om tien voor half zeven beneden kom wacht me een teleurstelling. Het regent en niet zo'n beetje ook. Dat is geen weer voor een wandeling. Om de een of andere reden had ik deze voorspelling gemist. 

Dan haal ik Orion maar naar beneden en geef hem zijn medicijnen en Zorro zijn eten. Voor mijn cardio besluit ik een half uur op de mini elliptische machine te trappen. Ik ga later ook nog een stuk lopen. 

Rick is inmiddels beneden en we eten gezellig samen ontbijt. Een paar dagen geleden vroeg Rick of ik misschien zin had om mee naar Old Town Alexandria te gaan vanochtend. Hij heeft daar om tien uur een presentatie en weet hoeveel ik van dat stadje houd. Natuurlijk wil ik dat!

We halen eerst onze koffies van Starbucks en rijden dan via de tolbanen naar Alexandria. Rick zet me aan de waterkant af en gaat vervolgens door naar het kantoor van zijn klant. Het is nu gelukkig droog, maar ik heb voor de zekerheid een paraplu mee. 

Dwalen door de straatjes van Alexandria is zo leuk. De mensen komen uit hun huizen en groeten vriendelijk. Met een dame raak ik in gesprek over haar prachtige gietijzeren trap. Zij lijkt er minder dan onder de indruk dan ik. 

Volgens Google moet er een interessante voetgangerstunnel langs Wilkes Street zijn. Daar ben ik nog nooit geweest en ik ga op zoek. Hij is inderdaad wel fotogeniek, maar de geschiedenis van deze buurt vind ik interessanter. 

Al fotograferend kom ik langs het Presbyterian Meeting House en bezoek het graf van de onbekende Revolutionaire soldaat. De grafstenen, die er staan, zijn maar een klein gedeelte van wat er stond voor de Burgeroorlog. 

Behalve heel veel America 250 vlaggen en dergelijke is het natuurlijk ook Pride maand. Er hangen dan ook heel wat regenboogvlaggen uit. Ik vind het altijd zo'n vrolijk gezicht. 

De vlag van Virginia zie je grappig genoeg niet zo vaak

Veel van de straten zijn met kinderkopjes (vreemd woord toch) bestraat

Terug bij de waterkant zie ik dat heel veel overstroomd is. De Potomac rivier treedt hier regelmatig buiten zijn oevers, maar zoveel heeft het toch niet geregend. Kennelijk genoeg om hele terrassen onder water te zetten. 

Na een tijdje kom ik bij de pittoreske Queen Street aan. Daar staat ook het smalste huis in de VS. Dit huisje is maar iets meer dan twee meter breed. Het is waarschijnlijk gebouwd om te zorgen dat niemand in het steegje naast het grote huis zou komen, want vlak erachter ligt een tuin. 

Niet alles wordt zo goed bijgehouden

Deze bordjes duiden de brandweerverzekeringsmaatschappijen uit de 18e eeuw aan 

Het smalste huisje 

King street zonder auto's en met terrasjes aan weerszijden

Na nog even door de Torpedo Factory met al zijn ateliers te hebben gewandeld is het al na twaalven. Ik heb nog niets van Rick gehoord en bedenk dat het leuk zal zijn wat winkeltjes te bezoeken. 

Als eerste ga ik het Alexandria souvenirs winkeltje in. Daar hebben ze allerlei plaatselijke producten. Natuurlijk zijn er ook America 250 souvenirs en ik zie hier mijn kersenbloesem glas staan. Als dat ooit breekt weet ik dus waar ik een nieuwe kan krijgen. 

Aan de overkant ligt Happy Place, een winkeltje met alleen maar roze spullen. Dat ziet er leuk uit, maar is absoluut niet mijn smaak dus lang blijf ik niet. 

Ben & Jerry's hier is zo vrolijk

Op weg naar het restaurant waar we zullen lunchen kom ik langs een bekend visrestaurant. Zij hebben hun oesters en welk soort ze zijn in de vitrine liggen. Langzaamaan wordt het gezellig, want de terrasjes worden voller met lunchende mensen. 

Rick meldt om half een dat hij mijn richting op komt. Ik loop vast naar Josephine waar we voor de lunch hebben afgesproken. Niet veel later is Rick er en we vragen een tafel in het gezellige echt Frans aandoende restaurant. 

Hun menu is heerlijk en ik heb wat moeite met mijn keuze. Uiteindelijk ga ik voor de op twee manieren gerookte zalm en een salade. Rick neemt het kip cordon bleu broodje, ook met een salade. Het is bijzonder lekker. Dit restaurant gaan we onthouden.

Op weg naar huis bestel ik vast mijn Genki maaltijd. We halen hem op en ik zal het na het happy hour met Christine en Chuck opwarmen. Dat is wel zo makkelijk. 

Voor het happy hour gaan we nog even naar Whole Foods voor een borrelhapje. Dat wordt sashimi, altijd een favoriet van mij. Dan brengen we alles naar de basement en zijn klaar voor een gezellig uurtje kletsen. 

Zoals gewoonlijk wordt het happy hour langer dan een uur. Het wordt tijd dat we elkaar weer eens in persoon zien, maar dat zal op zijn minst volgend jaar worden. Als we afscheid hebben genomen warm ik mijn yakitori op en Rick gaat zijn taco's ophalen. 

We lopen de hele tijd te gapen dus zullen we vroeg naar bed gaan!