Over een leuke woensdag

De zon schijnt in mijn ogen als ik om vijf voor half zeven beneden kom. Ik verzorg de dieren en geef Orion zijn wandeling. Als ik de garage uitloop krijg ik het gevoel dat iets naar ons kijkt. Eerst zie ik haar niet, maar dan staat ze daar doodstil in de tuin van de buren. 

Nadat Orion zijn behoeftes heeft gedaan doe ik hem naar binnen en bespuit de daglelies met anti-herten spul. Het hert trekt zich niets van mij aan tot ze iets lijkt te horen en wegrent. 

Mijn wandeling vandaag is een rondje van 3,75 kilometer. Op een gegeven moment schrik me rot, want een vos rent vlak voor me een tuin in. Hij of zij heeft haast en als ik van de schrik bekomen ben is het dier al in geen velden of wegen meer te bekennen. 

Vandaag tel ik eens hoeveel medewandelaars (en een paar joggers) ik tegenkom. Dat zijn er maar liefst zestien! In onze buurt zie je de Amerikanen zeker wel buiten. Iedereen groet ook vriendelijk. 

Rick is al op en aan zijn ontbijt als ik om tien over zeven thuiskom. Ik maak mijn maaltijd en smul er zoals iedere ochtend van. En het is nog zo fijn vroeg! Het is schitterend weer vandaag en daardoor extra leuk om op tijd aan de dag te beginnen. 

We gaan naar Starbucks en daarna maak ik me klaar voor Tai Chi. Vandaag begint een nieuwe sessie en er zijn dus nieuwkomers in de klas. Daaronder blijken mijn buurvrouw Mel en een vriendin van haar te zitten, leuk! Langzaamaan begin ik de andere deelnemers ook van naam te kennen.

Ed, de instructeur, doet het vandaag extra rustig aan vanwege de nieuwelingen. Ik vind dat ook fijn, want het ritme zit er nog niet helemaal in. Hoewel, aan het einde van de klas zegt een van de nieuwkomers dat ik zo goed ben en dat ze mij gevolgd heeft. Nu moet ik extra gaan opletten!

Na de klas laat ik de auto staan en loop via het W&OD pad naar Whole Foods. Daar koop ik een paar dingen voor Rick. Verder pin ik het geld voor Sharon morgen. Op de terugweg pleeg ik een moord. Die mooie rode, wit, zwarte kever is de larve van de Chinese lantaarnvliegen en die moeten zoveel mogelijk gedood worden, want ze eten alles en hebben geen natuurlijke vijanden hier. 

Op weg terug naar huis zie ik bekend bruin bij de kerk. Er staan twee hertenbokjes heerlijk van de struiken te eten. Ze trekken zich niets van auto's of wandelaars aan, maar als iemand te dichtbij komt slaan ze toch maar op de vlucht. 

Rick en ik eten samen lunch en dan roept hij een Uber. Zijn hele werkteam heeft een feest bij een van de leidinggevenden. Dat houdt ook het avondeten in dus ik ben straks alleen daarvoor. 

Eigenlijk wilde ik gaan zwemmen, maar ik voel me moe. Het is dan beter daaraan toe te geven. In plaats daarvan ga ik insekten fotograferen in de tuin vlakbij. De eigenaar daarvan staat te praten met een andere buur en zo ontmoet ik Andy (de tuinier) en Paul. 

We praten een tijdje en dan worden Andy en ik Facebook vrienden, zodat ik hem de foto's kan laten zien, die ik in zijn tuin maak. Het is leuk zo weer wat mensen te ontmoeten. Paul had ik al een keer eerder ontmoet, maar dat is bijna een jaar geleden. 

Rick belt dat er iemand komt om naar het beschadigde hek en de poort te kijken. Ik loop terug en praat met meneer Carter. Het is een superaardige man! Natuurlijk is ons hek weer heel bijzonder en heeft hij in zijn dertig+ jarige carriere nog nooit zoiets gezien. Hij gaat proberen het helemaal te matchen. 

Een nieuwsgierige eekhoorn

De rest van de middag lees ik op het deck tot het tegen vijven loopt. Dan ga ik eens bedenken waar ik wil eten. Dat wordt Sushi Yama. Dat is fijn dichtbij en ik zie mijn kans om lekkere sashimi te gaan verorberen. 

Na dit lekkere maal duik ik onder de douche om mijn haren te wassen. Tot mijn verbazing is Rick thuis als ik weer beneden kom. Hij moest teveel staan en dat lukt niet met de pijnlijke knie. Hij bestelt alsnog wat te eten.