Een dagje Virginiaanse geschiedenis

Vandaag staat er weer een heel andere dag op het programma, dan gisteren. De zon schijnt vrolijk, als ik opsta, en het belooft weer een lekkere dag te worden. Ik kan Cosmo zelfs zonder jas uitlaten.

Met Naomi en Roberto heb ik afgesproken ze om half tien van de metro op te halen. Naomi leest al een tijdje dit blog en ook op Facebook hebben we regelmatig contact. Het is leuk haar in levende lijve te zien.

We gaan vandaag een beetje Virginiaanse geschiedenis opsnuiven en beginnen bij het Manassas Battlefield. Na even in het museumpje rond te hebben gekeken, gaan we de film kijken. Voor mij is dat dus de tweede keer in een week, maar het is een boeiende film, dus geen straf.

Na afloop is het bijna tijd voor de wandeling met een ranger, dus daar gaan we buiten in het zonnetje op wachten. Intussen landt een prachtige bluebird op een van de kanonnen, zodat Naomi en Roberto dit mooi gekleurde vogeltje ook kunnen bewonderen.


Dit keer treffen we een vrouwelijke ranger, die het verhaal van de eerste veldslag van de Burgeroorlog weer net iets anders vertelt, dan de ranger van dinsdag. Daarom vind ik het nooit erg om bepaalde plekken meerdere malen te bezoeken. Ik leer iedere keer weer nieuwe dingen bij.

Bij het oude stenen bruggetje, dat strategisch zo belangrijk was voor beide legers, stappen we even uit en maken een korte wandeling. Ook hier staan langs de Bull Run rivier hele velden met Virginia bluebells. We maken een aantal foto's en gaan dan verder met de rit.


Binnendoor rijd ik naar Middleburg. Het is een mooie weg met alle bloeiende bomen. In Middleburg gaan we lunch bij de Red Fox Inn. Deze historische inn stamt uit 1728 en is er heel trots op, dat Jackie Kennedy er logeerde.

Helaas zit hun terrasje met dit lekkere weer vol, dus we vragen een tafeltje binnen. Naomi had al in mijn blog over de Virginiaanse pindasoep hier gelezen. Daarvan delen ze een kop en die gaat op, dus het moet lekker geweest zijn.

Daarna bestellen Naomi en Roberto allebei een bbq sandwich, die werkelijk enorm is. Ik neem mijn oude favoriet, ham en brie met apple chutney. Het is, zoals altijd, weer erg lekker in deze gezellige taverne.

Vanmiddag staat een bezoek aan de Oatlands plantage in Leesburg gepland. We kopen kaartjes en moeten iets langer, dan een half uur, wachten op de volgende rondleiding. We bekijken de tuinen, die er wat verwaarloosd bijliggen op het moment en gaan dan in de zon zitten wachten. Het is intussen zeker twintig graden en zeer aangenaam buiten.


Om drie uur worden we, samen met drie oudere dames, het huis binnengelaten. Onze gids vertelt heel interessant over de twee gegoede families, die in dit huis woonden. George Carter begon de Oatlands plantage in 1797 en bouwde het huis in 1804.

Begin twintigste eeuw werd het verkocht William en Edith Eustis. Die laatste familie was bevriend met alle belangrijke Amerikanen ten tijde van de wereldoorlogen. Edith groeide op met Franklin Roosevelt. Wie interesse heeft kan de geschiedenis hier lezen. Ons duizelt het na een tijdje van de namen, maar het verhaal van hun levens is erg interessant.

We kijken nog even rond in het leuke winkeltje bij de plantage en rijden dan terug naar ons huis. Onderweg laat ik Naomi de plekken, waar ik regelmatig over schrijf, zien.

Bij ons thuis drinken we nog wat en pakt Naomi de spulletjes uit, die ze voor me mee heeft gebracht. Mijn hemel, het lijkt wel Sinterklaas! Een hele stapel tijdschriften, Delfts blauwe vezeldoekjes en een schort, Pickwick thee (Rick is daar vooral dolblij mee), stroopwafels, drop en pepermunt. Ik vergeet vast nog wat, allemaal even leuk en lekker.


Nogmaals bedankt, Naomi!

Dan loopt het alweer tegen zessen en is het tijd om Naomi en Roberto naar de metro te brengen. Morgen gaan ze alweer terug naar Nederland. Hopelijk gaat het voorspelde zware weer niet voor problemen met hun vlucht zorgen!

Als Rick thuiskomt wil hij zijn vakantie beginnen met alvast een voorproefje Florida. Dat kunnen we in onze buurt krijgen bij Clare and Don's Beach Shack. Duidelijk zijn we niet de enigen, die op die gedachte zijn gekomen, want we moeten een kwartiertje op een tafeltje wachten.

Gelukkig heeft Rick twee jassen mee, want er staat een koude wind en ons tafeltje staat op het terras. Hopelijk zal het in Florida wel warmer zijn, maar het eten geeft ons een lekker zuidelijk gevoel. Ik neem de vistaco's en Rick de grouper sandwich.

Thuis gaan we gauw inpakken, want morgen willen we op tijd weg.

Great Falls en Manassas slagveld

Oei, het is wel erg donker, als ik opsta en de radar ziet er geel en rood uit. Niet bepaald gunstig voor een excursie, die voornamelijk buiten zal plaatsvinden.

Door de stromende regen rijd ik naar de sportschool. Daar doe ik gauw een half uur op de stairmaster. Intussen ziet het er buiten gelukkig wel ietsje lichter uit. Meteen thuis raadpleeg ik de radar weer en zie, dat de zwaarste neerslag naar het noorden is vertrokken. Er is nog hoop.

Gauw maak ik me klaar en rijd naar het Vienna metrostation om B. op te halen. Gelukkig spettert het intussen nog maar een beetje, want B. staat al op me te wachten. Hij heeft een excursie naar Great Falls en Manassas Battlefield geboekt.

We maken kennis en rijden dan door de bloeiende buurten naar de watervallen. Zoals altijd maken de enorme landhuizen langs de weg indruk. Net las ik ook, dat het "Witte Huis", dat ook in die buurt staat, te koop is voor een schamele $4,65 miljoen.

Na mijn America the Beautiful pas aan de ranger bij de ingang te hebben laten zien, parkeer ik de van. Meteen, als je uitstapt, is het geraas van de watervallen te horen. Die zitten op het moment lekker vol.

Eerst lopen we richting het adelaarsnest. Ik heb een verrekijker meegenomen om te zien of de vogels "thuis" zijn. Helaas lijkt dat niet het geval, althans, ze zitten niet aan deze kant van de rivier. Jammer, maar het is sowieso een mooie wandeling langs de rivier. Ook hier bloeien de bluebells uitbundig.

Als we bij de uitkijkpunten over de watervallen aankomen, laat de zon zich zowaar zien. Het wordt meteen ook lekker warm. De watervallen zijn prachtig op het moment. Het water kolkt en schuimt, heel woest. Na de drie uitkijkpunten te hebben bezocht, lopen we terug naar de van.


B. wilde graag echte Amerikaanse dingen buiten de stad zien. Tysons Corner voldoet daar volgens mij wel aan. Voor de lunch heb ik het Clyde's restaurant daar gekozen. Dit is een plaatselijke keten, die origineel Amerikaans eten serveert.

Dit gebied staat bekend om zijn blauwe crabben, dus ik raad B. de crabcake aan. Die gaat er volgens mij prima in bij hem. Zelf bestel ik een "crab tower", ook super lekker. Het is een torentje, de onderste laag is rijstcake, dan zeewiersalade, crabsalade en advocado.

Na de gezellige en smakelijke lunch stappen we weer in de van. Ik rijd naar het westen naar het Manassas Battlefield Park. Toevallig is het vandaag ook 150 jaar geleden, dat de Amerikaanse Burgeroorlog bij Fort Sumter begon.

Ook hier geldt mijn America the Beautiful pas als entree. Wachtend op de wandeling met een ranger kijken we wat rond in het kleine museum. Al zijn andere plaatsen beter bekend, als het op Burgeroorlogslagen aankomt, hier in Manassas vonden twee belangrijke confrontaties plaats. De eerste was de eerste officiele veldslag van die bloederigste oorlog in de Amerikaanse geschiedenis.

De ranger vertelt heel interessant hoe het die 21ste juli 1861 allemaal in zijn werk ging. Allebei de veldslagen bij Manassas werden gewonnen door de Confederates (Zuidelijken). Na zijn betoog is het precies tijd voor de film. Deze film heb ik ook nog nooit gezien. Hij geeft een goed beeld van hoe verschrikkelijk de omstandigheden van deze oorlog waren (niet dat alle oorlogen niet verschrikkelijk zijn, daar niet van).

Het park is heel groot en je kunt een route rijden om de verschillende historische plekken te bezoeken. We rijden naar een paar daarvan, waaronder het stenen bruggetje, dat strategisch zo belangrijk was tijdens het eerste gevecht. Het weer werkt redelijk mee, zo af en toe een druppel, maar niets van de voorspelde onweersbuien, gelukkig.

Het loopt tegen vijven en het is alweer tijd om B. af te zetten bij de metro. De dag is omgevlogen en was, dankzij moeder natuur, die het voornamelijk droog hield, goed geslaagd. Het leuke aan de rondleidingen vind ik, dat het iedere keer weer anders is. Zo ook vandaag en ik heb er zelf ook weer het een en ander bij geleerd.

Moe rijd ik huiswaarts. Saskia had me alweer gemist. Haar rapport is er en dat is prima. Het gaat goed met onze jongste spruit en dat is zo leuk om te zien. Op mijn vijftiende worstelde ik met van alles en ik ben blij, dat zij zo lekker in haar vel zit.

Na het avondeten, wat vanavond lekker makkelijk spaghetti met gehaktballen is, ga ik lekker voor de buis hangen. Ook Rick heeft een superdrukke dag achter de rug. Hij heeft deze week allerlei projecten en belangrijke deadlines en ziet enorm uit naar onze vakantie volgende week.

Over touren door Virginia en een concert

Woensdag

"Het is geen goed begin van je dag", is het eerste, wat Rick zegt.  Gisteravond hield mijn (nog geen twee maanden oude)Lenovo laptop er opeens mee op.  Er was geen leven meer in te krijgen en we hoopten nog, dat een nacht rust wonderen zou doen.  Dat blijkt helaas niet het geval, dus ik breng hem naar Richards Computer, die hem hopelijk zonder de hard drive te hoeven wissen kunnen maken. 

Gelukkig heb ik mijn Acer minilaptopje, die ik toch al naar Aruba mee wilde nemen, om in de tussentijd op te werken. De kans, dat de laptop voor we op reis gaan gemaakt zal zijn, is vrijwel nihil.

Dit alles heeft meer tijd in beslag genomen, dan ik had verwacht, dus ik laat mijn plan om naar de sportschool te gaan varen. Tenslotte heb ik thuis ook een crosstrainer, die wel weer eens gebruikt mag worden. Na een snelle twintig minuten daarop heb ik tenminste het gevoel "iets" gedaan te hebben.

Ook vandaag ga ik weer met een internetkennis en haar gezin doorbrengen. Om half elf gaat de deurbel en maak ik kennis met Trudie en Adrie en hun twee zoontjes. Zij zijn uit Houston komen rijden en maken op doorreis naar New York een stop in Washington.

We bespreken snel even de plannen voor vandaag. De jongens waren geinteresseerd in Arlington National Cemetery en Trudie en Adrie willen graag een wijngaard te bezoeken. Arlington ligt qua verkeer de verkeerde kant uit en ik stel voor het Manassas Battlefield daarvoor in de plaats te doen. Tenslotte stammen een heel aantal graven bij Arlington uit die periode en is de begraafplaats gebouwd op het landgoed van Robert E. Lee, de bekende Confederate generaal.

Zo gezegd zo gedaan en ik rijd binnen het halve uur naar het slagveld. Daar betalen we de $3 per persoon entree (de kinderen zijn gratis) en horen, dat er net een rondleiding met een gids begint. Daar hebben we wel oren naar en sluiten ons bij het groepje aan.

De vrouwelijke gids vertelt geanimeerd en interessant. Het is warm buiten, maar minder erg, dan vorige week en het grootste gedeelte van haar praatje kunnen we in de schaduw staan. Ik ben hier al vele malen geweest, maar heb nog nooit een begeleide rondleiding gedaan.

Het is onvoorstelbaar, hoe naief men aan het begin van de Burgeroorlog was. De eerste veldslag hier nam plaats op 21 juli 1861 en politici en burgers kwamen zelfs met picknicks kijken naar het "spektakel"! Natuurlijk werd al gauw duidelijk, dat het geen vertier, maar menens was!

Ook werd er van beide kanten verwacht, dat de oorlog met die ene slag besloten zou worden. Niemand had kunnen vermoeden, dat het conflict vier jaar zou duren! De gids vertelt op een boeiende manier over het verloop van die hete dag in juli 49 jaar geleden en de verwarring van de overwegend ongetrainde legers.

Frappant feit vinden Trudie en ik, dat de meeste bomen, die rond het slagveld staan, er in 1861 niet waren. Meestal hoor je dat omgekeerd. Men kon in 1861 vijf mijl ver kijken hier! We zijn gefascineerd door het verhaal over deze eerste veldslag van de bloederigste Amerikaanse oorlog ooit (meer dan 600.000 gesneuvelden, velen niet eens door een kogel, maar door de barre omstandigheden, waarin gevochten moest worden).

Na de rondleiding is er nog een kwartier voor de schietdemonstratie begint, dus daar besluiten we op te wachten. Ook deze heb ik nog niet eerder meegemaakt. We kijken wat rond in het interessante museumpje en stappen dan naar buiten.

Een man in een oorspronkelijk blauw Union (Noordelijk) uniform komt met een musket naar buiten. Hij bejegent de toehoorders in zijn rol als infanteriesoldaat tijdens de Burgeroorlog.

In die capaciteit beoordeelt hij onze kleding op practicaliteit om deel te nemen aan het gevecht en natuurlijk falen we daarin miserabel. Zijn uniform, helemaal van blauwe wol gemaakt, is pas uitermate geschikt daarvoor. Hij vertelt er later ook bij, dat die wol in de hete zomerzon niet zelden tot overhitting en zelfs de dood leidde.

Na een uitleg over de verschillende uniformen van de Burgeroorlog (wat het allemaal zo verwarrend maakte is, dat iedere militie een ander uniform had en dat sommige Zuidelijken op Noordelijke leken en omgekeerd) laat de "soldaat" zien, hoe het schieten van de musketten in die tijd in zijn werk ging. Het is een wonder, dat de soldaten niet tijdens het laden werden afgeschoten. Er waren iets van negen handelingen bij gemoeid!

Ook de bajonet wordt op het geweer geschroefd en de werking daarvan uitgelegd. Daarna volgt nog een algemeen praatje over het oorlog voeren in het midden van de achttiende eeuw. Camouflage was toen bijvoorbeeld nog niet uitgevonden, vandaar de soms bonte kleuren aan uniformen.


De schietdemonstratie blijkt dus wel meer dan dat en duurt langer, dan wij hadden verwacht. Toch is het zeer de moeite waard en geen geld, we hebben de film zelfs nog gemist, anders zat die er ook gratis bij. Een volgende keer moet ik die film toch eens gaan bekijken.

De magen rommelen inmiddels en ik stel voor naar mijn favoriete restaurant in Middleburg te gaan. Onderweg komen we door mooie stukken Virginia, langs landgoederen en boerderijen en het oude plaatsje Aldie. Trudie en Adrie vinden het hier op Frankrijk lijken en die vergelijking heb ik al vaker gehoord.

In het gezellige restaurant van de Red Fox Inn krijgen we een tafel aan het raam. Het is moeilijk kiezen van het lekkers op het menu. De jongens kiezen de lamsburger, die er erg lekker uitziet. Adria de steaksandwich, Trudie de geitenkaas salade en ik neem de crab en garnalensalade. Het smaakt allemaal heerlijk!

Mijn keuze was op Middleburg gevallen, omdat Adrie en Trudie graag een wijngaard zouden bezoeken en Chrysalis hier is een van mijn favorieten. Deze wijngaard is prachtig gelegen en hun wijnen zijn goed.

Via een stoffig ongeasfalteerd weggetje, waar ik ook nog twee vrachtwagens als tegenliggers heb, rijden we er naartoe. Nu heb ik nooit kinderen bij me, als we langs wijngaarden gaan, dus let ik niet op of die wel of niet naar binnen mogen. Bij deze wijngaard blijkt dat niet te mogen en moet er een volwassene buiten bij de kinderen blijven.

Daar hebben we geen zin in, dus ik stel voor naar Leesburg te rijden om de Tarara wijngaard te bezoeken. Daar heb ik, als ik me goed herinner, in het verleden wel kinderen binnen gezien. We besluiten het erop te wagen en rijden de 45 kilometer erheen via de mooie US 15, die ook door het lieflijke historische plaatsje Leesburg zelf loopt.

Bij Tarara blikt of bloost de medewerkster niet, als we met de kinderen binnenlopen. We mogen zelfs een de wijnkelder in, waar met bordjes het proces wordt uitgelegd. We zien een van de wijnmakers een emmer droog ijs in de tanks gieten. Dat "rookt" leuk, wat de jongens prachtig vinden. Hij legt uit, dat die kooldioxide de zuurstof in de tanks moet verdringen.

Wij volwassen proeven zes van hun wijnen (ik heel weinig, omdat ik moet rijden). We zijn het erover eens, dat de witte wijnen veel beter smaken, dan de rode, waarvan we er geen van drieen een lekker vinden. De rose vond ik vorige keer lekker, dit keer zit er een bittere nasmaak aan. We vertrekken dit keer dus zonder flessen, want de lekkere witte wijn kost $30 per fles. Dat heb ik er niet voor over.


Bij ons thuis kopen Adrie en Trudie nog even kaartjes online voor het Baltimore Aquarium en printen de bevestiging daarvan uit. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Het wordt bijna een gebroken plaat, maar het was alweer een heel leuke "internet" ontmoeting! Adrie en Trudie, nog bedankt voor de lunch en de wijnproeverij en een fijne rest van jullie vakantie gewenst!

Net als zij weg zijn gereden, komt Rick thuis. We eten gauw en dan gaan Rick, Kai en ik naar Wolf Trap. We hebben kaartjes voor het concert van Bachman&Turner daar vanavond (voorheen Bachman Turner Overdrive).

Omdat Kai zo'n enthousiaste basgitarist is, leek het ons leuk om naar zo'n oude rockband te gaan luisteren. Ik was nooit echt een fan van deze groep, maar heb bewondering voor het gitaarspel van vooral Bachman. Het is allerminst vol en we hebben prima zitplaatsen. Het concert duurt anderhalf uur, want de groep heeft geen "warm up act" en speelt zonder pauze. Prima, want ik ben best moe van vandaag en het is drukkend warm in de openluchtzaal.

Zoals altijd bij zulke concerten van oude groepen vermaak ik me met kijken naar het publiek. Dit keer valt het me op, dat er voornamelijk oudere mannen zijn. De meesten zijn keurig gekleed en hebben een flink bierbuikje. Toch zitten er ook veel jongeren tussen, Kai is beslist niet de enige.




You Ain't Seen Nothing Yet


Veel liedjes ken ik niet van deze band, maar een paar komen me bekend voor. Pas als toegift spelen ze de liedjes, die ik wel ken: "You ain't seen nothing yet" en "Taking care of business". Het was weer goed vermaak (wel blij, dat ik mijn oordopjes mee had!) voor weinig geld. Iedere keer weer verzuchten Rick en ik, dat we vaker naar Wolf Trap zouden moeten gaan. Het is maar tien minuten rijden van ons huis!

Donderdag

Na al het toeristje in eigen gebied spelen van de afgelopen paar dagen, besluit ik het vandaag eens heel rustig aan te gaan doen. Er ligt een berg was, waar je "U" tegen zegt en ik heb geen zin om alles op morgen aan te laten komen.

Terwijl Saskia met Sharon werkt, plant ik mezelf op de stairmaster en stel die in op de "fat burner" stand voor 45 minuten op niveau 8. Ik ben er net mee klaar, als Sharon en Saskia hun routine hebben voltooid. Sharon verklaart me voor gek, dat ik zolang op dat martelwerktuig ga lopen, maar ik heb het gevoel flink gesport te hebben.

Eigenlijk wil ik met Cosmo weer in een ander gedeelte van de buurt gaan wandelen, maar die heeft daar geen oren naar. Hij trekt mij in de richting van onze meest gewoonlijke wandeling door Southside Park. Ook prima, ik heb geen voorkeur, voor vandaag geef ik hem zijn zin. Meneer weet wel heel duidelijk te maken, wat hij wil, dat is zeker!

Mijn enige excursie van vandaag maak ik naar het Fair Lakes Shopping Center. Gisteren ben ik op onverklaarbare wijze alweer mijn lenskap van mijn fototoestel verloren. Bij Penn Camera koop ik er nu maar gelijk twee dan, gelukkig zijn ze niet duur. Het zou fijn zijn, als je ze ergens mee aan het toestel zou kunnen bevestigen, maar zoeen hebben ze er niet.

Katja heeft nog wat spulletjes nodig voor Aruba (gelukkig maar heel weinig), dus die haal ik bij Target. Ook koop ik er een nieuwe zonnebril, want, behalve lenskappen, ben ik ook heel goed in het verliezen daarvan, zucht!

Als laatste loop ik even de Wal-Mart in. Bij de Wal-Mart in Front Royal kocht ik ongeveer een jaar geleden heel leuke cameratasjes. Een daarvan is stukgegaan, dus ik hoop er nog een te vinden. Helaas is deze Wal-Mart (zoals altijd, overigens) slecht gesorteerd. Het lijkt wel of iedereen cameratasjes nodig had, zo uitverkocht zijn ze!

Net voor het beloofde zware onweer losbarst, ben ik weer thuis. De temperatuur valt binnen het halve uur van 35 naar 23 graden! Het gaat flink tekeer met donder en bliksem, wat Cosmo bang maakt. Gelukkig blijven de harde windvlagen dit keer uit, want net ten noorden van ons zitten nog zo'n 9000 mensen zonder stroom door de zware storm van zondag!

Katja komt online en wil, dat ik, via de webcam, Cosmo, Sushi, Meike en Snickers aan haar mede-vrijwilligers laat zien. Het was vandaag haar laatste "werk"dag. Morgen gaat ze 's ochtends nog duiken (ze vliegt zaterdag pas 's middags) en dan is het inpakken geblazen. Ze vindt, dat die drieeneenhalve week toch zijn omgevlogen. Ik ook, trouwens!

Opeens is het vijf uur en voelt het, of deze dag ook voorbij is gevlogen zonder, dat nou zoveel heb gedaan. Het gros van de kleding is gewassen, dus morgen kan ook voor ons het inpakken beginnen.