Een drukke bloesems rondleiding en een kille zondag

Zaterdag

De wekker gaat om tien voor acht en ik heb gelukkig genoeg geslapen om uitgerust op te staan. Iedere keer dat ik wakker werd kreeg ik toch weer een hoestbui dus de drop pot boven mijn bed kwam weer van pas. Wat heb ik genoeg van dit gedoe!

Rick en ik maken ons snel klaar en gaan anderhalf uur voor ik in Washington moet zijn op weg. Gewoonlijk is de rit maar zo'n twintig minuten, maar er is van alles gaande in de stad en ik wil er zeker van zijn niet te laat te komen.

Bij Starbucks halen we gauw ontbijt, of althans, niet zo gauw want ook hier is het berendruk. Ik heb de nitro brew en een kalkoenbacon, eiwit en kaas broodje. Ik wilde eigenlijk de ham en kaas croissant, maar die is uitverkocht.

Onderweg naar de stad eten we. Tot onze verbazing is het helemaal niet zo druk en om net na negenen zet Rick me bij het Smithsonian kasteel af.  Ik heb nog bijna een uur dus ik kijk wat rond in de tuin hier en in het gebouw zelf.

Dan loop ik naar het Smithsonian station. Daar is een epilepsie loop bezig van de National Epilepsy Foundation. Ze spelen goede muziek en er komen drommen toeristen uit het metrostation. Om kwart over tien heb ik echter nog geen Nederlands ogende mensen gezien.

Net als ik een sms-je heb gestuurd komen de heren J. en R. naar boven. Meteen herkenbaar tussen alle caps en sneakers, toch grappig hoe dat is. We maken kennis en beginnen aan onze wandeling. Ik waarschuw ze al dat ze hier (ze zijn een dag vanuit New York hier met de trein) op de drukste dag van het jaar zijn.

Meestal is Washington zo wijds dat je de menigtes niet zo merkt maar zo niet vandaag. Op Constitution Avenue rechts van ons is de Cherry Blossom parade net begonnen. Daar komen al menigtes op af.

De kersenbloesems zijn weliswaar over hun hoogtepunt maar zien er nog steeds mooi uit en er zijn allerlei andere evenementen, zoals die epilepsie loop. We moeten om te beginnen wat omlopen om niet tegen de stroom lopers, die net door de finish komen, in te gaan.

Bij het Washington Monument is men nog bezig met de renovaties en we mogen de heuvel niet op. Ik vertel er dus van verre over. Dan lopen we naar het Tweede Wereldoorlog monument waar om de een of andere reden bereden en motor US Park Police officieren poseren voor foto's.

Na de nodige foto's daarvan lopen we verder naar het Vietnam Veteranen Monument. Daar zien we een groep Honor Flight veteranen uit Rochester, New York, in fel oranje shirts. De mannen voelen zich aan hen verwant met die mooie Nederlandse kleur!

Bij het Lincoln Memorial is het zoals altijd een drukte van jewelste. Meestal probeer ik bij te houden waar mijn klanten zijn daar, maar op een gegeven moment kan ik R. en J. niet meer vinden. Ik wacht dan maar in het midden buiten hopend dat we elkaar zo weer vinden. Gelukkig is dat het geval.

Het Koreaanse oorlogsmonument is altijd weer indrukwekkend. Dan steken we over naar het Tidal Basin en storten ons in de kersenbloesems drukte. Alle drie de monumenten rond het Tidal Basin zijn veel drukker dan gewoonlijk. De boompjes bloeien nog mooi, maar dat gaat, zeker met de harde wind vanmiddag, niet lang duren.

Als we van het Jefferson Memorial terug naar de bewoonde wereld willen lopen komen we vast te zitten in een stroom van mensen! Duidelijk is de parade afgelopen en komt nu iedereen naar de bloesems kijken.

We lopen via de achterkant van het Witte Huis naar onze lunch. Op een gegeven moment wordt gevraagd of we hier zijn om de tuinen van het Witte Huis te bezoeken. Die zijn vandaag namelijk open voor iedereen, maar je moet wel een kaartje hebben. Nou nee, dat hebben we niet, maar ook hier komt weer een hele menigte op af.

Wij moeten hierdoor omlopen want we hebben geen kaartjes. Al deze drukte maakt me wat bang dat Potbelly Sandwich Works ook een lange rij zal hebben. Gelukkig valt dat mee. We vinden zelfs een tafeltje in de schaduw buiten.

R. en J. vragen wat ik wil en gaan binnen bestellen terwijl ik het tafeltje bezet houd. Het is weer goed om te kunnen zitten want we hebben er alweer bijna negen kilometer opzitten. Ook nu komt er weer een of ander protest langs. Washington leeft vandaag!

We genieten van onze broodjes, voor mij weer eens een mushroom melt, en het zitten. Het gesprek vloeit makkelijk, ook omdat ik veel vragen krijg over het leven hier en wat Virginia te bieden heeft. Dat geeft mij dan even de gelegenheid om onze prachtige, niet genoeg bekende, staat te promoten.

Als de broodjes op zijn is het moeilijk opstaan, maar we gaan verder met onze tocht. Voor het Witte Huis is het ook weer heel druk en het duurt even voor ik een foto van hen beiden kan maken zonder andere mensen erop. Er staan ook hier weer allerlei protesteerders.

We lopen verder naar Pennsylvania Avenue waar we nog een parade tegenkomen. Deze heeft te maken met kopstukken van de Afrikaans Amerikaanse geschiedenis. Gelukkig zijn de stoepen open anders hadden we nergens heen gekund.

Het laatste deel van de avenue is ook weer heel druk met een Japanse bazaar. Daar had ik wel doorheen willen lopen, maar voor mannen is dat natuurlijk niet interessant. Ik probeer dus zoveel mogelijk mijn gewoonlijke rondleiding te doen al moeten we soms wat obstakels overwinnen.

Bij het Capitool is het opeens een stuk minder druk en na mijn uitleg over dit gebouw lopen we Capitol Hill op. Er staat nu een flinke wind en die is welkom in deze warmte. Het loopt weer tegen de dertig graden en daar zijn we allemaal niet aan gewend. Ik ben trouwens blij met mijn nieuwe kapsel, geen natte zweterige pony meer.

Het is dan ook een opluchting om de airconditioning van de Library of Congress in te kunnen. Daar piepen mijn armbanden opeens weer wel, maar de Capitol Police agent is heel aardig en ik hoef er maar een af te doen. Dat werkt gelukkig, want de andere is te strak om over mijn hand te doen en het Pandora slotje is zo moeilijk te openen.

We bekijken de grote leeszaal en ik geef de rest van mijn korte rondleiding in het gebouw. De bibliotheek van Thomas Jefferson waar deze grootste bibliotheek ter wereld van gegroeid is, de Guthenberg bijbel en de oudste kaart van de VS, allemaal vinden ze het interessant.

Het loopt tegen vieren en buiten nemen we afscheid. Hun trein terug naar New York vertrekt om vijf uur dus we hebben het helemaal goed gedaan. Ik wijs ze de weg naar het station en daar zullen ze ruim op tijd aankomen.

Gewoonlijk komt Rick me na een rondleiding in het weekend ophalen, maar ik heb hem tijdens onze lunch al afgeraden te komen. Het is zo'n gekkenhuis in de stad en de metro krijgt me in drie kwartier thuis. Ik zie lange files tijdens de metrorit naar huis dus ik ben blij dat Rick daar niet in terecht kwam!

Bij West Falls Church sms ik Rick dat ik in aantocht ben en hij staat al te wachten als ik het station uitkom. Ik ben eerlijk gezegd doodmoe! Ik heb bijna zestien kilometer gelopen en ben nog steeds niet helemaal gezond. Ik ben dus blij dat ik het volbracht heb!

Op het deck ontspannen we een tijdje in het heerlijke weer. Rick heeft niet stilgezeten en van alles in de tuin gedaan. Intussen maak ik een reservering bij Cafe de Luxe. Daar hebben ze een leuk terras.

Gelukkig is daar nog plaats als we aankomen. Ik bestel het voorafje van rauwe tonijn met een peperkorst. Die is heel lekker! Daarna heb ik de flatbread met appel, prei en brie, denkend dat die lekker licht zal zijn. Dat is niet het geval want er is meer mozzarella dan de andere ingredienten. Best lekker, maar veel te zwaar en ik eet nog niet de helft.

Buiten eten maakt dat alles nog beter smaakt

Ricks bison burger ziet er heel goed uit en ik heb een beetje spijt die niet besteld te hebben. Zo buiten eten is zo fijn. Zo'n lekkere temperatuur! Jammer dat het nog niet aanhoudt.

Thuis ziet Rick onze buurman Ray buiten en gaat hem een vraag stellen. Dat duurt even dus ik ga eens kijken wat er gaande is. Jennifer, Ray's vrouw, is ook buiten dus ik loop erheen en we praten een tijdje gezellig bij. Ik stel aan Rick voor binnenkort eens een open haardje (we hebben er eindelijk een) te maken op het plein en buren uit te nodigen. Dat is altijd zo gezellig!

Zondag

We slapen lekker uit en staan tegen negenen op. Het is nog redelijk weer met een temperatuur van twintig graden, dus we gaan er gauw op uit. In Vienna treffen we de burgemeester, Laurie, en haar man bij Starbucks.

Zij is ongeveer even oud als ik en we kennen elkaar al vanaf dat de kinderen op de basisschool zaten. Dat vind ik zo leuk aan Vienna, het heeft ondanks dat het een voorstad is toch het gevoel van een kleine plaats.

Als we binnen onze drankjes bestellen blijkt deze Starbucks geen nitro brew te hebben! Laat ik daar nu helemaal aan verslaafd aan zijn en niets anders komt er dichtbij. De barrista weet ons te vertellen dat het filiaal in Oakton het wel heeft.

Daar rijden we dus heen, maar hun machine is kapot. Dan gaan we uiteindelijk toch maar weer naar onze dichtstbijzijnde Starbucks en ik bestel het van tevoren op mijn app. Als we eraan komen staat het heerlijke drankje al klaar.

Het is nog lekker buiten als we klaar zijn met ons ontbijt en ik denk nog buiten op de plaats te kunnen hardlopen. Maar opeens steekt er een harde koude wind op en de temperatuur vliegt omlaag. Ik ga dus maar naar binnen maar veel animo voor dat hardlopen heb ik niet. Na een half uur geef ik het dan ook maar op. Ik mis mijn Fitbit, die me altijd weer motiveert!

Ons uitzicht wordt wel steeds kleuriger en straks kunnen we de achterburen bijna niet meer zien

Ook voel ik me nog steeds niet lekker. Het is waarschijnlijk de fibromyalgie met dit weer, maar mijn kaakholtes en hoest zijn ook nog niet klaar met ergerlijk zijn! Wanneer dat een keer weggaat?

De shark "stofzuiger" doet onze kamer en arme Orion moet telkens van plaats veranderen, hij houdt het ding angstvallig in de gaten!

We hebben een lijstje met boodschappen af te werken en gaan eerst naar Panera om te lunchen. De temperatuur is inmiddels 12 graden, veel wind en koude regen, en dat na 30 graden gisteren! Een soup bowl met kip, groentes en soba noedels is dus mijn keuze.

Na het eten gaan we naar Best Buy. Ik heb mijn vorige week bestelde Fitbit One opgegeven, die doet het gewoon niet. Gelukkig kan ik hem morgen terugsturen en mijn geld terugkrijgen. Hoezeer ik de One clip ook handig vond, ik heb besloten nu toch maar te investeren in een nieuwere Fitbit. Ik kies de rose gold Fitbit Charge 2.

De apps op Ricks Windows telefoon geven het de een na de ander op. Vandaag was het de app van een van onze banken, die hij veel gebruikt om geld over te maken naar Saskia. Dit is zijn teken dat hij nu echt over naar Android of iPhone moet. Hij kiest Android en koopt de Samsung S9. Binnen het halve uur staan we weer buiten met onze speeltjes.

Op de terugweg halen we nog wat extra eten voor Orion want de Chewy.com zak zal pas volgende week komen en zijn eten is bijna op. Bij Walgreens daarnaast hebben we ook nog wat dingen nodig en dan haasten we ons naar ons warme huis.

Rick merkt op dat dit echt weer is om gewoonlijk lekker thuis te ontspannen. Ik ben het er helemaal mee eens. Hij gaat in de basement op de X-Box spelen en ik bel eerst mijn zus. Haar heb ik al weer een tijdje niet gesproken dus we hebben veel te delen.

Natte tulpen 

Daarna pak ik mijn Kindle en lees verder in mijn spannende boek van Melinda Leigh. De eerste in een serie van drie. Daar kan ik me morgen in het vliegtuig goed mee vermaken!

Als avondeten bestellen we Chinees. Of althans ik kies Chinese en Japanse dingen van het menu en Rick Thaise. Er komen steeds meer van dit soort restaurants waar Chinees, Thais en Japans op het menu staat. Mijn hot and sour soep en gyoza gaan er goed in.

Dit weekend is voorbijgevlogen zoals altijd! Het rondleidingenseizoen is duidelijk weer begonnen want ik kreeg een aantal aanvragen voor mei dit weekend. Het blijft leuk dus ik zie ernaar uit onze mooie stad weer aan heel Nederlanders en Belgen te laten zien dit jaar!

Rustig weekendje met mooi lenteweer

Zaterdag

Om zeven uur hoor ik Orion al bezig, maar dan wordt hij weer stil.  Ik draai me ook nog een aantal keren om en Rick ligt duidelijk nog in dromenland.  Om kwart over acht begint Orion echter doordringend te piepen en Rick neemt hem gauw naar buiten.  Het duurt voor hem een stuk korter om zich presentabel te maken en het is ook ijskoud in de kamer.

Omdat ik toch al flinke hoofd- en nekpijn heb blijf ik op mijn telefoon lezen tot de verwarming aangaat.  Dan is het eindelijk lekker genoeg voor mij om op te staan.  Rick heeft intussen koffie gezet en ik maak roerei met tomaat en kaas als ontbijt.

Deze "jongeman" is 16 vandaag!

Rick heeft van alles te doen en neemt Orion mee in de van zodat ik boven kan sporten.  Dat is fijn, want met Orion los komt daar niets van en als ik hem in zijn bench doe en hij weet dat ik thuis ben blaft hij constant.  Dat is ook niet ontspannen sporten dan.

Het uur op de elliptical gaat snel met het lezen van de vele aprilgrappen online.  Sommigen zijn heel erg leuk, anderen wat flauw.  In dit artikel staan er een heel aantal en daarvan vind ik vooral Jameson om je rot te lachen, kijk die video zeker!  Ook de Cheetos oranje spray is heel grappig (goh, hoe zouden ze daarop gekomen zijn?).

Rick heeft als hij terugkomt ook een aprilgrap bedacht om de kinderen voor de gek te houden. Via onze Facebook chatgroep (Kai is niet online, helaas) vertelt hij dat hij een heel goed evaluatiegesprek had gisteren (waar).  Zijn manager was zeer tevreden over hoe Rick altijd meer doet dan nodig (ook waar).

De meisjes zijn trots op hun vader schrijven ze.  Ja, schrijft Rick vervolgens, en met mijn goede bonus heb ik Mammie eindelijk overgehaald een condominium in Aruba te kopen.  Ik doe er nog bovenop dat ik na deze winter weet dat een warm onderkomen essentieel is in de wintermaanden (is het ook, maar ik wil (nog) niet altijd dezelfde plek).

De meisjes zijn daar zo enthousiast over, Katja ziet zichzelf er al voor haar huwelijksreis heengaan, dat Rick maar gauw medelijden krijgt en "April fools..." typt.  "Evil, EVIL", antwoordt Saskia. En Katja schrijft dat ze Kevin al enthousiast had.  Goed geslaagde aprilgrap voor Rick dus!

Het is inmiddels lunchtijd en Rick moet nog dingen van de stomerij ophalen.  We besluiten dus eten te halen in hetzelfde rijtje winkels als de stomerij.  Dat betekent een dunne bagel van Manhattan Bagel voor mij en Rick haalt een gyro bij Paisano's ernaast (ja, ik weet het, een gyro van een Italiaans restaurant, Rick vindt hem wel lekker, maar de Grieken maken die natuurlijk veel beter).

Thuis genieten we van onze lunches, die van mij een dunne bagel met avocado, bacon, tomaat, sla en een pittige tomatensaus.  Het is lekker weer en ik zou voor willen zitten, maar de tuinmannen zijn bezig bij onze buren en Orion zou gek worden.  Hem alleen binnen laten is geen optie dus ik blijf ook maar binnen.

Rick gaat boodschappen doen en ik kijk mijn achterstallige afleveringen van Boer Zoekt Vrouw.  Het programma zelf is leuk (hoewel ik het liever in Nederland heb), maar de blogs erover, die ik naderhand lees, hebben me aan het lachen tot de tranen over mijn wangen rollen. 

Zo zei een dame in Texas tegen een serveerster "Me too, hoor" en merkte een van de blogsters terecht op dat zij die serveerster voor hoer (whore) uitmaakte.  Zo waar, Rick moet er ook om lachen.

Al is het heel begrijpelijk dat je zo'n "fout" maakt, natuurlijk.  Ik zal nooit vergeten dat ik in het zwembad naar mijn zusje riep dat ze moest gaan douchen (zij is tien jaar jonger dan ik) en het halve zwembad geschokt naar me keek.  "Douche" betekent hier namelijk vaginaal douchen!

Het fotothema deze eerste tien dagen is liedjes of gezegdes en mijn foto is een Engels spreekwoord: "Don't put all your eggs in one basket"

Uitdaging aanvaard (een Facebook ding), mijn kleine ikje in 1962

Als Rick thuiskomt neemt hij Orion mee de tuin in, want mijn hoofdpijn is nog steeds ergerlijk aanwezig. Mia van de achterburen geeft Orion weer heel wat broodnodige beweging.  Het is zo schattig ze langs het hek te zien rennen en tegen elkaar te horen blaffen alsof ze een gesprek hebben. 

Cosmo's blaf was vrijwel altijd hetzelfde, maar aan Orion kan ik goed horen of hij boos is, "praat" of zeurt.  Nu was Cosmo ook volgens mij nooit boos dus dat is al een verschil.  Orion is meer vocaal, dat is zeker.

We bedenken een oplossing voor het modderbad wat een groot deel van onze achtertuin is geworden.  Rick zet voorlopig wat hekken neer, maar het gras gaat niet vanzelf weer groeien.  We worden gek van de modder aan Orions poten en op het tapijt daardoor dus er moet een oplossing komen (houten vloer graag overal, maar daar krijg ik Rick niet aan).

Het is Snickers' zestiende verjaardag en Rick heeft wat lekkere dingetjes voor hem gekocht.  We denken ook even aan Meike, die deze verjaardag helaas niet haalde. Snickers lijkt nog helemaal gezond, maar met Meike en Cosmo nog vers in het geheugen weet je het maar nooit met een huisdier.

Voor het avondeten gaan we naar Earls.  Daar vinden we nog net (letterlijk want alles zit hier vol) twee stoelen aan de bar.  Ik bestel de bibimbap en ik ga echt nooit iets anders bestellen hier, zo lekker is het! Rick is ook zeer te spreken over zijn kip kerrie gerecht.  Het is een gezellige bar met leuk personeel (ik krijg allerlei complimenten over mijn nagellak).

Tegenover dit restaurant ligt Eddy V's, een sjiek visrestaurant.  Rick en ik besluiten er even binnen te gaan kijken en bedenken dat dit wel een mooie plek voor een speciale gelegenheid is. Misschien Moederdag als we vroeg genoeg zijn met reserveren wat er weleens aan kan ontbreken.

Rick laat Orion uit en ik ga lekker in mijn luie stoel liggen met de benen omhoog.  We hebben zo'n drukke winter gehad (ik klaag geen moment, want daardoor ging die ook heel snel voorbij) dat een weekend samen zonder plannen weleens lekker is.

Zondag

Orion laat alweer om kwart over acht weten dat hij naar buiten moet.  Dit is nieuw en maar goed ook, want hij dribbelde toch wel plas op het tapijt voorheen.  Rick neemt hem mee naar beneden en ik wacht weer tot de verwarming aangaat.

Opeens hoor ik Orion beneden blaffen.  Zoals ik al dacht heeft Rick hem in zijn bench gedaan om ontbijt te halen. De slimme hond weet wel degelijk dat ik nog boven ben en ik laat hem er maar gauw uit. 

Rick komt terug met ijskoffies van Starbucks en hun everything Bantam bagels voor mij.  Die bagel ballen gevuld met groente cream cheese zijn lekker, maar ik hoop dat ze hun "egg bites" weer krijgen.  In New York hadden alle Starbucks locaties die wel.

Rick gaat de tuin in en maakt hem met houtsnippers minder modderig langs het hek waar Orion de heuvel op en af rent als Deense dog Phil van de buren buiten is. Hij is vriendjes met Mia hierachter, maar Phil kan hij niet uitstaan en dat is helaas wederzijds.  Denkelijk is Orion daarom ook zo bang (want daar komt dat blaffen vandaan) voor Chuck, Phils eigenaar.

Boven op de elliptical doe ik een uur cardio.  Dan maak ik me gauw klaar en Rick ook. We willen namelijk naar de stad. Gisteren zag ik foto's van een FB vriendin en dat de kersenbloesems nog heel mooi zijn rond het Tidal Basin.  Wel jammer dat Orion (nog?) niet meekan, daarvoor is het veel te druk.

Ricks auto is wel heel fijn, want die past in de kleinste parkeerplaatsen. Daarvan vinden we er dan ook een tegenover waar we willen lunchen.  Rick laat zijn BMW i3 zichzelf inparkeren.  Ooit wil ik ook zo'n automatische auto!!

Bij GCDC (Grilled Cheese DC) krijgen we meteen een tafeltje ondanks dat het er flink druk is. Dit is een tosti voor volwassenen restaurant met een volle bar en allerlei keuzes aan tosti's.

Rick neemt er een met cheddar, jalapeno's, kip en meer.  Ik kies voor wilde paddestoelen, uien en truffel olie met taleggio (een soort Italiaanse brie), heerlijk!!!  We hebben er beiden tomatensoep bij.

Na het eten lopen we naar het Tidal Basin de menigte in.  Wat is het druk!  Ieder jaar lijkt het drukker hier, maar terecht, want de bloesems zijn ondanks de enkele bevroren boom prachtig.  Ook staat er weinig wind dus we maken mooie foto's met de blauwe lucht en reflecties.

 

 

Bij het Franklin Delano Roosevelt memorial speel ik even Pokemon Go, maar Rick heeft daar geen geduld voor en ik zie geen bijzondere Pokemon.  Ik geeft het dus maar op dit keer.

Dan ga ik maar op zoek naar de toiletten. Ik moet al sinds de lunch plassen, maar bij alle toiletten staat een enorme rij. Daar heb ik geen zin in en we lopen dan maar door.

Bij het Jefferson Memorial staat mijn blaas op springen!  Gelukkig zijn hier meer stalletjes dus ben ik gauw aan de beurt.  Waarom staan er bij vrouwentoiletten altijd rijen en mannen kunnen zo doorlopen? 

 

Intussen heb ik enorme dorst en in het gedeelte met tenten voor het Cherry Blossom Festival koopt Rick heel romantisch een flesje water voor mij.  Hij wil een diet Coke halen bij Cosi dichterbij de auto.  Ik blijf buiten wachten en het duurt zo lang dat ik bijna denk dat ik Rick gemist heb!

We rijden terug naar Vienna en halen ingredienten voor het avondeten bij Whole Foods. Thuis is Orion klaar om naar buiten te gaan en rent weer even met Mia.  Hij begint beter naar mijn "quiet" bevel te luisteren als hij blaft.  Het blijft een en al trainen, maar hij is dan ook pas tien maanden, dat vergeten Rick en ik weleens.

Rick maakt een heerlijk maal op de barbecue.  Biefstuk (filet mignon voor mij, New York strip voor Rick), gepofte aardappel en groene asperges. 

Er is hier een gezegde als iemand niet van veel exotische gerechten houdt: "He's a meat and potatoes guy".  Ik gebruik Rick dus als fotomodel voor mijn themafoto (gezegdes) van vandaag.

Rick neemt Orion mee naar beneden en ik schrijf dit blog terwijl ik naar kookcompetities op tv kijk.  Ik ben zelf helemaal geen kok, maar om de een of andere reden vind ik het ontspannend om te zien hoe anderen wel lekker kunnen koken of bakken.  Eigenlijk zou ik nu een perfecte kokkin moeten zijn na al die shows, aldus Rick.

En zo eindigt weer een leuk weekend.  Kai en Bea zijn intussen in Italie aangekomen.  Katja worstelt met haar toekomstige schoonfamilie en Saskia probeert ons nog steeds te overtuigen veganistisch te gaan eten.  Ik zie best de gezonde aspecten daarvan, maar vooral vis en kaas wil ik niet opgeven!

Kersenbloesems tijd

Rick is, zoals altijd, een stuk eerder op dan ik en neemt Orion mee naar beneden.  Hij komt tegen achten weer boven met hond.  Het duurt nog even voor Rick klaar is met zijn douche maar dan is Orion voor mij, Rick vertrekt naar zijn werk.

Orion is klaarwakker, die krijg ik niet meer rustig.  Hij springt op het bed wat helemaal niet mag, maar ik knuffel hem toch even snel voor ik hem wegjaag. Dan krijg ik alleen zijn snuit voor mijn neus.  Er is geen slapen meer aan en ik ben toch al helemaal wakker.

Kai en Bea komen ook net naar boven. Zij gaan ontbijt halen bij Manhattan Bagel en ik maak crackers met kaas en tomaat.  Zolang ik het lekker vind maak ik het en tot nu toe smaakt het prima.

Als Bea en Kai terugkomen laat ik Orion bij hen en ga naar de sportschool.  Daar doe ik een half uur cardio voor Sharon me komt halen voor personal training. Ook zij is ontdaan van het overlijden van Cosmo en vraagt hoe het gaat. 

Vreemd genoeg, want dat had ik tijdens zijn leven echt nooit verwacht, gaat het best.  Ik denk natuurlijk wel constant aan Cosmo en zie dan bijvoorbeeld de Pet Spaw naast de sportschool, waar hij altijd zo geduldig was terwijl ze hem mooi maakten.  Dat brengt een herinnering terug maar tot mijn verbazing geen huilgevoel of wat ook.

Het halve uur met gewichten gaat snel en het helpt ook dat Sharon zelf honden heeft en precies weet hoe het is om zo opeens afscheid te moeten nemen.  Alle lieve reacties en zien hoe Cosmo zelfs mensen, die hem nooit hebben gezien, heeft geraakt, helpen erg.  

Terwijl ik mijn cardio doe chat ik met de meisjes via onze Facebook groep.  Voor hen is het duidelijk moeilijker, misschien omdat hun helemaal gezond lijkende maatje er opeens niet meer is.  Wij hebben gezien hoe ziek hij was en dat hij echt niet verder kon.  Saskia heeft bovendien heel veel problemen met haar medicijnen en moeite haar psychiater te bereiken.

Om elf uur ben ik klaar en ga huiswaarts.  Daar tref ik Kai alleen en hij zegt dat Bea met haar moeder kletst via Whatsapp. Ik bedenk me dat ik die Whatsapp vroeger ook wel had willen hebben, dan had ik veel meer met mijn Oma kunnen kletsen. 

Dan neem ik Orion maar mee de achtertuin in en gooi de frisbee voor hem.  Daar mist hij duidelijk Cosmo wel, al was die de laatste paar weken niet geinteresseerd om met Orion te spelen.  Cosmo rende wel tot het laatste moment bijna langs het hek met Orion en Mia. 

Daardoor hadden wij echt niet door hoe ernstig het met Cosmo gesteld was. Dat is het enige wat ik me afvraag als een "wat als".  Hadden we hem eerder moeten laten nakijken?  Maar Dr. Stahl haalde die twijfel ook weg, want in dat geval had de dierenarts zelf waarschijnlijk ook niet onderkend wat er gaande was.

Enfin, Orion is lekker moe  en wij nemen hem mee Vienna in.  Hij vindt het prachtig in de van mee te rijden.  Onze eerste stop is het benzinestation waar ik de van volgooi.  Dan haal ik medicijnen op bij Rite Aid en kopen we postzegels voor Bea's en Kai's kaarten bij het postkantoor.

Bij de Freeman Store and Museum kijken ze rond voor souvenirs maar vinden die niet naar hun gading.  We lopen naar boven waar het museum gedeelte is.  Er is een tentoonstelling over 275 jaar Fairfax County, die voor ons interessant is.  De eerste landeigenaar in Vienna, Charles Broadwater, heeft zijn graf hier vlakbij, nog altijd te bezichtigen.

Eigenlijk wilden Kai en Bea lunch van Cava, maar gisteravond was er een brand in ons favoriete Chinese restaurant in diezelfde rij met restaurants.  Cava, Chop't en Mod Pizza zijn daardoor ook allemaal gesloten. 

Kai besluit dat we dan naar Noodles & Company gaan.  Bea wil graag macaroni and cheese proberen en die hebben ze daar het lekkerst.  Echter vindt Bea eenmaal daar dat toch wat te saai (ik geef haar geen ongelijk).

Zij bestelt de beef stroganoff pasta, Kai de pesto cavatappi en ik de tosca fresca met Parmezaanse kaas en extra tomaat en spinazie.  Het smaakt ons allemaal even goed en intussen wacht Orion geduldig in de van.

Thuis laten we hem nog even uit en dan gaat hij in zijn bench.  Ik rijd naar de metro en parkeer de van daar met gemak.  De trein staat ook al klaar en om half drie komen we bij het Smithsonian station aan.

Het is nog steeds koud voor de tijd van het jaar, maar tenminste waait het niet zo en in de zon is het lekker.  We lopen naar het Tidal Basin en ik zie al meteen dat de bloesems, ondanks de vorst en de voorspelling dat ze maar voor de helft zouden uitkomen, toch heel mooi zijn.

Volgens mij is zeker niet de helft van de bloesems bevroren.  We zien af en toe een boom, die helemaal bruin is, maar veel bomen staan ook vol in bloei en sommigen zijn nog in de knop.  Het is prachtig weer dus een mooie wandeling rond het Tidal Basin.

Bea vraagt bij het zien van hele bomen nog in de knop of we dinsdag terug kunnen komen.  Natuurlijk kan dat!  Ik moet alleen wel parkeerruimte vinden, maar alles kan.

Bij het gedeelte met Cherry Blossom Festival tentjes kijken we rond in de souvenirtenten, maar vinden niets van onze gading.  Er zijn wel leuke oorbellen, maar ik heb al twee paar kersenbloesem oorbellen dus weet me te beheersen.

Even lachen met de leuke bever

Opeens is het al half vijf en besluiten we huiswaarts te gaan.  Daar laten we Orion los en Bea en ik zetten het feeentuintje weer op inclusief lente spulletjes.  Leuk dat Bea helpt, zo ziet het er heel anders uit dan als ik het alleen neer had gezet.

Kai houdt intussen Orion bezig.  Dat gaat goed tot Chuck, onze buurman, met zijn twee enorme Deense doggen naar buiten komt.  Orion en Phil gaan flink tegen elkaar tekeer, maar het lukt Kai om Orion terug te roepen.

Als Fairtyville weer functioneert gaan we naar binnen.  Ik ga boven inpakken want we gaan dit weekend op reis.  Kai en Bea doen hetzelfde en Orion "helpt" mij door van alles te vinden om op te kauwen!

Rick komt thuis met de ingredienten voor zijn lekkere omeletten.  Terwijl hij staat te koken komt buurman Chuck aanbellen zodat wij onze handtekeningen onder een document kunnen zetten.  Rick opent de voordeur en Orion rent op Chuck af en bijt hem in de hand!

Rick vindt altijd dat Orion maar moet weten hoe het gaat en vindt het vervelend om mensen aan de deur te laten wachten om Orion te trainen.  Duidelijk is dat trainen heel hard nodig. Door alle drukte is het erbij ingeschoten, maar ik begin stante pede weer.  Gelukkig heeft Chuck zelf honden, want een vreemdeling zou ons aan kunnen klagen.

De omeletten smaken heerlijk en ik ben eerlijk gezegd heel blij een avond thuis te zijn. Lekker voeten omhoog en dom tv kijken.  De anderen vermaken zich elders. Morgenvroeg gaan we weer op pad tot maandagavond. De tijd vliegt! Minder dan een week voor Bea en Kai alweer terugvliegen!

En nog een derde dag naar de kersenbloesems

En dan is het alweer vrijdag.  Het is al bijna twintig graden als ik beneden kom.  Nog net niet warm genoeg om buiten te ontbijten, maar we gaan de goede kant op.  Al komen er wel weer wat koelere dagen aan, ik voorzie geen winterse temperaturen meer.  Vorig jaar was het een stuk langer koud en mij hoor je absoluut niet klagen!

Rick heeft mijn koffie al klaar staan en ik maak een paar gepocheerde eieren met kaas als ontbijt.  Dan ga ik gauw naar boven voor mijn uur cardio op de elliptical.  Onze eigen Japanse kers in de achtertuin is ook in volle bloei en mijn uitzicht tijdens het sporten daarom extra mooi.

Als ik klaar ben neem ik Cosmo mee voor zijn wandeling.  Het is flink bewolkt, maar de radar laat geen buien zien.  Die klopt dus niet, want halverwege regent het opeens dikke druppels.  Gelukkig moet ik nog douchen dus maakt het niet uit dat we nat worden.

Intussen lees ik op Facebook dat er rook in de metro tunnel tussen Clarendon en Court House is en de metro niet rijdt tussen vier stations op de Oranje lijn.  Dat sms ik aan Sara, want wij zouden na de lunch op die manier naar de kersenbloesems gaan.  We besluiten te zien hoe het na de lunch is.

Oorspronkelijk was ik van plan vanaf Vienna de metro naar de volgende stop Dunn Loring te nemen om daar Sara voor de lunch te ontmoeten.  Dat plan laat ik nu dan maar varen en rijd naar het Dunn Loring station waar ik in de parkeergarage parkeer. Ons alternatief is om naar Arlington Cemetery te rijden, daar te parkeren en over de Memorial Bridge naar de bloesems te lopen.

Sara komt net aanlopen als ik bij ons afgesproken ontmoetingspunt voor de Starbucks aankom.  Er zijn hier recentelijk een heel aantal etenstentjes geopend en we kiezen Moby Dick. Beiden nemen we de salade met falafels, erg lekker!

Intussen lezen we op de website van WMATA dat de treinen inmiddels weer rijden, al doen ze "single tracking" (een rail gebruiken) dus er is nog vertraging.  We besluiten toch de trein te nemen want met het verkeer weet je het op het moment ook niet.

We moeten wel een tijdje wachten tot de trein uit Vienna komt, maar dan gaat het gelukkig vrij vlot.  Bij Smithsonian stappen we uit en lopen met de menigte mee naar het Tidal Basin.  Toch voelt het minder druk dan gisteren toen het echt ellenbogenwerk was. 

Het pad rond het meertje is ook niet zo druk als gisteren. De zon laat zich af en toe zien en met de bewolking komen de roze kleuren van de bloesems beter uit.  De foto's, die ik vandaag maak, zijn toch weer heel anders dan die van gisteren door de lichtval.  Sara probeert haar nieuwe telefooncamera uit en is er zeer tevreden over.

We fotograferen er weer op los en ik probeer ook zonder toestel echt van deze bloemenpracht te genieten.  We zijn het erover eens dat geen foto of filmpje de ware ervaring over kan brengen.  Op een gegeven moment help ik ook nog een vrouw haar nieuwe Canon fototoestel zo instellen dat zowel de bloesems als de monumenten in focus zijn.  Ze is me zeer dankbaar, dus goede daad gedaan voor vandaag.

Op de achtergrond een paar van de kranen, die we heel hard probeerden buiten de foto's te houden

We lopen een keer rond het Tidal Basin en dan terug naar de metro.  Sara stelt voor naar Federal Triangle te gaan, want dat is goedkoper.  Als het te druk is kunnen we altijd nog eerst een paar stations de andere kant opgaan.

Gelukkig is dat niet nodig, we hebben meteen een zitplaats in de voorste wagon.  Bij Dunn Loring nemen we afscheid en spreken af voor lunch op woensdag.  Sara heb ik via Meetup ontmoet en ik vind het leuk nu ook andere dingen met haar te doen dan de maandelijkse "happy hour".  Zij bedankt mij, want ze zegt dat ze zelfs in die paar uur veel over compositie van foto's heeft geleerd van mij.

Rick komt al gauw na mij thuis en we bedenken waar we willen gaan eten.  Al herhaalde malen zijn we langs Cassatt's, a Kiwi Cafe, gereden. Zij zeggen authentieke cuisine uit Nieuw Zeeland te hebben en dat trekt ons wel. 

We rijden erheen en het is niet druk dus we krijgen zo een tafeltje.  Als voorafje nemen we geroosterd brood met tomaat chutney, ananas chutney en olijf tapenade om in te dopen.  Dat smaakt ons heerlijk!

Als hoofdgerecht neemt Rick een van de Nieuw Zeeland "pies", een kip kerrie in deeg.  Lijkt erg op een "chicken pot pie" hier in de VS en ziet er heerlijk uit.  Als ik een hapje van mijn zalm neem heb ik meteen spijt niet zo'n pie genomen te hebben. Die zalm is me toch droog!  Ik kan het bijna niet wegkrijgen!

Gelukkig vraagt een van de serveerders hoe het smaakt en ik neem de gelegenheid waar te zeggen dat het echt niet lekker is.  Ze geven me verschillende opties, waaronder een ander gerecht bestellen wat verleidelijk is, maar ik kies een minder doorgekookte zalm.

Die komt niet veel later en de serveerder wacht op mijn eerste hap om zich ervan te verzekeren dat het nu wel goed is.  Dat is het.  Ik denk dat ik, mochten we hier terugkeren, dit gerecht niet weer zal bestellen.  Het is gewoon saai en zeer weinig gekruid.  Ik gebruik de tomaat chutney, die Rick niet at, om het wat meer smaak te geven.

Intussen speelt er een live bandje en dat is wel erg leuk.  Het gerecht wat de man aan de tafel naast ons heeft ziet er ook erg lekker uit.  Waarschijnlijk heb ik dus gewoon verkeerd besteld, kan gebeuren.

Op weg naar huis zien we een mooie zonsondergang.  En zo gaan we het Paasweekend in.  Voor ons een heel andere Pasen dan anders (hoewel we nooit zo'n Paastraditie hadden), want we gaan naar New Jersey morgenochtend.

Foto's van de bloesems vandaag staan hier (beter dan mijn telefoonfoto's vind ik dit keer)

Een hele dag kersenbloesems

Vannacht heb ik slecht geslapen en daar baal ik van want daardoor sta ik later op dan ik had gewild. Rick heeft weer lief de koffie gezet en na een paar flinke koppen voel ik me weer op deze wereld.  Het weer is werkelijk schitterend en met de achterdeur open eet ik een broodje met ei en kaas.

Dan doe ik mijn toilet, zoals mijn oma altijd zei, en laat Cosmo uit.  Dit keer niet zo'n lange wandeling, want ik wil voor het hard gaat waaien naar de kersenbloesems.  Net na tienen loop ik naar het metrostation met fototoestel en al.

Bij het stoplicht om de grote weg over te steken zie ik een vrouw, die me bekend voorkomt, aan komen lopen.  Het is inderdaad een van onze kennissen uit de buurt, Tara.  Zij gaat ook naar de stad en kletsen tijdens de metrorit bij over onze kinderen.  Haar oudste is een wielrenner, die hoopt internationaal te gaan.  Eerst gaat hij daarvoor een jaar in Belgie doorbrengen na zijn college.

Tara stapt bij Farragut West uit en ik heb dan nog drie haltes te gaan, want stap dit keer bij Smithsonian met de massa's uit.  Letterlijk de massa's, want met drommen mensen loop ik naar het Tidal Basin.  Het is Paasvakantie, warm weer en de kersenbloesems bloeien, zoals ik meerdere malen vandaag hoor zeggen "a once in a lifetime experience".

 

 

Het waait wel wat, maar ik ben toch blij een aantal goede reflecties op de foto te krijgen.  Ik loop met de klok mee het Tidal Basin rond en geniet met volle teugen.  De lucht is knalblauw en de bloesems helemaal op hun hoogtepunt. 

Tegen de tijd dat ik het meertje om ben is het lunchtijd.  Ik loop terug naar de bewoonde wereld rond het Witte Huis in en denk eerst iets te halen bij de vele food trucks, die rond de pleinen in de stad staan.  Maar ik heb niet genoeg gepast geld en weet niet of ze credit cards aannemen.

Onderweg kom ik langs Le Pain Quotidien waar nog een tafeltje buiten vrij is.  Ik neem gewoon plaats, want ik wil zitten.  Ik bestel mijn favoriete gerookte zalm tartine, die me weer zeer goed smaakt. Vooral ook lekker buiten op een terrasje, heerlijk dat het dat seizoen weer is.

Na het eten koop ik bij een standje een diet Coke en loop terug naar het Tidal Basin.  Daar is het zo mogelijk nog drukker dan vanochtend.  Bij het Franklin D. Roosevelt Memorial vind ik een plekje op een bankje en ga gewoon eens zitten genieten van de pracht om me heen.  Het waait te hard voor mooie foto's helaas.

Deze bever zie je overal, maar helaas kunnen ouders niet lezen, want ik zie ze bloesems plukken (een meisje heeft zelfs een heel boeket!) voor hun kinderen en ze laten hun kinderen ook in de bomen klimmen. Ik moet me zo inhouden! Gelukkig vinden anderen het ook  belachelijk en zeggen wat en gebeurt het niet vaak.

Heel ongewoon voor mij neem ik zo een half uur rust.  Het is ook leuk om mensen te kijken en naar conversaties te luisteren.  Er zijn veel gezinnen met kinderen vanwege de Paasvakantie en dan hoor ik toch ook vaak een angst voor Trump in gesprekken. 

Ze zijn tenslotte vlakbij het Witte Huis hier en dat doet de gedachten naar de president gaan.  Ik ben opgelucht te horen dat het gros van de mensen hier die man niet kunnen uitstaan.  Ik hoor herhaalde malen ouders hun kind geruststellen dat er geen president Trump gaat komen.  Eng is wel dat ze dat niet zeker weten en dat het zover is gekomen.

Rond half vier zet ik mijn tocht voort. Veel foto's maak ik vanmiddag niet, want met de harde wind is het Tidal Basin zeker geen spiegel.  Mijn voeten beginnen me parten te spelen en ik besluit de stad weer in te lopen, afscheid nemend van de bloesems, al hoop ik morgen weer te gaan.

Bij Elephant & Castle krijg ik een tafeltje op hun terras en bestel mijn favoriete bier, een Blue Moon met een schijf sinaasappelsap waarvan ik het sap in het bier knijp.  Rick sms-t dat hij helemaal vast zit in het verkeer. 

Prima, ik loop dan wel vast naar het restaurant waar we zijn vroegere collega's zullen ontmoeten.  Poste heeft een enorm terras en bar en ik zie geen enkele bekende.  Ik ga dus maar op Rick wachten en ga op de trap zitten.  Ook wel leuk om mensen te kijken en een van hen blijkt later bij ons groepje te horen, maar ik kende haar niet.

Als Rick eenmaal komt vinden we het groepje al snel.  Ze stonden daar zeker niet toen ik rondkeek, want ik ken Keith en Lisa goed en had hen niet gemist.  Het wordt gezellig.  We bestellen wat hapjes voor het avondeten en het gesprek is interessant. 

Rond half negen neemt iedereen afscheid en daar ben ik blij om, want ik voel de bijna twintig kilometer die ik vandaag gelopen heb wel.  Maar wat een heerlijke dag en wat zijn die honderden boompjes met bloesems toch bijzonder.

Geen wonder dat het zoveel toeristen trekt!  Als ik mensen hoor zeggen dat dit voor hen een "once in a lifetime" ervaring is prijs ik mezelf toch wel heel gelukkig dat ik dit ieder jaar mag meemaken!

PS: Katja is naar een orthopedist geweest vandaag en gelukkig is het minder erg dan gedacht.  Haar pees is niet beschadigd en ze hoeft haar vingers slechts te tapen, dus die rare splint kan weg.  Zo fijn voor haar, want het alternatief zou problematisch geweest zijn zowel financieel als functioneel.

Bloesemfoto's van vandaag staan hier