Dag 1 Huntsville - Gezellig de omgeving verkennen

Rick en ik hebben ondanks mijn gesnotter lekker geslapen.  Het is hier een uur vroeger dan thuis en hij staat om zeven uur op. Ik draai me nog een paar keer om, maar om acht uur sta ik ook naast mijn nest.

Christine is ook al op en Chuck zelfs al naar zijn werk vertrokken.  Rick vertrekt ook snel.  Hij heeft presentaties op Redstone Arsenal en zal met Chuck lunchen.  Ook gaat hij een aantal van Chucks collega's een les in Windows 10 geven.

Terwijl Christine een paar eieren bakt belt Rick mij nog even.  Hij is helemaal ondersteboven want toen hij een diet Coke bij de McDonald's ging halen kreeg hij de seniorenkorting.  Dat is de eerste van heel wat lachbuien, die Christine en ik vandaag hebben!

Na een lekker ontbijtje van eieren en tomaat op een English muffin maken we ons klaar om te gaan sporten.  Christine rijdt naar "haar" YMCA.  Daar moet ik me als gast inschrijven en dat doet de receptionist zo langzaam dat Christine zich hardop afvraagt of we nog eens kunnen gaan beginnen.

Maar dat kan eindelijk en de komende dagen sta ik in de computer dus kunnen we zo door. Ik maak kennis met een aantal van Christine's sportvriendinnen.  Dan kiezen we een paar ellipticals en doen een uur cardio al kletsend.  Wat mis ik dit eigenlijk, vroeger deden we dat bijna dagelijks.

Na afloop gaan we nog even in de sauna zitten.  Dan rijden we terug naar huis en douchen daar.  Dan gaan we erop uit.  Het weer is helaas wat regenachtig, maar Christine wil me toch wat van de omgeving laten zien.

We rijden naar het historische district van Huntsville, Twickenham.  Daar staan allerlei historische huizen uit het midden van de 19e eeuw.  Ik neem er een aantal foto's van, ook voor mijn themafoto van de dag.  Het miezert dus lang lopen we er niet rond.

Via een mooie weg brengt Christine me naar haar keuze van lunchrestaurant.  Het wordt Bar Louie, een erg gezellig restaurant.  We bestellen beiden een flatbread. Voor mij de Thaise pittige met kip en die is inderdaad heel pittig! We genieten van een glaasje wijn erbij.

Na het eten laat Christine mij een aantal heel mooie huizen in rijke buurten hier zien.  Er wonen hier duidelijk heel wat miljonairs!  De rest van de middag genieten we gewoon van elkaars gezelschap.  We hebben altijd meer dan genoeg te kletsen!

Tonks, een van hun katten

De mannen komen thuis en Christine en Chuck bereiden weer een heerlijk maal voor ons.  Dit keer is het biefstuk met boontjes in spek gewikkeld en blauwe aardappelen.  Die laatste zijn werkelijk erg lekker!  Zo eindigt onze eerste gezellige dag met vrienden.

Inpakken en naar Huntsville, Alabama

Alweer heb ik zeer slecht geslapen.  Ik kon maar niet in slap vallen.  Gelukkig hoef ik er niet vroeg uit of zo en ik blijf tot negen uur doezelen.  Dan ga ik eens naar beneden waar Rick de koffie al klaar heeft staan.  Als ontbijt maak ik een crumpet met amandelboter en rode peper jam, erg lekker.

Cosmo gaat helemaal uit zijn dak als hij weer een eekhoorn aan de horrendeur ziet hangen, die probeert bij het vogeleten te komen.  Het is een komisch gezicht, maar het dier plast en poept ook, dus ik laat Cosmo naar buiten.  De eekhoorn vliegt letterlijk de tuin in! Ze zijn veel te snel voor Cosmo, zelfs voor de katten.

Op een dag als vandaag wanneer ik zo weinig energie heb ben ik altijd extra dankbaar voor de personal training.  Sharon doet een intensief half uur en ik merk dat ik niet helemaal de oude ben, want ik transpireer me te pletter en dat doe ik anders niet met gewichtenoefeningen.

Na afloop plant ik mezelf op een van de ARC trainer en doe een uur cardio. Dat gaat prima en als ik klaar ben heb ik bijna 10000 stappen bijeen.  Christine heeft al gezegd dat we bij haar ook naar de sportschool gaan, dus helemaal goed.

Thuis maak ik me klaar en pak de laatste dingen in.  Dan laat ik Cosmo even uit. Het is lekker weer met zo'n 12 graden en een zonnetje.  De komende paar dagen schijnt het hier vreselijk stormachtig te worden.  Ook in Alabama ziet het weerbericht er zeer matig uit, maar dat maakt ons niet uit, we zullen gezellig met vrienden zijn.

Paddestoelen op een stronk

Bij de kennel wordt Cosmo weer door iedereen begroet.  Ze zijn er dol op hem en gelukkig gaat hij altijd gewillig mee naar achteren.  Ik bemerk ook geen tegenzin als hij weet dat we erheen gaan en dat stemt me altijd gerust.

Het is intussen lunchtijd en op de terugweg besluit ik de kip pho bij Pho Thang Long te gaan eten.  Kippesoep is goed voor de ziel, maar ook voor mijn verkoudheid.  Het smaakt me weer opperbest en de verse limoen lemonade erbij ook.

Rick komt thuis uit zijn werk en we geven de katten extra eten, al heeft Patricia van de buren beloofd langs te komen om te zien of alles goed gaat met ze.  Dan laden we de tassen in de auto en rijden in Ricks autootje naar Dulles Airport.

Daar zijn we zo snel ingecheckt en door de TSA Pre veiligheidscontrole dat we nog een uur hebben voor we aan boord gaan.  We nemen onze laptops naar de bar en bestellen een biertje en wijntje.  Ik typ dit blog vast in, want heb daar vanavond waarschijnlijk weinig tijd voor.

Ons vliegtuig is wat we een "puddle jumper" noemen, heel klein met maar drie zitplaatsen in iedere rij.  Het gaat gelukkig snel al spelletjes spelend, want mijn oren doen enorm veel pijn de hele vlucht.  Na anderhalf uur landen we in regenachtig Huntsville.

Onze tassen komen meteen van de band en Rick heeft een Avis auto gehuurd.  Binnen het halve uur na landen rijden we de oprit van Chuck en Christine op.  We hebben hen al twee jaar niet gezien!  Het is echter net of we elkaar gisteren nog zagen.

Christine maakt een heerlijk diner van varkenshaas met prosciutto, asperges, rijst en salade. Verder genieten we van het gezelschap.  Morgen hebben Rick en Chuck werk en gaan Christine en ik ons vermaken.

Jack Daniel's Distilleerderij

Alweer de laatste ochtend dat ik in "Hotel Glover" wakker word.  Dit verjaarscadeau voor Christine was zeker net zo leuk voor mij als voor haar!  Ik neem me voor het vaker te doen.  Al is het in januari natuurlijk overal dor en kaal, er is nog meer dan genoeg te bezichtigen en verkennen.

Na ons ontbijt van yoghurt en vers fruit gaan we aan het sporten.  Christine wil graag een gewichtenroutine aan haar schema toevoegen en ik laat haar mijn aangepaste dubbele Max Capacity Training zien.  Daarbij gebruik ik gewichten en doe combinatie oefeningen als squats met biceps curls, lunges en triceps etc.  Die routine duurt 32 minuten en is precies goed voor vandaag.

Dan is het gauw douchen en inpakken voor mij.  We laden de bagage in de auto en gaan op weg naar Tennessee.  Christine stelt de Garmin in op de Jack Daniel's distilleerderij in Lynchburg.  Die lijkt ons zeer interessant en een goede excursie om nog even voor ik weer wegvlieg te doen.

Wat Garmin doet weten wij niet, maar de zoetgevooisde stem zendt ons over allerlei (wel erg pittoreske) landweggetjes.  We zien op een gegeven moment een dode koe liggen en Christine meldt het aan een paar Amish landwerkers.  Ja, zij zijn zich bewust van de dode koe. Brrr, wij vonden het maar een akelig gezicht!

Na allerlei bochtige weggetjes zegt de Garmin opeens dat we op onze bestemming zijn.  Hm, nee, dus, we staan midden op het platteland!  Gauw zoek ik de distilleerderij op mijn telefoon app op en gelukkig zijn we er maar vijf mijl vandaan.

We parkeren de auto en krijgen kaartjes voor de volgende rondleiding.  Daar moeten we nog een half uurtje op wachten.  We kijken eerst even in het winkeltje dat natuurlijk whiskey verkoopt (hoewel hier niet zo natuurlijk, want eigenlijk is dit een "droge" county waar geen alcohol verkocht mag worden, er moest een speciale wet aangenomen worden om bij de fabriek wel whiskey te mogen verkopen).  De flessen zijn enorm duur en Rick en ik drinken geen whiskey, dus ik koop niets.

De rest van de wachttijd besteden we met het lezen van de interessante geschiedenis van deze oudste whiskey distilleerderij in de Verenigde Staten (1859).

Jack Daniel zelf was absoluut de belangrijkste figuur, die het allemaal is begonnen.  Zijn whiskey won in 1904 de internationale competitie bij de Wereldtentoonstelling in St. Louis en daarmee werd hij internationaal bekend.

Jack overleed vrij jong en liet de distilleerderij na aan zijn neef, Lem Motlow, die hem heeft gemaakt tot wat het nu is.  Door de prohibition heeft de produktie dertig jaar stilgelegen, maar Lem hield het bedrijf toch gaande door niet-alcoholische dranken te produceren.

Pas in 1938 werd er hier weer whiskey gebrouwd.  Tot de dag van vandaag wordt alle whiskey hier in Lynchburg gedistilleerd, er zijn geen andere fabrieken.  Als we alles in het museumpje gezien hebben komt onze gids ons ophalen.

Zijn ouders hadden humor en noemden hem Jesse James, in ieder geval een makkelijk te onthouden naam.  Jesse laat ons zien waar de houtskool wordt gemaakt waar de whiskey doorheen drupt voor het in de vaten gaat.  We zien dat druppen, hoe de vaten worden gemaakt, de verpakkers, die iedere fles keuren op juiste verpakking voor ze ze in de dozen doen en meer.

Ze maken hier alles wat met de Jack Daniel's whiskey te maken heeft, zelfs hun eigen houten vaten.  Elk vat wordt maar een keer gebruikt en daarna doorverkocht.  Het is wel duidelijk dat ze whiskey hier heel serieus nemen.

Na drie kwartier zijn we na een ontzettend interessante rondleiding weer terug in het bezoekerscentrum.  Het is al na enen dus we lopen via een bruggetje het centrumpje van Lynchburg in.  Hier vinden we Southern Perks en bestellen er warme sandwiches.  Heel erg lekker zijn die!

Bij de Jack Daniel's souvenir winkel koop ik nog een steak saus voor Rick om toch een souvenir mee te brengen.  Dan zoeken we Christine's auto weer op en vertrekken richting het vliegveld van Nashville.

De weg erheen is mooi en zonder oponthoud komen we anderhalf uur later aan bij de vertrekhal van United. Ik neem afscheid van Christine, hopelijk zien we elkaar deze zomer weer als zij naar DC komen.  Het waren in ieder geval enorm leuke dagen.

Mijn vlucht vertrekt pas over drie uur en het inchecken en de veiligheidscontrole verlopen vlot.  Ik neem een tafeltje in La Hacienda, een Mexicaans restaurant, en ga wat computeren.  Een uur voor vertrek bestel ik Mexicaanse garnalen taco's, die voor een vliegveldrestaurant heel lekker zijn.

Als ik bij de gate zit te wachten is er van alles gaande met de vlucht naar Houston, want zeven passagiers daarvan zijn te laat.  Ik raak aan de praat met de jongeman naast me, want we vinden het bijzonder dat ze de vlucht vertragen voor die mensen.

Een ander vliegtuig moet zelfs bij een andere gate geparkeerd worden, omdat die mensen er nog niet zijn.  Uiteindelijk komt de laatste passagier buiten adem aangerend.  Waar die mensen dan allemaal waren is een raadsel.

De jongeman vertelt dat hij naar Roanoke moet en ik zeg dan natuurlijk dat Katja daar woont.  Hij woont in Blacksburg en is ook een ex-Virginia Tech Hokie.  Ik sms Katja dat ik met een leuke ex-Hokie zit te kletsen en zij vraagt zijn naam voor het geval ze hem kent.  Dat is niet zo, maar toch een  grappige ontmoeting.

Mijn stoel in het vliegtuig is in de eerste rij dus ik haal mijn Kindle uit mijn tas en laat die verder in het ruim zetten.  De vlucht naar Washington verloopt heel voorspoedig en we landen bijna een half uur vroeger dan het schema!  Ik was even vergeten dat we hier buiten op onze tassen moeten wachten en had mijn jas in mijn tas gestopt.

Het vriest in Washington en ik weet niet hoe gauw ik mijn tas van de kar moet trekken om mijn jas eruit te halen!!  In de terminal is het gelukkig weer behaaglijk warm.  Bij de bagage claim staat Rick me al op te wachten en mijn tas is er ook meteen.

Thuis word ik enthousiast begroet door Cosmo.  We drinken nog wat, kijken wat tv en zoeken dan ons bed op.

Meer foto's van Jack Daniel's staan hier

Laatste dag in Alabama

Na weer een goede nachtrust sta ik om kwart over acht op.  Christine is ook al op en we genieten van een ontbijt van Griekse yoghurt, vers fruit en een paar koppen koffie.  Het weer is veel mooier dan werd voorspeld dus we besluiten weer een stevige wandeling te maken.

Het is wel een stuk frisser dan gisteren en er staat een stevige bries.  Ik ben blij ook wat warmere kleding en handschoenen mee te hebben gebracht.  We lopen een uur in flink tempo door Christine en Chucks mooie buurt.

Een antieke truck onderweg

Thuis maken we ons gauw klaar om naar Huntsville te gaan.  Christine wil me daar een aantal dingen laten zien.  Het duurt even voor we een parkeerplaats vinden en als we die eenmaal vinden blijkt de parkeermeter niet te werken!  Gelukkig vinden we even later een heel gunstig gelegen parkeergarage.

De magen rammelen intussen alweer en we vragen een tafeltje bij Pane E Vino.  Onder het genot van een glas rose smullen we van ontzettend lekkere champignonravioli.  Ik bestel die van mij met tomatensaus en Christine neemt de alfredo saus.  Een heel goede keuze voor lunch, Christine is ook blij dat ze het ontdekt heeft.

Nu is het tijd om het kunstmuseum hier te bezoeken. We bekijken eerst de permanente collectie van Amerikaanse impressionisten.  Daarna zien we een heel interessante tentoonstelling van Donato Giancola, een moderne kunstenaar, die zowel fantasieschilderijen, zoals van Tolkiens boeken, als ruimtevaartschilderijen.

Een zeer getalenteerd iemand is hij en we genieten van de schilderijen.  Het is ook erg leuk om het werk van iemand van onze generatie zo te bekijken.   Sommigen van zijn werken zijn nog te koop, maar oef, daar moeten we even de loterij voor winnen!

De volgende kamer heeft een verzameling zilveren dieren van Buccelati.  Onvoorstelbaar de details, die deze zilversmid in zijn dieren heeft kunnen krijgen!  Vooral de giraffe vinden wij super, echt een schattige kop van zilver heeft die.

Schattig, toch?

Als laatste lopen we door een tentoonstelling van Cal Breed, een lokale glasartiest.  Ook heel erg mooie dingen daar!  Al met al een ontzettend interessant museum en weer heel anders dan anderen, die ik heb bezocht.

Op de terugweg rijden we nog door de historische buurt in Huntsville, Twickenham.  Allemaal mooie huizen uit de negentiende eeuw, ieder huis weer een ander architectuur.  Erg mooi, maar het is koud buiten, dus we rijden er alleen doorheen, geen foto's, helaas.

Christine was haar tas vergeten, dus die gaan we eerst ophalen.  Dan halen we boodschappen bij de Publix. Het zal weer een heel lekker maal worden.

Thuis openen we een rose champagne fles om Christine's verjaardag dit weekend te vieren.  Deze dagen zijn omgevlogen, morgenavond vlieg ik alweer terug.  Het is moeilijk om zo ver van mijn beste vriendin(nen) te wonen, maar aan de andere kant hebben we tijdens zo'n bezoek ook echt de tijd om helemaal weer te genieten van elkaars gezelschap.

Da Vinci tentoonstelling

Na een heerlijke nacht sta ik voor mijn tijd om negen uur en voor de Alabama tijd acht uur op.  Chuck is al naar zijn werk en Christine maakt een lekkere kop Keurig koffie klaar voor mij.  We ontbijten met vers fruit en yoghurt en bespreken onze plannen voor vandaag.

Het is schitterend zonnig weer en we besluiten een lange wandeling in een park dichtbij te gaan maken.  Het is zo lekker dat we zelfs halverwege zonder jas kunnen lopen.  Het pad loopt langs een beek, die heel vol met water zit na alle regens van gisteren.  We zien een aantal mooie vogels, zoals blue birds en cardinaaltjes. Een voordeel van geen bladeren aan de bomen is dat die mooie zangvogeltje beter te zien zijn.

Het is echt genieten en bijna jammer dat we na een uur weer bij de auto zijn.  Mijn Fitbit laat meer dan 8000 stappen zien, dus ik ga mijn doelen vandaag wel halen.

Thuis maken we ons gauw klaar en gaan dan op zoek naar een lunchplek.  Dat wordt Atlanta Bread Company, een keten, die mij onbekend is.  Ze hebben er heerlijke soepen en salades.  Christine en ik bestellen hetzelfde: butternut squash soep en een salade met brie en peer, beiden heel erg lekker.

Huntsville is vooral ook bekend om het U.S. Space and Rocket Center waar ook Space Camp wordt gehouden.  Op het moment is daar een tentoonstelling over Leonardo da Vinci (ik zie online dat die ook in Rotterdam was, maar tot 6 januari).

Leonardo schreef in spiegelschrift en begon onderaan zijn pagina's

Het is enorm interessant!  We leren van alles over Da Vinci's uitvindingen, maar het gedeelte over de Mona Lisa vind ik helemaal fascinerend.  In 2004 onderzocht Pascal Cotte het schilderij en daaruit kwamen 25 "geheimen", die voorheen niet te zien waren.  Ook blijken de oorspronkelijke kleuren van het schilderij heel anders dan de tegenwoordige.

We eindigen met een filmpje over het Laatste Avondmaal.  Ook dat is een zeer interessant schilderij en ik ben er nog steeds van overtuigd dat de persoon aan de rechterkant van Jezus een vrouw is.  We zijn verbaasd dat het opeens twee uur later is.  Het was dan ook echt heel boeiend en het gebeurt niet vaak dat ik alles van een tentoonstelling lees!

Dit schilderij werd pas zes jaar geleden ontdekt als een Da Vinci.  De eigenaar betaalde er $20000 voor en nu is het meer dan 200 miljoen euro's waard!

Buiten staan een aantal raketten waar ik mijn zwartwit foto van vandaag van wil maken.  Erg indrukwekkend allemaal, de permanente tentoonstelling is dat ook, maar die heb ik de vorige keer hier al gezien.

Op de terugweg naar huis gaan we langs The Fresh Market om avondeten in te kopen.  Het wordt vanavond  gerookte zalm met gerookte groentespiesjes en wilde rijst.  Christine is, in tegenstelling tot mij, een heel goede kokkin en Chuck zorgt voor het roken in zijn speciale barbecue daarvoor.

Ons eten wordt gerookt

Als voorafje hebben we baby artisjokken met een citroensaus ook niet te versmaden!  Die laatste zie ik me nog wel een keer maken, want dat is niet zo moeilijk.  In ieder geval wordt er hier goed voor mijn inwendige mens gezorgd!

Het was weer een superleuke dag en heel fijn om zoveel kletstijd met Christine te hebben.  Morgen hebben we ook weer een plan voor allerlei interessants en zo gaan de saaie januaridagen fijn snel voorbij!

Naar Alabama

Oef, zeg, dit was een moeilijke nacht.  Ik werd de hele tijd wakker en ben dat dus ook als de wekker om kwart over vijf gaat.  Rick is heel lief en staat tegelijkertijd op, want hij gaat mij naar het vliegveld brengen.  Terwijl ik me klaarmaakt brengt hij mij ook een kop koffie, die heel hard nodig is!

Na alle drie de kinderen nog een knuffel gegeven te hebben laad ik mijn tassen in de van en gaan we op weg naar Dulles Airport.  Het is nog donker en gelukkig is er nog weinig verkeer.  Rick helpt me met mijn tassen en dan nemen we afscheid.

Vorig jaar heb ik Premier status bereikt bij United en mag dus in die heel korte rij aansluiten.  Met Premier mag ik een tas gratis inchecken.  Ook wordt er een "Priority" sticker aan mijn tas geplakt.  Ik krijg een zitplaats bij een exit, dus lekker veel beenruimte.

De veiligheidscontrole gaat ook heel vlot en bij de gate is een Cosi waar ik ontbijt ga halen.  Het wordt een lekkere wrap met ei en spinazie en nog maar een kop koffie, want ik voel me als een zombie.  Zo vroeg ben ik al heel lang niet meer opgestaan!

Op tijd kunnen we aan boord en ik kom naast een forse man te zitten.  We zijn uiteindelijk toch een half uurtje vertraagd, omdat het vliegtuig nog een ontijsbad moet krijgen.  Dan vertrekken we eindelijk richting Nashville.

De vlucht gaat lekker snel, ook omdat mijn boek heel spannend is.  Als we geland zijn zie ik dat ik een berichtje van Christine heb.  Zij is onderweg om mij op te halen.  Ik haal mijn tas van de band en niet veel later zie ik Christine aan komen rijden.

Het plenst buiten, maar gelukkig is alles overdekt.  We laden de bagage in de auto en rijden dan naar Belle Mead plantation.  Het regent nog steeds als we er aankomen, maar de rondleiding is toch binnen.  We kopen kaartjes en lopen wat rond voor de rondleiding van 11 uur begint.  We bekijken de koetsen en de slavenonderkomens.

Om elf uur komt Mandy, die helemaal in negentiende eeuws kostuum is gekleed, compleet met hoepelrok, ons begroeten voor de rondleiding.  Die is erg interessant over de geschiedenis van deze plantage.  Althans, het heet een plantage, maar het geld werd verdiend met het fokken van wedstrijd paarden.

Een van die paarden, Bonnie Scotland, is de voorvader van vrijwel alle race paarden hier in de VS.  Ook kwam hier Iroquois vandaan, die het eerste Amerikaanse paard was, die allerlei wedstrijden in Engeland won.

De rondleiding duurt ongeveer drie kwartier en we leren van alles over de families, die hier woonden.  Dan brengt Mandy ons naar de wijnproeverij, die ook bij deze rondleiding hoort.  We proeven een viertal wijnen, waaronder een bramenwijn.

Inmiddels rommelt mijn maag en is het inderdaad ook lunchtijd.  Het is hier een uur vroeger dan thuis, dus ik heb flinke trek.  Gelukkig is er een erg lekker restaurant bij de plantage.  We delen een echt zuidelijk gerecht, gefrituurde groene tomaten, en daarna heerlijke ratatouille en een sandwich met kalkoen en brie.

Dit was weer een erg interessant bezoek aan een historisch huis in de VS.  Het regent gelukkig inmiddels ook een stuk minder.  Mandy, de gids, raadde nog aan door het stadje Belle Meade te rijden en daar zien we inderdaad allerlei prachtige landhuizen.  Hier wonen vast een aantal beroemde country zangers.

Christine besluit ook een stuk binnendoor terug te rijden.  We komen onder anderen door een leuk historisch plaatsje, Franklin.  Net voor we de snelweg opgaan tankt Christine even bij en ik ga een paar Diet Cokes kopen.  Op de deur staat dat er geen toiletten zijn.  Het gebouw stamt uit 1911 en heeft in die 102 jaar nooit een wc gehad.  Wij vragen ons prompt af waar de man, die het beheert, dan heen gaat, want er is dichtbij niets te bekennen.

Na een paar uur zijn we in Huntsville.  Bij de Publix halen we benodigdheden voor het avondeten en gaan dan naar huis.  Ik breng mijn bagage naar binnen en daarna kletsen we gezellig in de woonkamer.

Als Chuck thuiskomt gaat Christine het avondeten maken.  Van hulp wil ze niet horen, dus wij houden haar gezelschap aan hun "bar".  Het wordt een heerlijke maaltijd van gemarineerde kip, boontjes en krieltjes uit de oven met olijfolie en rozemarijn.

Moe van de lange dag hangen we de rest van de avond voor de buis.  Laat ga ik het niet maken, want ik oel het vroege opstaan en morgen hebben we weer een heel programma.  Het is weer zo vertrouwd hier te zijn!

Vriendenbezoek en naar New Orleans

Zondag

Na een heerlijke nacht in de "Heavenly" bedden van het Westin hotel en een "Heavenly" douche (met twee douchekoppen, super!) gaan Rick, Kai en ik naar beneden voor het ontbijt. Ik bestel de gezonde optie: eiwitten met broccoli, tomaat, champignons en mozzarella. Het smaakt prima.

Inmiddels is iedereen bij de Glovers ook op, dus rijden we naar hun huis. In plaats van de richtingaanwijzingen van Christine te volgen, staat Rick erop de GPS te gebruiken. Hun adres is te nieuw en staat er niet in, maar de weg, die hun buurt ingaat wel.

We lijken de goede kant op te gaan en vinden Balch Road, maar dan houdt de GPS het voor gezien. "Ze" babbelt over privewegen en hoe ze ons niet verder kan leiden. Geen van de straten, waar we langs komen, heeft een naam, die Christine heeft gegeven. We hebben geen idee, waar we zijn, dus er zit niets anders op, dan op te bellen.

We blijken aan de verkeerde kant van Balch Road beland te zijn en Chuck leidt ons weer op het goede pad. Dit was dus zo'n geval, waar het beter is de plaatselijke aanwijzingen te volgen, dan de GPS. Ik ben dat in ons gebied ook al vaker tegengekomen. Zelfs Rick moet toegeven, dat de technologie ons in de steek liet.

Na Rick en Kai de rondleiding door hun huis te hebben gegeven, neemt Chuck hen mee om de Redstone Arsenal, waar hij werkt, te laten zien. Daarna gaan ze het Davidson Space Center bezoeken.

Die dingen heb ik vorig jaar al gezien en Saskia heeft er geen interesse in. Christine en ik besluiten met Saskia en Mallory te gaan shoppen. Het is bewolkt en fris buiten, dus Christine neemt ons eerst mee naar de overdekte Parkway Place mall.

Daar willen de tieners naar (hoe kan het ook anders) kleding kijken. Saskia zoekt vooral een paar jeans. We verbazen ons over hoe bloot alle kleding is in Forever 21. Dezelfde zaken, als bij onze worden bezocht. American Eagle, Hollister, Charlotte Russe, om er een paar te noemen, maar goede jeans voor Saskia hebben ze niet.

We hebben inmiddels trek gekregen en gaan naar het food court. Daar hebben ze maar weinig keuzes, die niet gefrituurd zijn. We besluiten maar een pizzapunt van Sbarro te nemen. Die zijn enorm, dus Christine en ik delen er een met champignons en de meisjes een met pepperoni.

Voor we de mall verlaten, zien de meisjes de Paashaas zitten. Daar willen ze wel graag een foto mee! Eerst gaan er een paar schattige kleintjes op de foto en daarna onze twee tieners, met hazenoren band op hun hoofd! De grootste lol hebben ze. We bestellen twee 3X5 foto's en ik heb zelf ook een foto kunnen nemen, die meteen bij thuiskomst tot Facebook foto wordt gemaakt.


Nog nalachend lopen we naar de auto. Christine heeft wat dingen nodig van de openlucht Bridge Street Mall. We hadden gehoopt, dat het, naarmate de middag vorderde, warmer zou worden, maar het omgekeerde is waar. Er staat een koude wind en wij hebben geen jassen mee.

We duiken dus snel winkel in, winkel uit. Christine vindt haar make up bij Ulta en Saskia slaagt met een paar jeans, die haar echt gegoten zitten, bij de Gap. De meisjes zoeken wat oorbellen uit bij Icing en Saskia en ik vinden er nieuwe zonnebrillen, die we natuurlijk weer eens vergeten waren.

Als laatste stopt Christine bij Crocodile Chocolates. Behalve de gewoonlijke bonbons verkoopt men hier ook allerlei in chocolade gedoopt fruit, pretzels en marshmallows. Maar het meest bijzondere zijn de appels in verschillende dingen gedoopt. Zo is er de gewoonlijke caramelappel, maar ook pure, melk en witte chocolade, cheesecake, M&M's en meer. Christine koopt drie verschillende smaken voor ons dessert vanavond. Al in stukken gesneden krijgt ze de appels mee. Ik ben benieuwd!

Thuis treffen we de mannen, die geen tijd hebben gehad om te lunchen, aan de tortilla chips met salsa. Kai en Rick hebben Chucks rondleiding erg interessant gevonden. Ricks basketbalteam, de Michigan State University Spartans, heeft met een punt gewonnen in het March Madness toernooi, dus Rick is in opperbeste stemming.

Helaas is het geen weer om buiten te eten, maar Chuck grilt malse flank steak en kipfilet. Christine maakt er een heel erg lekkere salade bij, die onder anderen geitenkaas balletjes gerold in maanzaad en gesuikerde amandelen bevat. We smullen ervan en genieten van elkaars gezelschap. Zo voelt het weer zo vertrouwd en we verzuchten regelmatig, dat we wilden, dat we dichter bij elkaar woonden.

Na het eten voert Mallory een stukje op, wat ze gedaan heeft voor de auditie voor het toneelstuk, waar ze over een paar maanden in speelt. Het is een impressie van een zuidelijke dame, die bij McDonald's werkt en een boze klant toespreekt. Werkelijk hilarisch, we liggen dubbel!

Daarna laat Kai een aantal liedjes op de basgitaar horen en dat inspireert Chuck om zijn Ed Sullivan Show dvd's tevoorschijn te halen. We luisteren naar allerlei Rock 'n Roll liedjes uit de late jaren vijftig tot eind jaren zestig. De Beatles, Rolling Stones, Elvis Presley, Beach Boys en meer passeren de revue. Pas na elven nemen we met moeite afscheid. Saskia blijft weer bij Mallory logeren.

Maandag

Rick heeft zijn wekker voor acht uur gezet, maar om zeven uur ben ik klaarwakker. Ik doezel nog een tijdje door, maar ga me dan klaarmaken. We hebben vandaag weer een flinke rit voor de boeg en willen voor etenstijd vanavond in New Orleans aankomen.

We checken uit het hotel en rijden door de McDonald's drive thru om ontbijt te halen. Mijn egg mcmuffin smaakt heerlijk vers en is een stuk goedkoper, dan het ontbijt gisteren bij het hotel!

Bij Christine halen we Saskia op en nemen afscheid van haar. Van Chuck en Mallory hebben we gisteravond al afscheid genomen. We bedanken Christine hartelijk voor hun fantastische gastvrijheid. Dan beginnen we aan de 440 mijl lange rit naar de "Big Easy".

We nemen de I-65 naar Birmingham en stoppen daar bij een Walmart. Kai's koptelefoon is stuk en hij wil gitaar spelen. We vinden een nieuwe koptelefoon voor hem en Saskia koopt een nieuw DS spelletje.

Kai voelt zich ook niet zo lekker. Hij heeft keelpijn en is verstopt. Bij de apotheek haal ik Advil Cold and Sinus voor hem. Al is dit middel niet op recept, het moet van achter de balie worden aangevraagd, omdat er pseudoephedrine in it.

We zetten onze tocht voort, nu via de I-20/I-59, die ik met Katja en Jordan twee weken geleden ook al reed. Voorbij Tuscaloosa (waar we toen overnacht hebben) krijgen we trek. Alleen rijden we nu net door een enorm niemandsland.

Er zijn geen restaurants, behalve Subways bij benzine stations. Rick heeft niet zo'n zin in Subway, maar geeft uiteindelijk toch maar toe, want er is niets anders. Ik vind het wel prima, want vind hun kipfilet sandwich met buffalo saus erg lekker.

Als ik mijn sandwich op heb, neem ik het stuur van Rick over. Al gauw gaan we de grens met Mississippi over en ik stop even langs de weg om een foto van het welkomstbord te nemen. Even later blijkt, dat dat bord ook bij de rest area staat. Dat zou wat veiliger geweest zijn.


De rit door Mississippi gaat door beboste gebieden, waar nauwelijks dorpjes zijn. De natuur is mooi lenteachtig. Hier bloeien de paarse redbuds al, daarmee wat mooie kleur gevend tussen het groen. Na Meridian wordt het helemaal uitgestorven. Hier durf ik wel regelmatig 85 mijl/uur te rijden (ongeveer 130km/u), dus we schieten lekker op. Eisenhouwer heeft er goed aan gedaan dit interstate netwerk op te zetten. Zonder zou het veel moeilijker zijn zulke afstanden af te leggen.

Rick pleegt intussen een paar zakentelefoontjes, al wordt de verbinding regelmatig verbroken vanwege slecht bereik in dit afgelegen gebied. Minder dan honderd mijl van New Orleans verwijderd moeten we voor het laatst tanken en neemt Rick het stuur weer van mij over.

Om een uur of vier rijden we Louisiana binnen. Via de I-10 rijden we New Orleans binnen. Rick en ik zijn al meerdere malen in deze stad geweest, maar nog nooit met de auto. Het is toch wel uniek om deze hele rit gemaakt te hebben. Dit is ook de eerste keer, dat we een auto ter beschikking hebben hier.


Bij het Astor Crowne Plaza hotel aan de rand van het French Quarter worden we vriendelijk ontvangen. We hebben hier via Expedia een heel goede prijs gekregen, alleen vindt Rick uit, dat zijn Priority Club daardoor niet telt voor de kamer. We krijgen wel punten, als we het restaurant of room service gebruiken.

Boven frissen we ons even op en gaan dan in het French Quarter op zoek naar een restaurant. Er zijn heel veel lekkere restaurants, maar Saskia houdt niet van vis. Ook vindt ze Bourbon Street maar niets, wat haar niet te verwijten valt. Rick haalt een hurricane voor ons bij Pat O'Brien's, die moet je gewoon hebben in New Orleans (al vind ik het maar zeer matig en Rick drinkt driekwart van mijn drank je op.

Moe van de rit en het rondlopen nemen we plaats bij Boudreaux's. Dit is zeker niet mijn eerste keuze, maar Saskia ziet er een kaassoep op het menu, die zij lekker vindt, en ze hebben rauwe oesters, die ik graag wilde. Rick en ik nemen de etouffee, die erg waterig is. De komende paar avonden hopen we beter te weten, waar te eten.

Saskia en Kai zijn erg moe en gaan terug naar het hotel. Rick en ik willen nog even genieten van het avondleven hier. De eerste keer, dat ik hier kwam, was ik pas om half twee terug in het hotel en de volgende ochtend hoorde ik, dat er een uur later in de straat, waar ik doorheen liep, iemand was vermoord. Dat maakte meteen duidelijk, dat dit een erg leuke stad is, maar dat het ook uitkijken geblazen is. Dit was zo'n 23 jaar geleden. Sindsdien ben ik hier vaker geweest, dan in New York, grappig genoeg.

Rick en ik gaan Bourbon Street op. Dit is de eerste keer in lange tijd, dat ik weer eens echt de volwassen plekken inkan. De afgelopen keren was Rick hier wel alleen, maar ik altijd met minderjarige kinderen. We nemen een drankje bij de Old Absinthe House, die een van de oudste bars hier is.

Daarna lopen we verder en Rick neemt nog een hand granade drankje van een van de bars aan Bourbon. Dit is een van de weinige steden in de VS, waar je met alcohol over straat mag lopen. Ik ben moe en heb niet zo'n zin om maar te blijven lopen, dus we gaan terug naar het hotel. Daar kijken we wat tv en gaan dan naar bed. Meer foto's volgen later, ik heb niet zo'n snelle verbinding hier.

We zullen hier tot zaterdagochtend blijven. Ik vind het een heerlijke stad en kan niet wachten hem nog beter te leren kennen.

Naar Huntsville, Alabama

Zonder een wekker te zetten, word ik om kwart voor zeven wakker. Ik doezel nog een kwartiertje en wek dan de rest van het gezin ook. We willen vroeg op pad, zodat we niet te laat in Huntsville aan zullen komen.

De kinderen nemen allerlei vertier mee voor de lange autorit. Kai kan natuurlijk niet zonder zijn gitaar en amp en Saskia heeft de X-Box met een paar spelletjes mee. Rond kwart over acht trekken we de deur achter ons dicht en gaan op pad.

Het is schitterend weer, al is het flink koud, maar daar hebben we in de auto geen last van. De rit over de I-66 gaat voorspoedig en na zo'n drie kwartier draaien we de I-81 op. Iedere keer weer verbaas ik me erover, hoe ver de grens met Tennessee van hieraf nog is! Driehonderd mijl (480 km) maar liefst, bijna de helft van onze reis vandaag gaat door onze eigen staat!

In Harrisonburg bij JMU (waar Kai net gisteren van gehoord heeft, dat hij er op de wachtlijst staat, maar hij wil hier toch niet heen) stoppen we bij Starbucks. Behalve de nodige lattes bestel ik ook een spinazie met ei wrap, want ik heb nog geen ontbijt op.

We zetten onze route naar het zuiden voort door de mooie Shenandoah Vallei. Links liggen de bergen en rechts is het glooiend boerenland. Er zijn vooral melkboerderijen, maar ook een aantal kippenboerderijen. Zoals altijd op de I-81 stikt het van de vrachtwagens, die elkaar ook nog eens constant inhalen en daarmee soms gevaarlijke situaties creeren.

Net ten zuiden van Blacksburg, waar Virginia Tech ligt, stoppen we bij een Wendy's om lunch te halen.. Na bijgetankt te hebben, neem ik het stuur van Rick over. Hij heeft nog een jetlag van drie uur en gaat even slapen.

De I-81 gaat verder door het Appalachia gebied. Erg mooie natuur, maar dit is ook een van de armste gebieden van Amerika. Dat is te zien aan de vele "trailer"huizen, die er staan. Ook de boerderijen zien er oud en vervallen uit.

Eindelijk bereiken we de grens met Tennessee. Daar is de snelheidslimiet 70 mijl per uur, dus rijdt iedereen (ik ook) tachtig. De I-81 gaat over in de I-40. We schieten lekker op en voor we het weten zijn we Knoxville voorbij en via de I-75 op weg naar Chattanooga. Christine belt en staat versteld hoe ver we al zijn. Zij zei, dat het een twaalf uur durende rit zou worden, maar we zullen het, als we zo doorrijden, in onder de tien uur doen.

Rond vijf uur rijden we Alabama binnen en via de mooie state route 72 hebben we nog ongeveer negentig mijl te gaan tot Huntsville. Het landschap varieert van glooiende heuvels tot meren, waar we langs rijden. Hier is Alabama erg mooi.

En dan zien we opeens het Westin hotel voor ons opdoemen! Christine, Chuck en Mallory komen ons hier ontmoeten, maar we zien ze nog niet. Rick parkeert de auto en ik check in. Met de kinderen lukt het de bagage zonder verdere hulp naar boven te krijgen.

Beneden worden we omhelst door de Glovers. Het toeval wil, dat het vanavond Prom avond is hier in Huntsville. We lopen naar P.F. Chang's, onderweg kijkend naar alle mooie jurken, maar daar zouden we meer dan anderhalf uur moeten wachten op een tafel. We proberen het ook bij Cantino Laredo en daar krijgen we meteen een tafel.

Christine brengt Mallory naar een feestje en daarna hebben we een gezellige maaltijd. We bestellen guacamole, die vers bij de tafel wordt gemaakt. Mijn salade met garnalen en mango smaakt ook erg goed.

Bij de hotelbar drinken we nog een wijntje (of margarita voor Rick en martini voor Chuck) en dan gaat Saskia met hen mee naar huis en wij gaan naar bed. Eigenlijk was dit een veel makkelijkere rit, dat we verwacht hadden. Volgens de Glovers hebben wij die met 10,5 uur het snelst ooit afgelegd!

Davidson Space Center

Eindelijk schijnt de zon en is de temperatuur zeer aangenaam. Prima voor een lange wandeling, dus, in plaats van ons oorspronkelijke Wii Fit plan. Christine heeft gehoord, dat er een mooi natuurpad dichtbij is en daar rijden we heen. Ze grapt, dat ze nu met mij meer van haar omgeving ziet, dan het halve jaar, dat ze hier woont!

De Indian Creek Greenway blijkt inderdaad erg mooi en landelijk. We lopen langs een beekje en aan de andere kant staan koeien te grazen. Het is hier zo anders, dan hun oude buurt in Fairfax, waar ze tussen de rijtjeshuizen en condominiums woonden. Het is fantastisch weer en wordt zelfs zo warm, dat ik mijn mouwen opstroop. Heerlijk!

Bij elkaar lopen we iets meer dan een uur, genietend van de langzaam ontwakende natuur. Die is hier toch wel een paar weken vooruit op de onze. Thuis frissen we ons op en gaan dan naar downtown Madison, het stadje, waar Christine woont.

Al de hele week waarschuwt Christine me voor we ergens heen gaan, dat het niet veel voorstelt. Ik weet heus wel, dat Huntsville niet Washington is. Ik vind het juist leuk om eens een heel andere woonomgeving mee te maken. Maar wat "downtown" Madison betreft moet ik haar gelijk geven. Als je met je ogen knippert ben je er doorheen.

Het zijn drie huizen en een restaurant aan het spoor. Voor het restaurant zijn we hier gekomen. Hier ga ik Christine op een verlate verjaarslunch trakteren. Het Main Street Cafe is gehuisvest in de oude stadshal van Madison (er staan ook tafeltjes in wat vroeger de gevangeniscellen waren). De cuisine is country en zo te zien is het erg populair.

Jammer genoeg verzuimt onze serveerster ons over hun dagspecialiteiten te vertellen en zien we die pas bij ons vertrek. We hadden de fried green tomatoes zeker besteld! Maar Christines kipsalade en mijn blackened tilapia zijn prima bereid en de atmosfeer in het restaurant is heel gezellig.

Na het eten gaan we op weg naar het Davidson Space Center. Christine neemt de lange weg ernaartoe (alweer benadrukkend, dat "lang" hier relatief is) om mij meer van hun omgeving te tonen. Opvallend zijn alle bar-b-que restaurantjes met ieder een claim van "speciale saus".

Het Space Center is mooi opgezet. In Washington hebben we natuurlijk het Air and Space Museum, dus veel raketten en dergelijke heb ik al gezien. De tentoonstellingen over hoe de astronauten in de ruimte leven vinden we verreweg het interessantst.


Ook de verhalen over de Apollo vluchten zijn indrukwekkend. Dat zoveel mensen bereid zijn desnoods hun leven te geven voor verkenning van de ruimte is altijd weer iets, waar ik versteld van sta.


Lees het grappige verhaal achter deze foto hier

We lopen een paar uur rond in het Space Center, maar willen dan naar huis om van het lekkere weer te profiteren. We installeren ons op de veranda en genieten van de rust. Terwijl we daar zo zitten komen er een paar herten vlak langs rennen. Het is hier echt het platteland!


Wat foto's van de binnenkant van hun huis en de veranda

Als avondeten maakt Christine kipwraps, lekker en gemakkelijk. We zijn allebei best moe van alle activiteiten van de afgelopen dagen. Dit is alweer mijn laatste avond hier, de tijd is omgevlogen! Zoals altijd zijn Chuck en Christine ontzettend hartelijk en gastvrij geweest en hebben mij een heel fijne week bezorgd!

Redstone Arsenal

Na een goede nachtrust beginnen Christine en ik onze dag met een lange wandeling door hun buurt. Er staan heel mooie huizen en de architectuur is leuk origineel. Opvallend in dit gebied vind ik, hoeveel bakstenen huizen er staan. In ons gebied is ons helemaal bakstenen huis ongewoon.

De natuur is hier duidelijk verder, dan bij ons. Sommige bomen beginnen al te bloeien en de narcissen zijn bijna open. Ik kan niet wachten tot het bij ons zover is!

Na de wandeling laat Christine mij hun omgeving zien. Ze rijdt eerst naar het gedeelte met veel billboards en ketens. Dit is typisch voor de meeste Amerikaanse steden en ziet er niet erg gezellig uit. Christine vertelt, dat Chuck dit als eerst aan haar en Mallory liet zien bij hun eerste bezoek aan Huntsville. Daardoor wilden ze hier bijna niet gaan wonen. Gelukkig zagen ze al snel, dat er veel mooiere gedeeltes zijn!

Daarna rijden we de heuvels in, waar de ene rijke buurt na de andere staat. Er is heel wat geld hier, zo te zien! Eigenlijk had ik dat niet verwacht zo middenin Alabama.

Nadat Christine mij de buurt, waar vrienden van hen wonen, en andere plekjes heeft laten zien, is het lunchtijd. In een er van buiten niet bijzonder aantrekkelijk uitziend winkelpand weet Christine een leuk cafeetje. Cafe Michael is klein en gezellig, met een Italiaanse atmosfeer.

Christine bestelt een stuk quiche en ik een panini met gegrilde groentes. Het komt met fruit en een lekkere salade. Het smaakt allemaal even lekker! Na de lunch lopen we nog even door de kleine snuisterijenwinkeltjes in de Interior Marketplace. De saaie buitenkant doet helemaal niet vermoeden, hoe gezellig het er binnen is!

Dan zet Christine haar rondleiding voort. We rijden door het historische gedeelte van Huntsville met mooie oude huizen. Bij veel ervan staat een bordje met de naam en het bouwjaar in de tuin. De oudste, die wij zien, dateert uit 1843. Interessant zijn de verschillende stijlen architectuur.

Het centrum van Huntsville is enorm klein en ik mis de wolkenkrabbers, die ik hier zeker had verwacht. Christine vertelt, dat dat ook een teleurstelling was om te beginnen. Het vergde wel even aanpassing om vanuit ons gebied hierheen te verhuizen. Maar nu hebben ze het erg naar hun zin, ook, omdat andere steden, zoals Birmingham en Nashville redelijk dichtbij liggen en meer vertier hebben.


Bij het Bridge Street Town Centre hebben we om half drie met Chuck afgesproken. We zijn een uur te vroeg, dus lopen wat rond in dit leuke openluchtwinkelcentrum. Er zijn leuke restaurants, allerlei winkels en een prachtige bioscoop. Zoals Christine zegt doet het wat aan Fairfax Corner in hun vroegere buurt denken, dus ze voelen zich er erg thuis.

In de bar van P.F. Chang's drinken we een wijntje. Christine, die ernstig allergisch is voor schaaldieren, vindt uit, dat ze hier wel kan eten. Ze maken alles voor allergische mensen in aparte wokken. Dat is fijn, want er zijn verder vrijwel geen Aziatische restaurants, waar Christine terecht kan.

Chuck komt ons ophalen om ons door het Redstone Arsenal te rijden. Dit is het gigantische militaire complex, waar Huntsville omheen is gebouwd. Na Houston is er bovendien het grootste NASA complex, het Marshall Space Flight Center, waar zelfs de spaceshuttle kan landen.

Na het tonen van onze rijbewijzen mogen we het complex binnenrijden. Chuck werkt hier bij het Missile Defense Agency en in de verte zien we net de rook van een test, vertelt hij.

We rijden langs enorme NASA gebouwen, in een waarvan alles met betrekking tot het internationale spacestation wordt gebouwd en beheerd. Regelmatig worden er raketten afgeschoten van deze basis. Ook vertelt Chuck, dat de shuttles van hier naar Orlando wordt vervoerd over de Tennessee rivier en andere rivieren naar Florida.

Verder zien we natuurlijk het gebouw, waar Chuck werkt, en de enorme militaire basis, die hier ook gevestigd is. Erg vrolijk ziet dat er allemaal niet uit, moet ik zeggen. De barakken zijn heel kaal en er is weinig begroeiing. De basis is een stad op zich, met een enorme "PX" (supermarkt), scholen, sportvelden enz. Heel interessant om eens doorheen te rijden.


Het is inmiddels laat in de middag en tijd om naar huis te gaan. Ik heb zo een heel goede indruk gekregen van de omgeving, waarin Chuck en Christine wonen. Ik kan me voorstellen, dat ze het hier nu naar hun zin hebben, al missen ze ons gebied natuurlijk wel.

Mallory doet het goed op school en in tegenstelling tot waar ze in Fairfax woonden, waar niets dichtbij was, is alles hier binnen vijf a tien minuten rijden. Dat is iets wat wij in Vienna ook hebben en waarom Christine ons altijd beneed. En ze wonen in een prachtig en gezellig huis nu. Erg leuk om een beeld te hebben van waar Christine me al zoveel over heeft verteld!