Een super luie dag

Ricks wekker gaat om kwart over zeven en wekt mij. Ik blijf nog even liggen, maar een half uurtje later sta ik ook op. Het is al 26 graden als ik beneden kom dus het wordt een warme dag.

Met een kop koffie en mijn crackers met kaas en de opgesneden tomaat eet ik ontbijt op het deck. Dan maak ik me gauw klaar om naar de sportschool te gaan. Ik vertrek zelfs tegelijkertijd met Rick.

Voor de personal training wil ik namelijk mijn cardio gedaan krijgen. Dat lukt me bijna na het uur op de ARC trainer. Daarna heeft Sharon een intensief half uur gewichten voor mij. Ik probeer mijn gewichten wat zwaarder te maken en gebruikte vandaag niets lichter dan tien pond. Alleen voor mijn schouders kan ik niet zo zwaar tillen.

De crape myrtles bloeien, een heel zuidelijke struik en zo mooi in de zomer!

Blij dat ik klaar ben met mijn sporten rijd ik naar huis. Ik voel me eigenlijk helemaal niet lekker, alles doet pijn en dat heeft invloed op mijn energie niveau. Gelukkig lijkt Orion vandaag ook minder energiek. Hij kan niet zo goed tegen de warmte.

Eigenlijk zou ik moeten blijven bewegen, maar ik heb er gewoon geen puf in. Op het deck val ik zelfs bijna in slaap in mijn hangmatstoel. Ik forceer mezelf vaak om dan toch maar van alles te gaan doen, maar vandaag luister ik voor de verandering eens naar mijn lichaam.

Gelukkig heb ik genoeg in huis om lunch te eten. Ik eet de gazpacho, die ik een paar dagen geleden kocht, en die is heerlijk! Daarbij heb ik wat plakjes kaas en een blije Orion krijgt er ook wat van.

Gisteravond besloot Saskia opeens dat ze dit weekend wil verhuizen naar haar nieuwe appartement (zonder huisgenoot volgend jaar). Dat is prima, maar Rick heeft zoveel last van zijn schouders dat hij er misschien aan geopereerd moet worden en ik heb ook de nodige pijnen.

Saskia weet niemand in haar kennissenkring die kan helpen en ik zie het gewoon niet zitten voor ons drieen om een bed en andere meubelen de trappen op en af te sjouwen. Het wordt ook nog eens tegen de veertig graden zaterdag.

Rick is er aanvankelijk tegen, maar ik zet voet bij stuk en ga op zoek naar verhuizers. De professionele zijn allemaal al geboekt, maar via Craig's List vind ik een vader en zoon en nog een paar mannen. Die hebben een minivan, net als wij, maar het gaat ons om de hulp met sjouwen. Ik boek hen dus voor zaterdag om 14 uur. Ik ben benieuwd.

Eigenlijk wilde ik gaan zwemmen, maar ook daar ben ik te lui voor. Bovendien ben ik helemaal in mijn boek van Nora Roberts (Whiskey Beach) en ik hoor zelfs vanuit onze achtertuin de muziek van het zwembad. Ik weet dus dat ik me daar aan ga ergeren als ik er op een ligstoel zou gaan lezen.

Geloof het of niet, maar ik doe de rest van de middag niets dan lezen met een koele ijsthee erbij. Mijn hangmatstoel is zo ontspannend en de omgeving van bomen en vogels nog rustgevender. Mijn kleine oase is het. Orion vindt het duidelijk ook fijn dat ik thuis ben.

Voor ik het weet komt Rick thuis uit zijn werk. Duidelijk heb ik vandaag geen avondeten gehaald en ik voel me nog steeds niet lekker. Rick weet precies wat ik dan graag wil en stelt voor Japans te halen van Yama.

Zoals altijd is dat heerlijk en we eten het ook weer buiten op. Het deck is onze extra kamer in de zomer. Pas tegen half negen gaan we naar binnen. Hopelijk is zijn mijn pijnen morgen weer wat minder. Het is ongewoon om in de zomer zoveel pijn te hebben.

Luie maandag

De week begint mooi en zonnig.  Rick en ik eten dan ook ontbijt buiten op het deck en dan vertrekt hij naar zijn werk.  Ik heb een artikel op Facebook geplaatst en daar veel reacties op gekregen.  Die vragen om antwoord en ook heb ik wat correspondentie omtrent mijn rondleidingen af te werken.

Voor ik het weet is het dus tijd om naar de sportschool te vertrekken.  Ik doe een paar minuten op de elliptical en dan roept Sharon me.  Al kletsend werken we een intensief uur gewichten af.  Daarna doe ik meer cardio tot ik 7500 stappen bijeen heb. 

Thuis tref ik Kai en Saskia ook aan.  Kai heeft veel werk en Saskia gaat naar haar vriendin Bella, haar toekomstige flatgenootje.  Ik dacht dat we vandaag de kitten weer hier zouden krijgen, maar dat lijkt gelukkig pas morgen te worden.  Hoe schattig ook, die nageltjes zijn verwoestend voor ons tapijt boven dus ik zit er niet om te springen.

Er staat vandaag heerlijk weinig op mijn agenda.  Ik ga langs de bank en haal dan een heerlijke gerookte zalm met cream cheese dunne bagel van Manhattan Bagel.  Die dunne bagels smaken nu veel meer zoals een gewone bagel en ik vind ze een stuk lekkerder. 

Vroeger toen ik reisagente was ging ik altijd zo'n zalmbagel eten bij een Joodse deli in Georgetown en iedere keer als ik er nu een heb moet ik daar weer aan denken.  Goede oude tijd!

Thuis verkleed ik me in mijn bikini en wandel voor de tweede keer dit seizoen naar het zwembad.  Daar is het lekker rustig, want de scholen hebben nog geen vakantie.  Ik vind dan ook met gemak een ligstoel onder een parasol en geniet. 

Het water is me nog te koud en ik heb nog steeds meer pijn dan gewoonlijk met zomers weer.  Hoe dan ook heb ik me voorgenomen deze zomer vaak te gaan al is het maar om lekker te liggen lezen.  Vorige zomer is het me door de graduations en brand maar twee keer gelukt te gaan. 

Voor de drukte van het zwemteam komt loop ik terug naar huis.  Daar zoek ik de hangmat op en begin in Christine's nieuwe boek.  Daar zit ik meteen helemaal in en als je van romans houdt is het dus een aanrader.  Je kunt het hier bestellen. 

Opeens merk ik dat het donker aan het worden is en dan volgt de eerste donderslag.  Gauw loop ik naar binnen en aai Cosmo om hem gerust te stellen.  Het gaat even heel hard tekeer, maar een kwartiertje later zie ik de zon alweer tevoorschijn komen.

Gauw ga ik mijn feeentuintje checken en inderdaad zijn er een paar omgevallen.  Vanochtend is daar ook een nieuwe bewoonster met haar huisje bijgekomen.  Vroeger tekende ik de Flower Fairies van Cicely Mary Barker na.  Ik ben er altijd dol op geweest en nu wonen er al twee in mijn tuintje. 

Periwinkle (maagdenpalm) en haar huisje

Rick komt thuis  en we bestellen kabobs van Friends Kabob als avondeten.  Als we zitten te eten komt de volgende storm langs.  Arme Cosmo krijgt het wel te verduren vanavond!  Gelukkig duurt het weer niet lang, maar de sproeiers hoeven vandaag niet aan in de tuin.

Polar Vortex bezoek nummer 3

Brrr, wat is het koud als ik om half zes wakker word!  Voor de derde keer deze maand bezoekt de inmiddels door velen gehate "Polar Vortex" ons.  De wind waait hard en het voelt als -25 buiten zie ik op mijn telefoon.

Ook mist er iets op die telefoon, namelijk een aankondiging van Fairfax County Public Schools dat de scholen verlaat zullen openen.  Saskia had daarop gehoopt, maar helaas voor haar is het vanochtend dus om zes uur opstaan geblazen.  Ik druk haar op het hart zich heel warm aan te kleden, gelukkig hoeft ze niet op een bus te wachten.

Het is zo koud dat ik besluit mijn fleece trui aan te trekken alvorens verder te slapen.  Ik denk dat ik die vannacht al direct bij het slapengaan aantrek.  Misschien is het wel omdat Rick niet naast me slaapt, maar het lijkt een stuk kouder in onze kamer dan de vorige keren dat we in de diepvries zaten.

Met moeite sta ik om een uur of negen op.  Cosmo vindt het zelfs koud en doet zijn behoefte gelukkig heel snel!  Intussen pruttelt de warme koffie en toast ik een paar bosbessenwafels.  Daarbij nog een bakje verse bosbessen, frambozen en aardbeien (ik wed dat onze grootouders of zelfs ouders dat niet konden schrijven midden in de winter) en het is een lekker ontbijt.

Vandaag staat er een uur interval op de elliptical op mijn sportprogramma.  Ik begin aan een novella (kort verhaal) van Roxanne St. Claire en lees het in dat uur uit.  Nu heb ik de Bullet Catchers serie (helaas) uit en begin aan een van haar andere series, de Guardian Angelinos.

Mijn trouwe metgezel

Na mijn douche kleed ik me zo dik mogelijk aan en ga dan Vienna in.  Om te beginnen ga ik bij Noodles & Company lunch eten.  Lekker warm en met veel groentes ook erg gezond.  Ik besluit eens een voor mij nieuw gerecht van hun menu te kiezen, de Indonesian peanut saute.  Ik moet zeggen dat het een nieuwe favoriet is, flink pittig is de pindasaus ook.

Na het eten waag ik me de kou weer in en rijd naar Calumet Photographic.  De Tamron 18-270mm lens, die ik voor Kerst heb gekregen, is 62mm in plaats van de 72mm van de vorige (hij is ook een stuk lichter, trouwens).  De filters, die ik heb, passen dus niet op deze nieuwe lens.

Al gauw vind ik de UV- en polarisatiefilters.  Bij Great Falls ben ik ook weer eens mijn lenskap verloren en ben helemaal blij hier een kap te vinden met een snoertje dat ik aan mijn camera vast kan maken.  Hoeveel van die dingen heb ik met de jaren al  verloren!

Op de terugweg haal ik mijn avondeten bij Whole Foods.  Dat breng ik gauw naar huis en kom tegelijk met Saskia aan.  Zij had vandaag twee midterms, examens halverwege het schooljaar, die zwaar meewegen voor het cijfer.  Ze denkt dat ze ze redelijk gemaakt heeft, even duimen dus, want voor een van de vakken staat ze onvoldoende en heeft ze de afgelopen weken veel bijles gehad.

Bij Lofty Salon wordt me een lekker glas wijn aangeboden en doet Taylor vandaag onder toeziend oog van Mona mijn haarkleur.  De wekker wordt voor drie kwartier gezet en ik lees en speel Wordfeud.  Het is zo ontspannend!  De kleur ziet er weer goed uit en Mona knipt mijn haar netjes bij.

Mijn zwartwit foto voor vandaag bij Lofty Salon

Saskia sms-te of ik misschien op de terugweg oordopjes voor haar bij Radio Shack kan kopen.  Prima, zolang zij de ijskast voor ik thuiskom in zoverre schoonmaakt dat wat erin stinkt alsof er iets dood in is gegaan weg is.  Daarmee stemt Sas in en ik koop bij Radio Shack voor ons beiden Skull Candy oordopjes, want de mijne zijn ook stuk en het is makkelijker om de Portugese uitspraak ermee te horen.  

Tot mijn schrik zie ik dat ik nog maar voor tien mijl benzine in de van heb.  Ik vraag me af of de kou ook meer benzine verbruikt, want gisteren waren het er nog meer dan vijftig!  Ik wilde met deze kou niet gaan tanken, maar heb geen keuze en gooi de van vol bij de Shell.  Een pluspuntje is dat ik maar liefst vijftig cent per gallon (ong. 4 liter) krijg met onze Giant punten.

Thuis tref ik inderdaad een niet meer stinkende ijskast aan en een volle vuilniszak.  Dat is wel het "gevaar" van zo'n grote Amerikaanse ijskast, dingen worden al gauw naar achteren geschoven en vergeten.  In ieder geval stinkt het niet meer.

Laura en Saskia maken een of ander wel erg lekker ruikend veganistisch maal en ik hoor ze om van alles en nog wat giechelen in de keuken.  Intussen doe ik mijn Lumosity spelletjes en leer een heel aantal nieuwe Portugese werkwoorden.  Dit is een heel lange les op Duolingo, dus ik doe de tien lessen en dan is het genoeg voor vandaag.

Voor mijn avondeten heb ik vanavond een moot van de superlekkere Whole Foods citruszalm, spruitjes, want Rick houdt daar niet van, en vers olijfstokbrood   Het smaakt allemaal prima.  De haard gaat aan, de verwarming hoog en ik moet alleen straks nog even voor Cosmo naar buiten waar het alweer -12 is.  Het ziet er gelukkig naar uit dat de ergste kou na morgen geleden is.

Vanavond houdt president Obama zijn State of the Union, zo'n beetje Prinsjesdag vergelijk ik het mee.  Hij spreekt het Congres en genodigden toe.  Interessant altijd en nu "stem" ik ook mee op Bing.  

Labor Day

Saskia en Rick wilden gisteravond zo vroeg mogelijk op om toch nog van deze laatste vrije dag gebruik te maken.  Grappig genoeg ben ik echter degene, die het eerst wakker wordt.  Of eigenlijk niet zo grappig, want het is omdat mijn schouders en nek weer helemaal in de knoop zitten.  Wat een pijn!  Ik zie enorm tegen de bijna 300 mijl in de auto, die we nog moeten, op!

Rick en Saskia maken zich klaar, terwijl ik hoop dat de ibuprofen zijn werk een beetje zal doen.  We checken uit het hotel en halen voor de zoveelste keer ontbijt bij Starbucks.  Al is mijn favoriete zomer koffie nog steeds de ijs-Americano met extra espresso, caramelsmaak en wat melk (weinig ijs!), ik heb genoeg van de wraps.  Gelukkig heb ik eergisteren een nieuwe lekkere sandwich ontdekt, de veggie artisan.  Veel groentes zie ik niet, maar het is een lekkere omelet met kaassandwich.

Nog 294 mijl te gaan voor we thuis zijn.  Rick doet zijn best die zo snel mogelijk af te leggen.  Het is wat somber weer, bewolkt en af en toe wat regen, maar wel warm met bijna 30 graden.  Dit zijn de overblijfselen van Isaac, die flink huishield in het zuiden van het land.  Bij Christine in Alabama waren er gisteren weer heel wat tornado waarschuwingen door.

 

Het blijft een van mijn favoriete beelden, die rode "Oma Duck" schuren

Bij Frederick, Maryland, stoppen we nog even voor een snelle lunch van Subway.  Ik kies een ham sandwich met veel groentes.  Ik eet hier niet vaak, maar vind hun sandwiches toch altijd wel heel erg lekker.  Een uurtje later zien we eindelijk het "Welcome to Virginia" bord en dan rijden we onze cul de sac weer in. 

 

Zo blij dit bord weer te zien!

Eigenlijk zou ik moeten gaan sporten, maar ik ben doodmoe.  Rick is meer gedisciplineerd en gaat na het ontruimen van de van een stuk hardlopen.  Saskia gaat gauw boodschappen doen, zodat ze lunch heeft voor morgen op school.  Ik ga op het deck zitten lezen, want zit opeens weer helemaal in mijn boek "Summer Secrets" van Barbara Freethy.  Een roman met een mysterie erdoorheen verweven.  Ik ga meer lezen van deze schrijfster, dat is zeker.

Om drie uur kan ik Cosmo ophalen van de kennel.  Hij heeft, zoals altijd, een gratis bad gehad en is nog wat nat.  Na zo'n bad komt er ook altijd veel haar vrij, dus op de parkeerplaats "pluk" ik hem even.  Hij is zo blij mij weer te zien, de schat!

Zodra ik aan kom rijden, claimt Saskia de van.  Zij gaat met Laura de laatste vrije middag van de zomer vieren bij de mall en daarna bij de Cheesecake Factory eten.  Saskia heeft inmiddels een website gevonden met gerechten, die zij als veganist kan eten.  Tot haar genoegen zijn dat er een heel aantal bij dat restaurant.  Ik kan me zo voorstellen hoe lekker volwassen en onafhankelijk de meiden zich moeten voelen. 

Rick en ik ontspannen ons gewoon thuis.  Ik denk er nog over om naar het zwembad te gaan, want dat gaat vandaag om zes uur weer dicht tot volgende zomer.  Toen we er langs reden was het er erg druk en ik zit lekker te lezen op het deck, dus besluit het te laten voor wat het is.  Ik zou toch het water niet ingaan en dat is wel het doel van een zwembad.  Ik vind het wel jammer dat ik er deze zomer minder ben geweest dan anders, maar ja.

Als avondeten  bestellen we makkelijk kabobs van Friends.  Hun zalm is altijd heerlijk en vanavond ook weer.  Na het eten kijken we naar de footballwedstrijd van Virginia Tech tegen Georgia Tech.  Katja kijkt daar op de tribune naar en bezoekt zo twee footballwedstrijden tijdens dit lange weekend.

Op het moment van dit schrijven staat het gelijkspel, ook een spannende wedstrijd, dus, net als die van vrijdag.  En zo eindigt deze Labor Day, het onofficiele einde van de zomer hier, al zullen de temperaturen nog een tijdje zomers blijven (hoop ik althans).

Foto's van dit weekend staat hier.

Op en neer naar Blacksburg en een rustige zondag

Zaterdag

Om acht uur staan Rick en ik op, nemen een snelle douche en springen dan in de van.  We hebben besloten onderweg ontbijt te halen.  Tot onze verbazing is het vrij druk op de I-66 zo vroeg op de zaterdagmorgen.

Het wordt ons al gauw duidelijk dat we het weekend dat de meeste Virginia Tech en JMU studenten (terug) naar hun school gaan hebben verkozen.  Maar goed dat we vandaag zijn gegaan dan, want morgen zullen er gegarandeerd files staan.

Na zo'n drie kwartier stoppen we om ontbijt te halen bij de Starbucks in Front Royal.  Die heeft een drive thru waar Rick doorheen probeert te rijden.  Dat gaat echter mis met de aanhangwagen, die ergens tegenaan schaaft.  Rick raakt er ietwat door in paniek, maar het lukt mij hem er zonder verdere kleerscheuren uit te leiden.  Het schaven was ook alleen aan de stoep, dus het valt gelukkig allemaal mee.

Dan parkeert Rick het gevaarte maar langs de kant en gaan we binnen ons eten en drinken bestellen.  Voor mij wordt het een venti ijs Americano en een van de wraps.  Rick neemt zijn favoriete "skinny hazelnut latte" en de kalkoenspek sandwich.  Het gaat er allemaal goed in.

Al snel draaien we nu de I-81 op.  Ik geniet altijd van deze snelweg, want het landschap langs de weg is zo mooi.  Allemaal oude boerderijen met de typische schuren en silo's, maisvelden en af en toe koeien.  We passeren zelfs een aanhangwagen met long horn stieren erin.

Zoals altijd rijden er enorm veel vrachtwagens op deze weg.  Ik sta er altijd weer versteld van hoe lang sommigen zijn en hoe hard ze rijden!  Helaas regent het ook af en toe, maar we schieten goed op.  Een keer tanken we tussendoor en dan rijden we net na enen Katja's straat binnen. 

Rick vindt een plek om het gevaarte te parkeren en Katja wacht ons al op met Zorro in haar armen.  Zorro lijkt warempel blij ons weer te zien.  Hij blijft maar kopjes geven!  Volgens Katja is hij opeens een stuk aanhankelijker en slaapt zelfs op haar bed.

Met vereende krachten dragen we de bank en stoel van de aanhanger het huis binnen.  Gelukkig is het droog en passen ze door de voordeur, want daar waren we nog even bezorgd om.  Er staan al twee groene fauteuils van een ander meisje, dus ons blauwe meubilair past daar niet echt bij, maar het gaat ze erom genoeg zitplaatsen te hebben in de woonkamer.

Het ziet ernaar uit dat Katja's nieuwe huisgenoten nog minder proper zijn, dan zij.  Of misschien is het dat Katja eindelijk wel in een wat schoner huis wil wonen.  Ze vertelt constant de keuken op te moeten ruimen om zelfs maar te kunnen koken en van een paar meisjes staan de verhuisdozen nog in de kamer.  Ik grap met haar dat ze in ieder geval niet dezelfde problemen zal krijgen als aan het einde van vorig schooljaar, maar zo'n heel vies huis is natuurlijk weer het andere uiterste.

Als het meubilair eenmaal staat, gaan we in Katja's auto naar het centrum van Blacksburg.  Het is al bijna half twee, dus de magen rommelen.  Katja kiest Pita Vera, een Mediterranees restaurant aan de hoofdstraat. 

Het is een goede keuze, want alles is even lekker.  Van de hummus en enorme pita, de warme boonsalade, die ik nooit eerder heb gegeten, tot de kabobs met heerlijke gegrilde groentes.  Het is natuurlijk ook heel fijn om zo weer gezellig met onze oudste te lunchen en bij te kletsen.

Na het eten bezoeken we nog even de Virginia Tech boekenwinkel.  Ik koop er een paar nieuwe magneten voor de van, want de oude zijn na meer dan vier jaar wel versleten.  Katja koopt tijdelijke Hokie tatoes voor de footballwedstrijden en natuurlijk de zoveelste trui met het VT logo erop.  Dat is het uniform van iedereen hier, zo ongeveer.

Bij Rite Aid stoppen we nog even voor wat benodigdheden en gaan dan terug naar Katja's huis.  Daar haalt ze Rick nog even over om haar gordijnroe op te hangen wat hij natuurlijk met plezier doet.  Helaas is het daarna alweer tijd om afscheid te nemen, want we moeten vanavond nog de aanhanger terugbrengen.  Hopelijk zien we Katja volgende week weer in Michigan.

Zodra we aan de terugweg beginnen, openen de hemelsluizen zich.  Saskia had al ge-smst dat het bij ons thuis ook flink vies weer was.  Toch blijft het landschap hier me boeien en ik neem me voor in de herfst eens op een schuren fotosafari te gaan.  Die oude schuren in allerlei verschillende kleuren, maar vooral donkerrood, zijn zo fotogeniek, maar zeer moeilijk scherp te krijgen met een snelheid van 120 km/u.

Na Staunton wordt het droog en dat is toch een stuk prettiger rijden.  De eerste tekenen van de herfst zijn in de hogergelegen gebieden al te zien.  Een struik, die in de bermen groeit, heeft daar al zijn felrode herfstkleuren, erg mooi. 

Het is al na achten als we eindelijk de aanhanger terugbrengen in Falls Church.  Rick heeft net verzucht blij te zijn dat het droog is, als het begint te plenzen!  De arme man moet in de stromende regen de aanhanger losmaken, de zakken met tuinhoutsnippers, die erin liggen om hem leeg wat gewicht te geven, eruit halen en de wagen op zijn plaats trekken.  Gelukkig heb ik een handdoek achterin liggen, waarmee Rick zich ietwat kan afdrogen.

Nu we toch in het centrum van Falls Church zijn en het al tegen negenen loopt, besluiten we te gaan eten bij Ireland's Four Provinces.  Rick heeft het koud en ik heb ook wel zin in lekker Iers eten.   We bestellen beiden een kop soep, ik de uiensoep, die heerlijk is!  Het is gezellig ook hier in de bar. Ierse muziek en veel sportwedstrijden gaande, hoewel de Nationals vanavond verliezen.  Ik grap met Rick dat wij gewoon niet moeten kijken, want de Nationals doen het heel erg goed, behalve als wij toeschouwers zijn.

Als hoofdgerecht heeft Rick de lam "stew" en ik de mosselen.  Voor mij is het perfect, lekker licht eten, maar meer dan genoeg.  Ricks ogen waren groter dan zijn maag, zoals we hier zeggen, en hij krijgt zijn maaltijd bij lange niet op.  Hij krijgt de vraag of hij een doos wil om de rest mee naar huis te nemen, een "doggy bag" noemen we dat hier.  Maar Rick heeft vooral aardappelpuree over, dus bedankt daarvoor.

Thuis treffen we Cosmo en de katten aan, blij ons te zien.  Saskia logeert vannacht bij een vriendin.  Ze wilde eerst een feestje bouwen bij ons thuis, maar Rick en ik zijn daar te moe voor.  Gewoonlijk graag, maar vanavond willen we dat even niet.  Wij voeren de dieren en kijken daarna nog even tv en dan is het bedtijd.

Zondag

De lange rit van gisteren heeft ons toch wel erg moe gemaakt en we slapen lekker lang uit.  De voorspelde regen is er nog niet, dus we eten buiten op het deck in het zonnetje ontbijt.  De temperatuur is heel aangenaam, maar het is zo vochtig dat het wel duidelijk is dat het weerbericht gaat kloppen.

Energie voor echt sporten heb ik vandaag niet.  Zolang het nog droog is, besluiten Rick en ik daarom Cosmo mee te nemen voor een lange wandeling door Nottoway Park.  Intussen pakken donkere wolken zich samen en ziet de lucht er steeds dreigender uit.  Ook horen we in de verte gerommel.

Net als ik denk dat we het toch droog zullen houden tot we thuis zijn, openen de hemelsluizen zich.  Het is maar goed dat we regenjassen mee hebben genomen, hoewel die niet voorkomen dat we toch heel nat worden. 

De rest van de dag is het afwisselend zonnig en dan weer een enorme plensbui.  Het wordt dus een rustige middag van lezen, in mijn geval, en een dutje doen, in het geval van de andere twee, want Saskia heeft vannacht ook weinig slaap gehad.  In ieder geval is mijn trilogie van de Vijftig Tinten nu uit, dus mijn oren zijn weer terug naar hun normale kleur.

Gisteren heeft Saskia de film "Paranorman" gezien en raadde ons aan die te gaan zien.  Aan het eind van de middag rijden Rick en ik dus naar Tysons Corner. Het is droog als we vertrekken, maar onderweg begint het weer te stortregenen.  Echt zo'n bui, waarbij in korte tijd een paar centimeter regen valt.

Vanaf de parkeergarage zijn er geen overdekte oversteken naar de mall, dus onder Ricks kleine parapluutje rennen we zo snel mogelijk naar binnen.  De paraplu helpt niet veel, dus we hopen dat de airco niet te koud zal staan in de zaal.

Gelukkig valt dat mee en we kunnen zelfs onze favoriete plaatsen (met de railing als "voetsteun") innemen.  Rick haalt wat popcorn en dan kan de pret beginnen.  Eerst zien we ongeveer tien voorfilms, waarvan het gros erg leuk is.  De meesten komen eind dit jaar uit.

Paranorman is net zo leuk als Saskia zei.  Ik vind het ook zo knap hoe ze die film hebben gemaakt.  Wat een werk!  Een kleintje in de zaal vindt het allemaal te spannend en protesteert luidkeels dat hij deze film niet wil zien.  Wat zijn ouders doen, weet ik niet, maar na zijn protesten zegt hij telkens "au!".  Uiteindelijk reageren de mensen om hun heen en nemen ze het kind eindelijk de zaal uit.

Voor kleintjes is het ook best een spannende film, maar een erg leuk verhaal.  De anderhalf uur vliegen dan ook voorbij.  Gelukkig schijnt de zon weer als we naar buiten komen, maar in de verte ziet de lucht er gewoon paars uit, zo donker!  We hebben de regen hard nodig, dat wel.

We maken er verder een rustige tv zondagavond van en zullen het vast niet laat maken.  Gek genoeg mis ik Katja vandaag meer dan ooit.  Of eigenlijk dat het hele gezin bij elkaar is, want het zal waarschijnlijk maanden duren voor dat weer het geval is.

 

Mijn hondenvriendje

Helemaal in de "Shades of Grey"

Gisteravond gebeurde het opeens, ik kon de Fifty Shades of Grey (Vijftig Tinten Grijs in het Nederlands) niet meer wegleggen en las het eerste boek in een ruk uit.  Ik moet toegeven dat ik regelmatig overwogen heb op te houden met lezen.  Te intens, te gedetailleerd en meer, maar ik was toch te nieuwsgierig waar dit heen zou gaan (en ben dat nog). 

Vandaag "mag" ik dus aan het tweede boek beginnen.  Ik eet gauw ontbijt en maak me dan klaar voor de sportschool, want daar krijg ik pas van mezelf toestemming om te lezen.  Eerst wil Saskia mee, maar dan zijn de batterijen van haar telefoon en Zune leeg, dus ze besluit dan maar boven te gaan hardlopen. 

Het tweede boek heeft mij meteen in zijn greep!  Het uur op de crosstrainers (een half uur op Life Fitness en een half uur op Cybex voor de afwisseling) vliegt voorbij en ik neem er nog een "cool down" tien minuten bij om verder te kunnen lezen. 

Net als ik klaar ben gaat mijn mobieltje.  Het is Saskia met de vraag wanneer ik thuis zal zijn.  Laura's vader kan zijn van niet aan de start krijgen en zij wil Laura naar hem brengen om een andere sleutel voor de van te geven.  De vader staat bij Target, zo'n twintig kilometer hiervandaan en het beste via de interstate (vierbaans snelweg) te bereiken.

Oei, ben ik wel klaar om Saskia daar in haar eentje heen te laten rijden?  Terecht wijst Saskia mij erop dat ze helemaal terug heeft gereden uit Richmond met zat interstate rijden erbij.  Daar heb ik geen weerwoord op en ik vind het ook zielig om Jim daar te laten staan, dus geef mijn toestemming.  Gelukkig gaat het allemaal goed, al krijgt Jim zijn van ook niet met de andere sleutel aan de praat en geeft Saskia hem dus ook een lift terug naar huis.

Intussen lees ik verder buiten op het deck en vergeet de tijd helemaal.  Als Saskia terugkomt, rijd ik gauw naar Whole Foods om wat boodschappen te doen.  Ik gebruik mijn Superfood tas uit Aruba en daar past alles in.  Het valt me op dat de boodschappentassen uit Nederland en Aruba veel groter zijn dan die hier in de VS. 

Thuis ga ik met een grote fles water op het deck zitten en verder lezen.  Er is van alles te doen binnen, maar het is heerlijk weer en dit boek heeft me in zijn greep!  Maar ja, Saskia is er ook nog en zij wil heel graag naar Plato's Closet om wat oude kleren te verkopen. Dit is een winkel voor tweedehandskleding specifiek voor tieners en twens. 

We halen onderweg Laura op, die ook wat kleding mee heeft.  Het is even zoeken naar de winkel, waar ik gisteren voor het eerst over hoorde.  Het blijkt een zeer populaire winkel te zijn.  De kleding, die Saskia en Laura meehebben, wordt aangenomen en we krijgen te horen dat het zo'n drie kwartier zal duren voor ze aan de beurt zijn.

Slik!  Daar had ik niet op gerekend, want ik wilde nog graag naar Meadowlark Gardens.  Saskia wist dit ook niet van tevoren en voelt zich er duidelijk niet fijn over.  Ze stelt voor dat ik dan wegga en hun weer op kom halen, maar dat heeft geen zin.  Lang leve Wordfeud, ik heb nog 9 spelletjes en daarmee gaat de tijd snel. 

De meisjes winkelen intussen en Saskia vindt een viertal leuke en zeer goedkope topjes.  Wat dat betreft is dit een prima winkel voor haar.  Hoewel, als ik voorstel hier ook voor Prom jurken te gaan kijken, haalt ze haar pas gepiercde neus hoog op.  Saskia "verdient" maar liefst $16 aan haar kleding, die meteen ook weer opgaan aan de topjes.  Ook Laura moet bijbetalen, daarom is zo'n zaak natuurlijk succesvol.

Het loopt al tegen vijven als we terug naar huis rijden.  Ik besluit Meadowlark Gardens te laten voor wat ze zijn.  Dan maar gewoon een foto van de lucht achter ons huis voor het dagelijkse thema, ik ben gewoon te moe.  Of eigenlijk, ik wil verder lezen in mijn boek, jeetje, het is zo ongewoon voor mij om zo te willen blijven lezen!

Rick heeft vanavond zijn eerste personal training sessie met Sharon.  Ik ben blij dat hij dat doet, want hij moet de goede vorm leren.  Hij krijgt telkens last van zijn knieen met squats, bijvoorbeeld, omdat hij die helemaal verkeerd doet.  Moe, maar voldaan, komt hij thuis.  Rick heeft nog ongeveer 3 weken voor de Tough Mudder, dus hij kan alle hulp goed gebruiken!

Het is alweer een heerlijk warme avond, dus Rick grilt de kipspiesjes met verschillende kruiden, die ik eerder vandaag bij Whole Foods kocht.  Daarbij eten we zoete aardappelfrietjes en spinazie.  Het smaakt allemaal heerlijk en estra goed omdat het buiten opgegeten kan worden. 

Na het eten lees ik verder tot ik me eindelijk om een uur of acht weg kan trekken van dit intense boek.  Af en toe moet ik zelfs tranen wegblinken, iets heel ongewoons voor mij bij een boek!  Dus ja, ik kan nu de Vijftig Tinten serie zeker aanraden!

Kaakholteproblemen terug

Nadat het aanvankelijk beter leek te gaan, kreeg ik eergisteren weer erge last van mijn kaakholtes. Ik negeerde het maar en nam de neusspray, die de dokter had voorgeschreven netjes door. Ook vanochtend word ik weer wakker met pijn.

Soms gaat het na het sporten beter, dus ik doe een uur op de crosstrainer bij de gym. Dit keer helpt het niet en ik besluit er dan toch maar weer naar te laten kijken, want ik wil eraf zijn voor ik naar Nederland vertrek.

Wonder boven wonder kan ik om half twee bij de dokter terecht. Onderweg stop ik bij Plaka Grill, want ik heb enorme zin in hun avgolemono soep. Ik ben niet de enige, die dit restaurant goed vind, het is er propvol. Ik moet zo lang op mijn soepje wachten dat ik me naar de dokter moet haasten.

Gelukkig ligt deze praktijk ook midden in Vienna. Ik hoef niet lang te wachten en krijg een van Nurse Practitioners te zien. Dat vind ik wel fijn, want die grijpen meestal niet meteen naar de antibiotica. Ook dit keer is dat het geval.

Ze schrijft me eerst een sterkere neusspray voor, die ik in combinatie met Sudafed moet nemen. Ze wil dat ik eerst kijk hoe ik me hierbij voel. Omdat ik vertel naar Nederland te gaan vliegen volgende week geeft ze me een recept voor antibiotica mee, die ik alleen mag vullen als ik me zaterdag nog niet beter voel. Maar hopen dat dat wel het geval is dan!

Nu ik toch in Vienna ben, ga ik nog wat dingen van mijn lijstje voor de reis doen. Bij Whole Foods haal ik Jetzone, het homeopatische middeltje tegen jet lag. Dit keer ga ik het ook op de terugreis slikken, want na Italie had ik hier thuis ergere jet lag, dan in Rome.

De manager van onze Suntrust bank belde vanochtend dat mijn euro's zijn aangekomen. Die moet je hier een paar dagen van tevoren bestellen. Het is duur om in Nederland te pinnen met onze debit card, dus ik wilde alvast wat cash meenemen. Wat zijn euro's toch mooi in vergelijking met dollars, al zijn de nieuwere dollarbiljetten tenminste wat kleuriger.

Als laatste ga ik naar Hudson Trail Outfitters. Hier heb ik jaren geleden mijn favoriete (reis)toilettas gevonden. Die gebruik ik niet alleen op reis, maar ook dagelijks, dus mijn oude valt bijna uit elkaar en zou nog een reis niet overleven. Gelukkig verkopen ze dat merk nog steeds en ik neem een leuke blauwe mee.

Intussen is het weer heel aangenaam en zonnig weer. Ik nader het einde van de tweede mystery in de Emma Lord serie van Mary Daheim. Ik neem een Diet Coke en ga buiten voor het huis in de zon lezen. Deze boeken lezen ook weer zo heerlijk weg!

Saskia komt later thuis, want ze heeft haar "mentie", zoals ze het meisje noemt, gehad op de basisschool. Dit vrijwilligerswerk vindt Saskia duidelijk leuk. Het zal straks ook goed staan op haar college aanvragen. Jimmy komt ook vrijwel meteen hierheen, wel gezellig dat ze hier zijn, in plaats van bij hem thuis.

Intussen is het me vandaag dus weer niet gelukt om een flinke wandeling met Cosmo te maken. Ik speel daarom maar een half uur met hem in de tuin met zijn vieze eendje. Mijn zwartwitte foto van vandaag is ook een portret van mijn viervoetige vriendje.


Cosmo heeft het, als Rick er niet is, heerlijk, want mag dan naast mij in bed slapen. Hij weet feilloos dat dat niet mag als de baas er wel is. Ik vind het zo gezellig dat warme hondenlijf tegen me aan. Dat gaat vanavond vroeg gebeuren, want ik wil per se snel beter worden!

En weer een monteur op bezoek...

We zijn er al vroeg uit, want de "trapmensen", zoals ik ze voor het gemak maar noem, zouden om zeven uur komen om het eindelijk af te maken. Dat is heel vroeg voor mij, maar ik wil natuurlijk niet in bed liggen, terwijl ze hier bezig zijn.

Precies om zeven uur gaat de telefoon. James heeft zich toch bedacht, want het is vandaag zijn verjaardag. Dat is waarschijnlijk een extra speciale dag voor hen, want hij is duidelijk een oorlogsveteraan, die wat lichamelijke problemen heeft. Hun truck heeft een handicapped sticker en op de nummerplaat staat een Purple Heart, een van de grootste militaire oorlogsonderscheidingen.

Nu komen ze morgen en dat vind ik wel best. Ik ga terug naar bed, want ben met hoofd-, nek- en schouderpijn opgestaan. Gelukkig helpt de extra rust en Excedrin Migraine. Ik bedenk me wel dat ik een massagetherapist moet vinden, nu Laura tijdelijk uit de roulatie is.

Bij de sportschool zie ik mijn buurvrouw Jeanne en op de crosstrainer kletsen we bij. Het gaat toch altijd wel een stuk sneller, als ik een "workout buddy" heb. Hoewel ik nu ook weer een leuke mysterieserie heb gevonden, die op een wijngaard hier in Virginia speelt op ongeveer een uur rijden hiervandaan. Ze beschrijft de omgeving heel goed, dus een aanrader, als je meer over onze staat wilt weten.

Na een uur op de crosstrainer heb ik het wel weer gezien. Er is weer schitterend weer, wel niet zo warm, maar dat is normaal voor december, natuurlijk. Ik maak een lekkere herfstwandeling met Cosmo en schrik dan van de tijd!


Mooie kleuren in de natuur

Het is al na twaalven en ik moet nog douchen, lunchen en boodschappen doen. Echter, nadat de nieuwe ijsmaker vrijdag werd geinstalleerd, hield de kraan van de ijskast er opeens mee op. De GE monteur zal tussen 13 en 17 uur terugkomen om daarnaar te kijken.

Hopend, dat hij later in de middag zal komen, waag ik het er maar op en ga naar de Safeway. Daar staat, zoals ieder jaar, de belringer van het Leger des Heils. Traditiegetrouw doe ik mijn kleingeld in de ketel. Ik vind dit ook weer zo'n geluid dat bij Kerst hoort.

Net als ik mijn eerste blikje in het wagentje heb gegooid gaat mijn telefoon. Je raadt het al... Het is GE met hun ellenlange bericht dat dieren opgesloten moeten worden etc. etc., omdat hun monteur in aantocht is.

Balend ren ik terug naar de van en rijd naar huis. Gelukkig is dat maar vijf minuten weg, dus ik ben de technicien voor. Het is dezelfde man, als die eerst naar de ijsmaker kwam kijken. Hij weet, waar hij het over heeft.

Jammer genoeg heeft hij geen goed nieuws. De leiding in de deur van de ijskast is bevroren. Hij probeert hem nog met een foehn te ontdooien, maar ziet dan alleen maar water druppen, waar het niet hoort te zijn. De enige manier om het te maken zou de hele deur uit elkaar halen zijn. Heel duur en de monteur vreest dat er bij zo'n oud apparaat dan weer iets stuk zal gaan.

We laten het dus maar zo, geen water, maar dat kunnen we ook uit de kraan halen. Belangrijker vind ik dat de ijsmaker werkt. Gelukkig kost dit bezoekje ons ook niets, dus dat is weer meegenomen. Duidelijk begint na bijna dertien jaar in dit huis van alles en nog wat het te begeven. De afwasmachine is ook aan vervanging toe.

Intussen is het na tweeen en mijn lunch is erbij ingeschoten. Mijn maag rommelt hardop. Ik trakteer mezelf gauw op een sandwich en thee van de Starbucks naast Safeway. Die sandwich heeft me nog nooit zo goed gesmaakt!

Net als ik dan eindelijk mijn boodschappen bij de Safeway wil gaan halen, sms-t Ssakia met de vraag of ik haar op kan halen. Zucht! Gelukkig wil Saskia wel mee naar de supermarkt, al wordt het nu wel de Giant.

Van daaruit rijdt Saskia naar huis. Ze neemt nog goed de tijd om zeker te zijn dat de weg vrij is, voor ze oversteekt, en kreeg daarom van iemand achter haar op de parkeerplaats een toeter. Vanavond zijn de magneten met "STUDENT DRIVER" erop aangekomen, die hopelijk tegen zult soort ongeduld gaan helpen.

We zullen het weten dat we een kitten in huis hebben. Het kleinste "baboeshka" sneeuwmannetje is al in geen velden of wegen meer te bekennen. Zou Flapjack ergens een verzameling opbouwen? Ricks sleutels zijn ook nog steeds spoorloos.


Uitgespeeld, de kleine deugniet!

Voor het avondeten heb ik mijn crockpot weer eens afgestoft. Ik maak een van onze favoriete "comfort food" maaltijden, een Mexicaanse kaassoep. Het is een heel eenvoudig, maar smakelijk recept:
1 pond kipfilet in stukjes gesneden
2 blikjes gestoofde "Mexicaanse" tomaten (of je kunt er zelf jalapenos of chili's bij doen)
1 blikje cheddar soep
1 zak bevroren mais

Dat alles door elkaar roeren en dan 4 a 5 uur op laag of 2 a 2,5 uur op hoog (ik geef de voorkeur aan hoog met kip, dan kookt het sneller). Serveer met geraspte kaas en tortilla chips. Het gaat er weer goed in!

Vanavond is de nationale Kerstboom door president Obama aangestoken, dus het Kerstseizoen is officieel begonnen. Ik hoop na deze week van de eindeloze stroom monteurs e.d. verlost te zijn en naar de stad te kunnen om de Kerstversieringen daar te fotograferen.

Eerder schreef ik al dat Kai aan was genomen in een band. Zondag speelt hij voor het eerst in het openbaar met hen tijdens een concert met acht bands. Rick en ik wilden eerst ook gaan, maar het is wel bij elkaar 250 kilometer rijden voor een paar liedjes. We zullen het er nog met Kai over hebben, maar hij wil waarschijnlijk het hele concert meemaken. In ieder geval vinden wij het super, dat hij officieel speelt nu.

Real Housewives of Northern Virginia

Arme Meike heeft het maar moeilijk op het moment. Als ik me aan het aankleden ben, hoor ik opeens veel lawaai beneden. Rick is net naar zijn werk, dus ik denk nog, dat hij iets vergeten is. Ik roep Rick, maar er komt geen antwoord, terwijl het lawaai doorgaat. Nu ben ik bang, dat er iemand ons huis binnengedrongen is.

Heel voorzichtig ga ik, nog zonder mijn contactlenzen in, kijken. Wat ik dan zie verwachtte ik absoluut niet! Meike hangt met haar volle gewicht worstelend aan de lamellen in de woonkamer. Ik ren op haar af en zie, dat een van haar voorpoten erin is verstrikt en het is zo strak, dat haar circulatie wordt afgebroken. Ik heb Meike nog nooit zo hard horen gillen, zo zielig!

Meike is niet bepaald de slankste poes, want alles wat ze doet is liggen en slapen, dus dat de lamellen met haar gewicht niet naar beneden komen is een wonder. Ik houd haar zo goed en kwaad als het gaat vast, want haar nagels zijn uit en ik krijg dus een flink aantal krassen.

Wat ik ook probeer, ik krijg het pootje niet los. Er zit niets anders op, dan het draadje door te knippen, al betekent dat het stukmaken van de lamellen. Heel erg balen, maar ik kan het dier niet langer pijn laten lijden.

Een knip en Meike is los. Zij rent naar de basement en ik bekijk de schade; een van de latten hangt nu naar beneden. Hopelijk kunnen we dat met een ander draadje zo maken, dat het niet zo opvalt. Een inspectie van Meikes poot laat verder gelukkig geen schade zien, arm dier!

Na dit avontuur gaan een paar koppen koffie er goed in. Dat is goed, want ik heb net gelezen, dat caffeine helpt om beter te sporten. Vandaag is een cardiodag en gelukkig heb ik een leuke nieuwe mystery serie gevonden, van Michele Scott. Na een half uur interval op de stairmaster en een kwartier op de crosstrainer ben ik klaar.

Thuis douche ik snel, want ik ga vandaag lunchen met de "Real Housewives of Northern Virginia". Dit is geen deel van een realitysoap, maar een Meetup.com groep, waar ik eigenlijk al een paar jaar lid van ben. Een paar jaar geleden ben ik naar een lunch geweest en toen hoorde ik niets meer van de groep. Gisteren kreeg ik opeens een email, dat er vandaag een lunch zou zijn, dus in een gekke bui zei ik "ja" op de RSVP.

We ontmoeten elkaar bij de Corner Bakery in Fair Oaks Mall. Het is alweer even geleden, dat ik bij deze mall was. Hij is ongeveer even ver weg, als Tysons Corner, maar die laatste vind ik leuker en qua kledingaanbod moderner, al zijn veel dezelfde ketens vertegenwoordigd.

Enfin, ik parkeer de van dichtbij de Corner Bakery en loop naar binnen. Rick verklaarde vanochtend, dat hij zoiets nooit zou durven, zomaar een groepje onbekenden gaan ontmoeten voor de lunch. Daarom is hij dan ook introvert en ik (redelijk) extrovert.

Het is geen groot restaurant, dus de grote tafel met acht zitplaatsen valt meteen op. Er zitten al twee dames, dus ik vraag of zij "housewives" zijn. Daar lachen ze om, maar ze horen inderdaad bij ons groepje. We maken kennis en al gauw komen de anderen ook. Uiteindelijk zijn we met ons zevenen.

Nadat we eten besteld hebben, voor mij een sandwich met tonijnsalade en een kop linzensoep (erg lekker!!), kletsen we er goed op los. Ik kan het goed vinden met Melanie en Renee, die tegenover mij zitten. We hebben heel wat gespreksstof en ik vind uit, dat Melanie erg dicht bij ons woont. We hebben het over een koffie bij Starbucks zo af en toe.

Ook met de andere vier dames klets ik wat. Er is er maar eentje, waar ik me ongemakkelijk bij voel. Ze lijkt erg aardig, maar vraagt iets, waarop je dan antwoord geeft en zij knikt dan enkel. Het is dus erg eenzijdig, heel vreemd. Al met al is het een interessant en gezellig uur en ik neem me voor vaker te gaan. Niet iedere week, zoals sommigen, maar tenminste eens per maand.

Als ik thuiskom is Rick er ook al. Hij heeft iemand gevonden, die vroeger bij BMW werkte, om zijn auto te maken. De monteur is een heel jonge man, die de auto inderdaad heel goed kent. Binnen de kortste keren is die gemaakt.

Dan komt de verzekeringsagente om te kijken wat USAA voor ons kan betekenen met betrekking tot de lekkende muur in de basement. Pratend met de agente had Rick weinig hoop, dat dat iets zou zijn. Hij doet dan ook letterlijk een vreugdedans, als blijkt, dat ze niet alleen de muren zullen dekken, maar ook een groot deel van de kosten voor ons nieuwe tapijt! Dat is nog eens een meevaller en voor de zoveelste keer zijn we dankbaar voor USAA, want andere verzekeringsmaatschappijen zijn lang niet zo goed, weten we.

Intussen is het buiten 18 graden, dus ik wil niet binnen zitten. Ik maak me nuttig met alvast het merendeel van de Halloweenversieringen op te ruimen. De "spinnenwebben" vind ik eng, want daarin zitten een paar grote hommels verstrikt. Dat is heel vreemd hier in de herfst. Enorme hommels zitten op de vlinderstruiken en gaan daar ook dood. Het is letterlijk een hommelkerkhof!

Rick is zo blij over alle goede resultaten van vandaag, dat hij spontaan een "date night" inlast. Ik mag het restaurant kiezen. Daar hoef ik niet lang over te denken, want ik heb al lang weer zin in Vietnamees. Het wordt dus de Four Sisters, waar ze Vietnamese loempiaatjes precies zo maken, als ik ze uit Senegal vroeger herinner.

We eten aan de bar, want er zijn geen tafeltjes vrij. Op de tv zie ik, dat de herfstkleuren in Washington nu prachtig zijn. Hopelijk blijft dat nog even, zodat ik het volgende week kan fotograferen.

Rick en ik delen onze hoofdgerechten. Het menu hier heeft zeker tien pagina's, dus genoeg keuze. Rick neemt een pittig gerecht met varkenshaas en ik garnalen met rijstpannenkoekjes, die gevuld zijn met gehakt en champignons. Het smaakt allemaal erg lekker, al zal ik die pannenkoekjes niet snel meer bestellen. Vietnamees is na Japans mijn favoriete Aziatische cuisine.

Na het eten lopen we nog even naar de Pastry Xpo naast het restaurant. Daar hebben ze de lekkerste maccarons!! Ik kies vanille en ieder minihapje ervan smaakt hemels. Rick heeft een hazelnootbonbon gekozen, die hij ook super vindt.

Als we thuiskomen loopt Saskia net de garage uit. Ze vraagt of het goed is, dat ze de rest van haar snoep aan de buurjongens geeft. Hell, yeah! Dat is teveel verleiding onder een dak voor haar en mij! Gelukkig zijn Parker en Cameron bereid die kwelling van ons over te nemen!

PS: Reacties zijn altijd heel welkom, iedere dag heb ik meer dan 300 lezers, sommigen per ongeluk, maar ook heel veel dagelijkse en toch maar zes reacties gisteren. Ik vind reacties erg leuk, dus laat eens weten, wat je denkt. Vooral hoe je een kitten kunt leren een oudere kat niet te terroriseren, als iemand daar ideeen over heeft, graag.

Gevaarlijk weer deel twee

Midden in de nacht word ik gewekt door de telefoon. Het is een noodberichtje van Virginia Tech, dat de studenten dekking moeten zoeken, want er is een tornado gesignaleerd bij Blacksburg. Sinds de schietpartij in 2007 krijgen wij die telefoontjes ook.

Hopend, dat Katja en Leah ernaar luisteren, val ik weer in slaap. Later hoor ik, dat het wel meeviel daar, maar niet ver ten zuiden zijn zeven mensen door een tornado gedood.

De nacht verloopt verder rustig, maar voor hij naar zijn werk vertrekt, drukt Rick me op het hart de radar in de gaten te houden. Ten westen van ons is een tornado gezien. Ik vraag hem, of hij dan wel naar zijn werk moet gaan rijden wat ook naar het westen is. Hij wil per se wel gaan, want hij heeft nu nog tijd voor de storm in deze buurt komt.

De lucht ziet er raar uit en het is heel vochtig warm. Met het nieuws, dat vrijwel alleen over het weer gaat, aan, eet ik ontbijt. De tornadowaarschuwingen zijn niet van de lucht, maar hier blijft het wonder boven wonder droog. Het valt me vaker op, dat de ergste stormen hier meestal omheen trekken. Reston, aangrenzend aan Vienna, kreeg het veel harder te verduren, zo plaatselijk zijn die stormen.

Cosmo is intussen heel nerveus. Hij voelt vast de luchtdrukverschillen, want het dondert niet. Om kwart over tien krijgen we even een gigantische plensbui, maar ook dan hoor ik geen donder. Ik besluit het ergste weer af te wachten, want ik vind het zielig om hem nu alleen te laten.

Tegen elven lijkt het voor ons althans voorbij te zijn. De zon komt zelfs aarzelend tevoorschijn. Ik ga gauw naar de sportschool en doe een half uur op de stairmaster.

Intussen komen de beelden uit Alabama telkens voorbij. Christine en Chuck hebben duidelijk geen stromen, want er is complete radiostilte van die kant. Ik ben blij, dat we gisteravond gesms't hebben, zo kan ik hun vrienden op Facebook een beetje geruststellen. Honderden doden hebben de stormen van de afgelopen dagen geeist. Ze waren het ergst in 40 jaar!

De meteoroloog van ons plaatselijke ABC kanaal zei, dat hij zich geen ochtend herinnert met zulk zwaar weer, als we hier vandaag hadden. Hier foto's van de tornado's in ons gebied.

Na de lunch is het compleet opgeklaard. Alsof de lucht schoon is gewassen. Daar kan ik me na al die jaren nog steeds over verbazen. Zo laat de natuur haar ergste furie over het land heenkomen om daarna weer lieflijk te gaan stralen. Ik hoop, dat het nu gedaan is met deze tornadoactiviteiten voor dit seizoen.

Mijn afspraak met Thu bij de nagelsalon is om half twee. Eerst tank ik even benzine bij Safeway. Ook daar is het weer het gesprek van de dag. Een oudere man vertelt, dat zijn zoon in Washington County woont, waar de zeven doden in Virginia zijn gevallen. Gelukkig zijn hij en zijn gezin ongedeerd. Een mede Toyota Sienna eigenaarster kent mensen in Tuscaloosa, die de zware tornado daar hebben gezien. Zo grappig toch, zo'n gesprekje met wildvreemden, terwijl ik de auto volgooi.

Na een uurtje zijn mijn nagels weer keurig. Ik ga naar de Safeway naast de salon en koop de kip voor vanavond. Die ga ik met pindasaus en bruine rijst serveren en de andere dames nemen de bijgerechten mee. Ik heb weer zin in een gezellig Nederlands keuvelavondje.

Aangezien het weer erg lekker is buiten met 25 graden, ga ik na mijn voorbereidingen voor vanavond nog een uurtje buiten lezen. Ik moet zeggen, ik vind Something Borrowed een heerlijk boek! Ik ben benieuwd naar de film.

Lenteachtig weekend

Zaterdag

Na alle pijn van gisteren ben ik heel blij, dat ik vannacht prima heb geslapen. We blijven lekker lang liggen en staan uitgerust op. Dit weekend staat er niet veel op het programma, dus we ontbijten rustig samen. Saskia heeft bij Delaney gelogeerd en belt, dat ze opgehaald wil worden.

Terwijl Rick dat gaat doen, rijd ik naar de sportschool voor een veertig minuten interval op de stairmaster. Zin in een heel uur heb ik niet, want het is veel te lekker weer. Ik zet de machine dus op een hogere snelheid en heb zo het gevoel flink gesport te hebben.

Op de terugweg zie ik Rick met Cosmo wandelen. Die gaat ons dan ook "meehelpen" in de tuin. Rick heeft besloten, dat we de voortuin netjes gaan maken dit weekend. Om te beginnen snoeit hij de magnolia voor enorm, want dat ding is afgelopen zomer helemaal uit de kluiten gegroeid. Ik hark de perken en haal de oude bladeren eruit. Dat doet mijn schouders pijn, dus ik geef het al gauw op en houd Rick gezelschap door bij de voordeur in het zonnetje te gaan lezen.

Tegen lunchtijd besluiten we Vienna in te rijden. We zijn vanavond uitgenodigd voor Scarletts vijftigste verjaardagsfeest en zij is dol op wijn. Bij de Vienna Vintner vinden we een goede Cote du Rhone.

De eigenaar staat net op het punt met een wijnproeverij te beginnen en nodigt ons ook uit. Behalve verschillende soorten wijn zijn er allerlei kazen, pate en crackers. Rick en ik proeven de witte wijnen en doen ons tegoed aan het eten. Vooral een van de blauwe kazen is heerlijk! We zijn ook gelijk weer op de hoogte van de meest recente Vienna roddels, want er wordt flink geconverseerd door de aanwezigen.

De rode wijnen vinden we te zwaar zo midden op de dag, maar zo hebben we onverwachts een heerlijke gratis lunch naar binnen. Ik geef meteen mijn emailadres om van komende wijnproeverijen op de hoogte te worden gesteld!

Bij Walgreens kopen we een leuke kaart voor Scarlett. Dat valt nog niet mee, want de meeste kaarten voor een vijftigjarige hebben stomme grapjes over ouderdom. Gelukkig is er eentje bij, die wel gewoon aardig is.

De rest van de middag zijn we lekker buiten bezig. Saskia speelt basketbal en springt op de trampoline met de buurkinderen. Rick gaat door met snoeien en ik lees mijn nieuwe mysterie "Murder on the Med". Het leest lekker snel weg.

Als de zon achter de huizen is verdwenen, wordt het al snel te koel om buiten te zitten. Rick en ik verkleden ons en rijden naar Clifton voor het verjaarsfeest. Na Scarlett gefeliciteerd te hebben, worden we de eetkamer ingeleid en voorgesteld aan de andere aanwezigen, waaronder Scarletts Hongaarse moeder (die ik niet goed kan verstaan, helaas).

Er staan allerlei lekkere hapjes, gerookte zalm toastjes, wraps en allerlei soorten sushi. Rick en ik hebben nog niet gegeten en we weten niet of er nog meer komt. We proberen dus alles op tafel. Een leuk idee vind ik het bord met groente, als een soort regenboog liggen er reepjes rode paprika, dan babyworteltjes, an reepjes gele paprika en als laatste stengeltjes selderij. Het ziet er heel feestelijk uit.

Scarlett ken ik van 25 jaar geleden, omdat zij bevriend was met mijn vriendje destijds, S., en zijn broer. Iets meer dan een jaar geleden zag ik S. weer bij een Kerstfeest van zijn broer, die bij ons in de buurt woont. Ook vanavond komen zij beiden.

Het wordt een heel gezellige avond en Rick en ik kletsen heel wat met S. en zijn broer. Ik kan het niet helpen om af en toe eens te denken, hoe mijn leven eruit had gezien, als ik met S. door was gegaan. Ik denk, dat we binnen het jaar gescheiden zouden zijn! Toch hebben we een korte gezamenlijke geschiedenis en dat schept wel een grappige band.

Doug en Scarlett hebben een prachtig huis! Vooral hun basement doet Rick watertanden. Nu de kinderen niet meer in de speelleeftijd zijn, wil Rick een bar laten installeren beneden. Doug en Scarlett hebben precies, wat hij graag zou willen. Helemaal schitterend is Dougs wijnkelder! Alles wordt electronisch bijgehouden met een panel aan de buitenkant. Hij heeft er ook een kapitaal aan wijnen liggen!


De wijnijskast



Alles wordt met dit paneel geregeld

Na alle voorafjes verschijnen er toch opeens twee enorme slow cookers met barbecue kip en varkenshaas, sla en broodjes. Ik eet er maar weinig van, want die sushi riep telkens mijn naam. Daarna houdt Doug een leuke speech voor Scarlett en worden de taarten, door Scarletts moeder gebakken, aangesneden. Ik probeer een klein stukje van de walnoottaart en die is de lekkerste, die ik ooit heb geproefd! Dat zegt wat, want ik houd niet meestal niet van taart.

Veel te laat voor ons doen nemen we afscheid. We hadden niet verwacht, dat het zo gezellig zou worden. Ik ben wel stiekem blij, dat ik met mijn Rick terugga en niet met S., die mij wel een heel lange "hug" als afscheid geeft. Hebben jullie weleens exen weer gezien en hoe voelde dat?

Zondag

Ondanks de late avond gisteren, zijn we redelijk bijtijds wakker. Het helpt ook, dat we het raam open hebben en de vogels wel heel overtuigend zingen op het moment. Het klinkt werkelijk, of ze in onze kamer zitten!

Rick vertrekt, zoals iedere zondag, naar Starbucks. Als hij terugkomt is Saskia ook op. Zij doet zich tegoed aan een stukje banaan-chocolate chip cake, die in haar dieet past. Ik vind mijn spinaziewrap iedere week weer erg smakelijk.

Na afloop ga ik weer naar Anytime Fitness. Dit keer kies ik de crosstrainer en ben best een beetje trots op mezelf, dat ik beide weekenddagen gesport heb . Het is vreemd, hoeveel energie mooi weer met zich meebrengt!

Inmiddels is Rick alweer bezig in de tuin en Saskia helpt hem erbij. Zij heeft een vreemde uitslag in haar nek, die gisteren begon en er nu niet goed uitziet. Daar moet een dokter aan te pas komen. Rick stelt voor Saskia na de lunch naar de Urgent Care kliniek te brengen.

Als zij vertrekken, ga ik met de Kindle in de hot tub liggen. Het is zo'n 16 graden en lekker zonnig. Daar in de achtertuin kan ik de lente al echt aan voelen komen. De cardinaaltjes zingen, sommige bomen hebben al kleine knopjes en het is gewoon heerlijk hier zo te liggen bubbelen! Ik krijg er een vakantiegevoel van.

Tegen half vijf gaat de telefoon en hijs ik me met tegenzin uit het bad. Ik zie eruit als een pruim, maar het was zo lekker! Arme Rick en Saskia zijn nu pas klaar bij de dokter, zo'n lange wachttijd was er. Saskia heeft inderdaad een bacteriele huidinfectie en krijgt daar antibiotica voor. Van ons allemaal heeft zij verreweg de gevoeligste huid.

Op de terugweg heeft Rick de ingredienten voor het chilirecept van zijn moeder gekocht. We smullen ervan, terwijl we naar de Red Carpet van de Oscars kijken. Misschien dat deze chili mijn favoriete recept is, omdat het me altijd aan mijn lieve schoonmoeder doet denken. Het is de lekkerste chili, die ik ken, in ieder geval.

Straks dus de Oscars, ik hoop echt, dat The King's Speech veel wint. Meestal heb ik geen van de genomineerde films gezien, maar nu maar liefst drie: The King's Speech, The Social Network en Toy Story 3, allemaal erg goed. Ik ben benieuwd!

Een gure dinsdag

Verlangend denk ik terug aan de zeventien graden van niet zo heel lang geleden. Opeens is de winter hier ook met kracht gearriveerd. Het vriest flink en ik hoor de wind om het huis huilen, als ik wakker word.

Saskia heeft vannacht op Ricks plek in ons bed geslapen, wat wel wat extra warmte gaf. Zij komt namelijk met ettelijke dekens, extra kussens en een heerlijk zachte kikker. Saskia wil vanochtend douchen, dus ik wek haar om half zes. Gaap!!!

Het waait zo hard buiten en vriest zeven graden, dat ik overweeg om Saskia naar de busstop te rijden. Gelukkig belt Shannon, dat haar moeder haar naar school gaat brengen en Saskia ook op zal halen. Zo kan ik lekker terug naar mijn warme bed.

Daar doezel ik nog een uurtje, genietend van de warmte. Het gevoel van messen, die tussen mijn schouderbladen steken, is gelukkig een stuk minder dankzij de Mineral Ice, die Saskia gisteren op mijn schouders smeerde. Helaas lijken de pijnen wel weer constant te zijn.

Iedere zomer hoop ik weer, dat er iets essentieel is veranderd, waardoor ik ook met koud weer weinig pijn zal hebben. Het is toch altijd een beetje deprimerend, als dat niet het geval blijkt. Maar ja, ik heb nog geluk, er zijn zoveel mensen, die het nog vele malen erger hebben, dan ik, en dat houd ik mezelf maar voor.

Rillend loop ik de sportschool binnen, maar op de stairmaster heb ik het al gauw flink warm! Ik doe een half uur interval daarop en daarna nog een half uur op de crosstrainer. Ik ben bijna aan de ontknoping van mijn boek, alweer een heel leuk mysterie van Elizabeth Peters, maar ik heb net geen tijd om het einde te lezen.

Thuis maak ik me gauw klaar om naar de tandarts te gaan. Ik moet toegeven, dat het met de pijnen heel verleidelijk was om die afspraak weer eens te verzetten. Als ik mijn hoofd buig, doen mijn kaken al pijn. Dat heeft echter geen nut, dus ik besluit ervoor te gaan.

Gelukkig is geen van de overdreven vriendelijke medewerksters dit keer aanwezig in de kliniek. Ik ben helemaal blij, als de mondhygieniste, Nina, een invalster blijkt te zijn. Geen bloeddrukopname (die altijd te hoog is, omdat ik gewoon de tandarts vreselijk vind), enkel een schoonmaakbeurt.

Nina ziet zelfs op mijn kaart, dat ik fibromyalgie heb, en vraagt, hoe ik me vandaag voel. Ik vertel haar, dat koud weer niet bepaald bevorderlijk werk, en daarop gaat ze heel voorzichtig te werk en vraagt regelmatig of het nog gaat. Van mij mogen ze haar wel permanent aanstellen! Hoewel ik de nieuwe permanente mondhygieniste nog niet heb ontmoet, hopelijk is die net zo aardig.

Of het is om hoe ik me voel of omdat ze invalt, maar ik hoef ook geen fluoridebehandeling. Ik was al helemaal van plan die te weigeren, want we hebben ook fluoride in ons drinkwater en daarvan drink ik meer dan genoeg, maar dat hoeft dus niet.

Dr. Burch komt nog twee seconde het werk checken en merkt op, dat mijn "nieuwe" gebit alweer zeseneenhalf jaar oud is. Ik ben nog altijd heel blij, dat dat toen allemaal in een keer is gedaan.

Na minder dan een uur sta ik weer buiten. Bij Subway in hetzelfde gebouw haal ik gauw een kipsandwich met allerlei groentes en een beetje buffalosaus. In de van eet ik het op.

Zaterdagavond na de bruiloft merkte ik, dat mijn eigen trouwring doormidden gebroken was. Hier bestaat de trouwring meestal uit twee ringen. Zo ook de mijne, het is een witgouden grotere ring met een diamant in het midden en vier kleinere diamantjes eromheen en wat briljantjes. Dat is officieel de verlovingsring, de trouwring wordt tijdens de bruiloft toegevoegd.

Dat trouwringgedeelte van mijn ensemble is dus gebroken. Het is een ringetje met een aantal briljantjes en werd al erg dun. Ik rijd naar Dominion Jewelers in Falls Church. Die staat bekend als een erg goede juwelier. De juwelier raadt aan een dikker stukje witgoud te plaatsen, in plaats van het dichtsolderen, want dat laatste zou al gauw weer breken. Dat doe ik dan maar, want het is mijn belangrijkste ring.

Saskia moet vandaag na school blijven om wat gemist werk in te halen. Met Cosmo haal ik haar op en we rijden meteen door naar Fair Lakes Shopping Center. Bij Petsmart nemen we Cosmo mee naar binnen, die meteen helemaal weg is van de Kersthondenspeeltjes.

Saskia houdt zich bezig met de adoptiekatten, terwijl Cosmo en ik zijn eten halen en wat botjes uitzoeken. Cosmo's neus gaat echt te gast. Ik vind het altijd zo schattig hoe heerlijk hij zo'n bezoek aan de dierenwinkel vindt. Bij de kassa weet hij ook feilloos, dat hij een snoepje zal krijgen. Als pup kreeg hij hier training en hij wordt nog steeds enthousiast als we langs het klaslokaal lopen.

Dit is de enige middag deze week, dat we allebei wat tijd vrij hebben, om voor Rachelle, ons eenjarige "engeltje" van de Kerstboom te winkelen. We rijden dus naar Target. Het is zo leuk om eens voor zo'n kleintje te winkelen. Saskia vindt dat duidelijk ook.

We kunnen ook lekker veel kopen, want veel is afgeprijsd. Zo vinden we twee schattige pakjes voor slechts $6,28! We kopen sneeuwlaarsjes, pijamas met voetjes, die twee jurkjes met broekjes, wantjes met een hoed als kleding.

Natuurlijk horen bij Kerst voor een kleintje ook een paar speeltjes. Op haar lijstje staan een babypop en speeltjes om te leren. Die pop is snel gevonden. Verder kiezen we een houten boerderijpuzzel en de See and Say "Farmer says".

De cadeautjes mogen niet ingepakt worden, zodat de ouders zien, wat ze hun kinderen geven. De Salvation Army medewerkster stelde wel voor een rol pakpapier erbij te geven. Daar heb ik in voorgaande jaren niet aan gedacht, maar dat is inderdaad een prima idee. Ik weet zeker, dat Rachelle straks een heerlijke Kerst gaat hebben,

Target is zo'n winkel, waar je nooit uitloopt met alleen waar je voor gekomen bent. Saskia vindt er een paar leuke topjes en we kopen beiden hun heel lekker warme met "bont" gevoerde klompen. Verder zie ik nog een aantal leuke sneeuwmanthema dingen voor onze tuin en andere Kerstspulletjes. Met een kar vol lopen we terug naar de van.

Net voor het donker wordt zijn we weer thuis. De Kerstverlichting gaat net aan. Ondanks de kou wil ik toch onze nieuwe versieringen even opzetten. Als het goed is, doet onze cul de sac mee aan een plaatselijke beste Kerstverlichting wedstrijd. Het zou leuk zijn, als we zouden winnen.

Als avondeten bestellen we Thais van Tara Thai. Saskia vindt hun panang curry lekker en ik neem een visgerecht. Dit is een van de beste Thaise restaurants hier en het smaakt weer heerlijk.

De tv shows zijn nu allemaal in de Kerstsfeer, zo ook Glee. Deze aflevering vind ik erg leuk. Ook Raising Hope vinden wij een grappige nieuwe sitcom.

Vanavond horen we op het nieuws, dat Elizabeth Edwards aan borstkanker is overleden. Soms treft me zulk naar nieuws van een bekend persoon opeens. Deze vrouw was altijd zo positief, ondanks alle tegenslagen, waaronder de ontrouw van haar, toen senator, ex-man. Rust in vrede en ik hoop, dat haar kinderen goed zullen worden opgevangen.

Winds-Day

"Gopher: If I was you, I'd think about skedaddlin' out of here.
Winnie the Pooh: Why?
Gopher: 'Cause it's "Winds-day."" - Winnie the Pooh and the Blustery Day

Deze "Wednesday" is ook inderdaad echt een "Winds-day". Zoals altijd in de lente slapen we met het raam open, maar het lijkt vanochtend wel storm in onze kamer! Vaak klagen mensen hier, dat we van de winter naar de zomer gaan qua temperaturen (wat ik overigens prima vind) en de lente overslaan. Dit jaar is dat niet het geval, al hebben we al wat zomerse dagen gehad. Het heeft vannacht zelfs licht gevroren.

Die wind huilt om het huis en blaast de laatste maple "helicoptertjes" van de bomen. Daarvan lijken er dit jaar wel heel erg veel te zijn, de straten liggen ermee bezaaid. Dat wordt weer mini-mapletjes trekken uit de bloembedden straks. Die bomen groeien hier als onkruid (letterlijk).

Rillend rijd ik naar de sportschool. Ik heb boek nummer twee van de Amelia Peabody serie uit en begin meteen aan nummer drie. Gelukkig zijn er nog heel wat om te lezen. Na een half uur op de crosstrainer ben ik alweer zo in het boek, dat ik er nog een kwartier langer op blijf staan. Niet voor niets is deze serie zo populair!

Na nog zo'n twintig minuten gewichten houd ik het weer gezien voor vandaag. Bij Giant haal ik spullen voor het avondeten, want we willen sateh, rijst, komkommersla en asperges eten. Safeway is dichterbij, maar Giant heeft de pindasaus van Thai Kitchen, die wij het meest op satehsaus vinden lijken.

Gisteren zag ik in de spiegel, dat mijn uitgroei toch nog lichter is, dan de rest van mijn haar. Op maandag dacht ik het ook al te zien, toen Mona mijn haar foehnde, maar zij zei, dat ik het verkeerd zag. Ik liet het dus aan Rick en Kai zien, die het met mij eens waren.

Dit is al de tweede of derde keer en ik baal ervan, want ik vind bij de kapper zitten helemaal geen pretje. Mona is ook nogal een kordate dame, dus ik bel haar met wat tegenzin op. Het kost allemaal echter genoeg om er echt wat aan te willen doen. Gelukkig neemt Mona het goed op en kan ik vanmiddag langskomen.

Medewerkster Carmen brengt mijn kleur aan en daar ga ik weer onder de kap (wat ik dus het ongemakkelijkst van alles vind). Maar goed, wie mooi wil zijn moet pijnlijden, zei mijn oma altijd, en gelijk had ze. Na anderhalf uur sta ik weer keurig gekleurd op straat.

Nu ik toch in Vienna ben, ga ik ook meteen de ballonnen voor Kai's verjaardag morgen halen bij Party Mania. Ze hebben een hele muur met folie ballonnen, dus het is altijd even kiezen geblazen. Ik vind de ballonnen, waar je de naam en leeftijd op kunt zetten altijd leuk en neem daar een grote van. Ook de zingende ballonnen zijn altijd leuk, dus ik kies de Looney Tunes.

Bij Rite Aid haal ik de batterij van medicijnen, die de dermatologe voorschreef, op. Gisteren hadden ze daar een paar niet van, maar kennelijk andere filialen wel, zodat Kai vandaag met zijn regime kan beginnen. Ik hoop, dat het gauw gaat helpen.

Het avondeten gaat er bij allemaal heel goed in. Dit is een maaltijd, die iedereen lekker vindt, altijd makkelijk. Zo meteen komt Laura om mij een massage te geven en dan is deze "winds-day" ook weer voorbij. Hopelijk wordt het morgen lekkerder, aan het weerbericht te zien zal die wens in vervulling gaan.

Het mocht niet duren

Wauw, net zie ik op Blogger, dat ik drie berichtjes verwijderd ben van 2000 "verhaaltjes", zoals Petra ze noemt. Dat is toch eigenlijk best heel veel!

Dit blog is zo'n deel van mijn leven geworden, dat Rick zelfs soms 's avonds vraagt, of ik al geschreven heb. Iedereen heel hartelijk bedankt voor het lezen en vooral de reacties, want stiekem moet ik toegeven, dat ik die nog het allerleukste van bloggen vind!

Helaas is zeventien graden eind januari niet iets wat blijvend is. De onweersbui van gisteravond heeft veel koudere lucht gebracht. Het is ook nog eens bewolkt en lokt niet om naar buiten te gaan.

Er staat niets op mijn programma vanochtend, dus op mijn gemak eet ik een paar gepocheerde eieren als ontbijt en drink een paar flinke mokken koffie. Dan kleed ik me toch maar warm aan, doe mijn twintig pond vest aan en ga met Cosmo op stap.

Hij vertoont weer heel veel territoriaal gedrag tijdens onze wandelingen, dus Rick heeft dit weekend nieuwe batterijen in zijn "piep"halsband gedaan. Ik ben vast van plan om die consequent om te doen tijdens wandelingen.

Cosmo reageert heel prompt op de luide piep, die uit de halsband komt, als ik op de afstandsbediening druk (je kunt hem ook instellen op een stroomstootje, maar voorlopig is de piep gelukkig voldoende).

Dat het een slimme hond is, bewijst hij al snel weer. Ik hoef hem de afstandsbediening maar te laten zien en hij houdt op! Nu is het natuurlijk ook wel nat en modderig in de tuinen, dus de meeste honden zijn niet buiten. De ware beproeving zal komen, als Cosmo weer eens helemaal uit zijn dak gaat tegen een blaffende hond achter een hek.

Tijdens de vier mijl durende wandeling belt mijn zus op. We kletsen bij en zo is het net of ik met een vriendin loop. Al is Cosmo een goede compagnon, ik mis een wandelvriendin. Gelukkig is er net een wandel"meetup" hier in de buurt en daarvan is volgende dinsdag de eerste wandeling.

Als ik thuiskom, zijn de schoonmaaksters er. Gisteren heeft Saskia haar laatste "kinder"kamermeubel leeggeruimd. Het is een in prima staat verkerend wit ladenkastje. De dames zijn er hard over in debat, als ik binnenkom, en hun gezichten lichten helemaal op, als ik het ze aanbied. Ik ben blij, dat het een goede bestemming heeft en dat ik (gemakzuchtig, als ik ben) er niet mee naar de Thrift Store hoef. Iedereen blij!

Buiten zie ik zowaar een paar sneeuwvlokken voorbij komen! Flurries, de dag, nadat ik buiten zat te lezen? Zo vreemd! Ik voel me altijd een beetje ongemakkelijk met schoonmakende dames om me heen, dus ik besluit bij Starbucks een warme lunch te gaan halen.

Zoals altijd is het heel gezellig in het restaurant. Zo gezellig, dat er helaas geen tafeltjes vrij zijn. Ik bestel een van hun nieuwe panini's, dit keer met tonijnsalade en cheddarkaas en een "grande" groene thee. Alweer valt me de keuze aan thee op, dat is duidelijk een nieuwe trend.

In de van peuzel ik mijn sandwich op en verbrand mijn gehemelte aan de thee. Doet me denken aan het befaamde verhaal van de rechtszaak tegen McDonald's, waarbij een dame die zaak voor miljoenen vervolgde. Dat leek altijd schromelijk overdreven, tot ik niet zolang geleden hoorde, dat er natuurlijk wel meer speelde. In ieder geval zal ik geen been om op te staan hebben tegen Starbucks (leuke Engelse uitdrukking, toch).

Nu ik toch in dit winkelcentrum ben, is het ook weer eens tijd om mijn nagels te laten doen. "T" heeft gelukkig tijd en kletst onafgebroken Vietnamees met haar collega "Tracy", getuige de flarden Engelse conversatie duidelijk over andere klanten. Het doet me weer aan dit filmpje denken en lig inwendig dubbel bij de herinnering.

Intussen lees ik mijn boek, Nefertiti, en kom daar helemaal in. Het gaat over Nefertiti en haar zus, vader en stiefmoeder. Heerlijk, eindelijk weer een boek, dat ik eigenlijk niet neer wil leggen. Thuis lees ik nog even verder, tot Saskia thuiskomt.

We gaan komend weekend in Snowshoe skien en, zoals altijd daar, gaan we, volgens de voorspelling, de diepvries in. Saskia is uit haar skijas en -broek gegroeid, dus ik neem haar mee naar REI. Duidelijk is het het einde van het seizoen.

Er is een zeer beperkte keuze, maar gelukkig vindt Saskia een bruine jas en broek, die zij leuk vindt, haar goed staan en passen en niet gigantisch (wat relatief is met skikleding) duur. Eigenlijk heeft Sas ook sneeuwlaarzen nodig, maar daar is niets meer van te vinden. Ze moet het dus maar met mijn oude paar doen. Gelukkig past ze die goed. Met een paar nieuwe handschoenen, skikousen en hoed is ze klaar voor de kou.

We komen buiten al gelijk in de stemming, want het sneeuwt! Zo zit je lekker buiten te lezen, zo vliegen de sneeuwvlokken weer in je gezicht. Wat een weersomslag! Thuis gaat dan ook meteen de open haard aan.

Als Rick thuiskomt heeft hij een babymuisje in zijn handen. Hij heeft het diertje uit de klauwen van kat Snickers gered. Saskia en Kai ontfermen zich er meteen over en de hamsterkooi komt tevoorschijn. Het is ook wel een schattig diertje, zoals het daar trillend zit. Ik ben bang, dat we ongewild een baby grijs muisje hebben geadopteerd. Toch werk ik er hard aan de kinderen ervan te overtuigen hem los te laten, ik heb geen zin in een klein huisdier!

Zonnige laatste zomerdag

Het is altijd zoveel makkelijker om de week (en vooral het vroege wakker worden) te beginnen met zon, die de kamer binnen schijnt! Deze laatste officiele zomerdag begint koel, maar zonovergoten.

Even overweeg ik niet naar Sharons core training te gaan, omdat ik om twaalf uur een personal training afspraak heb met Roger. Maar ik ga niet alleen om het fysieke, maar ook om het sociale van de klas. Ik besluit wel te gaan, maar alleen heel lichte of geen gewichten te gebruiken. Zo ben ik toch in beweging en werk ik de knopen uit mijn spieren.

Het uur vliegt voorbij en ik ga gauw naar huis om te kijken, hoe het met Saskia gaat. Die heeft gelukkig geen koorts meer en ook minder keelpijn. De antibiotica slaan duidelijk aan. Toch houd ik haar morgen ook nog thuis om zeker te zijn, dat ze echt beter is.

Saskia heeft nu een week van school heeft gemist en voelt zich wel goed genoeg om thuis alvast wat achterstallig werk in te halen. Ik bel haar counselor om te vragen, hoe ik dat het beste voor elkaar kan krijgen. Die zegt, dat ze net ook een briefje van de "attendance lady" heeft gekregen met dezelfde vraag. Ze waren al bang, dat het anders te overweldigend zal zijn voor Saskia straks. Heel aardig! We spreken af, dat ik na drieen een pakket met huiswerk op kan halen.

Roger wacht me al op, als ik om twaalf uur het fitnesscentrum binnenloop. Hij is echt een van de beste trainers, die ik ooit heb gehad, en ik heb er een aantal versleten. De oefeningen, die hij me geeft, zijn niet mis. Ik ben eigenlijk best trots, dat ik ze met mijn "oude" lichaam nog kan doen. Het halve uur vliegt voorbij en mijn spieren trillen, zoals gewoonlijk, helemaal.

Het fijne van Anytime Fitness vind ik, dat het zo midden in Vienna ligt. Zo is het postkantoor nog geen 500 meter verderop. Daar stuur ik een grote doos naar Nederland. Petra, hij is onderweg, hoor!

Voor vanavond, als het Nederlandse damesclubje voor het eerst na de zomer weer bijeenkomst, heb ik beloofd pies mee te nemen. Dit is tenslotte mijn verjaardagsmaand, dus ik tracteer.

De beste pies, die ik me maar kan voorstellen, verkopen ze bij de Pie Gourmet. Ze zijn niet goedkoop, maar lekkerder heb ik ze nog nergens gevonden. Het is altijd ook weer moeilijk kiezen welke smaak. Ze hebben allerlei fruitcombinaties, French silk, banana cream en veel meer! Ik kies appel-frambozen en perzik voor vanavond en neem een kersenpie mee voor thuis. Ze zien er zo lekker uit, ik moet me bedwingen er niet al van te snoepen!


Perzik



Appel-frambozen

Als verrassing haal ik lunch bij Manhattan Bagel voor Saskia en mij. Zij is dol op in een bagel met scallion (groene uitjes) cream cheese. Ik kan het natuurlijk niet laten een bagel met lox (gerookte zalm) en low fat cream cheese te bestellen. Saskia voelt zich goed genoeg om het gezellig samen op het deck op te eten.

Na de nodige huishoudelijke taken mag ik van mezelf door in mijn boek. Ik heb nog honderd bladzijden te lezen en het is enorm spannend! Steeds meer voor mij nieuwe feiten over gebouwen in Washington komen aan de orde. Ik kan niet wachten die zelf weer te gaan zien (hoewel een aantal helaas niet voor het publiek toegankelijk zijn). Na een paar uur sluit ik het boek met een diepe zucht. Jammer, het is weer uit!

Dit boek heeft mijn interesse in de Freemasons en symboliek weer helemaal opgerakeld. Voor degenen, die die interesse delen, is dit een interessant artikel. Ik vind het erg interessant, dat juist in deze stad zoveel symboliek te vinden is, zelfs in hoe de straten zijn aangelegd. Het werpt een heel nieuw licht op Washington voor mij (al geloof ik niet, dat dit alles ook maar iets met de duivel of kwade krachten te maken heeft).

Rick gaat vanavond met Niall, onze Ierse vriend, een andere vriend van ons, die achter de bar staat, verrassen met een bezoek. Nu is het wel heel handig, dat Kai kan rijden, want hij brengt mij naar Karin en zal me rond een uur of half tien ook weer ophalen. Ik heb weer zin in een avondje gezellig Nederlands kletsen!

In de garage zie ik, voor ik vertrek, dit liggen. Is het niet schattig (gemaakt door de buurkinderen, het beschrijft alle leuke dingen, die Saskia doet en haar favorieten):