De terugreis en een lekkere lentedag

Zaterdag

We hebben onze wekker voor kwart over acht gezet vanochtend. Het weerbericht klonk gisteravond allerminst belovend. De weerman vroeg zelfs, of we vandaag over zouden kunnen slaan om maar meteen naar zondag door te gaan. Rijden in de regen vind ik vreselijk en er worden ook onweersbuien voorspeld. Dit gebied staat bekend om zijn tornado's, dus dat maakt me nerveus voor de bijna 400 kilometer lange rit terug naar Kansas City.

Gelukkig is het, als we de gordijnen openen, wel bewolkt, maar helemaal droog. Tegenover het hotel ligt een Starbucks drive thru en ik geef Kai de keuze. Of eten in het restaurant van het hotel of iets ophalen bij de Starbucks.

Gelukkig kiest hij het laatste, want dat restaurant was duur en langzaam. Ik wil gewoon op weg nu en Kai kennelijk ook. Ik bestel mijn gewoonlijke misto en een kalkoenbacon met ei sandwich. Kai neemt een "artisan" sandwich met Goudse kaas en bacon en een cinnamon dolce latte.

Op de parkeerplaats eet ik mijn sandwich en dan gaan we op weg. Ik stel de GPS in op de Openbare Bibliotheek in Kansas City. Er is mij verteld, dat dit een bijzonder gebouw is en Kai en ik zijn daar nieuwsgierig naar.

Kai doet zijn muziek weer aan en wat ben ik daar blij mee! Tot vandaag hadden we ook satellietradio in de auto, maar kennelijk is dat abonnement afgelopen, want vandaag doet hij niets. Als de muziek er niet was, was ik waarschijnlijk aan het stuur in slaap gevallen!

De weg van Branson naar Kansas City is zonder twijfel de saaiste, die ik ooit heb gereden. Er is werkelijk niets, dan lege prairies en velden en de enkele boerderij te zien. Meestal kan ik de schoonheid van welk landschap dat ook wel inzien, maar hier is maar een woord voor: doodsaai!

Het wordt letterlijk mijlen tellen. Onderweg klets ik nog even bij met Rick en probeer mijn zus te bellen, die er helaas niet is. Toch gaat het vrij snel, want de snelheidslimieten zijn hier hoog en er is maar heel weinig verkeer. In de verte zie ik buien, maar wij houden het droog.

Eindelijk bereiken we, na iets meer dan drie uur en zonder stoppen, de Kansas City stadsgrens. Precies nu beginnen de druppels te vallen. Het ziet er niet eens echt donker uit, maar ik denk toch bliksem te zien. Ik hoor geen donder, dus heb het me vast maar verbeeld.

Bij de bibliotheek aangekomen zien we de parkeergarage, die bekend is. Die ziet er namelijk uit, als een rij boeken. Het is een van de weinige gebouwen ter wereld, die eruit zien, als wat ze "verkopen". Ik neem een paar foto's, maar het regent inmiddels al een stuk harder.

Die bliksem was ook geen verbeelding. Al is het echt niet warm buiten (wanneer wij in Virginia onweer krijgen), toch onweert het flink. Zo erg zelfs, dat we in een hagelstorm terecht komen. Denkend aan de tornado's en de hagel, die hier zo groot als golfballen kan worden, voel ik me niet bepaald op mijn gemak. Ons plan om het centrum van Kansas City te voet te gaan verkennen, laten we meteen maar varen.

Een ding, waar Kansas City bekend om staat, is zijn barbecue. Al ben ik daar gewoonlijk niet zo'n fan van, ik weet, dat Kai dat wel is en het lijkt me leuk om hier authentiek te lunchen.

Op de GPS zoek ik naar bbq restaurants en dat zijn er heel wat. De eerste twee zien we niet meteen uit de auto. Ik rijd er dus maar voorbij, want we zijn geen van beiden gekleed op regen. Ik bedenk me, dat we geluk hebben gehad deze week, dat dit de eerste regen is. Het had zo de hele tijd zulk weer kunnen zijn. In de late winter en lente staat dit gebied er bekend om.

Driemaal is scheepsrecht en het derde restaurant, waar de GPS ons heen leidt, blijkt heel populair. We zien er heel wat mensen binnengaan. Dat moet toch betekenen, dat het eten er goed is. Ik parkeer de auto en we rennen naar binnen bij Fiorella's Jack Stack Barbecue.

Niet onverwacht is er een wachttijd voor een tafel in de eetkamer. We kunnen ook in de bar aan een tafeltje plaatsnemen zonder te wachten. Daar is nog een tafel open, dus die nemen we.

Het moet gezegd, het eten is fantastisch! Als je ooit in Kansas City bent, ga hierheen. Ik bestel de lunch met gesneden vlees, varkensvlees en ham (ik weet het, dat is ook varkensvlees) met de hete saus. Dat wordt met patat geserveerd. Ik vraag voor extra hete saus en eet mijn vingers bijna op! Het varkensvlees smelt letterlijk op mijn tong!

Kai neemt een sandwich met "burnt ends" (vond ik niet lekker klinken, maar een hap ervan bewijst anders). Ook de barbecue rookworst is super lekker. Tot mijn verbazing smullen we echt. Mijn portie is een lunchportie, maar goed ook, want ik zie me toch een enorme borden met barbecue langskomen!

We rekken het eten zo lang mogelijk, want we hebben nog heel wat tijd, voor we echt bij het vliegveld moeten zijn. Eenmaal weer buiten plenst het nog steeds en dat wordt zelfs erger, naarmate we het vliegveld naderen.

Zonder problemen vinden we de Dollar huurautoinleveringslocatie. Alleen is daar geen enkele overdekking en het plenst. De arme medewerker is tot op het bot doorweekt en het is niet warm buiten!

We krijgen ons inleveringsbewijs en dan vraag ik, of ik de auto dichter bij de ingang mag rijden om de bagage af te zetten. Anders zouden we er zo'n honderd meter mee door de stromende regen moeten rennen. Eerst zegt hij, dat het mag, maar dan weer niet, anders zou iedereen het gaan doen. Ik zie niemand in de omgeving, maar goed. We mogen wel in de auto de bui afwachten.

Dat besluiten we dan maar te doen, maar het blijft maar plenzen. Uiteindelijk kijk ik op mijn telefoon op de radar en zie, dat er nog heel veel regen aankomt. Wachten heeft dus geen zin. Dan wagen we het er maar op. Wederom ben ik blij gisteren een regenjas te hebben gekocht, die komt nu goed te pas!

Rillend en nat lopen we het gebouw binnen. Nu moeten we nog met een bus naar de terminal. Gelukkig staat die wel onder een afdak. De chauffeur verontschuldigt zich voor het weer en helpt met de bagage, ook bij de terminal, zodat die niet doorweekt wordt.

Nu zijn we veilig, althans, ik hoop, dat de onweersbuien onze vlucht niet zullen vertragen. De check in gaat heel snel en we hebben nog heel wat tijd, dus gaan in de sportbar zitten. Daar kunnen we onze apparaten ook weer opladen, al geeft mijn netboek nog steeds geen teken van leven, helaas.

Twintig minuten voor we aan boord zullen gaan, lopen we naar de veiligheidscontrole. Daar "piep" ik en moet mijn Pandora armband en ketting uitdoen. Dat is me nog niet eerder overkomen, maar inderdaad gaat het daarna goed.

We hebben trouwens al twee keer in Washington en Houston door de controversiele "body scan" machines moeten gaan. Wat een storm in een glas water was dat! Ik heb er absoluut geen moeite mee die machine in te gaan.

Ons vliegtuig van Kansas City naar Chicago is nog kleiner, dan dat van Washington hierheen. Kai en ik hebben stoelen naast elkaar en toch nog redelijk wat plaats. Deze United Express vlucht heeft maar een flight attendant.

De vlucht is nogal turbulent, waarschijnlijk dezelfde buien, die ons zo nat maakten eerder vanmiddag. We krijgen een drankje en dan is het alweer tijd om te dalen. We zitten aan de goede kant om de Chicago skyline te zien en ik neem een aantal foto's.

Onze overstaptijd bedraagt bijna drie uur, dus we hebben ruim de tijd. We moeten wel van terminal veranderen, dus nemen het busje naar de C gates. Als ik van tevoren had geweten, hoe weinig keuze aan eten daar was, hadden we in terminal 2 gegeten. We hadden er de tijd voor.

Nu we dan in terminal 1 bij de C gates zijn, hebben we geen van beiden zin om terug te gaan. We bestellen sandwiches, Kai een reuben, die er nog redelijk uitziet, en ik een roast beef, die werkelijk verschrikkelijk is! Aan de bar bestel ik een wijntje om het weg te spoelen, die smaakt dan wel weer lekker.

Zonder computer is de wachttijd saai en lang, maar de Kindle brengt uitkomst. Ik lees een halve mystery over Dotsy Lamb uit. Eindelijk is het tijd om aan boord te gaan en ik mis net een eerste klas stoel. De twee mannen voor mij op de lijst krijgen die wel, grr!!

Kai en ik hebben economy plus stoelen, dus extra beenruimte. Dat is toch eigenlijk alles, wat belangrijk is. De vlucht van Chicago naar Washington bedraagt een uur en twintig minuten, die natuurlijk zo voorbij zijn. Voor ik het weet, zie ik de vele lichten van ons gebied weer onder ons en een kwartiertje later landen we op Dulles International.

Terwijl we door het midden westen reden, zeiden Kai en ik al regelmatig tegen elkaar, dat we blij waren met waar we wonen. We hebben een ontzettend leuke paar dagen meegemaakt, maar alles ligt zo ver uit elkaar daar! Die eindeloze mijlen met niets hebben wel wat, maar alleen om het eens mee te maken. Geef mij maar de oostkust, waar het weliswaar druk bevolkt is, maar waar alles ook lekker dicht bij elkaar ligt!

We moeten aardig lang op onze bagage wachten. Om middernacht kwamen er vier vluchten tegelijk aan, is het excuus, alsof dat niet van tevoren bekend was. Kai heeft zijn koffer al vrij snel, maar die van mij komt zo ongeveer als laatste. Ik was al bang, dat hij er niet zou zijn, dus ben blij, als ik het oranje gevaarte zie.

Buiten mocht Rick van de politie niet wachten. Ze zijn daar heel streng in. Hij moest dus rondjes blijven rijden, omdat onze bagage zo lang duurde. Toevallig komt hij net aanrijden, als wij naar buiten lopen.

Onderweg en thuis vertellen we Rick over onze avonturen, al heeft hij die gaandeweg al gehoord. Het was deze week makkelijker om hem op de hoogte te houden, omdat we ons in de VS bevonden. Ik heb echt genoten van deze bijzondere reis met mijn bijna negentienjarige zoon. Hoeveel moeders krijgen zo'n kans?

Zondag

Aangezien we gisteravond pas om twee uur in bed lagen, slapen we flink uit vanochtend. De vogels wekten mij eigenlijk al vroeg, maar al doezelend houd ik het toch tot na tienen uit.

Rick is iets eerder op en gaat meteen naar Starbucks. Grappig genoeg hadden ze gisteren de spinaziewrap niet, dus die smaakt vanochtend weer erg lekker.

Het is heerlijk weer, hoewel helaas niet zo warm, als het hier donderdag en vrijdag was (25 graden toen). Rick gaat in de tuin werken en vraagt Kai en Saskia hem te helpen. Nadat ik ben uitgepakt, ga ik naar de sportschool.

Daar ben ik van plan een uur op de crosstrainer te doen. Jeanne, mijn buurvrouw twee deuren verderop, staat op de machine naast mij. We kletsen even bij. Zij zegt, dat het zo leuk was, dat Saskia brownies had gemaakt voor haar Cameron, die donderdag zestien werd. Inderdaad is de al jarenlang durende vriendschap van Saskia met Cameron en zijn broer Parker best bijzonder.

Al lezend gaat het uur snel voorbij. Ik neem mijn telefoon bijna nooit mee, als ik ga sporten, dus ben verbaasd, als het hele gezin me bij thuiskomst begroet met "He, he, daar ben je eindelijk!". Niets bijzonders, maar ze wilden lunch gaan halen bij Noodles en wisten niet, wat ik zou willen.

Nu ben ik heel actief op Foursquare.com en Rick ook, dus zag hij zo, wat mijn favoriete gerechten daar zijn. Alleen kwam dat wat te laat, want hij had al een vegetarische sandwich besteld voor mij. Het smaakt prima, dus geen klachten hier.

Saskia heeft de afgelopen week met Rick een aantal zakjes met zaden uitgekozen om in de voortuin te zaaien. Kai wil haar daar wel mee helpen, dus met zijn tweeen planten ze van alles. Ik lees intussen mijn boek uit in het zonnetje voor. Ik mag geen foto's van de twee tuiniers nemen, dus geniet maar van hun samenwerken.

Rick heeft Saskia beloofd, dat ze vandaag voor het eerst mag rijden in zijn auto. In juni is zij oud genoeg (oef!) om haar Learner's Permit te halen en dan zijn wij ouders weer eerst officieel de rijleraar en -lerares.

Katja en Kai waren zeventien, toen ze begonnen, eerder hadden ze geen interesse. Saskia daarentegen is er nu al aan toe, drie maanden voor ze wettelijk mag. Kai en ik gaan ook mee naar de parkeerplaats bij Wolf Trap, waar "iedereen" met hun kinderen oefent.

Ook vandaag zijn er een aantal andere ouders met hun kinderen. Ricks auto, de BMW, is niet bepaald de makkelijkste auto om te leren, vind ik. Toch lukt het Saskia om al gauw goed te kunnen sturen. Ze leer meteen, hoe het gas en de rem werken.

Na een twintigtal minuten neem Rick weer over. Ik bedenk me, dat ik maar zo'n drie maanden verwijderd ben van het autolerares gedoetje. Ik kan hopen, dat ze haar theorie niet haalt, maar bij Saskia is dat onwaarschijnlijk.

Thuis maken we ons snel klaar voor het avondeten. Dit is Kai's laatste avond thuis. Hij kiest de Mad Fox Brewing Company om te gaan eten. Kai en ik bestellen beiden de pizza met vijg en balsamische azijn, erg lekker!

Saskia vindt de keuze moeilijk, want ze wil haar dieet aanhouden. Een paar stukken gewone kaaspizza moet goed zijn. Rick heeft een enorme pizza, waarvan hij maar de helft eet en de rest mee naar huis neemt.

Het is een gezellige maaltijd. Kai en Saskia kunnen het altijd zo goed met elkaar vinden tegenwoordig, erg leuk om te zien. We kijken naar de basketbalwedstrijd tussen Kai's school VCU en Purdue University. VCU wint uiteindelijk, erg leuk, want het is maar een onbekende school. March Madness kan de school veel bekendheid leveren.

Morgen gaat Kai terug naar school. We hebben een leuke week gehad samen. Ik weet niet, wanneer Alaska zal volgen, maar ik hoop snel. Dat is allemaal aan Rick, ik heb niets te zeggen over mijn vijftigste verjaardagscadeau, al kan ik wel hints geven.

In de reacties op mijn vorige blog las ik vooral de vraag of Rick en ik Nederlands spreken met de kinderen en of de kinderen ook Nederlands spreken. Ik heb dat, volgens mij, al eens besproken, maar hieronder het hele verhaal.

Toen Rick mij ontmoette, woonde ik gedwongen (visum etc.) met mijn ouders, broers en zus. Mijn broers waren college studenten in Canada, dus hen zag hij niet zo vaak. Mijn zus is tien jaar jonger, dan ik, en was dus nog thuis. Ik woonde met mijn vriendin Melanie in de kelder van mijn ouders. Voor mij visum moest ik bij familie wonen.

Rick leerde dus al heel wat Nederlands, als hij gewoon bij ons op bezoek kwam. Hij was vastbesloten te begrijpen, waar wij over spraken en leerde onvoorstelbaar snel! Hij stond er ook op, dat we van het begin afaan Nederlands zouden spreken tegen onze kinderen.

Lang verhaal kort, de kinderen, die nu tweederde volwassen zijn, spreken goed Nederlands, weliswaar doorspekt met anglicismen, maar dat kan snel verholpen worden. Aangezien mijn Noord-Amerikaanse neven en nichten enkel Nederlands verstaan, maar het niet spreken, geef ik Rick een groot applaus, want zijn Nederlands spreken heeft de doorslag gegeven.

Nu spreken Rick en ik onderling Engels, Kai en zijn zussen ook, Katja en Saskia spreken Nederlands met elkaar en Rick en ik zoveel we kunnen Nederlands met de kinderen. Hopelijk maakt dat het allemaal duidelijk, ha ha.

De laatste foto's van het reisje met Kai staan hier (ook van het Kansas City gebouw, toch interessant).

Oklahoma, Okay!

Vandaag beginnen Kai en ik aan ons avontuur. We staan om kwart voor zes op en Rick zet ons, op weg naar zijn werk, bij Dulles Airport af. Nu ik Premier status heb bij United vliegen we werkelijk door de check in en veiligheidscontrole heen! Daarna nemen we de trein naar terminal A.

Alles bij elkaar heeft het nog geen twintig minuten geduurd! We hebben nog ruim een uur voor onze vlucht vertrekt. Bij een van de cafe's bestellen panini's met kaas, ei en Canadese bacon, wat jus d'orange voor Kai en een grote koffie voor mij. Dat gaat er allemaal prima in.

Ons vliegtuig is een regionale jet van United Express (GoJet). Er zijn twee stoelen aan iedere kant en ze adverteren ermee, dat ze de eerste United Express partner zijn, die ook Economy Plus aanbiedt. Kai en ik hebben een zitplaats in dat gedeelte, dus lekker veel beenruimte.

Tijdens de twee uur en tien minuten durende vlucht lees ik in mijn Kindle en Kai luistert naar muziek. Zo af en toe vallen onze ogen ook dicht, want het was flink vroeg opstaan! De Diet Coke, die me wordt aangeboden, gaat er dan ook goed in.

Eenmaal in Kansas City komt de bagage vrijwel meteen op de lopende band. Het is even zoeken, hoe we naar de autoverhuurbedrijven moeten, maar dan zie ik daar een bus voor verschijnen. Het is flink koud buiten, dus ik ben blij, dat ik een winterjas mee heb genomen.

Na een minuut of vijf worden we afgezet bij het autoverhuurgebouw. Hier zijn alle maatschappijen vertegenwoordigd, heel handig. Ik zie de Dollar balie meteen en moet even wachten op een klant voor mij.

De medewerker, Keith, is een kletsgraag persoon, want hij heeft een heel gesprek over roken met die meneer. Ook tegen mij kletst hij honderduit. Hij vindt mijn doel om alle vijftig staten te hebben bezocht helemaal fantastisch.

Ondertussen probeert hij me allerlei duurdere auto's aan te smeren, maar de intermediate, die ik heb gehuurd is prima. Tja, hij heeft geen intermediate voorradig, neem ik genoegen met een full size? Als het me niets kost natuurlijk, antwoord ik, tot zijn grote hilariteit.

Geen extra kosten voor de full size en ik mag zelfs de kleur kiezen, rood of zilver. Nou, laat ik eens avontuurlijk zijn en rood kiezen. Oh, maar hij heeft ook nog een splinternieuwe Mustang voor me, als ik die wil. Ik maak me er met een grapje vanaf en zeg, dat die rode kleur zoveel avontuur is, als ik aan kan. Ik wil niet eens weten, hoeveel die Mustang extra zou kosten!

Eindelijk, zonder dat het hem gelukt is extra kosten uit mij te slaan, krijg ik de sleutels overhandigd van een Dodge Charger. We doen de bagage achterin, stellen de GPS in en gaan op weg.

Het eerste stuk rijden we door de voorsteden van Kansas City. We hebben allebei best trek en besluiten op zoek te gaan naar een drive thru voor een vroege lunch. Ik ben namelijk bang (en ga daar gelijk in krijgen), dat er na Kansas City een tijdlang niets meer zal zijn.

In Overland Park vinden we een Chick-Fil-A. Daar heb ik nog nooit gegeten, dus die wordt het. Kai neemt een lekkere kipsandwich met frietjes en ik hun gegrilde kipwrap. Het smaakt prima!

Dit wordt onze route van vandaag:


Zodra we het stedelijk gebied uit zijn, snappen we, waarom zoveel mensen Kansas een saaie staat vinden. Er is werkelijk niets dan goudbruine (amber waves of grain, moet ik aan het liedje America the Beautiful denken)velden en her en der een boerderij.

Kai doet zijn Zune aan en we genieten van zijn muziek. Hij houdt vooral van alternatieve muziek, die wat aan New Wave uit de jaren tachtig doet denken. Ik kan dat dus zeker ook waarderen.

Zo rijdend komt het "Toto, we're not in Kansas anymore" van de Wizard of Oz bij me bovendrijven. Wij zijn nu wel in Kansas, een staat, die ik eigenlijk nooit had verwacht te bezoeken. Het heeft toch iets speciaals, die enorme onbewoonde gedeeltes in dit land. Ook de weg is heel rustig, soms komen we kilometerslang geen andere auto of vrachtwagen (daarvan zijn er meer, dan personenauto's) tegen. Ik heb echt zo'n pioniergevoel, hier rijdend.

Het schiet ook lekker op, want de snelheidslimiet is over het algemeen 70 mijl per uur (120 km/u) en ik ga dan altijd net een beetje harder. Kai en ik vermaken ons met elkaar de vele haviken, die in de bomen langs de weg zitten, aan te wijzen. Het spelletje wordt wie er het eerst de volgende ziet.

Een paar keer rijden we langs een doodgereden stinkdier, dat onze auto voor een aantal mijlen verschrikkelijk doet ruiken. Eigenlijk hopen we ook bisons te zien, maar het zijn allemaal gewone koeien, die in de velden grazen.

Tot we in Frontenac zijn en ik waarempel een kleine kudde bisons zie lopen! Ze behoren duidelijk bij een ranch, maar toch, onze bisons hebben we gezien. Niet veel later zien we ook een kudde longhorns en dan voelen we ons helemaal in het westen.

Na zo'n honderdvijftig mijl zijn we eindelijk Kansas uit en draaien we de interstate 44 op. Kai maakt een foto van het afscheidsbord van Kansas, maar het welkomstbord van Oklahoma staat langs de snelweg, waar het verkeer met 75+ mijl per uur langsraast. Hopelijk lukt het morgen er wel een foto van te nemen, dan rijden we meer secundaire wegen.

Omdat het aan de historische Route 66 ligt en we gelezen hadden, dat er een leuk Western restaurant is, hebben we de GPS ingesteld op Vinita, Oklahoma als eerste stop.

Mijn wens om een bordje van Route 66 te fotograferen, gaat niet in vervulling. In het gedeelte, waar wij rijden, is er nergens gelegenheid te stoppen om dat te doen. Het Chuck Wagon restaurant zal vast leuk zijn, maar wij zijn de enige auto op het parkeerterrein.

We kijken elkaar aan en hebben geen van beiden zin om naar binnen te gaan. Het Oklahoma Aquarium, wat ons tweede doel van vandaag was, is maar een uurtje verderop en we besluiten door te rijden daarheen.

Nu weten we ook meteen, waarom zoveel dingen hier al volgeboekt waren. Duidelijk is het Spring Break voor de kinderen. Het is flink druk bij het aquarium, maar we kunnen alles nog goed zien. Ik heb iets met aquaria en dit is ook weer leuke.

Het is opgezet met allemaal kleinere kamers met een thema. De inheemse dieren uit Oklahoma zelf vind ik erg leuk. Ze hebben een alligator snapping turtle, die zo groot is als een kleuter! Die zou ik niet graag tegenkomen! Bij de bever blijven we een tijdje kijken, hij zit zichzelf zo schattig schoon te maken.

Ook bijzonder zijn de twee tunnels waar vier soorten haaien over je heenzwemmen. Dit aquarium heeft de meeste stierhaaien in Amerika. Verderop kun je roggen aaien en leren we, dat mannelijke trompetvissen net als mannelijke zeepaardjes de eieren bevruchten en dragen. Na een uurtje hebben we alles gezien. Dit aquarium is duidelijk niet van het kaliber van dat in Baltimore of Chattanooga, maar ook weer op zijn manier uniek en leuk om te hebben bezocht.

We zijn klaar voor het laatste ritje van vandaag, naar ons hotel. Toen ik uitvond, dat Tulsa een Hard Rock Hotel & Casino heeft, had ik Kai meteen geinteresseerd. De prijs is laag (het is dinsdag en men wil je het casino inkrijgen) en er is alleen een "tribal fee" van een paar dollar, geen tax.

We krijgen een kamer op de 9e verdieping, die heel modern is ingericht. Ook de badkamer is superdeluxe. We hebben weleens zeker drie keer zoveel voor zo'n kamer betaald! Ik plof meteen op bed neer, want ik ben moe van het vroege opstaan en de lange rit (al voelde die veel minder lang, dan een rit naar Blacksburg bijvoorbeeld). Kai springt onder de douche.

Dan bekijken we de restaurants in het hotel. Een van de redenen, dat ik liever in een full service hotel logeer, is, dat ik nachtblind ben en dus niet in het donker ergens heen kan rijden. Er zijn een aantal restaurants hier, waaronder een heel duur op de negentiende verdieping.

Nu we in het Hard Rock Hotel zijn, willen we ook met een muziekthema eten. Het wordt Toby Keith's I Love This Bar and Grill.

Het is een gezellig restaurant met een typisch zuidelijk menu. De bediening is superaardig en zelfs Kai, die eigenlijk niet van de muziek van Keith houdt, vindt het allemaal meevallen. Het eten is prima.

Kai bestelt de cheese fries vooraf en ik kan het niet helpen daar ook iets van mee te pikken. Het is een gigantische portie, dus we eten er nog niet de helft van. Ik bestel de gerookte zalm als hoofdgerecht. Daarbij ook de licht gefrituurde okra. Dat is zo'n zuidelijk gerecht en zo vind ik okra lekker, anders veel te slijmerig.

Kai neemt de chicken fried steak sandwich, alweer iets heel zuidelijks. De steak is gigantisch, maar wel heel dun, dus het lijkt meer, dan het is. Alles is zeer smakelijk en gezellig zo met zijn tweetjes.

Iedereen hier vraagt, wat we in Oklahoma doen helemaal uit Virginia. Als onze serveerder hoort, dat we morgen doorgaan naar Arkansas, heeft hij nog een aantal aanraders. De mensen hier zijn superaardig!

Na het eten lopen we naar de Hard Rock Store. Daar kiest Kai een leuk t-shirt uit en koop ik een paar flesjes water. Omdat Kai onder de 21 is, blijft de minibar in de kamer op slot.

Kai is ook te jong om in het casino te mogen spelen, dus ik geef hem de sleutel van de kamer. Ik wil wel een spelletje spelen, namelijk. Het casino is vrij groot en bestaat voornamelijk uit slotmachines. De tafels, die ik zie, zijn onbemand.

Na wat rondkijken steek ik een vijf dollar biljet in een pokermachine,die 25 cent per spelletje rekent. Mijn ervaring is, dat je met die spelletje langer met je geld doet. Je kunt het ook een beetje beinvloeden. Dat klopt wel, want ik speel er meer dan een half uur mee en dan is het op. Gewoon leuk om gedaan te hebben, verder heb ik geen behoefte om te spelen.

Bij de ijsbar (de tappen zijn van ijs) haal ik een wijntje en ga daarmee naar boven. Nu relaxen we lekker op de kamer en zullen vast niet laat gaan slapen. Morgen weer een leuke dag voor de boeg met gelukkig wel een stuk minder rijden.

Foto's van vandaag staan hier.