Dag 3 Orlando: Islands of Adventure

Met schrik word ik om half acht wakker en roep tegen een leeg bed dat we op moeten staan. Rick is dus al op!  Hoe ik dat niet gehoord heb is me een raadsel.  Een paar minuten later sta ik ook naast mijn bed.

We douchen en pakken weer in en gaan dan beneden ontbijten.  Dit keer halen we wel eerst koffie van Starbucks.  Voor mij een ijs-Americano en Rick heeft een ijs hazelnoot latte. In de jaren zestig decor diner bestellen we ons ontbijt.  Rick neemt een wrap en ik hetzelfde als gisteren, gepocheerde eieren met spinazie op een broodje met fruitsalade.

We nemen het weer mee naar buiten.  Het is vanochtend beduidend warmer dan gisteren en ik heb mijn jasje dus al ingepakt. Na het ontbijt dragen we onze spullen naar de auto en checkt Rick uit.

Hij zet mij af bij de Universal City Walk en gaat zelf door naar het hoofdkwartier van Hard Rock.  Hard Rock is eigendom van de Seminole Indianen en een klant van Microsoft.  Rick vindt het fantastisch erheen te gaan want hij is al jaren een Hard Rock fan. 

Na de veiligheidscontrole loop ik City Walk op naar Islands of Adventure.  Het is weer schitterend weer, niet te vochtig met staalblauwe lucht.  Dit park vind ik altijd mooier dan Universal Studios zelf.  Mijn favoriete gedeelte qua ontwerp is Seuss Landing met van alles Dr. Seuss.

 

 

Mijn eerste doel is Harry Potter World en het leukste ritje in dit park, Harry Potter and the Forbidden Journey. Er is een rij voor single riders dus daar maak ik gebruik van, want de wachttijd bedraagt een half uur.  Als single rider ben ik meteen aan de beurt. 

De eerste keer dat we dit ritje deden hebben we er twee uur voor in de rij gestaan!  Het blijft zeer de moeite waard. Even overweeg ik nog eens te gaan, maar het is zo'n geschud en gedraai dat ik mijn lichaam maar even rust gun.

 

Nou ja, rust, ik besluit de duellerende vuur en ijs draken achtbaan te gaan doen.  Na wat voelt als tijdenlang lopen door een donkere ruimte kan ik plaatsnemen in de blauwe "ijsdraak".  Het is een leuk ritje.  Deze achtbaan is ouder dan het Harry Potter gedeelte maar past er goed in.

Na mijn spullen weer uit het kluisje gehaald te hebben (ze zijn heel streng, je moet door een poortje om zeker te zijn dat je niet toch iets meesmokkelt in de achtbanen hier) loop ik naar het Jurassic Park gedeelte.  Daar vind ik weinig aan en ik heb geen zin om nat te worden door de enige attractie, die ik wel leuk vind.

Opeens zie ik bergen in de verte.  Maar wacht, er zijn hier helemaal geen bergen.  Het ziet er erg echt uit en blijkt de nieuwe Kong attractie te zijn.  Er is maar een wachttijd van een kwartier dus ik waag het erop. 

Wat valt me dit ritje tegen!  Misschien is het omdat ik in een rij word gestouwd waardoor een bil half van mijn stoel hangt.  Maar ik denk dat het komt omdat het alleen maar wat gewiebel en 3D filmpjes zijn.  Ik had er meer van verwacht.  Ik vind dat deze parken wel erg op 3D rekenen voor hun attracties.  Wat dat betreft kunnen ze nog wat van Disney leren.

 

 

Spiderman 3D is daarentegen een voorbeeld waar dit wel werkt.  Het is een spannend ritje en je voelt je echt deel van de actie terwijl je bij Kong meer een toeschouwer bent. Via de single rider rij mis ik hier ook de wachttijd van 25 minuten.

Bij de Hulk achtbaan moet ik mijn toegangskaartje gebruiken om een kluisje te krijgen.  Ook hier ga ik single rider en ben zo aan de beurt.  Een heerlijke achtbaan vind ik dit!  Lekker vaak over de kop en je oren worden niet "gebokst".

Het laatste ritje op mijn lijstje is Cat in the Hat in het Dr. Seuss gedeelte.  Zo leuk vind ik die! Alles is hier ook zo kleurrijk en er speelt leuke muziek dus ik besluit hier even pauze te houden. Rick heeft nog niets van zich laten horen dus ik maak daarna nog een rondje door het park.

In het Harry Potter gedeelte kijk ik net als gisteren hoe de toverstokken werken.  Erg grappig hoe sommigen eindeloos proberen en er gebeurt niets.  Ze geven het dan maar op en de volgende is wat rustiger en daarbij lukt het meteen.  De stokken brengen boeken tot leven of doen planten groeien, onder anderen. Jong en oud vermaakt zich ermee.

Rick sms-t dat hij inmiddels geparkeerd is, maar hij moet zich nog verkleden en een email schrijven.  Tegen enen loopt hij ook het park binnen. Onze magen rommelen en we gaan aan de buiten bar van Confisco Grille.

Rick bestelt een kipsalade en ik een pad thai, zeker geen gewoon amusementspark eten maar erg lekker. We kijken intussen naar iedereen die langsloopt. Het valt met altijd weer op hoeveel heel zware mensen er in de pretparken zijn. 

Heel veel mensen in scootmobielen, die niet meer of niet lang kunnen lopen omdat ze meer dan 150 kilo wegen. Ik ben heus ook niet de dunste, maar ik voel me gewoon slank hier.  Jammer genoeg zijn er ook veel kinderen, die flink overgewicht hebben. Ik weet als geen ander dat er allerlei omstandigheden kunnen zijn waardoor je in gewicht toeneemt, maar dat kan toch niet voor iedereen gelden.

Na het eten wil Rick ook wat attracties doen.  We lopen naar het Hogwarts kasteel en ik doe mijn spullen in een kluisje.  De wachttijd bedraagt maar een kwartier en dit keer zie ik hoe het kasteel er van binnen uitziet.

Het blijft een superleuk ritje, maar Rick ziet er wat groen uit na afloop.  Hij heeft steeds meer last van zijn maag na zulk soort attracties en baalt daarvan.  Toch wil hij ook direct erna de vuur en ijs draken rit doen.  Hiervoor moet ook Rick zijn spullen in de kluis doen.

Dit keer kiezen we de "vuurdraak" en het is weer een leuk ritje. Als het niet zo lang duurde voor je eindelijk bij de ingang bent zou ik nog eens willen. Maar we halen onze spullen uit de kluis en lopen verder.

Rick wil heel graag de nieuwe Kong attractie doen, maar er is een wachttijd van 35 minuten. Ik probeer Rick ervan te overtuigen dat het die wachttijd niet waard is, maar logistiek wint het sowieso.  Er is geen tijd om zo lang te wachten voor we naar het vliegveld moeten.  Het moet voor Rick voor een andere keer zijn.

In plaats van Kong doen we het Spiderman ritje, wat mij betreft veel beter dan die Kong attractie. Als laatste doen we de Hulk achtbaan. Weer kluisjes maar ik ben daar intussen een pro in.

Ook hier is er bijna geen wachttijd en vanochtend zag ik niet wat ze met de attractie hebben gedaan.  Hij is veel moderner in de wachtrij en de rit in de achtbaan zelf blijft fantastisch. Ook hier baalt Rick want hij vond het niet zo leuk als gewoonlijk door zijn maagproblemen.

We halen de spullen uit de kluis en ik koop nog een flesje Diet Coke om mijn dorst te lessen en Rick een ijsje van Coldstone Creamery om af te koelen.  Dan lopen we snel naar de parkeergarage waar Rick de huurauto heeft geparkeerd.  Zonder oponthoud rijden we naar het vliegveld en leveren die auto in.

Bij de Premier balie worden onze tassen beiden voorzien met "Priority".  Dan gaan we naar TSA Pre.  De wachttijd voor de gewone veiligheidscontrole is 30 tot 34 minuten! Ook TSA Pre staat vrij vol en het is heel onduidelijk hoe de rijen werken.

Een grappige TSA agent zegt dat we vast niet uit New York komen, want twee rijen zijn helemaal leeg.  Natuurlijk gaan Rick en ik die rijen in.  Dat gaat nog langzaam en niet veel later gebeurt hetzelfde met lege rijen, want het is gewoon onduidelijk waar de rijen zijn.  Ik maan Rick onze rij te verlaten want in de lege rij zijn we volgende aan de beurt. Ik kom dan wel niet uit New York, maar wel uit Nederland.

Vijf minuten later zijn we klaar en gaan op zoek naar een bar want we hebben twee uur voor vertrek.  We vinden er een met een grappig barkeeper naast onze gate. Rick bestelt ook een broodje als avondeten, maar ik besluit tot in het vliegtuig te wachten.

Dit keer zitten we beiden Economy Plus maar niet in dezelfde rij.  In mijn rij blijft de middelste plaats open en de leuke man in de gangplaats en ik juichen als we de vliegtuigdeur dicht horen gaan.  De man komt uit Ohio, maar als we wat aan de praat raken blijkt hij vertaler Frans en Swahili geweest te zijn in Afrika.  Nu werkt hij voor een computerbedrijf.

Onze metropool gezien vanuit de lucht (bijna zes miljoen mensen wonen in Washington en omgeving)

 



De vlucht verloopt snel en we landen voor op schema.  Ook onze tassen zijn er vrijwel meteen.  Ricks auto staat er gelukkig ook en binnen het halve uur zijn we weer thuis.

Door het kletsen en het eten van de Tapas snackdoos als avondeten heb ik geen tijd om zoals gewoonlijk mijn blog te schrijven.  Eenmaal weer thuis maak ik dat van gisteren nog even snel af en besluit dat deze blog tot morgen kan wachten.

Dag 2 Orlando: Universal Studios

We hebben lekker geslapen, de bedden waren prima en de airconditioning werkte ook goed. Rick en ik houden van een koude kamer, gelukkig zijn we daarover eenstemmig! Om tien over half zeven gaat Ricks telefoonwekker af. 

Al schijnt de zon al de kamer binnen, het is mij nog te vroeg om op te staan. Rick neemt om kwart over zeven afscheid en vertrekt voor zijn werk.  Ik ben eigenlijk al wakker, maar blijf nog een half uurtje liggen.

Dan maak ik me ook klaar en ga naar beneden om te ontbijten.  Daar hebben ze een lekker gerecht met gepocheerde eieren op een bed van spinazie en een broodje met Goudse kaas (die laatste proef ik echt niet). Ik bestel het zonder Hollandaise saus en gebakken aardappeltjes. In plaats van die laatste krijg ik dan een meloensalade, veel beter.

Eigenlijk had ik eerst koffie moeten halen bij Starbucks, maar dat is nu teveel gedoe dus ik bestel hier maar koffie.  Die is ook best lekker.  Gelukkig is de tijd dat koffie hier veel te slap was voorbij.

Iedereen eet binnen, maar ik neem mijn blad met eten naar buiten.  Waarom er niet meer mensen onder de palmbomen ontbijten is me een raadsel!  Het smaakt me goed en dan ga ik op zoek naar de Garden Walk naar de parken.

Die denk ik gewoon langs het zwembad te vinden en voel me gesterkt door de blauwe stippen, die Rick en mij gisteren ook de weg wezen.  Deze blauwe stippen gaan echter enkel naar het zwembad.  Een medewerker groet me vriendelijk en ik neem de gelegenheid waar hem te vragen hoe ik dat pad kan vinden.

Dat weet hij niet, maar hij wijst mij hoe ik via het trottoir langs de wegen naar het park kan komen.  Prima wat mij betreft.  Ik loop en loop en opeens bevind ik me toch op die Garden Walk!  Net voor negenen kom ik bij de ingang van Universal Studios aan.

Op hun website (die later Universal Studios Hollywood in Californie blijkt te zijn, duh!) stond dat de hotelgasten om negen uur binnen konden en het park om tien uur open zou gaan.  Om me heen kijkend vind ik dan wel heel veel hotelgasten.  Bij nader onderzoek blijkt dat ik om acht uur al binnen had gekund. 

Het geeft niet, ik heb zeker zeven uur in dit park voor Rick klaar is en het lijkt drukt, maar dat valt alles mee.  Ik baan me meteen een weg naar de Rock It achtbaan, die nieuw is hier. Hij ziet er gaaf uit en van Saskia weet ik dat je de muziek waarmee je ondersteboven gaat zelf kunt kiezen.

Na vijf minuten wachten mag ik.  De muziek is niet bepaald mijn favoriet en ik kies Fergie met Glamorous. We gaat negentig graden steil omhoog en dan meteen naar beneden.  Het is een leuk ritje, maar niet genoeg steun voor mijn hoofd en mijn nek kan daar niet tegen.  Eens maar nooit weer is het dus, jammer genoeg.

Bij de Minions attractie staat dat er 45 minuten wachttijd is, maar ik ga hem toch doen want ik heb besloten de attracties op volgorde (behalve de achtbaan) af te werken.  Die 45 minuten worden minder dan een half uur en wat een leuke attractie is dit!

Met mijn 3D bril op

Aan de overkant sluit ik aan in de rij voor Shrek, die maar tien minuten zal duren volgens het verhaal.  Inderdaad gaat het allemaal snel.  Bij veel attracties hier krijg je eerst een voorafje voor je in de attractie gaat. Zo ook hier en ik hoor een Nederlands gezin achter me uitleggen wat er gaande is. 

De hele dag door hoor ik veel Nederlands (en weet soms al voor men een woord zegt dat ze Nederlands zijn, geen idee waarom) en ook Italiaans.  Sowieso zijn de meeste gasten buitenlanders, de Amerikaanse Paasvakanties zijn voorbij.

Na de leuke 4D Shrek attractie loop ik naar Transformers 3D.  Dat is echt een jongens/mannenattractie en ik vind hem dus maar matig.  Het zegt me ook allemaal niets want Kai was nooit geinteresseerd in Transformers.  Ik weet niet wie de goede en wie de slechte zijn, tja.

Mijn volgende doel is E.T., maar onderweg komt een vriendelijke dame vragen of ik interesse heb een "pilot" (probeersel van een tv serie) te kijken voor een cadeaubon van $25.  Ik heb meer dan genoeg tijd dus dat lijkt me wel wat.

De "pilot" is van NBC en ik word naar binnen geleid waar me wordt uitgelegd dat dit zeer serieus wordt genomen.  Ik kijk eerst het programma en moet er dan vragen over beantwoorden.  Ik heb geen idee wat voor programma en neem me voor te vertrekken als ik het echt niet kan uitstaan.

Voor het begint krijg ik een groene en een rode knop, die ik tijdens het programma moet indrukken als ik iets leuk of niet leuk vind. Dan begint de show.  Het gaat over een getrainde moordenares, die als hoofd van een universiteit werkt.  Ik vind het bij tijden heel goed en soms ook helemaal niet.

Het uur gaat snel voorbij en ik beantwoord de vragen.  Het is geen serie voor mij, maar ik weet zeker dat Rick en anderen het prachtig zouden vinden!  Ik krijg mijn $25 cadeaubon en sta weer buiten.

Bij E.T. is er geen wachttijd en ik was vergeten hoe leuk dat ritje is.  Ik dacht even dat ze het vernieuwd hadden, maar dat is niet het geval.  Ik vraag me af hoe lang deze attractie er nog gaat zijn, tenslotte weet geen kind meer wie E.T. was.   Maar het ritje spreekt nog steeds tot de verbeelding zoveel jaren later!

Als laatste voor ik echt moet eten doe ik de Simpsons.  Sommige dingen vind ik best heftig voor kinderen terwijl we wachten. Weliswaar is het een tekenfilm, maar er zijn onthoofdingen en alles.  Het ritje zelf is echter erg leuk.  Veel attracties hier zijn gebaseerd op 3D en stationaire bewegingen.

 

Het is al na enen en ik heb enorme trek.  Ik wil graag een tafeltje en een glas wijn en loop naar "San Francisco".  Bij Lombard's moet ik even wachten en krijg dan een plek aan het raam.  Ik bestel een glas witte wijn en de zalmsalade met spinazie en veel meer.  Het smaakt me prima! Met de cadeaubon is de lunch vrijwel gratis, alleen de tip betaal ik erbij. 

Er zijn nog een aantal attracties, die ik wil doen. Beginnend met The Mummy, een "enge" achtbaan. Ik moet mijn spullen in een kluisje doen en kan dan meteen mee. Het is lang niet zo eng als het vroeger leek en het achtbaan gedeelte doet me een beetje aan Space Mountain in Disney World denken. 

Als laatste attractie vandaag (althans dat denk ik) doe ik Men In Black.  Hier kan ik als persoon alleen zo doorlopen.  Ik krijg uiteindelijk 29750 punten en ben daar blij mee, maar het is niet zo leuk als spelen met andere bekenden.

Mijn voeten klagen langzamerhand steen en been en ik besluit naar Diagon Alley, het Harry Potter gedeelte te gaan.  Daar kijk ik wat rond in de winkels en zie hoe een toverstok werkt tijdens een demonstratie.  Het meisje dat voor de demonstratie wordt gekozen is Italiaans en spreekt geen Engels, maar dat deert niet.  Zij laat alles prima zien en krijgt na afloop die (best dure!) toverstok.

Het is verleidelijk er ook een te kopen want ze "werken" in dit park. Het kost echter $44+ en ik besluit te kijken naar anderen, die hun stokken uitproberen.  Saskia heeft er een dus bij een volgende bezoek leen ik die van haar wel.  Maar eerst is het tijd voor een boterbiertje.

Dat heb ik een aantal jaren geleden al geprobeerd toen het Harry Potter gedeelte opende in Islands of Adventure.  Ik ben vergeten hoe het smaakte, maar herinner me dat ik het erg zoet vond.  Dat is nog steeds het geval. Een paar slokjes zijn lekker, maar zo'n hele beker is veel te veel. Ik drink zelfs nog niet de helft op. 

Vervolgens vermaak ik me met wat de toverstokken kunnen doen.  Ik volg een meisje en zie het allemaal.  Erg leuk en ik begrijp waarom Saskia toen zij hier was vorige maand zo'n ding wilde. Het is nog niet makkelijk ook, want veel mensen zwaaien zonder succes met die stok.  Er zijn dan ook parkmedewerkers die laten zien hoe het moet.

Nu heb ik het park wel gezien en loop naar de uitgang.  Net ben ik van plan mijn jasje uit het kluisje waar ik hem vanochtend in deed te halen als Rick sms-t dat hij in aantocht is. Hij is veel eerder klaar dan verwacht. Het is pas vier uur en het park is nog uren open dus hij wil ook nog even van alles genieten.

Bij de ingang blijf ik op hem wachten en niet veel later loopt Rick binnen. Hij heeft dorst en wil een Duff biertje in het Simpsons gedeelte.  We rusten daar even uit en gaan dan naar E.T., die ik voor de tweede maal vandaag doe.

Zogenaamd moet je je naam aan het einde van dit ritje door E.T. horen zeggen maar vanochtend hoorde ik dat niet. Rick raad aan een meer gewone naam te nemen dus ik kies Rebecca op zijn aanraden. We zijn er nu nog niet over uit of E.T. dat zei of niet, Rick hoorde zijn naam in ieder geval niet.

Het Men In Black ritje vindt Rick gelukkig ook heel leuk, want die wilde ik nog eens doen.  Dit keer zie ik ook meer leuke dingen onderweg naar het ritje want die missen "single riders". Rick en ik strijden hard en volgens hem win ik altijd.  Dit keer klopt dat, hij heeft ongeveer 33000 en ik meer dan 69000 punten.  Ja, ik win graag, ha ha.

Dan lopen we naar de Minions en daar hoeven we nauwelijks te wachten. Dit is wel mijn favoriet in dit park, zo goed gedaan!  Nu ben ik natuurlijk ook een grote Minions fan, als iemand mij een sms stuurt vertellen de Minions mij dat.

Inmiddels zijn mijn voeten kapot maar kan Rick veel langer door. We lopen naar het Harry Potter gedeelte en Rick gaat op onderzoek uit.  Ik wacht op een bankje, want ik heb dit park wel gezien.

Na een half uurtje is Rick er ook klaar mee.  We lopen naar de uitgang en ik haal mijn jasje uit de kluis dit keer. Rick wil graag de Chocolate Factory bezoeken om er iets te drinken.  Het is er echter zo druk en er is geen bar dat we maar ergens anders heen gaan.

Bij Margaritaville aan de bar bestellen we eerst een krab dip en die is vreselijk!  Dan maar de conch fritters en die smaken goed.  Gelukkig hoeven we voor de krab dip niet te betalen, zo aardig!  Zou dat ooit in Nederland gebeuren?

Bij Bubba Gump hebben we geluk en komen er net twee stoelen aan de bar vrij. Ik bestel hier een dip met veel groentes erin en Rick de garnalen op vier verschillende manieren bereid. Met die laatste help ik hem ook en zo lekker!

Met de shuttle bus gaan we terug naar het hotel.  Daar gaan mijn voeten omhoog, maar Rick gaat nog een collega ontmoeten voor een drankje bij het Hard Rock Hotel.  Hopelijk komt hij niet te laat terug want morgen willen we nog van Islands of Adventures genieten.

Dag 1 Orlando: De heenreis en Universal Studios

Al hoeft hij vandaag niet naar zijn werk toch staat Rick om kwart over zeven op. Orion gaat graag met hem mee naar beneden en ik blijf nog even door doezelen.  Om kwart over acht zijn ze terug en ben ik ook wel klaarwakker.

Beneden staat de koffie al klaar en ik maak een paar crackers met kaas en tomaat.  Dan ga ik me boven klaarmaken en inpakken.  Ik ga een paar dagen mee met Rick naar Orlando.  Hij moet werken en ik ga me in Universal Studios vermaken.

Het is hier koel en regenachtig dus ik zie er helemaal naar uit de warmte en zon op te zoeken.  Na Orion nog een keer uitgelaten te hebben doe ik hem met een knietje in zijn bench en gaan we op weg naar het vliegveld.  De buurtjes zullen weer goed voor Orion zorgen.

De rit naar Dulles verloopt zonder oponthoud en Rick parkeert in de dichtstbijzijnde garage.  Dat is nog een flinke afstand naar de United balie.  Tegen de tijd dat we daar aankomen heb ik al meer dan 3000 stappen gelopen!

Rick heeft Premier en we kunnen dus daar inchecken.  Alleen geeft de medewerker mij geen Priority sticker voor mijn tas.  Ik merk op (heel goed wetend dat ik op dezelfde reservering zou moeten staan, maar ja, brutalen hebben de halve wereld) dat ik met Rick reis.  De man mompelt wat over zelfde reservering maar doet toch een Priority sticker aan mijn tas.

TSA Pre lijkt een lange rij te hebben, maar we zijn er zo doorheen.  Hier hoeven we onze schoenen niet uit te doen en niets uit onze tas te halen, heel fijn.  Binnen het halve uur zijn we ingecheckt en door de veiligheidscontrole.

Met de trein gaan we naar de C gates.  Daar kijken we wat we als lunch mee aan boord kunnen nemen. Er is niet heel veel en uiteindelijk kies ik een ham en kaas broodje van Au Bon Pain.  Rick neemt een of andere wrap.

Gelukkig kunnen we met groep twee aan boord, want we zitten dit keer helemaal achterin het vliegtuig en zo hebben we nog plaats om onze tassen weg te bergen.  Ik heb zelfs de allerlaatste rij maar gelukkig wel gangpad wat iets minder claustrofobisch voelt.

Behalve veel flinke turbulentie vooral tijdens de landing verloopt de vlucht goed. Voor op schema landen we bijna twee uur later in Orlando.  Het duurt natuurlijk even voor we van boord kunnen.  De schoonmaakmensen zijn er al meteen!

Voordeel is wel dat onze bagage er al is en we zo naar Avis kunnen lopen.  Daar krijgt Rick een Chevrolet Malibu, mooie auto en lekker ruim.  Binnen het uur rijden we weg naar ons hotel.

Dat is het Cabana Bay Beach Resort van Universal Studios.  Met onze hotel sleutel mogen we een uur vroeger het park in.  Onze kamer ligt op de zevende verdieping en heeft uitzicht op het zwembad.  Dit hotel is een van zeker vijf inmiddels die bij Universal Studios horen.

We frissen ons wat op en kopen dan toegangskaartjes voor de parken in de lobby.  Rick neemt er alleen een voor vandaag (hoewel het park maar tot zes uur open is en het is al tien voor half vijf).  Ik koop drie dagen. 

Het is drie dagen voor de prijs van twee dus helemaal goed.  Even overweeg ik nog een kaartje waar ik beide parken op een dag kan bezoeken maar dat is $60 duurder en het me niet waard.  Dan koop ik liever een "front of the line" pas waarmee ik zo de attracties in kan.  Het lange in de rij staan maakt altijd dat ik me niet lekker voel.

We lopen via de Garden Walk naar Universal Studios. Daar is een nieuw Harry Potter gedeelte wat wij nog niet gezien hebben.  We lopen er meteen naar toe en gaan naar de attractie in Gringotts bank. Om minder tijd te verliezen kiezen we de single riders rij. 

 

 

Binnen het kwartier zitten we in een karretje. Het is een leuk 3D ritje en goed gedaan, maar ik vind die in Islands of Adventure leuker.  Daarentegen is het dorpje met winkeltjes veel "echter" dan in Islands of Adventure.  Je waant je serieus in een Harry Potter film in Engeland.  Morgen of overmorgen hoop ik hier meer rond te kijken.

Er is nog een nieuwe attractie hier, een rit met Jimmy Fallon door New York.  Ook daar is er geen heel lange wachttijd.  Het is grappig gedaan en we zien de hoogtepunten van New York maar ook de maan. 

Als we weer buiten staan is het zeven minuten voor zes. Rick wil nog wat in de winkel kijken en dan lopen we naar het Hard Rock Cafe.  Daar wil Rick wat drinken en kijken naar hun computersysteem om af te rekenen. 

Hard Rock is van de Seminole Indianen en Ricks groep heeft die als klanten. Ricks taak is het om te zien hoe zij de verkoopcomputers kunnen verbeteren.  Het is de reden dat Rick hier is, woensdag gaat hij naar het Hard Rock hoofdkantoor.

Terwijl Rick de barkeeper ondervraagt genieten we van een drankje en een flink bord nachos dat we natuurlijk allerminst op kunnen. Als Rick zijn informatie heeft en de drankjes op zijn gaan we verder City Walk op.

Aan de bar van Emeril's kijken we wat hun voorafjes zijn.  Het is er echter doodsaai dus we besluiten naar een ander restaurant te gaan.  We zijn beiden wel benieuwd naar The Cowfish, een restaurant met sushi en burgers!

Daar is de sfeer stukken gezelliger en we nemen plaats aan de bar. Ik bestel een heerlijke sushi rol met kreeft en kimchi, heel bijzonder en hapje voor hapje een feestje.  Rick neemt een burger waar hij ook goed over te spreken is.

Zin om terug naar het hotel te lopen hebben we niet dus we nemen de boot naar het hotel aan de overkant.  Alleen kunnen we de weg terug naar ons hotel niet zo gauw vinden en lopen daardoor volgens mij veel meer dan nodig.

Uiteindelijk vinden we het toch en kopen nog wat waters voor op de kamer.  Rick gaat al gauw slapen, want hij moet erg vroeg op.  Ik wil ook wel op tijd eruit om gebruik te maken van een uur eerder in de parken te kunnen zijn.  Zodra ik dit blog post ga ik dus ook plat!

Dag 2 Orlando: Universal Studios

Ricks wekker gaat om half zeven.  Ik hoef niet voor het ontbijt te douchen, dus blijf nog een half uurtje doezelen.  Dan gooi ik wat kleding aan en gaan we samen naar beneden om te ontbijten.  Rick is wat later dan hij had gedacht, dus plant om het buffet te nemen.

Alleen worden we begroet met de mededeling dat het vandaag enkel a la carte is.  Gelukkig is de bediening heel snel.  We nemen beiden de zalm eggs benedict zonder de Hollandaise saus.  Die wordt op een brioche geserveerd en is heerlijk!  Het wordt geserveerd met een enorme portie gebakken aardappels, die we geen van beiden aanraken.  Die liefde van Amerikanen voor aardappels bij het ontbijt snap ik na al deze jaren nog niet. Rick trouwens ook niet en die is geboren en getogen.

Rick gaat na het eten gauw op weg naar zijn afspraak.  Gelukkig is die maar een paar mijl verderop, dus hij heeft meer dan genoeg tijd.  Ik maak me op de kamer klaar en breng dan de bagage naar beneden en geef die af bij de balie, die daar speciaal voor is bestemd.  Dan check ik uit bij de receptie en vraag hoe ik bij Islands of Adventure kom.

Er is een wandelpad dat ongeveer tien minuten duurt, makkelijker kan het niet!  Ik loop het af en het is ook mooi met allerlei tropische planten.  Ik probeer het zoveel mogelijk in me op te nemen, vooral de palmbomen, want thuis zullen we in een diepvries terecht komen.  Het is vanochtend ook niet zo warm hier in Orlando, ik heb spijt dat ik mijn jasje niet mee heb.  In de zon gaat het echter wel, het is koel, maar niet koud.

Net na achten kom ik bij het park aan en ben er ook zo binnen.  Even een wijsvingerafdruk en ik mag door.  Net als alle anderen steven ik meteen op de Wizarding World of Harry Potter af.  Toen we hier twee jaar geleden waren moesten we minstens twee uur in de rij staan voor de attractie in het kasteel. 

Dit uur vroeger het park in mogen is een groot voordeel van Universal Studios hotelgast zijn.  Er is nu maar een wachttijd van 10 minuten en ik neem ook nog de single rijders rij, dus kan zo doorlopen.  

Althans, ik heb mijn tas tot heuptas gemaakt en daar nooit eerder problemen mee gehad op achtbanen. Hier word ik echter teruggestuurd, want ik heb geen "three pronged lock".  Geen idee wat dat betekent, maar mijn tas voldoet dus niet.  De medewerker is onvermurwbaar ondanks dat mijn sluitingen metaal zijn en duidelijk sterker dan zijn "three pronged lock".  Ik loop dan toch maar terug en doe de tas in een van hun (gelukkig wel gratis) kluisjes, zucht.

Het is een leuk en spannend ritje wat we met Harry, Ron en Hermione maken.  Het duurt lekker lang en ik vind de spinnen best eng, al doen de dementors me niet veel (ik weet alle namen in het Nederlands niet, sorry).  Het is werkelijk een van mijn favoriete attracties ooit.

Als het klaar is sta ik in tweestrijd of ik nog eens wil.  De wachttijd is miniem, maar ik vond eigenlijk een keer wel genoeg, dus ga verder.  De volgende attractie is de Griffon.  Op de bordjes staat dat dit een snel bewegende achtbaan is.  Ja, zo snel dat hij met naar wat voelt als een minuut voorbij is.  De man achter mij zei het het best: de laatste stop is het meest opwindende, want die komt heel abrupt.  Ach, ik heb hem gedaan.

Voor Ollivander's Wand Shop (toverstok winkel) staat een rij en ik hoor de medewerker zeggen dat de volgende "show" over vijf minuten begint.  Een paar jaar geleden stond hier zo'n lange rij dat wij dachten dat het iets heel bijzonders moest zijn.  Ik heb er dan ook hoge verwachtingen van!

We worden wat eruit ziet als een oude winkel met allerlei dozen in geleid.  Op de muur staat dat er maximaal 30 personen aanwezig mogen zijn.  Die zijn er nu bij lange niet.  Een zeer zware vrouw wordt gewezen voor mij te gaan staan en besluit mij als leunpaal te gebruiken.  Zo ontzettend ergerlijk!  Ik duw haar herhaalde malen van me af, want er is meer dan genoeg ruimte voor haar.

Of het die ergernis is of gewoon het saaie praatje dat de zogenaamde Mr. Ollivander maakt om een van de aanwezige kinderen een toverstok aan te meten, maar ik vind dit de moeite niet waard.   Na afloop van de tien minuten durende saaie sessie worden we de winkel ingeloodst waar ik net zo snel weer uitloop.  Misschien is dit iets heel leuks voor jeugdige Harry Potter fans, maar ik vind dat ze er meer van hadden kunnen maken.

Helaas is de achtbaan hier, Dueling Dragons, gesloten voor onderhoud.  Dat betekent dat er maar een achtbaan open is in dit park, de Hulk.  Voor ik daarheen loop kijk ik nog even in de winkel met trucs en magische dingen.  Eigenlijk hoop ik hier iets voor Kai en Saskia te vinden, maar het stelt niet veel voor.  Vorige keer hebben we al butter beer geprobeerd, dus dat laat ik dit keer achterwege.  Ik besluit klaar te zijn met Hogsmeade.

Om bij de Hulk te komen moet ik terug door Seuss Landing.  Dit vind ik het schattigste en kleurrijkste deel van dit park.  Het is allemaal gebaseerd op verhalen van Dr. Seuss. Ik ben dol op zijn verhalen en moet ook altijd het Cat in the Hat ritje doen. 

Hier gebruik ik voor het eerst mijn "Express" kaartje, maar er is sowieso niemand voor me.  Het is zo'n vrolijk ritje, ik word er altijd blij van.  Dr. Seuss is voor mij de Annie M.G. Schmidt van Amerika, zoveel fantasie en leuke gedichtjes.

Bij de Hulk doe ik mijn tas voor de zekerheid ook maar weer in een kluis.  Je vingerafdruk geldt als identificatie en het is eigenlijk wel een makkelijk systeem.  Hoe lang het gratis is, is duidelijk gebaseerd op de wachttijd van de attractie, want het verschilt overal.

Er is een wachttijd van vijf minuten, dus ik gebruik mijn Express kaart dit keer niet.  Deze achtbaan gaat maar liefst zeven maal over de kop.  Ik vind het heerlijk, want er is geen gerammel.  Ik overweeg een tweede keer te gaan, maar besluit dat mijn laatste rit van dit park te laten zijn straks.

Volgende attractie is Spiderman.  Dit is een 3D ritje en erg leuk.  Nu begint het park drukker te worden, want de "gewone" bezoekers mogen inmiddels naar binnen.  De wachttijden zijn nog miniem en ik kan zo plaatsnemen. 

Eigenlijk heb ik nu alle attracties, die ik wilde doen, gedaan.  Het is echter pas tien uur, dus nog wel erg vroeg.  Ik besluit door te lopen, zodat ik het hele park rondloop.  Ik kom door het strip gedeelte met ook veel leuks en kleurigs, maar geen attracties.

Het volgende gedeelte is Jurassic Park.  Die rit zou ik wel doen, als je aan het einde niet nat zou worden.  Daarvoor is het vandaag echt te koel.  Ik zie er ook niemand heen gaan. Ik heb intussen toch best dorst gekregen, dus stop bij een Coke Freestyle machine standje. 

Daar kun je of een gewone soda voor drie dollar nog iets krijgen of een speciale beker, die bij die Coke Freestyle machine werkt.  Alleen kost die beker twaalf dollar, maar dan kun je wel de hele dag gratis bijvullen.  Wetend wat een soda liefhebber Rick is kies ik voor de laatste.  Gelukkig heeft de beker een houder, die ik aan mijn tas kan klippen.

Hier is ook de grappige sprekende fontein.  Ik blijf een tijdje kijken hoe die mensen en vooral kinderen, die langslopen, toespreekt.  Het is soms werkelijk hilarisch!  Vooral de kinderen hebben natuurlijk helemaal niet door dat er iemand achter de microfoon zit en denken dat de fontein spreekt.  Lijkt mij een erg leuk baantje in dit pretpark.

Nu loop ik voor de tweede keer Hogsmeade binnen, dit keer van de andere kant.  Inmiddels bedraagt de wachttijd voor het ritje door het kasteel al 45 minuten.  Ik verbaas me over de drukte in dit park op een gewone dinsdag in januari!  Er zijn ook veel groepen, vooral uit Brazilie.  Misschien is daar deze week vakantie.

Nog even geniet ik van de kleurrijkheid van Seuss Landing en loop dan weer naar de Hulk.  Dit keer is de wachttijd 25 minuten, dus ik gebruik mijn Express pas na mijn tas weer in de kluis te hebben gedaan.  De tweede keer is zo mogelijk nog leuker dan de eerste en ik besluit een derde keer te gaan.

Alleen heb ik niet opgelet hoe lang mijn kluisje gratis was.  Ik wil het risico niet lopen ervoor te moeten betalen, want mijn geld ligt in de kluis.  Ik probeer de tas er dus uit te halen, maar iedere keer dat ik mijn vingerafdruk probeer werkt die niet! 

Half in paniek, want ik zie niemand, die zou kunnen helpen, bemerk ik een knop voor als je je kluisnummer bent vergeten.  Ondanks dat ik zeker ben van dat nummer probeer ik die toch maar.  En jawel, "verified" voor het kluisnummer dat ik de hele tijd probeerde.  Grote opluchting, want alles belangrijk zit in die tas!  Ik hevel hem over naar een andere kluis en ga terug naar de achtbaan.

De derde keer is verreweg de beste, maar na eenentwintig keer over de kop te zijn gegaan vandaag ook genoeg.  Het is na elf uur en ik heb Islands of Adventures wel gezien.  Ik sms Rick dat ik naar Universal Studios ga.  Hij schrijft terug dat hij net terug is bij het Royal Pacific hotel.  Hij Is veel vroeger klaar met werken dan verwacht!

We spreken af elkaar voor een vroege lunch bij Bubba Gump op City Walk te ontmoeten.  Het duurt een kwartiertje en dan is Rick er weer.  Zo hebben we een lekkere volle middag voor het Universal Studios park.  Maar eerst lunch.

Sean wordt onze serveerder en is duidelijk een grote Forrest Gump fan!  We hebben coupons voor een gratis voorafje en kiezen de garnalencocktail.  Eerst moeten we echter drie trivia vragen over de film beantwoorden.  Sean vertelt dat hij die dagelijks in het restaurant ziet en hem waarschijnlijk woord voor woord kent, wauw!

Dat is bij ons zeker niet het geval.  Sterker nog, ik heb de film al zo lang niet gezien dat ik me er nauwelijks iets van herinner.  Ricks geheugen is beter en hij beantwoordt alle vragen correct.  Gelukkig, want ik heb inmiddels heel veel zin in die garnalen!

Die zijn ook inderdaad heel groot en erg lekker.  Verder heb ik de spiesjes met gegrilde garnalen en groentes met rijst en een heel lekkere Kentucky bourbon saus om in te dippen.  Rick vindt zijn sandwich ook lekker.  Hij merkt op dat het wel bijzonder is dat deze film zo'n restaurantketen tot gevolg heeft.  Alles heeft met Forrest te maken, zelfs de bordjes, die je naar de wc leiden.  Daar staat "I gotta P" op, net als Forrest zei.

Inmiddels is het nota bene kouder geworden dan vanochtend en er staat een koude wind.  Ik heb het oncomfortabel koud, dus koop een fleece das in de winkel van het restaurant.  Die houdt me even warm, maar niet lang genoeg.   Terwijl Rick zijn kaartje voor Universal koopt, ga ik naar de winkel en koop een winddichte jas.  Jammer dat ik die in Florida nodig heb, maar ik heb geen zin om de hele middag te lopen rillen.

Als Rick eindelijk zijn kaartje heeft en het park binnenkomt, gaan we meteen naar Minions Mayhem, de nieuwste attractie hier.  Rick is vooral dol op de Minions.  Ik heb hem er een hele set met figuurtjes van gegeven voor Kerst.

We moeten ondanks de Express even wachten, want er is iets mis met de attractie.  Maar dan is het ook erg leuk.  We worden opgeleid tot Minions, maar dat gaat natuurlijk niet goed, dus uiteindelijk zijn we toch weer gewoon mensen.  Volgens mij tot Ricks teleurstelling, maar ik ben liever niet geel met een oog.

In de winkel vinden we eindelijk een leuk cadeautje voor Kai en Saskia, een Minion t-shirt.  Er zijn allerlei andere Minion dingen te krijgen en buiten staat een verkeersbord met Minion Xing.  Zo grappig! Wij kijken uit naar de tweede film hiervan.

De enige populaire attractie hier waar je geen Express pas voor kunt gebruiken is de nieuwe Rip Ride RockIt achtbaan.  Rick en ik willen die toch graag doen en zijn blij als de wachttijd maar een half uur bedraagt.  Daar hebben we wel tijd voor.

In de rij leren we hoe we de muziek kunnen kiezen, die we tijdens de rit zullen horen.  Inderdaad zitten we met een half uur in de achtbaan.  Ik kies Donna Summer als mijn lied en jee, dit is wel een van de meest intensieve achtbanen, die ik ken.  Oef!  Wel erg leuk en ook lekker lang.  Een van onze favorieten wordt dit!

De volgende attractie is Men in Black. Hier moeten we Buitenaardse wezens neerschieten en Rick en ik gaan nek aan nek, maar uiteindelijk win ik met 500 punten .  Niet alleen win ik van Rick, maar ook van de rest van de wagen, vier andere mensen.  Trots verlaat ik het wagentje, ha ha!

Ondertussen lopen we door New York en San Francisco, waar ik ook de Coke Freestyle beker een paar keer bijvul en deel met Rick.  Ik denk toch wel dat het het geld waard was, al gooide Rick de beker om in de kluis bij Men in Black, mijn tas helemaal nat makend.  Gelukkig droogt het met dit weer snel en zijn er geen electronica bij gemoeid.

Rick heeft de Simpsons al eens gedaan, maar ik nog nooit.  Hier was Back to the Future voorheen en ze gebruiken dezelfde methode.  Het is een leuk ritje met de typische Simpsons rauwe humor.  Toch mis ik de Delorean van Back to the Future.  ET en Twister zijn nu nog de enige attracties over oudere films, want ook Jaws is weg.

Dan is het alweer tijd voor de laatste attractie van vandaag.  Revenge of the Mummy heeft een onschuldige "engheid".  Ik herinnerde me de rit helemaal niet, maar hij doet me denken aan Space Mountain.  Ook zo'n soort achtbaan binnen.

De tijd begint te dringen en we verlaten het park en lopen terug naar het hotel.  Rick haalt de auto, terwijl ik de bagage ophaal.  Die krijg ik zo weer mee, heel goed geregeld bij dit hotel.

Er is nog een grappig voorval, want Rick stopt zijn auto en gebaart naar mij om de bagage te brengen.  Ik roep hem gekscherend toe dat hij wel zo galant mag zijn mij te helpen.  Onmiddellijk schieten drie medewerkers van het hotel toe.  Zij dacht dat ik het tegen hen had.  Ik moet er wel om lachen. Rick verdedigt zich met te zeggen dat hij enkel mijn aandacht wilde hebben.  Ja, ja.

De rit naar het vliegveld verloopt voorspoedig.  We brengen de huurauto terug en checken dan in.  Rick kan weer door de Pre veiligheidscontrole en ik door de kortere rij voor eerste klas.  We zijn dus ook zo door de veiligheidscontrole en hebben nog een goed uur voor we aan boord moeten.

We nemen een tafeltje aan de bar bij Ruby Tuesday.  Wetend dat we aan boord avondeten zullen krijgen, bestellen we een voorafje van vistaco's om te delen.  Voor mij is een zo'n taco nog teveel, dus ik eet de vis en groentes eruit.

Dit keer zijn we als eersten aan boord.  Om te beginnen zit ik niet naast Rick, maar degene naast hem wil wel van stoel wisselen met mij.  Wel zo gezellig om naast elkaar te zitten, hoewel Rick volgens mij liever zonder mijn geklets naar zijn shows had gekeken.

Voor het avondeten hebben we de keuze tussen een biefstuk wrap of een garnalensalade.  Rick kiest het eerste en ik natuurlijk de garnalen.  Het wordt geserveerd met een heel lekkere kop aspergesoep en vers fruit.  We vinden beiden het eten van United in eerste klas erg goed. 

Kennelijk hebben we de wind heel erg mee, want maar liefst een half uur voor op schema landen we alweer op Dulles!  De bagage komt ook snel en Rick heeft de auto valet geparkeerd, dus die is er ook zo.  Maar goed ook, want ik heb een winterjas aan, maar Rick alleen een dun zomerjack en het vriest dat het kraakt hier!  Het is het koudste weer in twee jaar.

Thuis treffen we alles prima aan.  We kletsen nog wat met Kai, Saskia is al naar bed.  Dan is het tijd om te gaan dromen over dit ontzettend leuke onverwachte reisje.  Ik ben blij dat ik zaterdag de spontane gedachte kreeg om mee te gaan!

Foto's:

Islands of Adventure (Harry Potter)

Om half zeven gaat de wekker al. Ik heb werkelijk heerlijk geslapen in mijn piratenschipbed. Gewoonlijk word ik halverwege de nacht wakker en heb dan moeite weer in slaap te komen, maar zo niet vannacht. Ook de andere twee hebben voor Pampus gelegen.

Rick staat als eerste op en neemt een douche. Langzaam komen Saskia en ik ook in het land der levenden. Gisteravond hebben wij een ontbijtreep en V8 gekocht voor ons ontbijt, maar Rick gaat het zijne in het food court van het resort halen.

Dit is namelijk geen gewoon hotel, maar een uitgestrekt resort met allerlei verschillende gebouwen. In het midden ligt het hoofdgebouw met allerlei eettentjes. Onze kamer ligt helemaal aan het uiteinde van het complex, dus Rick moet de auto nemen. Allerminst onder de indruk komt hij terug. Hij vond niets echt lekker, dus heeft maar een banaan en een croissant meegenomen.

Vandaag staat Islands of Adventure op het programma. Daar zullen we Laura en haar ouders ontmoeten. Het park gaat om acht uur open en we verwachten grote drukte, dus willen er voor de opening zijn.

Om kwart voor acht komen wij aan en nemen voor $5 extra preferred parking. Uit ervaring weten we, dat het een flink eind lopen is van de parkeergarages naar Citywalk en dan nog verder naar de parken. Na een lange dag op de been is het dan heel fijn om de auto relatief dichtbij te hebben.

Saskia sms-t met Laura en zij komen net in Orlando aan (ze logeren in Cocoa Beach, een uur hiervandaan). Dat geeft ons tijd om koffie te kopen bij een van de standjes op Citywalk. Hard nodig voor mij om wakker te worden!

We wachten op de andere drie, die al gauw aan komen lopen. We hebben allemaal onze kaartjes al bij AAA gehaald vorige week. Na een heel snelle tassencontrole moeten we onze wijsvinger laten scannen en kunnen dan het park in.

Wetend, dat het Harry Potter gedeelte enorm populair is, raad ik aan daar meteen naartoe te gaan. De Hulk achtbaan heeft echter volgens het bordje maar vijf minuten wachttijd en Rick en de meisjes willen daar dus eerst in. Jim and Lois gaan vast naar Harry Potter om daar voor ons in de rij te staan.

De Hulk is een van mijn favoriete achtbanen in de VS, dus ik vind het geen straf die om half negen 's ochtends als eerste te doen. Hij is spannend en duurt lekker lang.

Na afloop lopen we richting Harry Potter, maar al gauw blijkt, dat we de lange weg hebben genomen. We lopen en lopen en eindelijk komen we bij een brug, die ons naar de ingang leidt. Eenmaal daar aangekomen wordt ons verteld, dat deze ingang gesloten is en we terug de brug over moeten.

Daar blijkt, dat er teveel mensen in het Harry Potter gedeelte van het park zijn en we daarom of moeten wachten (minstens drie kwartier) of naar een ander gedeelte van het park gaan om een gereserveerde tijd, om naar binnen te mogen, te krijgen.

We proberen nog te vertellen, dat een deel van ons gezelschap al binnen is, maar dat mag niet baten. Laura belt haar moeder dus om weer naar buiten te komen en gezamelijk gaan we een kaartje met gereserveerde tijd halen.

Het gaat er allemaal heel chaotisch aan toe. We verzuchten herhaalde keren, dat ze een voorbeeld aan Disney kunnen nemen, waar alles altijd tot in de puntjes georganiseerd is. Ten eerste is het niet duidelijk, waar die kaartjes te krijgen zijn. Daarna is de rij chaotisch en niemand om uit te leggen, hoe het in zijn werk gaat. Uiteindelijk, na zo'n drie kwartier (die we ook in de standby rij hadden kunnen doorbrengen) krijgen we kaartjes om tussen 10:10 en 11:10 naar binnen te gaan.

Inmiddels is het kwart voor tien en de meisjes hopen nog "even" in Jurassic Park te gaan. Daarvoor bedraagt de wachttijd inmiddels echter een uur en we willen onze toegang voor Harry Potter niet missen. Daarvoor zijn we hier vandaag tenslotte eigenlijk.

Om de tijd te doden luisteren we naar de grappige fontein dichtbij de ingang. Die fontein "praat" (via iemand met een videocamera en microfoon ergens anders) met de omstanders. De meisjes gaan er na wat schroom ook bij staan en het wordt een hilarische uitwisseling van grapjes. Laura heeft een leuk gevoel voor humor, Lois en ik liggen dubbel!

Eindelijk is het tijd om Hogsmeade binnen te gaan. Het is werkelijk geweldig gedaan, alsof je zo in een Harry Potter boek terechtkomt! De namen zullen in het Nederlands wel anders zijn, maar die ken ik dus niet. Ik hoop, dat jullie een beetje wijs kunnen worden uit de Engelse namen.

De Hogwarts Express (trein) staat aan de ingang. Daarna een winkelstraat met allerlei interessante magische winkels. Het is duidelijk winter, want er ligt sneeuw op de daken. En het is druk!!!

Tot onze verbazing bedraagt de wachttijd voor de Dragon Challenge achtbanen (twee achtbanen, die een wedstrijd met elkaar houden) maar 25 minuten. Daar gaan we dus eerst heen. Lois en Jim wachten beneden op ons.

Ook dit is een heerlijke achtbaan, lekker snel, maar niet dat je hoofd heen en weer wordt geslagen. De meisjes nemen de rode kant, Rick en ik de blauwe, maar uiteindelijk is er geen "wedstrijd". Volgens ons is er iets mis met de achtbanen, waardoor ze niet tegelijk vertrekken.

De grote attractie hier is het Hogwarts kasteel, waar de school van Harry Potter is gevestigd (Zwijn-- iets of zo in het Nederlands?). Daarvoor staat een wachttijd van 90 minuten. We besluiten het wel te doen, want dit is waarvoor iedereen hier is. Terwijl we in de rij wordt het zelfs een twee uur wachttijd! Gelukkig staan wij er al een tijdje.

Eenmaal binnen het kasteel verbazen we ons over de slierten rijen met wachtende mensen! Met zijn allen staan we op een vrij klein stukje grond. Ik ben al in veel pretparken geweest, maar deze attractie slaat alles. Eindelijk lopen we het kasteel binnen en daar is tenminste wat te zien.

De schilderijen praten, net als in de boeken, met elkaar. In een volgende kamer vertelt professor Dumbledore ons van alles en tenslotte zien we Harry, Ron en Hermione ook in een avontuur. Eindelijk, na inderdaad precies 90 minuten, mogen we in onze karretjes stappen.

In een woord: fantastisch! Dat is hoe ik deze attractie wil bestempelen. We vliegen in en rond Hogwarts, worden aangevallen door een draak, spinnen, Dementors (geen idee, hoe die in het Nederlands heten) en een slang, onderwijl Quidditch spelend. Het was het lange wachten helemaal waard, daar zijn we het allemaal over eens.

In de winkel wil Laura graag een sjaal kopen. De rijen zijn overal flink, dus Rick, Saskia en ik gaan alvast bij het restaurant wachten. Wonder boven wonder gaat het daar heel gesmeerd. We zijn net weer allemaal bij elkaar, als we naar binnen mogen.

Daar bestellen we boterbier en voor Saskia en mij erwtensoep met salade. Rick en de anderen nemen de Shepherd's Pie, die kennelijk erg lekker is. Het boterbier smaakt grappig. De kraag lijkt wel van dunne marshmallow en het drankje is erg zoet (te zoet voor mij).

Eigenlijk hadden de meisjes ook nog wel de winkel met toverstokken in gewild, maar ook daar staat een flinke rij voor. Hetzelfde geldt voor de andere winkels. We besluiten, dat we klaar zijn met het Harry Potter gedeelte. Het is zo ontzettend druk, dat verder blijven geen zin heeft en we hebben het belangrijkste gezien.

De meisjes gaan er alleen op uit en Lois, Jim, Rick en ik bedenken, wat ons volgende doel gaat zijn. De keuze valt op Jurassic Park, waar je met een grote plons ook nat kunt worden. Het is flink warm, dus een beetje nat worden is wel lekker.

Terwijl we erheen lopen, sms-t Laura haar moeder, dat de attractie niet werkt en dicht gaat. Dat is jammer! De meisjes gaan naar Seuss Landing en wij lopen het Dinosaur Discovery Center binnen. Hier zijn we nog nooit geweest, dus het proberen waard met maar vijf minuten wachttijd (het gros van de attracties heeft inmiddels een wachttijd van meer dan 90 minuten).

Eenmaal binnen krijgen we een grappig praatje en mogen dan een hok met een "levende" dinosaurier binnen. De onze heet Sarah en is een triceratops. Volgens mij heten alle triceratops dinosaurien in de VS Sarah, om de een of andere reden.

Sarah ziet er echt uit en haar "verzorger" spreekt over haar, alsof ze zijn patient is. Ik weet zeker, dat heel wat kinderen na deze ervaring overtuigd zijn van het bestaan van dinosauriers!

De meisjes hebben intussen Cat in the Hat gedaan en willen ons weer zien (wat een goed gevoel is dat, ha ha!). Het is een warme dag in Florida en we halen eerst nog wat te drinken. Water kost hier een fortuin ($2,75 per flesje), maar het is niet anders.

De meisjes hebben het warm en zijn een beetje gedesillusioneerd. Alle attracties, waar zij in geinteresseerd zijn, hebben gigantische rijen. Wij zeggen ze er een te kiezen en dan maar te gaan wachten. Er zit niets anders op.

De keuze valt op Spiderman. Die vinden we allemaal leuk, dus we lopen erheen. Bij deze attractie is ook de mogelijkheid om de single riders rij te nemen (mensen, die alleen zijn). Die is beduidend korter en na enig overleg gaan Saskia en Laura daar ook voor. Al na een half uur kunnen we zo allemaal het grappige 3D ritje maken.

Lois en ik willen graag het Cat In The Hat ritje ook maken. Het hele Dr. Seuss gedeelte is zo schattig en deze attractie ook. Er staat, dat we 50 minuten zullen moeten wachten, maar in werkelijkheid is dat gelukkig maar een half uur. De mannen ondergaan dit zoetige gedoe, maar wij vrouwen genieten.

Als laatste vandaag willen we de Sindbad Stunt Show doen. We gaan vol verwachting zitten, want we hebben deze nog geen van allen gezien. We hebben goede zitplaatsen en zijn klaar voor de show. En dan...wordt er omgeroepen, dat de show door technische mankementen (blijkt een acuut zieke acteur te zijn) is afgelast.

Wel krijgen we nog even een vuurwerkshow te zien. Die duurt nog geen twee minuten en dan mogen we weer weg. De niet zieke acteurs komen nog wel naar buiten voor foto's en ondergaan een boe concert, wat ik ook weer zielig vind, want zij kunnen er ook niets aan doen.

Wat een anticlimax, maar wel een beetje passend voor de dag, die echt niet zo ging, als vooral Saskia en Laura zich hadden voorgesteld. Gelukkig hebben we de belangrijkste attracties wel kunnen doen. Onze voeten protesteren hard tegen het vele staan en lopen, dat ze vandaag hebben moeten doen!

We hebben er genoeg van, zelfs Rick, die gisteravond nog riep, dat hij absoluut ook nog naar Universal Studios wilde gaan om de Simpsons te doen. We slenteren naar de uitgang, want onze voeten doen pijn en het is warm.

Vanochtend zag ik al op Facebook, dat Mallory, Christine's dochter en Saskia's vriendin, ook in Islands of Adventures was vandaag. Laten we nu tussen de vele duizenden op het laatste moment voor de uitgang Mallory tegenkomen! Zij is ook superverrast en we krijgen een flinke knuffel. Mallory is hier met haar koor voor een competitie. We waren vandaag wel op de uitkijk voor haar, maar zij had haar telefoon niet mee, het is dus een klein wonder, dat we elkaar toch zagen!

Voor Margaritaville nemen we afscheid van Lois, Jim, Laura en Saskia. Saskia gaat vanavond met hen mee en we halen haar morgenmiddag weer op. Ze logeren in Cocoa Beach, vlak aan zee, dus Saskia heeft morgen een lekker stranddagje.

Rick en ik hebben de avond dus voor onszelf. We zetten onze naam op de lijst bij Margaritaville, waar een wachttijd van 35 tot 45 minuten is. In de tussentijd lopen we naar Hard Rock Cafe en drinken daar een biertje. De bartender is ontzettend aardig en maakt ook ongevraagd een paar foto's van Rick en mij met de draaiende auto erop.

Als we teruglopen naar Margaritaville bel ik Christine om haar te vertellen, dat we Mallory hebben gezien. Intussen ziet Rick ook een bekende. De halve (noord) oostkust is hier, vooral heel veel New Yorkers, maar we zien ook regelmatig Virginia kentekens.

Bij het restaurant blijkt, dat onze naam al geroepen was, maar dat is geen probleem. We kunnen gewoon naar binnen en krijgen meteen een tafel. Er hangt een super sfeer in dit restaurant, een van de redenen, dat ik Margaritaville zo leuk vind, al ben ik geen super Jimmy Buffett fan.

Het eten is ook prima (tweede reden en vast, waarom deze keten het zo goed doet). We bestellen conch fritters als voorafje, genoeg voor zes mensen, maar ze smaken voortreffelijk. Mijn hoofdgerecht is de crab en garnalen salade, lekker licht en koel met dit warme weer.

Ook na het eten is Ricks energie niet dusdanig, dat hij nog naar de Simpsoms wil (gelukkig, want ik wilde er niets over zeggen en had mezelf gedwongen mee te gaan). We rijden terug naar het hotel en kijken daar even rond bij het food court (niet veel soeps) en het zwembad (wel veel soeps, maar hopelijk vinden we daar een minuut tijd voor).

Net als de zon ondergaat komen we bij de kamer aan. Ik neem nog een foto en dan gaan de schoenen uit en de benen omhoog. Rick en ik bedenken nog even wat we morgen gaan doen. Animal Kingdom is een mogelijkheid, Hollywood Studios ook. We zien wel.

Foto's van vandaag staan hier.