Memorial Day weekend in New England

Zaterdag

Rick vooral was doodmoe van een week met veel heel vroeg opstaan.  Hij viel gisteravond dan ook direct in slaap en vanochtend blijven we wat langer liggen.  Niet te lang, want we willen ook nog een beetje door New York lopen.  Het is bewolkt, maar langzaam komt de zon ook tevoorschijn.

Ons uitzicht

Rick maakte stiekem een foto van hoe ik bovenstaande foto nam

Terwijl Kai en ik ons klaarmaken haalt Rick koffie bij Starbucks.  Daarna gaan Rick en ik op een korte wandeling door de stad.  Natuurlijk kunnen we het niet laten allerlei foto's te maken.  We verzuchten beiden dat we langer zouden willen blijven en nemen ons voor dit jaar weer eens een romantisch weekendje New York in te plannen.

Grand Central Station

Als Kai klaar is komt hij zich bij ons voegen en gaan we op zoek naar een plaats om ontbijt te halen.  Dat vinden we bij Au Bon Pain.  Ik neem een heel lekkere dunne bagel met ei, kaas en tomaat.  Dan haasten we ons terug naar het hotel, want we hebben nog ongeveer 400 kilometer voor de boeg naar Newburyport.

We krijgen de van terug van de valet en ik begin met rijden.  Ik heb namelijk nog nooit in New York gereden en wil kunnen zeggen dat ik dat ook gedaan heb.  Het valt me alles mee, moet ik zeggen, al is het wel heel druk, maar dat is het in Washington ook.

Op mijn verkeersapp ziet Rick dat de I-95 in Connecticut helemaal vaststaat.  Wat een verschil maken die apps toch.  Zonder zouden we ook in die file terecht gekomen zijn, maar nu stellen we de GPS in op een alternatieve route om het verkeer heen.

Dat werkt heel goed en zo vermijden we nog twee keer files.  Met de moderne GPS technologie is dat toch een stuk makkelijker dan vroeger met een kaart.  We schieten zo goed op. 

Dicht bij Hartford, Connecticut, halen we lunch bij een McDonald's.  De sweet chili kipwrap vind ik zeer smakelijk daar.  We moeten even wachten tot de kip gegrild is, waardoor ze nog lekkerder zijn.

Dan beginnen we aan de laatste 150 mijl door het groene en glooiende landschap van Connecticut en Massachusetts.  Eindelijk iets na vieren rijden we Newburyport binnen.  Een erg leuk plaatsje is het altijd.  Mijn zus sms-t dat ze net thuis zijn van het strand dus dat komt mooi uit.

We drinken wat en wisselen cadeautjes uit en gaan dan op weg naar het Hibachi restaurant dat mijn zus voor ons tienen heeft gereserveerd.  Het wordt een gezellige maaltijd.  We delen eerst een sushi rol en daarna nemen mijn moeder, mijn zus en ik drie verschillende visgerechten om te delen.

De tepanyaki chef, die we krijgen, doet het goed en het eten is heel lekker.  Na afloop vinden we uit dat de medewerkers hier Indonesisch zijn.  Leuk voor mijn ouders, die beiden in Indonesie zijn geboren.

Na het eten rijden we nog naar een Coldstone Creamery.  De anderen nemen nog een fink ijsje, maar Rick en ik hebben niet zoveel trek meer.  We delen een kinderijsje met salted caramel smaak en witte chocolade chips.  Zelfs dat krijgen we niet op, maar een paar hapjes zoetigheid is wel lekker.

Dan nemen we afscheid van de anderen en gaan op zoek naar onze Homewood Suites hier in Portsmouth, New Hampshire.  Het hotel is ongeveer een half uur rijden weg van het huis van mijn zus, maar toen ik reserveerde dachten we nog Cosmo mee te nemen.  Het is wel een fijn hotel, grote kamer met een klein keukentje.

Misschien is het omdat ik zoveel gereden heb, maar ik ben doodop.  Het is lekker even op bed tv te kijken en relaxen en dan op tijd de lichten uit.

Zondag

We hebben lekker geslapen, al deed de airconditioning in deze kamer het wel heel goed!  Het is maar een graad of 13 in de kamer als we wakker worden.  Gauw de verwarming aan!

Rick haalt ontbijt van Starbucks en Panera en dan ga ik naar de sportruimte voor wat broodnodige beweging.  Met die lange autoritten heb ik dat hard nodig.  Intussen maken Rick en Kai zich klaar en als ik mijn 5000 stappen bij elkaar heb douche ik ook gauw.

Dan rijden we naar Newburyport waar iederreen ook klaar is voor avonturen.  Als eerste lopen Rick, mijn zus, Kai, de kinderen en ik naar de Farmers Market.  D brengt mijn ouders er met de auto heen.

Newburyport is zo'n pittoresk stadje, ik stop regelmatig om de kleurige huizen te fotograferen.  Intussen zijn mijn nichtjes helemaal dol op Kai en hij mag ze dan ook afwisselend op zijn rug of schouders dragen.  Kai laat het allemaal goedig toe.

Op de Farmers Market (een beetje zoals de Nederlandse markten, maar een stuk kleiner) koop ik een nieuwe halsband voor Cosmo.  Hij is leuk zomers met strandafbeeldingen erop.  Jammer genoeg is de bijbehorende riem niet voorradig, maar die zal me toegestuurd worden.

Het is inmiddels lunchtijd en ook maakt de bewolking plaats voor zon en een zeer aangename temperatuur.  We vinden plaats voor ons alle tien op het kleine terrasje van de Purple Onion.  We doen ons tegoed aan lekkere sandwiches en soep (in mijn geval gazpacho).

Na het eten lopen we door de gezellige braderie.  Ik vind vooral altijd de standjes van fotografen leuk om te bekijken.  Voor we weer huiswaarts gaan halen we een gelato bij een echte Italiaan.  Ik neem bloedsinaasappel smaak en die is ontzettend lekker en fris.

Hetzelfde groepje loopt terug naar huis, terwijl D mijn ouders weer chauffeert.  Daar veranderen we van schoeisel en rijden in twee auto's naar het strand.  Bij Sandy Point is het eb en in het overgebleven zeewater tussen de rotsen is allerlei leven te zien.  Van slakjes tot kleine garnaaltjes, de kinderen zijn dan ook zeker een uur zoet.

Op weg terug naar huis zien we nog een groepje wilde kalkoenen langs de weg.  Die zien we in ons gebied niet veel, dus Rick stopt en we maken een paar foto's. 

Voor het avondeten hebben we gereserveerd op het terras van Not Your Average Joe's.  Het is heerlijk weer dus leuk om buiten te eten.  Het wordt een gezellige maaltijd omdat we met zijn allen zijn, maar met het eten gaat van alles mis.

We krijgen de verkeerde voorafjes en dan duurt het meer dan een uur voor de hoofdgerechten een voor een worden gebracht.  Alles is koud, mijn ouders en de kinderen krijgen hun eten zo laat dat mijn ouders er al geen zin meer in hebben. "Not your average Joe" is vanavond ver "below average"!

Het is zeker niet de fout van onze heel lieve serveerster, die ook al klachten van andere tafels kreeg.  De manager komt haar excuses maken en we hoeven alleen voor de drankjes te betalen.  Bovendien krijgen mijn zus en zwager een tegoed bon van $50.  Dat is dan heel netjes opgelost.

Wij gaan nog even mee naar het huis van mijn zus en drinken en praten nog wat.  Dan is het alweer tijd om afscheid te nemen, want wij vertrekken morgenochtend alweer naar huis. Het was kort, maar krachtig en erg leuk iedereen weer te zien.

Maandag

We willen bijtijds op weg, want verwachten veel Memorial Day verkeer op onze terugweg naar huis.  We halen net als gisteren ontbijt bij Starbucks en Panera en om kwart voor negen beginnen we aan de 500 mijl lange terugrit.

We hebben de GPS ingesteld op een meer westelijke route die de grote steden zoveel mogelijk mijdt.  Dat is wel iets langer, maar hopelijk minder druk.  De weg door New Hampshire en Massachusetts is groen en heuvelachtig.  We nemen de I-95 naar de I-495, dan de I-290 naar I-90 en vervolgens de I-84 Connecticut in.

Bij een rest stop langs de I-91 maken we even een pit stop en rijden dan door naar de I-95 en na een tijdje de staat New York in.  Bij New York City rijden we zonder oponthoud de George Washington Bridge over.  Van hieruit hebben we nog even uitzicht op de beroemde skyline.

We schieten lekker op, halen kip wraps voor de lunch bij een McDonald's drive thru and gooien de van vol.  Om een uur zijn we halverwege onze reis.  In New Jersey zitten we opeens op de I-80 in plaats van I-95.  Gelukkig leidt de GPS Rick gauw weer in de juiste richting op de Garden State Parkway.  Dat is ook wel een fijnere weg dan I-95, want hier mogen geen vrachtwagens rijden.

Het weer wordt steeds warmer.  Van koel en regenachtig New Hampshire rijden in zomers New Jersey met 32 graden.  Het is vandaag ook Memorial Day en langs de weg zien we veel vlaggen en "Salute to our Troops" borden.

Ook de New Jersey Turnpike is niet druk en we beginnen te hopen dat we vroeg genoeg vertrokken zijn om het ergste verkeer voor te zijn.  We stoppen onderweg nog een keer om nog een drankje te kopen.  Kai neemt daarna het stuur over van Rick en rijdt tot net na Baltimore.

Humor op de parkeerplaats

 

We hebben hooguit vijf minuten oponthoud voor we Virginia weer inrijden.  De andere kant op zien we ontzettende files, wat een geluk hebben wij!  Na acht en een half uur zijn we terug thuis, een van de snelste ritten terug uit New England en dat terwijl we nog een half uur ten noorden van mijn zus logeerden.

 

We pakken snel uit en gaan dan eten bij Matchbox.  We kunnen lekker buiten zitten, want het is een graad of 27.  We hebben leuk uitzicht op kleintjes, die in de fonteinen op het pleintje spelen.  Het eten is zoals altijd heel lekker, hoewel ik de scallops een beetje zwaar vind.

 

Rick gaat morgenvroeg al op reis en pakt zijn spullen in.  Ik ben moe van het vele gereis en gerij en ga lekker tv kijken. Saskia heeft het huis netjes gehouden en de dieren zijn goed verzorgd.  Wel jammer dat zij niet mee was, maar het scheelde ook weer een kennelbezoek voor Cosmo.  En zo eindigt een leuk en gezellig Memorial Day weekend.

Foto's van New York staan hier.

Foto's van Newburyport staan hier.

Sneeuwschoenen lopen

In de stille kamer boven op zolder heb ik weer prima geslapen en uitgerust sta ik om acht uur op.  Mijn zus heeft al een paar gekookte eieren en haar overheerlijke groene smoothie klaarstaan.  Die smoothie hoop ik thuis ook te gaan maken, want hij is niet zo dik als de meesten en dus goed door de keel te krijgen voor iemand als ik, die zelfs drinkyoghurt al te dik vindt.  Een lekkere kop Douwe Egberts koffie en we zijn klaar voor de dag.

Eerst moeten de kindjes weer naar school gebracht.  Daarna rijden mijn zus en ik meteen door naar Maudslay State Park.  Het is vandaag een stuk minder koud, omdat er niet zo'n harde wind staat.  Ik trek de sneeuwschoenen aan en mijn zus de skis en we gaan op weg. 

Al gauw lopen we in het bos en het is werkelijk zo genieten!  Zo sereen, enkel de geluidjes van de vogels en eekhoorns zijn te horen.  Alles is wit en behalve de langlauf- en sneeuwshoenpaden onaangeraakt.  Natuurlijk is het helemaal top om dit in gezelschap van mijn lieve zus te doen Ik zou wel willen vaker zo te kunnen sporten, want een inspanning is het zeker!

Toch houden we het zowaar bijna twee uur lang vol.  Dan voelen we onze benen ook goed en zijn blij om weer op gewone schoenen te lopen.  Heerlijk zo lekker in de natuur bezig te zijn geweest en daar hebben we trek van gekregen.

Er is nog een half uurtje voor we Sasha van school moeten halen en we strijken neer bij de Purple Onion.  Daar hebben ze heerlijke soep om op te warmen, Ik kies de kippen en eisoep met citroen en mijn zus de tomatensoep.  Het smaakt zeer goed en precies op tijd om Sasha op te halen zijn we klaar.

Thuis geeft mijn zus S lunch en ruimen we wat op.  Ik was vergeten hoeveel was en afwas drie kinderen produceren!  Maar met zijn tweeen gaat het snel.

Voor we de twee andere kinderen gaan ophalen hebben we nog zo'n anderhalf uur.  Mijn zus wil gaan kijken of de zeehonden in Salisbury te zien zijn.  Helaas is het vloed en zijn de rotsen waar ze liggen dus onder water.  Het is hier wel heel mooi met de besneeuwde duinen.

S wil naar de vogels en dat wil ik ook, want daarmee bedoelt ze de bald eagles.  Helaas is ook daar vanmiddag maar weinig te zien.  Een jonge adelaar zit in een boom aan de overkant, maar verder is er geen activiteit.  We hadden gisteren echt geluk.  Ook bij de Audubon, onze laatste stop, is het maar saai.  Het wild wil vandaag niet.

Tijd om de twee oudsten van school te halen.  Het valt me op hoe opgebroken de dag van mijn zus nog is met telkens maar een paar uur tussen de schooltijden in.  Ik bedenk me ook hoe lang dat geleden is voor ons.  Zij zijn echt waar wij twaalf jaar geleden waren met de kinderen.

Op de terugweg naar huis gaan we naar de supermarkt.  S en N hebben een Valentijnsdag "bake sale" op hun school.  Daarvoor koopt mijn zus via S's instructies de ingredienten om chocolate chip koekjes en brownies te bakken. 

Dat doet S thuis vrijwel zonder hulp.  Alleen ziet de eerste lading chocolate chip koekjes er wel wat vreemd uit.  Als ze al in de oven zijn geweest blijkt dat S wel het meel heeft afgemeten, maar vergeten is het er doorheen te gooien.  Gelukkig is de tweede lading helemaal goed gelukt en de brownies ook.

Vanavond gaan mijn zus en ik samen uit eten.  "Grandma" Susan, die ik een paar jaar geleden al ontmoet heb en een surrogaat grootmoeder voor de kinderen is, komt oppassen.  Het is een erg aardige en lieve vrouw, die duidelijk dol is op het drietal.  Inderdaad een beetje als een grandma bij gebrek aan een echte grootmoeder dichtbij.

Wij gaan eten bij Ceia, een Portugees restaurant.  Wat een goede keuze is dat!  We krijgen een tafeltje op de gezellige, heel Europees aandoende, derde verdieping.  We bestellen allerlei kleine hapjes. 

Een beetje jamon-serrano komt met wat mosterd en stukjes zure bloemkool.  De gefrituurde ansjovis, die helemaal niet zout is, met een zachte aioli en zwarte olijven worden met venkel en witte bonen geserveerd.  Tonijn wordt op twee manieren geserveerd, gerookt op een heel dunne crostini en rauw in een lekker sausje met black eyed peas.  Als laatste hapje hebben we garnalen met knoflook, krieltjes en spinazie.

De bediening is ook prima, maar laat ons wel lekker ontspannen eten.  Dat geeft ons fijn de tijd om helemaal bij te kletsen.  We bestellen de espresso mousse met banaan trifle als perfect einde van deze maaltijd.  Vaak zeggen mensen dat je hier in de VS niet lekker lang kunt tafelen, maar niets is minder waar.  Dit restaurant (en een heel aantal in ons gebied) is daar getuige van. 

Thuis zijn alle kinderen in slaap en Grandma Susan leest een David Baldacci boek.  We kletsen nog even na met haar en S blijkt toch nog wakker om even met mijn zus te kletsen.  Nog een wijntje en dan gaan wij ook naar boven.  Mijn tijd hier zit er alweer op, wat gaat het toch snel altijd!

Over sneeuwschoenen en adelaars

De zon schijnt en ik hoor kindervoetjes op de trap als ik wakker word.  Ik heb hier bij mijn zus thuis een heerlijke grote zolderkamer, dus de kinderen wekken mij niet.  Het is dan ook al bij achten, ik heb zeer goed geslapen!

Beneden heeft iedereen al gegeten en terwijl mijn zus zich aankleedt, help ik N met haar lunch.  Om hun moeder te helpen als hun vader op reis is, maken de twee oudsten hun eigen lunch.  Helaas heeft zondag hun ijskast het begeven en nu is het behelpen met een klein ijskastje en gelukkig is het in de garage ook koel genoeg voor het meeste voedsel.  N kan geen broodbeleg vinden, maar na wat gezoek lukt het toch.

Hier te zijn als D op reis is en mijn zus alleen voor de drie kinderen zorgt, werpt mij zo'n twaalf jaar terug.  Ik weet nog heel goed hoe stressvol het was zonder enige hulp van buitenaf het huishouden te doen en de kinderen te verzorgen.  Ik hoop een beetje mee te helpen door de afwas te doen, de keuken op te ruimen en de kinderen te helpen met klaarmaken voor school.

Het is ongeveer een wonder als we op tijd in de auto zitten om de kinderen naar school te brengen.   S en N zitten op het Montessori schooltje hier.  Er zijn geen schoolbussen, maar de school ligt ook maar vijf minuten verderop in het centrum van Newburyport.  S gaat hier een paar dagen per week naar het kleuterklasje van vierjarigen.  Ze vinden het er alle drie duidelijk superleuk.

Na de kinderen afgezet te hebben gaan mijn zus en ik naar Starbucks in de hoop daar koffie en ontbijt te halen.  Ze hebben echter geen warme sandwiches meer en daar hadden we nu net zin in.  We kijken nog bij een paar bakkerijen, maar vinden daar niet echt iets van onze gading. 

Mijn zus weet aan de hoofdstraat een nieuw cafe, het 17 State Street Cafe.  Hier hebben ze precies waar we zin in hebben, eieren en fruit.  Het wordt een lekker hartig ontbijt en we kunnen er weer tegenaan.

We rijden naar het Maudslay State Park.  Daar trek ik een paar sneeuwschoenen aan en mijn zus langlauf ski's.  Er lopen hier allerlei paden het bos in door de sneeuw.  Al gauw merk ik weer hoe inspannend op sneeuwschoenen lopen is!  De sneeuw is heel diep en er staat ook een fikse wind, dus het is flink aanpoten geblazen.

Helaas gaat na een kwartier het mobieltje van mijn zus.  Het is het alarmbedrijf.  Hun huisalarm is afgegaan en de politie is al geroepen.  We moeten dus hals over kop terug naar huis, helaas.  Daar blijkt het een los contactje in een scherm te zijn dat waarschijnlijk door de wind het alarm heeft doen afgaan.  Blij dat dat niet vannacht gebeurde!

We hebben nog maar beperkt tijd voor de monteur voor de ijskast moet komen.  Mijn zus stelt een strandwandeling bij Plum Island voor.  Layla, de hond, gaat ook mee. Het is er mooi met de besneeuwde duinen en de wind zorgt ervoor dat we goed uitwaaien.  We zijn het erover eens dat de zee in alle seizoenen mooi is.

Tegen twaalven zijn we weer thuis om op de monteur te wachten.  Mijn zus moet S van school halen, dus ik blijf met Layla wachten.  Zij blaft telkens, waardoor ik denk dat er iemand aankomt.  Maar pas als mijn zus net weer terug is met haar jongste gaat de deurbel.

Helaas heeft de monteur geen goed nieuws.  De ijskast laten maken zou bijna net zoveel kosten als een nieuwe.  Mijn zus was daar al bang voor.  Tijd voor hun om naar een nieuwe te gaan zoeken.  Ze zullen nu zeker een week zonder zitten, niet makkelijk met 3 kleintjes.  Wat deed men vroeger toch zonder deze moderne gemakken?

Voor we de twee oudsten op moeten halen gaan we naar de Merrimack Rivier.  Daar drijven de ijsschotsen in en vissen de bald eagles.  Een oudere man met een statief staat er al.  Hij komt hier al meer dan dertig jaar en weet heel wat van de adelaars af.  Hij wijst ons op een volwassen vogel, witte kop en witte staart in de bomen aan overkant.

Helaas is die net te ver weg om er erg goede foto's van te krijgen.  Ook als de vogel opvliegt krijg ik er volgens mij niet optimale foto's van.  Maar mooi is het wel.  Hij roept ook een aantal keren en dan komen er jongere adelaars aanvliegen, wiens kleuren nog helemaal grijs zijn.  Ook dat is een mooi gezicht.  Morgen hopen we hier terug te komen.  Ik vind het altijd zo mooi, deze vogels!

N kan na school blijven, S gaat bij een vriendinnetje spelen en S wil liever thuis blijven.  Mijn zus en ik gaan dus samen naar de huishoudelijke apparaten winkel in Newburyport.  Daar hebben ze een ijskast, die misschien past, maar wel erg duur.

We rijden door naar Seabrook, New Hampshire, waar een veel goedkopere winkel is.  Bovendien is er in New Hampshire geen belasting op goederen wat natuurlijk ook scheelt.  Mijn zus is er nog niet helemaal uit, dus ze gaat toch maar wachten tot D terug is.  Ik heb intussen ook meegekeken want onze ijskast loopt ook op zijn laatste loodjes.

Als de kinderen allemaal weer thuis zijn gaan we uit eten naar Hana Japan.  Mijn neefje en nichtjes zijn avontuurlijke eters en genieten van hun beef teriyaki, terwijl wij de ene lekkere sushi na de andere eten.  Het wordt een heel gezellige maaltijd, al duurt het allemaal wel erg lang voor eten wordt geserveerd.  S zorgt voor hilariteit door een soep te maken van alle ingredienten, die op tafel staan.

Na alle kinderen in bed gelegd te hebben, kijken mijn zus en ik naar nog meer ijskasten online.  Soms kun je door de bomen het bos bijna niet meer zien, wat een opties zijn er!  Ik ben benieuwd wat hun keuze uiteindelijk wordt.

Foto's volgen later.

Wakker met een witte wereld

Het geluid van sneeuwschuivers wekt me al vroeg. De zon schijnt de kamer binnen, maar als ik de gordijnen open lacht me inderdaad een witte wereld toe. Er werd ongeveer vijf centimeter voorspeld en dat is er ook gevallen. Het is dus mooi zonder voor problemen te zorgen.

D is alweer bezig met lekkere lattes voor ons maken en verkondigt trots dat hij de "troepen" al aan het werk heeft gezet. Dat blijken S en N te zijn, die de oprit schoon aan het maken zijn. Hij traint ze duidelijk al jong! De kinderen vinden het ook duidelijk leuk om te doen, alleen krijgt het maken van een sneeuwheuvel om af te glijden al gauw prioriteit boven het schoonmaken van de oprit.

Met enige moeite krijgt D zijn drietal de auto in. Ik neem gauw afscheid. Hopelijk kunnen ze deze zomer ook naar ons toekomen. De twee oudsten hebben helemaal de leeftijd voor veel van de bezienswaardigheden in Washington.

Mijn zus gaat aan het werk en ik doe boven op mijn kamer een Max Capacity trainingsessie. Ik vind ze ideaal op reis, als ik niet makkelijk naar een sportschool kan. Als ik beneden kom wacht er een heerlijke croissant met kaas en ham, die D uit de stad mee heeft genomen. Het is maar goed voor mijn lijn dat ik niet langer blijf, mijn zwager en zus zijn (ook) echte lekkerbekken!

Layla heeft boven geduldig naast me liggend gewacht tot ik klaar was met mijn oefeningen. Die gaat mij nog missen! Ik lijn haar aan voor een wandeling door besneeuwd Newburyport. Dit keer neem ik weer andere straatjes naar het centrum en zie weer allerlei schattige huisjes. Een langslopende vrouw ziet me fotograferen en merkt op dat er vele mooie plaatjes te vinden zijn. Nou, dat is zeker!

Mijn zus houdt vandaag een uurtje eerder op met werken, dus ik zorg ervoor dat ik om elf uur bepakt en bezakt beneden zit. We rijden nog even naar Plum Island, waar we de vuurtoren bezoeken. Vuurtorens zijn ook zoiets, waar ik altijd foto's van moet maken.

Dan is het alweer tijd om S op te halen. Ik kan me voorstellen dat mijn zus haar dagen vindt vliegen! We eten lunch bij de Purple Onion, hun bijzonder lekkere tomatensoep en een halve rosbiefsandwich.

Om op tijd terug te zijn voor S en N moet mijn zus me vroeg bij het vliegveld afzetten. We gaan dus na de lunch meteen op weg. Zonder oponthoud bereiken we Boston Logan Airport en dan is het moment van afscheid alweer aangebroken. Concrete plannen zijn er nog niet, maar ik heb goede hoop dat we hen deze zomer weer zullen zien. Dat maakt het afscheid toch wat makkelijker.

Binnen de kortste keren ben ik weer ingecheckt en ga door de veiligheidscontrole. Na al het gedoe van laarzen, jas en riem af heb ik twee uur voor het boarden zal beginnen. Er is een leuk cafeetje, waar ik een tafeltje neem en een diet Coke bestel. Ruim de tijd om mijn blogs te schrijven en foto's op te laden, dus.

Het vliegtuig zit vol en ik kom naast een spraakzame man uit Florida te zitten. Hij zegt zin te hebben terug te gaan naar de warme temperaturen daar. Dat kan ik me helemaal voorstellen!

Express heb ik een raamstoel aan de A kant van het vliegtuig genomen. Nu heb ik heel mooi zicht op Boston uit de lucht en een uurtje later op Manhatten en de wolkenkrabbers van New York. Alleen landen we helaas vanuit het zuiden, waardoor ik Old Town Alexandria goed kan zien, maar niet de monumenten van Washington. Ach, je kan niet alles hebben.

Rick staat me al op te wachten en het is weer heel fijn hem te zien. Hij stelt voor onderweg een hapje te gaan eten en de keuze valt op La Cote D'Or in Arlington. We hebben al jaren niet meer bij dit intieme Franse bistrootje gegeten.

Als voorafje krijgen we een heerlijk kopje bouillon. Daarna heeft Rick de gerookte zalm en ik een kop wortel-gember soep, die werkelijk voortreffelijk smaakt! Als hoofdgerecht delen we de crepes Florentine en met wilde champignons. Alles is even lekker en dit restaurant gaat op ons lijstje favorieten.

Rick heeft wel zin in iets zoets en daarvoor gaan we langs Pastry Xpo. Hier hebben ze ook de lekkerste maccarons, dus daarvan neem ik een bakje mee.

Saskia heeft weer een aantal vrienden over, maar komt me wel een knuffel geven. Ook van mijn viervoetige vriendjes krijg ik een uitbundige verwelkoming. Het is goed om weer thuis te zijn, maar ik mis de familie in Newburyport ook alweer. Het is toch altijd heel dubbel.

Foto's van vandaag staan hier.

Dagje historisch New England

Nadat hij de kinderen naar school heeft gebracht, maakt D een heerlijke latte voor mij. Mijn zus heeft een moeilijk project op haar werk, dus is al begonnen.

Layla volgt mij alweer als een schaduw. Ik kleed me dik aan en lijn haar aan. Het is gelukkig iets minder koud (met de nadruk op "iets"), omdat er vandaag niet veel wind staat. Eerst lopen we richting de Joppa Flats.

Daar hoop ik de adelaars te zien, die de dame bij Audubon er dinsdag had gespot. Op het ijs zie ik een vogel met een witte kop. Enthousiast maak ik een foto, maar ingezoemd zie ik dat het een doodgewone meeuw is. Duidelijk gaat het hem wat adelaars betreft dit bezoek niet worden.

Hier aan het water is het toch wel erg fris, dus ik loop de buurt weer in. Dit keer ga ik de andere kant op en zie al gauw het bordje voor Newbury. Dat plaatsje is een van de oudsten hier en werd in 1635 gesticht. Newburyport is meer dan honderd jaar "jonger".

Deze "High Street" blijkt vol te staan met historische panden uit de achttiende eeuw (de oudste uit 1670). Je kunt van buiten zien, hoe de vloeren verzakt zijn.

De kerk is wel nieuwer, maar het kerkhof erbij niet. Veel van de oudste graven zijn niet meer te lezen. Op een grafzerk uit 1733 lees ik dat degene, die er ligt, op 20 januari 1733 op 40 jarige leeftijd is overleden. Dat is morgen 279 jaar geleden! Ik probeer me voor te stellen hoe het leven er hier in die tijd uitzag.

Intussen zoek ik ook naar roze en blauwe huizen naast elkaar. Een Facebook vriendin van me "verzamelt" daar foto's van. Ik vind het altijd leuk daaraan mee te helpen. Ik had mijn zus al gevraagd of zij die combinatie ergens wist te staan, maar dan blijkt weer hoe je eigen omgeving zo gewoon wordt, dat dingen niet opvallen. De eerste roze-blauwe combinatie staat nota bene in de straat achter hen, waar ze vrijwel dagelijks doorheen rijdt.

Als ik terug ben is mijn zus ook klaar met werken. We gaan S van haar schooltje halen en dan lunch halen bij Tendercrop Farm in Newbury. Mijn zus laat me ook wat andere historische plekjes daar zien. Wat is New England toch mooi!

We nemen de lunch mee naar huis. Mijn zus en ik hebben een heerlijke kop garnalen en mais chowder. De romige chowders zijn ook helemaal van dit gebied. Deze is ook lekker pittig en precies goed met dit koude weer.

Na het eten stappen we weer in de auto, waar S promt in slaap valt. We rijden door schattige oude plaatsjes, zoals Rowley en Ipswich. Volgens mij steek ik mijn zus ook een beetje aan met mijn enthousiasme voor de geschiedenis van dit land. Ze neemt zich voor zich er meer in te verdiepen.

Hier in de buurt ligt ook een van de grote "estates" van het begin van de 20e eeuw, het Crane Estate. Het was het zomerverblijf van de industriele magnaat Richard Crane Jr. uit Chicago en zijn familie.

We moeten $5 betalen om het landgoed op te mogen. Het grote landhuis ligt boven op een heuvel met schitterend uitzicht op de zee en het omliggende land. Naar verluid vond Mrs. Crane hier echt helemaal niets aan. Onvoorstelbaar! Ik stap een paar keer uit voor foto's, want S slaapt nog en het huis valt toch niet te bezoeken in de winter, helaas.

Inmiddels begint de tijd alweer te dringen. We haasten ons terug naar Newburyport om de twee oudsten van school te halen. Die zijn helemaal opgewonden, want we gaan vanmiddag wel "tuben". Mijn zus heeft een Groupon voor de heuvel van het Amesbury Sports Park.

Het mag dan niet zo hard waaien vandaag, de temperatuur is flink onder het vriespunt. Ik ben dus blij dat ik een sneeuwbroek en dikke skihandschoenen kan lenen. Een gezin dat in zo'n klimaat met veel sneeuw woont is duidelijk ruim voorzien wat dat betreft.

We kiezen een band en nemen dan de lopende band lift naar boven. Voor mijn zus, N en S is dit de eerste keer zo "sleeen". Iedereen vindt het fantastisch, zelfs kleine S. Keer op keer gaan we naar boven, maar na vijf keer heb ik het wel gezien, door de opspattende sneeuw doet mijn gezicht pijn.

Na een paar (hopelijk) leuke foto's te hebben genomen, ga ik naar binnen. Daar bel ik even met Christine, die vandaag jarig is. Al vrij snel hebben de anderen er echter ook genoeg van. Zodra de zon onderging werd het nog kouder. In ieder geval was het een leuk middagje lekker buiten zijn.

Thuis maken we ons klaar om uit eten te gaan. De kinderen vinden dat prachtig. We gaan naar Michaels Harborside, waar ze duidelijk ook op kinderen berekend zijn. Die krijgen een kleurplaat en krijtjes en zijn al gauw druk bezig.

Het eten is er ook heel erg lekker. Mijn zus en ik hebben veelal dezelfde smaak en houden ervan een paar voorafjes te nemen, in plaats van een hoofdgerecht. We delen de calamari, een salade met feta en walnoten en ontzettend lekkere sushi tonijn met zeewiersalade. Ds scallops en salade met pistaches ziet er ook goed uit. Dit geeft me ook eindelijk even de kans om echt met hem bij te praten, want dat lukte met de drie drukke kinderen om ons heen nog niet.

De kinderen zijn moe van het buiten zijn en gaan gewillig naar bed. Dat geeft ons de kans om thuis nog door te kletsen en voor we het weten is het bijna middernacht! Tijd voor bed, dus, het is alweer de laatste nacht hier voor mij.

Foto's van vandaag staan hier en hier.

Strand en avondje uit

Na een lekkere nacht in mijn riante king bed op zolder eten we met zijn allen ontbijt. D heeft lekker pecan-bananenbrood gehaald en maakt verse lattes (met een melkhartje erop) voor mijn zus en mij. Het gaat er goed in.

D brengt de kinderen naar school en daarna gaan hij en mijn zus aan het werk. Beiden werken van huis. Ik ga naar boven en doe twee Max Capacity Trainingen achter elkaar. Dat voelen mijn spieren wel, mijn armen trillen aan het einde.

Daarna kleed ik me dik aan, want er staat een straffe wind, die de gevoelstemperatuur ver onder nul maakt. Ik lijn Layla, mijn viervoetige schaduw hier, aan, neem mijn fototoestel mee en ga door het historische stadje wandelen.

Newburyport is zo pittoresk. Alle houten gekleurde huisjes met leuke deuren zijn zo vrolijk. Sommigen hebben plakkaten van hun leeftijd, daterend van zo ver terug als 1680. Grappig is dat deze bouw niet zoveel verschilt van de coloniale bouw in oude stadjes in onze buurt, zoals Alexandria.

Layla loopt vrolijk mee. We lopen naar het gezellige centrum en dan terug, eerst langs het water, maar dat is me al gauw te koud. Het is er wel prachtig met allemaal watervogels en ijsafzetting. Tussen de huizen is de wind echter een stuk minder.

Na een uurtje en heel wat stappen op mijn Fitbit en verrassend veel heuvels, te zien aan het aantal "trappen" dat ik heb gelopen, zijn we weer terug. Mijn zus is ook net klaar met werken.

Tijd om kleine S van haar schooltje te halen. Het is een lekker bijdehand meiske met een flinke woordenschat voor een bijna vierjarige. Ze heeft allerlei vragen voor mij, want zij is de enige van de drie, die zich mij niet herinnert.

We nemen lunch mee van de Purple Onion. Voor mij een superlekkere "hot and sour" tomatensoep en een halve sandwich met ham en kaas op meergranenbrood. We eten het thuis op en voeren S haar lunch.

Een goede vriendin van mijn zus heeft aangeboden vanmiddag op S te passen, zodat wij samen op pad kunnen. Wij besluiten dan Layla mee te nemen en een lange strandwandeling te gaan maken op Plum Island. We lopen een kwartiertje met de wind mee, wat nog te doen valt. Dan bereiken we de rand van het reservaat, waar geen honden mogen en keren om.

Dat valt vies tegen, de wind gaat door merg en been en we krijgen beiden oorpijn. We laten ons plan een paar uur te lopen maar gauw varen. In plaats daarvan gaan we naar Deer Island, waar de Audubon mensen ons gisteren vertelden dat er adelaars (bald eagles) te zien waren.

We parkeren de auto en lopen het eiland op tot we goed zicht over de Merrimack rivier hebben. Echter, er is geen adelaar te bekennen. Later lees ik online dat er dit jaar, waarschijnlijk door de mildere winter, veel minder zijn gezien, dan vorig jaar. Ik heb dit keer geen geluk met de vogels, geen sneeuwuilen of adelaars, helaas.

Het is inmiddels alweer tijd om de kinderen op te halen. Mijn zus heeft een Groupon voor een tubing park in Amesbury, dus we kleden iedereen in sneeuwkleding. Dat heeft nogal wat voeten in de aarde met drie moeie kleintjes, maar na een half uurtje zitten we dan allemaal in de auto.

Nog een half uurtje later zijn we bij het sportpark met de glijbanen. Alleen zien we er geen mens. Ik weet ook niet hoe lang we het gaan uithouden, want de wind waait nog steeds hard en het is ijs- en ijskoud. Binnen zien we aanvankelijk niemand en dan komt een medewerker aanlopen. Die verkondigt dat er vandaag een prive groep was en ze verder gesloten zijn.

Dat is natuurlijk een enorme teleurstelling voor de kinderen (ik moet stiekem toegeven opgelucht te zijn). We beloven ze morgenmiddag direct na school terug te gaan. Hopelijk is het dan minder winderig en vroeger in de middag, zodat we het langer uit gaan houden. We leggen alle sneeuwspullen alvast in de auto en hopen dat er morgen dan niets tussen zal komen.

Mijn zus maakt avondeten voor D en de kinderen. Zij en ik vertrekken, als D klaar is met zijn werk, voor een avondje uit. We beginnen met eten bij hun favoriete sushi restaurant, Hana Japan. Het wordt weer heerlijk en zo gezellig om nu weer eens in persoon eindeloos bij te kletsen.

Na het eten neemt mijn zus me mee naar 10 Center Street, waar we een tafeltje naast de open haard krijgen. We bestellen beiden een warm drankje. Voor mij koffie met kahlua en mijn zus neemt warme chocolademelk.

Voor we het weten is het tien uur en vallen onze ogen bijna toe na de lange dag. Na nog een snel telefoontje aan Rick duik ik mijn bed in. De tijd vliegt hier ook weer!

Foto's van vandaag staan hier.

Boston

De kinderen blijven vandaag thuis uit school, want er staat een excursie naar Boston op het programma. Vooral S is daar erg opgewonden over!

Al sinds ik vorig jaar mijnzus kwam helpen, toen S net was geboren, ben ik zwarte labrador Layla's beste vriendin. Ik was degene, die met haar wandelde toen, en dat is ze niet vergeten. Ik word enthousiast door haar begroet en neem haar mee voor een flinke wandeling. Heel leuk om door zo'n andere buurt, dan thuis, te lopen!

Rond half elf vertrekken we naar Boston. Dat is zo'n drie kwartier rijden van Newburyport, nu het spitsverkeer is opgelost. Mijn zus parkeert in de garage van het Hyatt hotel, centraal gelegen voor de dingen, die we willen bezoeken.

We beginnen met het zoeken naar een restaurant voor de lunch. Op het terrasje van de Rock Bottom Brewery kleuren de kinderen, terwijl ze op hun eten wachten. Wij kijken onze ogen uit naar de kleurrijke mensen, die voorbij lopen. Boston heeft toch weer een heel andere atmosfeer, dan Washington. Ik was vergeten, wat een gezellige stad het is.

De kinderen smullen van hun macaroni met kaas en Katja van haar kipwrap. Mijn zus en ik hebben allebei de Aziatische gegrilde tonijnsalade besteld. Lekker fris, want het is inmiddels al zeker 25 graden buiten.

Na het eten lopen we via het Freedom Trail richting Faneuil Hall. Met kleintjes erbij gaat dat toch even anders, dan gewoonlijk. Zo moeten S en N eerst uitgebreid de duiven in Boston Common achterna zitten. Lekker rennen is het voor hen in dat park!

Terwijl we daar lopen, zegt Katja opeens: "Ik geloof, dat ik die jongen ken!". En jawel, hoor, het is Tucker, de jongen, die haar portemonnaie een paar maanden geleden uit een waterval heeft gered. We grappen over Katja's neiging die te verliezen en het grote toeval, dat ze elkaar hier honderden mijlen van Virginia Tech verwijderd ontmoeten.

Langzaam zetten we onze tocht verder. Op de Granary begraafplaats uit 1660 zien we onder anderen de graven van Paul Revere en John Hancock. De kinderen zijn helemaal onder de indruk van alle kindergraven en zagen een gids kleine steentjes op de graven leggen. Zij doen dat ook met liefde bij de eeuwenoude graven, waar ze langs komen. De betekenis ontgaat ons, want we konden de gids niet verstaan.

We moeten de kinderen echt overhalen verder te gaan. Grappig, hoe een begraafplaats zo aantrekkelijk is voor ze. Overal zien we in Coloniale costuums geklede gidsen. Als we geen kinderen bij ons hadden gehad, zou het interessant zijn geweest daar wat naar te luisteren.

Maar met kinderen krijg je weer een heel ander zicht op een stad. Dan zijn de trappen opeens heel leuk om op en af te rennen. Duiven en eekhoorntjes vluchten voor hun snelle voetjes. En twee relingen naast elkaar zijn er om naar beneden te glijden. N en S vermaken zich op hun manier.

Eindelijk zien we Faneuil Hall voor ons. Dat oude gebouw en Quincy Market erachter zijn nu een food court en soort marktje, met binnen en buiten standjes en gezellige terrasjes. Het is er flink druk, want ieder geniet zoveel mogelijk van dit prachtige weer.

Bij de souvenirstandjes krijgt Katja een grappig t-shirt met gezegdes in het Bostonian accent van mijn zus. N krijgt een leuk tie dye jasje en S een stoere camouflage zonneklep. Ik koop een zakje Boston Baked Beans (pinda's in een rood snoepjasje). Daar ben ik dol op!

Na door het gezellige winkelgedeelte te hebben gelopen, gaan we op weg naar onze volgende bestemming: Boston Common. Dit grote park bestaat al vanaf 1634! Onderweg moeten we wel eerst nog even een andere begraafplaats op. Dit keer het al even oude King's Chapel kerkhof. Ik deel de fascinering hiervoor wel met de kinderen. Die eeuwenoude graven, waarop je nauwelijks meer de namen en data kunt lezen, spreken tot de verbeelding.

Voor het Massachusetts State House (het staatsgebouw, dat "capitool" wordt genoemd in andere staten) gaan we Boston Common in. Er begint net een demonstratie voor het State House tegen de begrotingskortingen op het onderwijs, die door het Massachusetts congres zijn voorgesteld. Het gaat er vredig aan toe.

We komen net op tijd bij de historische zwanenboten aan. We kunnen met de laatste mee. Mijn zus blijft bij de slapende meisjes, terwijl Katja en ik S meenemen in de boot. De "schipper" vaart deze enorme fietsboot de grote vijver rond.

Het is er idyllisch mooi met hangende treurwilgen en allerlei watervogels. S merkt terecht op, dat er bijna alleen maar mannetjeseenden rondzwemmen. Zijn zevenjarige theorie is, dat de vrouwtjes aan het broeden zijn. Daar zou hij weleens gelijk in kunnen hebben. Langs de kant zien we ook een zwanenpaar bezig aan hun nest.

De meisjes zijn inmiddels weer wakker en we laten de kinderen even lekker in het park ravotten. Het is al te laat om het spitsuur te vermijden, dus we besluiten in de stad te blijven eten. We zitten dichtbij een heel stel restaurants en de keuze valt op P.F. Changs.

Daar krijgen we weer een tafeltje buiten, heerlijk! Mjn zus en de kinderen hebben hier nog nooit gegeten en zijn zeer lovend over het voedsel. We delen de zout en peper calamari.

Saskia's favoriete honey chicken gaat er ook bij S en N goed in. Katja neemt een gezond gerecht met scallops en peultjes. Mijn zus en ik kiezen een voorafje als hoofdgerecht: de kip sla wraps (waarbij je een kip mengsel in een blaadje ijsbergsla schept en het dan als een wrap opeet). Dat is meer dan genoeg voor een persoon als hoofdgerecht!

Zoals altijd bij Chinese restaurants krijgen we fortune cookies bij de rekening. Meestal is het een onzingezegde, maar die van mij dit keer vind ik wel mooi: "Doing what you like is freedom. Liking what you do is happiness." Zo waar!

De anderen (ik ben niet zo'n ijsliefhebster) halen als dessert nog een ijsje bij Coldstone Creamery. Dan nemen we een drietal vermoeide kinderen mee naar de auto. Onderweg stoppen we nog bij Barnes and Noble voor een audioboek voor mij op de terugweg en rijden daarna zonder oponthoud terug naar huis.

Daar legt mijn zua de kinderen in bed, terwijl Katja en ik de American Idol finale gaan kijken. Daar neem ik een glaasje rode wijn bij, dat prompt over het beige kleed gaat! Oei, wat vind ik dat vervelend! Ik durf het mijn zus bijna niet te vertellen. Met de staart tussen de benen loop ik naar boven.

Tot mijn verbazing reageert mijn zus vrij laconiek. Haal de tapijttegels met wijn er maar uit, zegt ze. Tegels? Bij nader bestuderen bestaat het kleed inderdaad uit allemaal vierkante stukken. Dit is het Flor systeem en iedere tegel kan individueel verwijderd en vervangen worden. Superhandig, vooral met kinderen en dieren, zoals wij hebben (en in het geval van mijn zus een onhandige zus!)!

American Idol eindigt verrassend, zoals altijd. Moe van de lange dag gaan we naar bed, want Katja en ik hebben morgen de lange terugrit alweer voor de boeg!

Een echte New England dag

Al vroeg word ik wakker van de zon in mijn gezicht. De zolderkamer, waar ik slaap, heeft skylights, dus ik zie al liggend in bed de knalblauwe lucht. Heerlijk, dat belooft een lekkere dag te worden!

Beneden hoor ik mijn zus en de kinderen bezig. Katja slaapt in de kamer naast mij en ik laat haar nog liggen. Zij heeft echt een collegestudentenschema geadopteerd: laat naar bed, laat opstaan. Om acht uur is er nog geen land met haar te bezeilen, weet ik uit ervaring.

Na een snel ontbijt brengen we eerst S naar de schoolbus en dan N naar haar preschool. De hond, Layla, gaat ook mee. Zij herinnert zich mij, volgens mij, nog van een jaar geleden. Ze snuffelt meteen aan mijn jasje, want daar zaten vorig jaar snoepjes in. Helaas voor Layla dit keer niet.

Met een slapende S maken mijn zus en ik een wandeling door het pittoreske Newburyport. In het gezellige oude centrum haalt mijn zus een pasteitje bij een Oostenrijkse bakkerij en daarna nemen we een Starbucks koffie mee. Die gaan we bij de jachtclub aan het water opdrinken.

Als we thuiskomen, is Katja ook op. Na de lunch maken we ons klaar om naar het strand te gaan. Door het prachtige Parker River National Wildlife Refuge, waar onder anderen de bedreigde Piping Plovers nesten, rijden we naar Sandy Point State Reservation.

Daar lopen we het strand op. We hebben een emmertje en schepje mee en N draagt daarbij twee scheppen, die groter zijn dan zijzelf. Natuurlijk gaat dat niet goed en dragen Katja en ik de spullen maar. Het is prachtig zonnig weer, maar op het strand toch koeler, dan we hadden gedacht.

Maar al gauw is de koele wind vergeten, want het is laag tij en tussen de keien liggen kleine plassen water met allerlei leven erin. Vooral veel slakjes en mooie schelpjes, maar ook crabbetjes, heremietkrabben, zanddollars en vooral mooie roze en gele zeesterretjes. Terwijl de kinderen graven en in het zand spelen, maak ik foto's van al dat moois en de meisjes, die zo lekker bezig zijn.

Na een uurtje heeft N er genoeg van. De kleintjes zijn duidelijk moe. In de auto vallen ze allebei in slaap. Mijn zus  rijdt wat rond Newburyport om Katja het plaatsje te laten zien.

Vervolgens gaan we Ss schoolbus opwachten. Omdat de meisjes in de auto slapen en mijn zus dat zo wil laten, loop ik met een enthousiast eerste klassertje naar huis. Iedere keer, als ik hier ben, voel ik me zo'n twaalf jaar teruggaan in de tijd. Toen had ik ook een zevenjarige, een vijfjarige (N is vier) en een eenjarige. Het is een soort deja vu, vreemd.


Als de meisjes uitgeslapen zijn, gaat Katja met haar neefje en nichtje tekenen. Dat wordt grote hilariteit! Ook S waagt zich aan de stiften, die natuurlijk veel mooier zijn op haar beentje, dan op papier.


Voor het avondeten gaan we naar een typische New England "lobster shack", Bob Lobster. De kreeften en andere schaaldieren worden hier zelf gevangen. Je bestelt en gaat dan aan een picknicktafeltje zitten tot je eten wordt bezorgd. Wij doen ons tegoed aan gefrituurde clams als voorafje, werkelijk heerlijk!

Mijn zus heeft, omdat ze de baby heeft, een kreeftebroodje besteld. Maar Katja en ik gaan voor de "real thing": een hele kreeft. Die smaakt zo ontzettend lekker en vers, dat we onze vingers erbij aflikken. Dit hoort zo bij de "New England" ervaring, ik ben blij, dat Katja die ook mee kan maken nu.

Vanavond kijken we naar de finale van American Idol. Ik ben heel benieuwd, wie er morgen zal winnen. Het lijkt een uitgemaakte zaak, maar ik ben al vaker verrast door de uitslag van een show.

In Virginia heeft Kai zijn haar laten knippen en volgens Rick is het een stuk korter. Ik ben heel benieuwd!

Kennebunkport, Maine

Wij hebben vannacht heerlijk geslapen en zijn verbaasd te horen, dat de kleintjes om vijf uur al klaar wakker waren. Arme ouders! De zolder, waar wij slapen, is kennelijk goed geisoleerd, want wij hebben niets gehoord. Het is schitterend weer en mijn zus en ik beginnen de dag met een wandeling langs het strand. Dat ligt slechts een kwartier rijden van hun huis en mijn zus koopt meteen een jaarkaart voor de Sandy Point State Reservation. Eenmaal op het strand aangekomen, zien we dat we niet naar rechts mogen. Dit gebied is een vogelreservaat en op het moment broeden de piping plovers langs het strand. Ook staan overal bordjes om de zeehonden met rust te laten, maar het strand is nogal druk (voor Amerikaanse begrippen dan) en de zeehonden blijven wijselijk in het water. Een paar keer hebben we ze hier wel gezien, maar toen was er verder bijna niemand. We lopen lekker drie kwartier door het zand en de ijskoude laagwater poelen, waarin we allerlei klein leven zien. Ooit wil ik ook dolgraag dichter bij de zee wonen. Kleine, drie maanden oude, Sasha is in de sling in een diepe slaap gevallen, die wordt zelfs niet wakker, als ze weer in de autostoel moet. De rest van de familie is al klaar om te vertrekken, als we terugkomen. Op het programma staat een dagje in Maine. Erg leuk! Kai en Saskia zijn daar nog nooit geweest en Rick en ik waren er op een weekendreisje meer dan twintig jaar geleden. Na wat geschuif met autostoelen, want natuurlijk willen N en S in onze van en dan is het praktischer, als we als tweede auto niet de benzine slurpende Yukon, maar de kleinere, zuinigere Pontiac Vibe meenemen, gaan we op pad. Mijn zus en ik gaan in de Vibe met S en Saskia, die helemaal dol op haar babynichtje is (zoals wij allemaal, wat een schatje is dat, zeg!). N gaat als enige meisje mee in de van. Zij is helemaal verliefd op Kai, ook schattig om te zien (niet alleen haar adoratie, maar ook de lieve manier, waarop onze zestienjarige puber daarmee omgaat). S verdeelt zijn aandacht netjes tussen zijn grote neef en nicht. Al gauw rijden we de grens met New Hampshire over. Het is hier zo mooi, het water heeft dat noordelijke diepe blauw en er is veel dennegroen. Het is duidelijk het eerste zomerse weekend van het jaar, want er zijn heel wat aanhangers met boten op de weg. Nadat we bij Portsmouth de Piscataqua rivier , de grens met Maine, hebben overgestoken gaan we de snelweg af. Meteen wordt duidelijk, waar deze streek bekend om staat. Overal staan "lobster shacks", tentjes, waar kreeft en andere zeespecialiteiten worden verkocht. Het is een leuke weg door typische New England stadjes. Alles staat hier in bloei, wat het nog lieflijker maakt. Wij zijn op zoek naar een restaurant voor de lunch, waar D en A al eerder zijn geweest. Eerst rijden we verkeerd, maar dat is ook geen straf, want we komen door het pittoreske oude plaatsje Eliot, ME. Veel van deze plaatsjes bestaan al sinds het midden van de zeventiende eeuw en sommige van de houten huisjes uit die tijd staan er nog. Na dit keer wel het goede adres gevonden te hebben in de GPS komen we aan bij de Chauncey Creek Lobster Pier. Dit is een openlucht restaurant aan het water, waar je, hoe kan het ook anders, allerlei schaaldiergerechten kunt bestellen. Kreeft, krab, garnalen, clams, oesters, noem maar op. Het lijkt heel erg druk te zijn, te oordelen naar de geparkeerde auto's, maar we kunnen zo aan een van de vrolijk geverfde picknicktafels plaatsnemen. Om ons heen zitten gezinnen en stelletjes te picknicken. Dit is een BYOB (Bring your own Booze (alcohol)) restaurant en velen genieten van een hele kreeft met een biertje of een glas witte wijn. Super om te doen op een zonnige zondagmiddag! Wij bestellen aan het loketje en houden het bij de iced tea en lemonade, die daar als drankjes worden aangeboden. Rick en ik doen ons tegoed aan een lobster roll, een broodje met kreeftsalade. Het smaakt zoals het alleen in New England kan smaken, ik eet het met heel kleine hapjes op om er zo lang mogelijk mee te doen! De kinderen (behalve Kai, die zich aan de gefrituurde garnalen waagt) eten hun "landlubber" kipvingers en vermaken zich daarna met het voeren van de enorme krabben in het water. Zo relaxen we een paar uur in het zonnetje en bedenken dan, dat het wel leuk zou zijn om naar Kennebunkport te gaan. Dit is waar de oude Bush en Barbara Bush hun vakantiehuis hebben. Ik heb gelezen, dat het een erg leuk stadje is en we zijn er nog geen van allen geweest. Via binnendoor weggetjes rijden we erheen. Bij een lagere school met een speeltuin stoppen we tussendoor voor een babyvoeding. De rest van de kinderen, inclusief Kai en Saskia vermaken zich intussen in de speeltuin. Het inderdaad ontzettend leuke stadje Kennebunkport is flink druk en het duurt even, voor we een parkeerplaats vinden. We denken ver weg te moeten parkeren, dus D en Rick gaan mijn zus en mij met de kinderen in het centrum afzetten en dan parkeren. Maar als we daar uitstappen, zien we, dat er op zondag onbeperkt bij het postkantoor geparkeerd mag worden en kennelijk hebben weinig mensen dat door, want er zijn nog een heel stel plaatsen vrij. Wat een geluk! Iedereen heeft dorst, dus we gaan op zoek naar een terrasje om wat te drinken. Dat vinden we bij het restaurant "The Landing". Hier krijgen de kinderen ook een ijsje en delen Kai en ik een stuk blueberry pie, gemaakt van bosbessen uit Maine. Terwijl we daar zitten te genieten lezen we een paar brochures over het stadje door. Zo staat erin, dat de Bushes er zijn tijdens dit Memorial Day weekend. Ze schijnen ook "gewoon" door de winkelstraatjes te lopen en in de restaurantjes te eten, maar wij zien ze helaas niet. Ook zie ik, dat Coastal Jewelers Pandora bedeltjes verkoopt. Ik vind Anja's gewoonte, om een bedeltje met aandenken aan een bezochte plaats te kopen, erg leuk. We gaan dus kijken en van Rick krijg ik een leuk visbedeltje voor mijn armband als aandenken aan dit bezoek aan Maine. Het is, ondanks de felle zon, nog wel fris buiten en Kai en ik hebben daar qua kleding niet op gerekend. We gaan dus een souvenir t-shirt winkel binnen, waar Kai een lichtbruine "hoodie" met Kennebunkport erop koopt en ik een leuk fleece bordeaux rood met wit jasje. We voelen ons weer behaaglijk warm en hebben nog een leuk aandenken ook. Bovenin een van de typische houten vissershuisjes vinden we een heel leuke speelgoedwinkel. Saskia vult hier haar verzameling Webkinz aan met een nijlpaard en Rick vindt een of andere bijzondere jojo. Kai en S gaan zich tijdens het eten op een Lego projekt storten en N kiest een kleurboek. Het is intussen al bij zessen en de magen beginnen te knorren. We lopen naar het Arundel Wharf restaurant, dat ook aan het water ligt. De bar hier is heel druk, duidelijk een "local hangout". Wij krijgen een tafeltje onder de tent met uitzicht op het water. Tja en een bezoek aan Maine is niet compleet zonder een hele kreeft te eten, natuurlijk. Mijn zus en ik gaan ervoor. Alleen is het voor haar met een baby in haar armen wat moeilijk zo'n beest te ontleden. Zij bestelt dus de "lazy" (luie) versie, waarbij de kreeft al schoongemaakt wordt bezorgd. Maar ik krijg een prachtige knalrode kreeft van anderhalve pond voorgeschoteld. Zoals het hoort knoop ik het bijgeleverde plastic slabje om en ga met de notenkraker in de aanval. Deze kreeft blijkt een behoorlijk hard schaal te hebben en ik moet herhaaldelijk gebruik maken van Ds en Ricks brute kracht om hem open te kraken, vooral bij de scharen. En dat slabbetje is maar goed ook, want als het me dan lukt om een poot open te kraken, vliegt het "sap" alle kanten uit. Maar het is het allemaal helemaal waard voor deze lekkernij! Als toetje delen we met zijn allen een paar "blueberry crisps". Ook deze zijn gemaakt van Maine bosbessen en smaken heerlijk zo warm met het vanille ijs. De kleintjes zijn inmiddels behoorlijk moe, dus D en Rick gaan de auto's halen. Een uurtje later zijn we weer terug in Newburyport en zijn Kai en Saskia enthousiast, want ze hebben net ontdekt, dat ze twee voor hen nieuwe staten hebben bezocht. We kletsen nog lang na. Het is jammer, dat we morgen alweer huiswaarts moeten gaan!