Virginia bluebells

Kai heeft vandaag een belangrijk examen Duits bij Catholic University.  Dit examen bepaalt of hij in Duitsland het bachelors programma vertaler kan gaan doen.  Begrijpelijk is hij er zeer zenuwachtig voor en Catholic University ligt midden in Washington, moeilijk te bereiken tijdens het spitsuur.

Rick moet vandaag toch in Washington zijn en bood tot Kai's opluchting aan hem te brengen.  Ze vertrekken voor dag en dauw om zeker te zijn niet in het verschrikkelijke spitsuur rond de stad terecht te komen.  Net als ik opsta krijg ik van Rick een sms dat ze ruim op tijd waren.  Nu duimen dat Kai het examen goed maakt.

Ik vind deze prunus wellicht nog wel mooier dan de vroeger bloeiende

 

Het blijft een genot op het moment de lamellen te openen.  Onze achtertuin staat in volle bloei en vandaag is het weer felle zonneschijn. Onder mij zie ik de cardinaaltjes aan hun ontbijt van overgebleven eekhoorn mais.  Idyllisch zou ik het bijna noemen.

Terwijl de koffie pruttelt laat ik Cosmo naar buiten en tot mijn verrassing is het al zeventien graden.  In het zonnetje dus warm genoeg voor ontbijt op het deck.  Terwijl ik daar zit bedenk ik me dat ik hier zo uren zou kunnen zitten, maar er moet bewogen worden.

Binnen is geen optie met dit weer dus ik lijn Cosmo aan.  Ik loop zo snel ik kan en jog de heuvels af.  Onderweg neem ik toch ook de nodige foto's, want het is alsof ik door een groot park loop.  Overal bloeiende bomen, roze, wit, geel en paars en zelfs tuinen waar mensen niets aan doen zijn op het moment mooi met paardebloemen en wilde viooltjes.

 

 

 

 

Na een uur ben ik terug thuis en zoek de douche op.  Terwijl ik me afdroog hoor ik de schoonmaaksters binnenkomen.  Gelukkig ben ik bijna klaar, want ik was vergeten dat het woensdag is en omdat er toch niemand thuis was had ik de badkamerdeur niet dicht want Cosmo lag op de drempel.  Dat had een genante situatie kunnen zijn geweest!

Anja komt om half elf en we nemen Cosmo mee voor ons avontuur van vanmiddag.  We gaan eerst lunchen bij Noodles & Company.  Cosmo mag daar ook op het terras zijn, maar ik neem hem zonder te denken mee naar binnen om te bestellen.

Niemand zegt er wat van en ik realiseer me opeens dat hij niet binnen mag zijn.  Gauw neem ik hem mee naar buiten terwijl Anja voor ons beiden bestelt.  Anja neemt de Bangkok curry soep en ik de Bangkok buff bowl, die groente bowls vind ik zo ontzettend lekker!

Het is nog prachtig zonnig weer, maar op mijn radar app zie ik dat de regen met rasse schreden nadert.  Het is een koufront dat snel langs moet komen volgens de weerman op de radio.  We besluiten toch naar de bluebells bij Bull Run (in het zuiden van de VS worden riviertjes "runs" genoemd) te gaan en desnoods in de van te wachten tot de regen voorbij is.

Dat blijkt een goede strategie want er komt waar wij zijn nauwelijks regen.  We wachten de spetters even af, maar als de radar schoon lijkt beginnen we aan onze, weliswaar flink modderige, wandeling door de heel licht roze (eerst) en daarn blauwe velden.

Panorama klik om groter te zien

Gewoonlijk kom ik hier eerder in het seizoen, maar dit jaar "ontwaakt" de natuur ontzettend snel!  De kersenbloesems waren vorige week nog in bloei en nu zijn de tulpen al aan het uitbloeien en de bluebells ook!  De lente is hier prachtig, maar gaat ook heel snel!

Anja en ik hadden graag wat meer zon gehad, maar de kleuren zijn sowieso adembenemend.  We lopen het pad een stuk af en dan terug.  Net als het weer begint te regenen zijn we terug bij de van.  Zaterdag zullen Anja en ik elkaar weer zien voor het Koningsdagfeest dat zij met een aantal anderen organiseert.

Over dat feest gesproken, mijn nagels zijn weer aan "vernieuwing" toe en ik vraag Thu of ze een van mijn nagels rood, wit en blauw kan maken.  De rest wil ik oranje.  Een uurtje later heb ik rood, wit, blauwe grote tenen en ringvingers en de rest een mooie diepe kleur oranje.  Zelfs als het te koel is om mijn oranje t-shirt te dragen op zaterdag zijn mijn nagels tenminste juist gekleurd.

Kai is inmiddels thuis en denkt dat hij zijn examen goed heeft gemaakt.  Om dat te vieren vraagt Rick waar Kai graag wil gaan eten en dat wordt Mad Fox Brewing Company.  Ze hadden hier altijd bitterballen op het menu staan, maar die zijn er helaas niet meer.

De mannen genieten natuurlijk van een biertje en ik van hun lekkere rose.  Rick en ik bestellen beiden de varkenshaas met tuinbonenpuree, gegrilde krieltjes en morel champignons en een bosbessen sausje. 

Het smaakt werkelijk heerlijk en dat in een eenvoudig Amerikaans restaurant.  De portie is ook niet belachelijk groot zoals vroeger.  Het is niet meer het ongezonde menu van vroeger, dit menu zou zo in willekeurig welk Nederlands restaurant goed staan.

De rest van de avond spelen de mannen Age of Empires op hun telefoon en ik kijk sitcoms.  Bij The Middle hebben de broeders van Dyke een gastrol.  Dick van Dyke is volgens mij ook in Nederland wel bekend, onder anderen door Mary Poppins.  Hij is 88 en ziet er een heel stuk jonger uit!

Over tachtig gesproken, dat wordt Ricks vader dit jaar.  Die man, die altijd dol op de winter was en daarom tegen Ricks moeders wensen in terug naar Michigan verhuisde, klaagde vanavond op Facebook over het feit dat ze weer sneeuw hebben en er nog meer op komst is.  Zelfs de grootste winterliefhebber krijgt er met het ouder worden genoeg van!  Geef mij maar zomer!

Foto's van vandaag staan hier.

Nog een keer bluebells en tulpen, dit keer met Anja

Het was vannacht lekker koel, dus we hebben heerlijk geslapen.  Ook Saskia is voor het eerst in een tijdje op tijd op voor een vroege schooldag.  Na om zeven uur gedag tegen haar te hebben gezegd doezel ik nog iets meer dan een uur verder.

Rick vertrekt ook naar zijn werk en ik drink koffie en rooster mijn wafels. Na mijn ontbijt en wat administratieve telefoontjes doe ik, zoals gewoonlijk eerst met tegenzin, maar als ik eenmaal begonnen ben gaat het wel.  Intussen kijk ik een tv show en dat helpt ook.

Na ongeveer 32 minuten ben ik klaar met de gewichten en "ren" nog een tijdje pas op de plaats voor de tv tot ik op mijn Fitbit 5000 stappen heb.  Met de wandelingen van vandaag ga ik nu weer makkelijk de 10000 halen vandaag.

Als ik klaar ben met mijn douche maak ik nog een aantal afspraken voor volgende week, voor de airconditioning boven en mijn oogarts maar weer eens.  Alles is prima, maar ik heb nog maar een contactlens dus tijd voor een controle.

Anja komt om half twaalf en de leuke dingen kunnen beginnen.  We nemen Cosmo mee en gaan eerst lunchen bij Le Pain Quotidien.  Cosmo wacht geduldig op ons in de auto.  We bestellen dit keer beiden de linzensalade en wat is die lekker!  Ook veel, dus ik krijg hem niet helemaal op.

Anja is ook dol op fotograferen en we gaan mijn excursies van maandag herhalen.  Bij Bull Run zijn de bluebells nu helemaal op hun hoogtepunt en zo mogelijk nog blauwer dan maandag.  Het is ook schitterend weer met blauwe lucht en een aangename temperatuur.

We lopen het pad af en Cosmo heeft heel wat aandacht van de kinderen, die er lopen.  Cosmo is echter ook vrij onrustig, want in tegenstelling tot maandag wordt er vandaag flink geschoten bij de nabije schietbaan.  Dat klinkt voor hem waarschijnlijk als vuurwerk waar hij als de dood voor is.  Gelukkig lopen we de andere kant op en kunnen we het niet de hele tijd horen.

Helaas eet Cosmo ook wat gras en waar ik al bang voor ben gebeurt weer, dit keer gelukkig buiten de auto, hij geeft twee keer over.  Gek genoeg heeft hij gisteren wel gewoon gegeten en dat niet overgegeven.  Jammer dat dieren niet kunnen praten.

We brengen Cosmo naar huis en maken een pitstop en gaan dan verder.  Na wat verkeer getrotseerd te hebben parkeren we iets meer dan een half uur later bij het Iwo Jima Memorial.   Dat beeld vind ik altijd weer zo indrukwekkend.  Het is gemaakt naar voorbeeld van een foto, dus de mannen zijn echte mariniers.

Bij het Nederlands carillon staan de tulpen nog in volle bloei.  We fotograferen erop los, zo mooi ook met de skyline van Washington op de achtergrond.  Hier geen wolkenkrabbers, maar monumenten en het capitool, net zo uniek, zo niet unieker.

We lopen ook nog even naar Arlington National Cemetery.  Daar staan een aantal boompjes in bloei, mooi met alle witte graven erbij.  Ik vind dit ook altijd zo'n rustgevende plaats, hoe raar dat ook klinkt.  We komen er ook nog een Duitser met zijn vader tegen waar we een kort gesprek mee hebben.

Het is moeilijk om afscheid te nemen van al dit moois, maar op een gegeven moment moeten we van onszelf ophouden met fotograferen.  We zoeken de auto weer op en rijden huiswaarts.  Dat gaat goed tot dichterbij huis komen waar we in een heel langzaam rijdende file terechtkomen.  Gelukkig kunnen we er bij de eerste afrit af.

Anja gaat naar de metro om haar bezoek daar af te halen en ik wacht op Laura, die een minuut of tien later komt.  Ze geeft eerst mij een zeer pijnlijke, oef, massage en dan is Saskia aan de beurt.  Haar nek en schouders zitten helemaal vast en ze heeft de massage hard nodig.  Hopelijk helpt het wat.

Rick heeft een zware dag op zijn werk gehad en zin in Indiaas eten.  Gelukkig kunnen we dat tegenwoordig ook laten bezorgen.  Voor mij de spinazie met Indiase kaas (paneer) en zo heb ik vandaag vegetarisch gegeten.  Ik zou zo zonder vlees kunnen, maar vis wil ik nooit opgeven!

Foto's van vandaag staan hier.

Bluebells en tulpen

We lagen er gisteren bijtijds in en daardoor ben ik voor mijn doen ook best vroeg wakker.  Rick staat om een uur of half acht op en ik na nog wat doezelen een half uurtje later.  Bij het openen van de lamellen ben ik helemaal blij.  In de afgelopen week is de natuur hier flink uitgelopen en een kaleidoscoop aan kleur lacht me tegemoet.

Saskia is zaterdag, ondanks dat ze in de schaduw lag, enorm verbrand.  Ze heeft een blaar op haar voorhoofd en heeft uitslag.  Ook voelt ze zich er misselijk door.  Gelukkig ken ik inmiddels het telefoonnummer van de "attendance office" van de high school uit mijn hoofd en meld haar maar weer eens ziek.

Het is vannacht wel koud geweest, er waren vorstwaarschuwingen, maar volgens mij viel dat hier wel mee.  Nu alles in bloei staat is vorst natuurlijk niet welkom.  Het is daarom wel te koud om buiten te eten en ik mis het ontbijt in Cancun.  Maar ach, lekker sterke koppen koffie en geroosterde wafels smaken ook goed.

Na het ontbijt vertrekt Rick naar zijn werk en ik pak uit.  Verder doe ik wat administratieve taken en dan is het nog te vroeg voor de personal training met Sharon.  Ik besluit toch naar de sportschool te gaan en mijn cardio eerst te doen.

Bij de ingang blijkt mijn kaartje om binnen te kunnen niet meer aan mijn sleutelbos te zitten.  Hoe kan die nu weg zijn?  Gelukkig laat iemand, die me kent, me binnen.  Ik vertel Julie, de administratrice, dat ik hem om onverklaarbare reden verloren ben en zij geeft me een nieuwe.  Later blijkt dat Saskia die van haar is verloren en dus maar die van mij heeft gebruikt en hem niet teruggehangen, grrr, tieners!

Sharon is er al en vraagt of ik maar meteen met de gewichten wil beginnen.  Dat heb ik liever zodat ik niet al moe ben van de cardio.  Sharon heeft ook een lekkere vakantie in Florida gehad met haar jongste en we wisselen verhalen uit.

Het uur gaat daardoor snel, hoewel het zoals altijd afzien is.  Na afloop doe ik nog ongeveer een half uur cardio op de elliptical en net als Saskia vraagt waar ik blijf ben ik klaar.  Zij is wel op en heeft aloe over haar hele lichaam.  Het arme kind, ik ben ook eens echt heel erg verbrand in Los Angeles en herinner me hoe naar dat voelt.

Zelf ga ik gauw douchen en neem dan Cosmo mee Vienna in.  Daar haal ik een dunne bagel met tonijnsalade bij Manhatten Bagel. Dan wat medicijnen voor Saskia en mij ophalen bij Rite Aid en als laatste wat boodschappen bij Whole Foods.

De reden dat ik Cosmo meeheb is natuurlijk niet al deze boodschappen.  Op het moment bloeit er van alles en nog wat in de omgeving en ik wil daar niets van missen.  Het is nu echt "pluk de dag", want de bloeiperiode is kort en het weer wisselvallig.

Vandaag is het schitterend weer met zo'n 20 graden en tijd dus om naar de bluebells in Bull Run Park te gaan.  Cosmo geniet net zoveel als ik, al stop ik soms iets te vaak voor foto's naar zijn smaak.  Hij heeft ook niet veel zin in poseren, al krijg ik een heel goede foto van hem.

Onderweg komen we een paar vriendjes voor Cosmo tegen en een aantal heel aardige mensen.  Een mevrouw biedt aan een foto van mij en Cosmo met de bluebells te nemen en dat aanbod neem ik graag aan. Verder is het gewoon genieten van de velden met blauwe bloemen, moeilijk op de foto vast te leggen dat ze er staan zover je kunt zien.

Poseren is niet voor mij, zegt Cosmo

Na zo'n anderhalf uur zijn we terug bij de auto.  Ik breng Cosmo terug naar huis en ga dan de andere kant op, richting Washington.  Ik parkeer bij het Iwo Jima Memorial, ook altijd van zichzelf al indrukwekkend.  Van hieruit loop ik naar het Netherlands Carillon vlakbij.

Voor dit cadeau van Nederland aan de VS bloeien in de lente tulpenveldjes.  Het is als het ware een mini Keukenhof, maar dan met de skyline van Washington DC op de achtergrond, want van hieruit heb je goed zicht op de Mall.   Op de achtergrond van de foto's kunnen dus het Lincoln Memorial, Washington Monumente en Capitool (nog steeds niet in de steigers).

Na de tulpen gefotografeerd te hebben loop ik nog even Arlington National Cemetery op.  In dit gedeelte zijn veel graven uit de Burgeroorlog, de oudsten op de begraafplaats, die tijdens de Burgeroorlog ontstond. Hier staan een aantal prachtig bloeiende bomen, die mooie foto's met de witte grafstenen garanderen.

Het is zo genieten dit weer en al die kleuren!  Ik ben ook zeker niet alleen.  Lokale bewoners liggen in het gras te lezen en bussen vol toeristen bezoeken het Iwo Jima Memorial.   Ik loop terug naar de van en neem een sluiproute over de 50 terug naar huis.

Onderweg sms-t Rick of Cosmo en ik zin hebben in een avontuur vanavond (ik krijg sms via bluetooth, wees niet bang).  Ik vraag wat hij in gedachten heeft en dat is het terras van Clare & Don's waar honden ook welkom zijn.  Natuurlijk hebben Cosmo en ik daar zin in!

Dit restaurant is altijd leuk om heen te gaan na een Caribische of Florida vakantie, want het heeft die atmosfeer.  Cosmo wordt ook met liefde ontvangen en krijgt een bak met water.  Alleen is Cosmo ergens bang voor hier en vindt het maar niets.  Hij ligt wel naast Rick, maar eet de tortilla chip, die ik hem voer niet.

Wij mensen vinden ons eten wel erg lekker, behalve ons voorafje, de gefrituurde crawfish hebben geen smaak.  Als "hoofdgerecht" bestel ik een kop jambalaya en de ceviche (om het af te leren).  Dat smaakt allemaal prima.  Dit blijft een leuk restaurant en er zijn ook veel vegan gerechten, dus hopelijk krijgen we Saskia ook een keer mee.

Thuis voel ik me opeens doodmoe.  Rick vindt het niet verwonderlijk, gisteren een lange dag en vandaag ook heel veel gedaan.  Ja, maar,  ik moet dat allemaal kunnen.  Sharon had het er vandaag nog over hoe moe ze was na haar wandeling met mij en ze heeft hernieuwd respect voor de volle dag rondleidingen.  Ach, ik vind het leuk en hoop het nog lang vol te houden.  Ik zal vannacht vast weer goed slapen.

Foto's van vandaag staan hier.

Over bier festivals en meer bloesems

Schitterende zonneschijn stroomt onze kamer binnen en wekt Cosmo kennelijk vrij vroeg.  We negeren hem nog een tijdje, maar om half acht lukt dat niet meer en staan we voor ons doen ongewoon vroeg op een weekenddag op.

Het is wel wat koeler vandaag, dus op het deck ontbijten gaat niet.  Binnen onze gepocheerde eieren met uitzicht op de steeds groener wordende tuin opeten is echter ook zeker geen straf.

Via Amazon.com hebben we nieuwe bloemenbakken gekocht om van het deck te hangen.  Rick heeft ze al geinstalleerd en vertrekt naar Home Depot om er geraniums voor te kopen.  Intussen ga ik bij de sportschool mijn uur cardio doen.  Dat gaat snel want ik heb weer een goed boek van Barbara Freethy.

Eigenlijk blijf ik een beetje te lang sporten en lezen, want ik was vergeten dat Rick de van nodig had om een nieuwe hor voor onze achterdeur te gaan bestellen.  Gauw rijden we naar Sterling waar we vijf minuten voor sluitingstijd bij het horrenbedrijf aankomen. 

Cosmo heeft het gaas dat in de deur zit helemaal gescheurd met zijn poten.  Het zou nu zeker de muggen en andere insekten die spoedig weer zullen komen niet buiten houden!  Dit bedrijf heeft gaas dat bestendig is tegen die honden- en kattennagels van onze schatjes.  Donderdag kunnen we de deur weer ophalen.

Inmiddels is het lunchtijd en we gaan wat halen bij Panera. Daar hebben ze een nieuwe soep: boerenkool, bonen en gerookte kalkoenworst.  Ik kan hem van harte aanraden!  Boerenkool is hier op het moment echt de rage. 

Het is zulk mooi weer, dus binnenzitten is zonde.  Ik heb gelezen dat Meadowlark Gardens vlakbij ons ook heel veel kersenbloesems heeft in de lente.  Ik besluit mijn fototoestel erheen te nemen.  Rick wil niet mee, dus ik ga alleen.

Het duurt even voor ik een parkeerplaats vind, want er is een bruiloft gaande.  Het bruidspaar wordt net voor een rij kersenboompjes gefotografeerd.  Een mooie locatie om te trouwen is het hier zeker.

Bij de ingang betaal ik de $5 toegang en dan loop ik de botanische tuinen in.  Inderdaad staan er heel wat kersenboompjes, ook treurkersen.  Verder hele velden met mooie narcissen.  Helaas zijn de bloesems ook hier wel wat over hun hoogtepunt heen, maar het is nog steeds genieten van de kleuren en het prille lentegroen.

 

Na een uurtje rondgelopen en gefotografeerd te hebben rijd ik door het drukke Vienna weer huiswaarts.  De van kan wel weer een slokje gebruiken dus ik tank bij de Shell even bij.  Daar worden ook door een groep high school meisjes auto's gewassen om geld in te zamelen voor een goed doel.  De van kan een bad goed gebruiken, maar er staat zo'n rij dat ik het maar voorbij laat gaan.

Saskia en Rick zijn vertrokken als ik thuiskom.  Saskia ging haar vriend aanmoedigen bij zijn hardloopwedstrijd en Rick bracht onze oude kapotte magnetron eindelijk weg.  Hij belt op zijn terugweg dat Shadi en Frank vroegen of we zin hebben naar het Spring Bock Festival bij de Mad Fox Brewing Company te komen.

Wetend wat een bierliefhebber Rick is zeg ik natuurlijk ja.  Bovendien vind ik Shadi en Frank (die Duits is) erg leuke mensen.  Het blijkt dat ze hier met een groepje bekenden zijn met wie wij ook kennis maken.  Meteen worden we in de groep opgenomen, iets wat ik altijd zeer kan waarderen in Amerikanen.  Niemand is een "vreemdeling".

We proberen een paar biertjes, maar wij kwamen tegen het einde van het evenement dus het is al gauw voorbij.  Intussen is het heel gezellig geworden en met een groepje van acht besluiten we een tafel binnen te vragen voor het avondeten.

Dit restaurant heeft bitterballen op het menu staan en die wil iedereen, nu ze weten dat ik Nederlands ben, natuurlijk proberen.  De vulling van deze bitterballen is wel een eigen invulling door de chef, gekruid gehakt en groentes.  Stiekem vind ik ze lekkerder dan de traditionele bitterballen.  Ik ben niet zo'n fan van ragout.  Ze vallen ook bij dit gezelschap in de smaak en zijn binnen de kortste keren verdwenen.

Als hoofdgerecht heb ik de gegrilde zalm met ceviche van garnaaltjes en mango en zoete aardappelpuree.  Heel erg lekker!  Intussen ben ik diep in gesprek met Sally naast mij.  We hebben veel gemeen, trouwens sowieso als groep klikt het goed. 

Voor we het weten loopt het al tegen negenen en is het tijd om af te rekenen.  Een van de aanwezigen krijgt om de een of andere reden tien procent korting en dat maakt het al heel goedkoop.  De rekening wordt door vieren gedeeld en de fooi uitgerekend over het volle bedrag voor de korting.

We nemen afscheid en beloven dit nog eens te gaan doen.  We hebben allemaal een erg leuke avond gehad en tot onze verbazing is het al na negenen!

Terug in onze buurt rent dezelfde vos, die ik gisteren zag, net voor onze auto de straat over.  Het is een mooi beest en ik vind het bijzonder dat er nooit ruzies tussen de vossen en de katten in onze straat zijn.  Onze Snickers en de katten van de buren zijn daar baas en kennelijk zijn de vossen net niet groot genoeg om de confrontatie met de katten aan te gaan.

Zondag

Helaas heb ik om onverklaarbare redenen vannacht enorm veel last van mijn rechterkant. Van mijn nek tot mijn heup doet die veel pijn waardoor ik maar geen fijne slaappositie kan vinden.  Misschien heb ik toch te veel van mijn spieren geeist de afgelopen week, dat is altijd zo'n precaire balans.  Ik besluit het vandaag maar eens rustig aan te doen en niet echt te gaan sporten.

Om een uur of negen staan we op en gaan dan naar Starbucks om onze zondagse ontbijt te halen.  Voor het eerst dit jaar bestel ik een ijs-Americano. Daarbij natuurlijk hun lekkere broodje met groente omelet en kaas.  Rick houdt het nog bij een warme hazelnoot latte, hij vindt het nog te koel voor een ijsdrankje.

Na het ontbijt zetten we de laatste geraniums in de bakken.  Het ziet er zo voor en achter het huis weer vrolijk uit.  Iedere ochtend heeft de tuin ook weer net wat meer kleur.  Het is een genot om naar buiten te kijken!

Met de komst van het warmere weer hebben Mary Ellen en ik besloten als het even kan onze zondagse wandelingen te hervatten.  Zij komt mij met haar sheltie Marty ophalen en de honden zijn ook duidelijk blij elkaar weer te zien.  We lopen een stuk door de bloeiende buurt, Marty en Cosmo schattig naast elkaar alsof ze dat altijd zo gewend zijn.

Na de wandeling maken Rick en ik ons klaar om naar Bull Run Regional Park te gaan.  Onderweg stoppen we, voor mij voor het eerst in heel erg lange tijd, even bij de drive thru van McDonald's.  We halen er een paar snack wraps voor de lunch, die van mij met gegrilde kip en barbecue saus.  Heel af en toe vind ik die wel lekker.

Bull Run Park is bekend om zijn velden met wilde bloemen langs de rivier, vooral de Virginia bluebells.  Cosmo is helemaal blij met deze tweede wandeling van vandaag.  Hij is absoluut niet de enige hond hier, dus er moet regelmatig begroet en besnuffeld worden.

Het pad voert eerst door moerasland met velden vol Virginia spring beauty bloempjes.  Die zijn ook prachtig met hun lichtroze en geel.  Hun bijnaam is "fairy spud" (spud = bijnaam voor aardappel), omdat de Indianen hun heel kleine bollen aten als een soort aardappel.

Pas dichterbij de rivier zien we de blauwe waas van de bluebells.  Ze staan er prachtig bij, helemaal op hun hoogtepunt.  Aan weerszijden van Bull Run zijn er mijlen en mijlen lang velden van te zien.  We lopen ongeveer drie kilometer langs de rivier, ik natuurlijk al fotograferend. 

Het is moeilijk om met foto's over te brengen hoeveel wilde bloemen hier bloeien, dus ik maak ook een paar filmpjes.  Zelfs dat laat het natuurlijk nog steeds niet helemaal zien, maar geeft wel een beter idee.  Het is een tapijt van bloemen op de bosvloer, een schitterende gezicht.



Rick moet Cosmo ook nog even in bedwang houden als er een paar paarden langskomen en dan zijn we alweer terug bij de van.  Ik ben blij dat we gegaan zijn, want alles bloeit ook zo snel weer uit.  De bluebells bloeien ook langs de Potomac en andere riviertjes, maar nergens in zulke hoeveelheden als hier.

Intussen sms-t Saskia dat ze met Lawrence naar de dierentuin gaat.  Gelukkig wel met de metro, want het is een drukte van jewelste in Washington en op een dag als vandaag zal er weinig tot geen parkeerruimte zijn bij de zoo.  Het is ook goed voor ze om de metro te nemen, want ik moet haar helemaal uitleggen hoe er te komen met een overstap.

Met dit mooie weer hebben we zin om te grillen.  Op de terugweg stoppen we bij de grote Whole Foods in Fairfax.  We nemen verse asperges en maiskolven mee en kip-, lams- en biefstukspiesjes (die laatste twee voor Rick).  Dat gaat ons vast prima smaken!

Thuis gaat Rick nog verder met de tuin en ik ga op het deck zitten computeren.  Prompt komt ons cardinaaltje ons ook weer toezingen.  Wat een heerlijk weekend was dit weer!  Rick verzucht ook zich heerlijk ontspannen te voelen.  Hij kan de werkweek weer aan, zegt hij.

Foto's van Meadowlark Gardens staan hier

Foto's van de bluebells staan hier.